Tytuł oryginału: Amore 14

Projekt okładki:

Redakcja: Elżbieta Górnaś

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Irma Iwaszko

Zdjęcia wykorzystane na okładce:

© by iStockphoto.com/Laflor Photography

© by www.sxc.hu/Melodi T

Logo AMORE 14

© Federico Moccia, 2008

© 2008 Federico Moccia, Italy. All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2010, 2016

© for the Polish translation by Anna Niewęgłowska and Karolina Stańczyk

ISBN 978-83-287-0361-2

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Giulii,
mojemu prześlicznemu słońcu

Dziwna rzecz. Lepiej nigdy nikomu nic nie opowiadajcie.

Bo jak opowiecie – zaczniecie tęsknić.

J.D. SALINGER

Spis treści

* * *

Wrzesień

Giovanni, brat Caroliny

Październik

Silvia, mama Caroliny

Listopad

Dario, tata Caroliny

Grudzień

Styczeń

Luci, babcia Caroliny

Luty

Tom, dziadek Caroliny

Marzec

Kwiecień

Maj

Czerwiec

Lipiec

Podziękowania

* * *

To jeden z tych dni, które naprawdę zaczynają się z uśmiechem. Wiesz, kiedy rozglądasz się wokół i wszystko wydaje ci się piękniejsze, drzewa, niebo, tych kilka nierozgarniętych chmur, które sprawiają wrażenie, jakby chciały dorzucić swoje trzy grosze. No właśnie, słowem, tworzysz prawdziwą symbiozę ze światem. Tak, masz rzeczywiście dobry feeling… I to ze światem na dodatek. Nie to, żebym sama aż tak bardzo oddaliła się od miejsca zamieszkania. No, teraz, jak o tym myślę, to zeszłej zimy po raz pierwszy w życiu przekroczyłam włoską granicę. Byłam w Badgastein.

– Wspaniałe, roześmiane miasto – powiedział mój ojciec. Uśmiechnęłam się, a on poczuł się dumny ze swoich słów. Według mnie gdzieś je przeczytał, pewnie w jednym z tych folderów, które przyniósł do domu, kiedy zdecydował, że wyruszymy w podróż. Nie chciałam się upierać ani się go czepiać i na chwilę zapragnęłam uwierzyć, że on sam je wymyślił. Skądinąd to były pierwsze ferie zimowe, które ojciec sobie zrobił, od kiedy jestem na świecie. Czyli od prawie czternastu lat. Więc się uśmiechnęłam i udałam, że nie ma o czym mówić, chociaż wciąż jeszcze mu nie wybaczyłam. „Nie wybaczyłam czego”, zapytacie… To jednak całkiem inna historia i nie wiem, czy mam ochotę się nią zajmować. W każdym razie na pewno nie teraz. Dziś mam swój dzień i nie chcę, żeby stało się coś, co mogłoby mi go zepsuć. Ma być doskonały. Stąd też trzy rzeczy, których za nic nie potrafię sobie odmówić:

1) zakup trzech rogalików Selvaggi, najlepszych na świecie, przynajmniej jak dla mnie. Czterech. Dwa przed i dwa po. „Po czym”, zapytacie… To akurat bardzo chętnie wam wyjaśnię, ale za chwilę;

2) napełnienie szklanej butelki cappuccino. Ale takim lekkim, z niespalonej kawy, z chudego mleka, takim, że gdy je pijesz, zamykasz oczy i prawie ci się zdaje, że widzisz krowę, która się do ciebie uśmiecha, jakby chciała powiedzieć: „Smakuje ci, co?”. A ty potakujesz skinieniem głowy i wokół ust masz cienkie wąsiki muśnięte pianką w kremowym kolorze z domieszką kawy i śmiejesz się, bo masz fajny poranek.

– Przepraszam, mogę dostać trochę bitej śmietany?

– Tyle ci wystarczy, dziewczynko?

– Tak, dziękuję.

O Boże, nie znoszę, kiedy mówią do mnie „dziewczynko”. Przez to czuję się jeszcze młodsza, niż jestem, zupełnie jakby człowiek ze swoimi myślami do pięt im nie dorastał. A to raptem tylko kwestia doświadczenia, które mogłabym mieć albo i nie. Bo przecież nie chodzi o inteligencję. Tak czy owak, puszczam to mimo uszu i po otrzymaniu paragonu idę do kasy zapłacić. Nie zdążam ustawić się w kolejce, a tu jakaś pani, bo na pewno nie dziewczynka, wpycha się przede mnie.

– Przepraszam?

Patrzy na mnie z wyrazem fałszywego zdziwienia i zachowuje się jakby nigdy nic. Ona, farbowana blondynka, zlana ciężkimi perfumami, z jeszcze cięższym makijażem, z błękitem, po jaki nie odważyłby się sięgnąć sam Magritte, i to nawet malując któreś ze swoich najbardziej szalonych płócien. Wiem, bo mieliśmy o nim na lekcjach w tym roku.

– Przepraszam? – zwracam się do niej ponownie. To prawda, że nie mam ochoty psuć sobie tego dnia, ale tym samym musiałabym przełknąć zniewagę i jestem przekonana, że jeszcze nieraz dałoby mi to o sobie znać. A nie chciałabym, żeby takie głupie wspomnienie dopadło mnie akurat w chwili szczęścia. Bo jestem pewna, że dziś będę szczęśliwa.

Więc uśmiecham się do niej, dając ostatnią szansę. – Może pani nie zauważyła, ale byłam pierwsza. A, i jeszcze, jeśli chce pani wiedzieć, to za mną jest ten pan. – Co mówiąc, wskazuję na pana, który stoi obok mnie. Elegancki gość koło pięćdziesiątki, może sześćdziesiątki, słowem na pewno starszy od mojego ojca. Koleś się uśmiecha i rzuca: – No, rzeczywiście, ona stała tu przed panią.

Całe szczęście, że nie powiedział „dziewczynka”, a ja, zadowolona, że wyszło na moje, omijam ją i płacę. Kurczę, spotkała mnie kara. Siedem i pół euro za trochę bitej śmietany i trzy cappuccino! Coś podobnego, i bądź tu człowieku mądry.

Chowam do portmonetki dwa i pół euro reszty i wynoszę się stamtąd.

Przed wyjściem widzę, że elegancki mężczyzna uprzejmym gestem przepuszcza pokolorowaną. Ona przechodzi, jakby nigdy nic, co więcej, unosi brew i dziwnie się krzywi, jakby chciała powiedzieć: „No, całe szczęście”. Uważniej się jej przyglądam: ma na sobie spodnie za ciasne w pasie, gigantyczny pasek z literą H na środku, masywny naszyjnik ze złota czy czegoś w tym stylu z dwiema dużymi literami C, a kiedy się odwraca, zmierzając do wyjścia, na pokaźnych rozmiarów tyłku opinają się jej D i G. Laska jest chodzącym alfabetem! A ten elegancki gość na dodatek jeszcze ją przepuścił!

Szkoda gadać. Faceci, kiedy im pasuje, dają się nabierać, że głowa mała.

Za to facetem, który nigdy nie da się nabrać, jest Rusty James. Ja tak na niego mówię, bo według mnie ma w sobie coś amerykańskiego. Naprawdę nazywa się Giovanni, jest Włochem w każdym calu i, przede wszystkim, moim bratem. Rusty James. Er Jay. R.J. ma dwadzieścia lat, długie włosy, jest zawsze opalony, choć za żadne skarby nie poszedłby na solarkę, do tego ma takie ciało, że wszystkie moje przyjaciółki zgodnie twierdzą, że mega z niego ciacho, a ja podpisuję się pod tym obiema rękami, mimo że nic więcej dodać nie mogę, jako że jestem jego siostrą; w przeciwnym razie dopuściłabym się jeszcze większego grzechu niż ten, który popełnię dzisiaj. Ale o tym później, już to zresztą mówiłam. W każdym razie R.J. jest boski. Zawsze jest blisko mnie i wszystko rozumie. Wystarczy mu jedno spojrzenie i zaraz się do mnie uśmiecha, kręci głową, poprawia sobie włosy, znowu na mnie spogląda, aż się rumienię, bo znaczy to tyle, że w lot wszystko pojął. Kurczę, ale ten R.J. jest zajebisty! A tak w ogóle to nigdy niczego takiego sobie nie powiedzieliśmy, jednak od zawsze łączyła nas wspaniała relacja, pełna miłości, bez zbędnych słów, takie milczące porozumienie, za to wymowne, takie, że ktoś rozumie i sam jest rozumiany. Bo ja wiem, jak choćby wtedy, gdy dostałam ochrzan, w październiku, a może to było w lutym? Rzeczywiście, nie sposób wszystkiego spamiętać, miałam karę, już dawno tak mi się nie dostało, a wystarczyło jego jedno szybkie spojrzenie i natychmiast wzięłam się w garść. Przypomniał mi się film ze Steve’em McQueenem, Papillon.

No właśnie, miałam szlaban i siedziałam u siebie w pokoju, a R.J. do mnie przyszedł, zapukał, otworzyłam. Trzymałam drzwi zamknięte na klucz, uśmiechnął się do mnie, ja do niego i to wystarczyło. Słowem się do siebie nie odezwaliśmy. Ale pomyślałam, że musiałam mieć taki sam wyraz twarzy jak Papillon, bo okropnie ryczałam i kiedy przejrzałam się w lustrze, to aż się przestraszyłam, tak marnie wyglądałam. Znaczy, wcale jakoś strasznie nie tarłam oczu, a i tak były całe czerwone, i nie wiem dlaczego, przecież nie miałam cienia makijażu, bo wciąż jeszcze nie opanowałam sztuki make-upu. Ten temat też zostawiam na osobny rozdział. Wtedy jak zalałam się łzami, miałam smugi na całej twarzy, ale dopiero później to do mnie dotarło. W każdym razie R.J. pogładził mnie pod brodą, zaraz się uśmiechnął i mocno do siebie przytulił, tak jak tylko on jeden potrafi, a ja od razu poczułam, że mogłabym jeszcze dłużej wytrzymać w tej swojej niewoli. Chociaż, na szczęście, długo nie trwała. Za to osobą, która tamtego dnia kompletnie mnie olała, nawet nie powiedziała cześć, nie zapytała, co słychać, nie przesłała choćby króciutkiego SMS-a, żeby jakoś okazać swoją solidarność, była Ale. Moja siostra Alessandra. Zresztą sama nawet nie jestem pewna, czy to rzeczywiście moja siostra. Znaczy, jest moim totalnym przeciwieństwem. Wysoka, metr sześćdziesiąt pięć, ma ciemne długie włosy, aż nazbyt kobiece kształty, biust, który na moje oko zahacza już o miseczkę D, do tego tapeta bez umiaru, i ciągle nowi kolesie, których zmienia jak rękawiczki, co kilka tygodni ma innego. Z tego powodu sama też nieraz dostawała karę, tylko że ja zawsze ją wtedy wspierałam, jak na zawołanie, solidarnie, razem z nią, z jej mniej lub bardziej autentycznym bólem. A kim my niby jesteśmy, żeby kwestionować cudze uczucia? I teraz zaczynam trochę filozofować… W każdym razie byłam przy niej za każdym razem, tymczasem ona nawet się nie pokazała.

Może dlatego, że teraz już nie jest tak samo, bo na dodatek zmieniłyśmy pokój. Czy ja wiem? Nie chcę o tym myśleć. Z drugiej strony mam totalne oparcie w R.J.-u i właśnie to się liczy. Bo to akurat on zawsze doładowywał mi komórkę, ona w życiu… Ale nie chcę sprawić wrażenia zbyt interesownej.

Tak czy owak, wróćmy do mojej listy. A kolejna rzecz, której nie potrafię sobie odmówić, to:

3) gazety.

– Dzień dobry, panie Carlo, co pan dla mnie ma?

– Właśnie, Carolino… co ja dla ciebie mam?

Nic dziwnego, że jest zbity z tropu. Ostatni raz kupiłam u niego „Winx” i „Cioè”. Dopiero od półtora miesiąca czytam „Repubblicę”. Wcale nie chodzi o to, że mam o sobie Bóg wie jakie mniemanie, ale koniec końców rzeczywiście mnie to wciągnęło. Po tę gazetę sięgałam u niego w domu i zdarzało się, że przesiadywałam w salonie, bo „on” był zajęty swoimi przyjaciółmi. I tak zaczęłam ją czytać. Na początku robiłam to bardziej ze względu na, no, wiecie, żeby traktowali mnie poważniej, lub po prostu byle się czymś zająć. Czyli nie to, że marnuję czas, i wszystko, co robię, zależy tylko od niego i jego widzimisię. A skończyło się na tym, że autentycznie się wciągnęłam. To znaczy, dla mnie to wręcz dziwne, bo aż sama wydaję się sobie przez to jakaś starsza… A jednak teraz kupuję gazetę we wtorki, czwartki i piątki i ogromnie podoba mi się to, co czytam. Jest taki Marco Lodoli, na którego punkcie mam kompletnego fioła. Ma swoją kolumnę ze zdjęciem w rogu, cały rozczochrany, i zawsze potrafi napisać coś takiego, że udaje mu się mnie rozśmieszyć. Wrzuciłam go w Google’a i odkryłam, że napisał też kilka książek. Ale jak dotąd żadnej z nich nie kupiłam.

W moim szkolnym pamiętniku zrobiłam sobie listę z zeszłego miesiąca, czyli czerwca, i muszę przyznać, że na doładowanie komórki, urodziny Clod i dwie koszulki Abercrombie wydałam kupę kasy. Więc, jak to mówi mama, pora zacisnąć pasa. Ale nie dziś. Dziś jest dzień inny niż wszystkie. I nie chcę być niczym ograniczona.

– Proszę „Repubblicę”, „Messaggero”, „Corriere dello Sport” i… – Przeglądam pozostałe tytuły czasopism, które mam przed sobą, i bez cienia wątpliwości wybieram „Dove”. – Wezmę jeszcze „Dove”.

Jest tam genialne zdjęcie, obłędna wyspa z wielką palmą, która liśćmi prawie dotyka plaży. Na mój nos to oni te wyspy poddają teraz obróbce komputerowej. Wprost nie chce mi się wierzyć, że tak piękne miejsca rzeczywiście istnieją. Wyciągam czasopismo spomiędzy dwóch innych i kątem oka dostrzegam, że pod spodem leży dwa euro! Pewnie komuś wypadło i nawet nie zauważył. Podaję Carlowi magazyn, a on spod lady wyciąga plastikową torebkę. Dobrze jest. Nie patrzy na mnie. Daję nura i moje szczęście, że chociaż ręce mam jeszcze szczupłe… I tak oto zgarniam dwa euro. Carlo niczego nie zauważył. Chwila moment. Zastanawiam się nad tym i dociera do mnie, że dzisiejszy dzień jest wyjątkowy.

– Ej, Carlo, tu pod spodem, zobacz, co znalazłam.

Uśmiecha się do mnie. Wyciągam do niego rękę z dwoma euro, a on je łapie.

– Dzięki, Carolina.

I zaraz, spokojnie, jakby nigdy nic, wrzuca je pod ladę do czegoś w stylu pudełka na pieniądze. I znów się do mnie uśmiecha. Kto wie, czy się zorientował. Nigdy się tego nie dowiem. Przypomina mi to trochę Family Mana, ten film z Nicolasem Cage’em i sceną, kiedy dziewczyna idzie do supermarketu po zakupy, a koleś przy kasie udaje, że się pomylił przy wydawaniu reszty, specjalnie po to, by zobaczyć, jak tamta dziewczyna się zachowa. A kim jest w filmie tamten gość, pamiętacie? To sam Pan Bóg! Znaczy, facet jest kolorowy i gra Pana Boga. Nie to, żebym coś miała do kolorowych, ale jakoś nie mogę przyjąć, że… No, słowem, jasne, że temat jest ciut drażliwy, ale rozumiem też, że oczywiście nie jakaś odrobina więcej pigmentu będzie przesądzać o sprawie najwyższej wagi, a mianowicie, czy On istnieje naprawdę, czy też nie.

Carlo wkłada gazety do plastikowej torebki.

– Raz, dwa, trzy… to razem siedem pięćdziesiąt.

Zdążyłam się już przyzwyczaić, to moja stała cena! A z tymi, które mu zwróciłam, zapłaciłabym pięć i pół euro, ale dzisiaj muszę sama sobie nabić punkty, wszystko ma być pozytywne, nie ma mowy o żadnych skuchach ani błędach, tak bym mogła na zawsze zachować w pamięci ten dzień jako absolutnie doskonały: bo to ma być dzień, w którym się kochałam.

Okay, wiem… Mam prawie czternaście i pół roku i ktoś mógłby powiedzieć, że to wcześnie. Oczywiście, że nie gadałam o tym w domu, a już na pewno nie z moim bratem. Ani nawet z siostrą. Ona sama i tak, o ile w ogóle jesteście ciekawi, zrobiła to, gdy miała piętnaście lat. A ja odkryłam, że jest już po, podsłuchując kilka lat temu jedną z jej pamiętnych rozmów z Giovanną, gdy wisiały na telefonie. A większość dziewczyn w szkole była już całkiem blisko, przynajmniej tak utrzymują. I sprawdziłam nawet w Internecie, przeczytałam kilka artykułów, poszperałam tu i tam i zapewniam was, że jak najbardziej mieszczę się w normie. No, może brakuje mi miesiąca, gwoli ścisłości, jakby powiedział Gibbo, mój szkolny przyjaciel matematyk, ale kiedy mamy do czynienia z miłością, kiedy wszystko jest doskonałe, kiedy nawet planety do siebie pasują (ja Wodnik, on Skorpion, to też sprawdziłam), gdy sam Jamiro – naprawdę ma na imię Pasquale, ale od kiedy zaczął czytać przyszłość z kart na piazza Navona, każe do siebie tak mówić – powiedział, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, że nie należy powstrzymywać przyciągania, kumacie, przyciągania… Kim zatem jestem, by mówić miłości nie? Oto właśnie dlaczego przygotowuję to megawypasione śniadanie… Bo to dla niego, dla mojej miłości. Niedługo będę u niego w domu. Jego starzy wczoraj wyjechali nad morze i on oczywiście szalał do nocy ze swoimi przyjaciółmi, więc umówiliśmy się, że to ja dziś rano zrobię mu pobudkę.

– Tylko nie przed jedenastą, proszę cię, skarbie… Jutro mogę pospać.

To niemożliwe… Tamto słowo. Skarb. Najsłodsze, najważniejsze, najdelikatniejsze, naj… naj… „kosmiczne”, tak, w sumie, mieści ono w sobie wszystkie gwiazdy, poza Ziemią naturalnie, a wypowiedziane przez niego, i to jeszcze w taki sposób, sprawiło, że pozbyłam się wszelkich wątpliwości. „Zrobię to”, powiedziałam sobie wieczorem po wczorajszym telefonie. I naturalnie nie zmrużyłam oka. Dziś rano wyszłam z domu o ósmej! Coś podobnego nie zdarzyło się, nawet gdy wcześniej wychodziłam do szkoły, żeby odpisać zadania domowe.

Ale chcę wam dokładniej opowiedzieć, co takiego wydarzyło się podczas tego roku szkolnego, a zarazem tego roku mojego życia, byście mogli lepiej zrozumieć, że moja dzisiejsza decyzja jest owocem długiej i wytężonej zadumy, a jednak podejmuję ją pewna swego, pogodna i przede wszystkim zakochana. Jakie to dziwne! Udaje mi się wymówić to słowo. Wcześniej wprost nie byłam do tego zdolna. Ale jak mówi Rusty James, wszystko w swoim czasie i bym mogła wypowiedzieć to słowo, musiały upłynąć całe trzy miesiące. A decyzja o tym, by się kochać, zajęła mi prawie rok. Lecz chcę wam lepiej opisać drogę, którą przebyłam. Słowem, to trochę tak, jakby życie przeleciało ci przed oczami niczym film. Jak sekwencja chwil, sytuacji, faz, zmian, które nieuchronnie doprowadzają cię do uprawiania miłości! Mówią, że zwykle, kiedy życie przelatuje przed oczami, to dlatego, że właśnie umieramy. No i ja właśnie umieram… z chęci bycia z nim! A ponieważ jest… Patrzę na zegarek, prześliczny IVC z kolekcji tych przezroczystych z koralikami, który dostałam w prezencie właśnie od niego! Jest dziesięć po dziewiątej, mam czasu do woli, by przywołać miniony rok.

Wrzesień

Pięć mocnych postanowień na ten miesiąc:

– schudnąć dwa kilo;

– kupić czarne balerinki z kokardką;

– dostać w prezencie kartę z 500 SMS-ami gratis;

– wybrać się z Alis i Clod na koncert zespołu Finley;

– kupić Tysiąc wspaniałych słońc Khaleda Hosseini, mówią, że to strasznie piękne.

Imię: Carolina, zwana Caro.

Urodziny: 3 lutego.

Gdzie mieszkasz? W Rzymie.

Gdzie chciałabyś mieszkać? W Nowym Jorku, Londynie, Paryżu.

Gdzie nie chciałabyś mieszkać? W domu, kiedy tata się drze.

Nr obuwia: mniej, niż bym chciała! A może chodziło o rozmiar?!

Okulary: duże, przeciwsłoneczne.

Kolczyki: dwa, czasami, ale często wcale.

Znaki szczególne: te na sercu.

Pacyfistka czy wojowniczka? Pacywoj. Pacyfistka/wojowniczka w zależności od chwili.

Sex? Chodzi o płeć, a może o to, czy już kiedyś uprawiałam?!

Wrzesień to miesiąc, który bardzo lubię, gdyby tylko akurat wtedy nie zaczynała się szkoła i nie kończyły wakacje. Wciąż jeszcze można chodzić w lekkich ciuchach, co tak lubię. Jakie wakacje są wspaniałe… Morze, plaża, przesiadywanie nad wodą, przekopywanie stopami piasku i rysowanie na nim okręgów, doprowadzanie do białej gorączki ratownika, który już po wszystkim, wieczorem, musi usunąć nierówności, by następnego dnia rano plaża znów była gładka! Za to parasole są, moim zdaniem, zbędne, zresztą i tak wcale pod nimi nie siedzę. Wielkie płachty we wzorki ze zwierzętami mam zawsze całe w piasku i jak dotąd nie udało mi się pojąć, dlaczego cudze są mniej zapiaszczone niż moje. Lato to moja ulubiona pora roku. Wrzesień też jest prześliczny, ale przydałoby się, żeby nie było szkoły, żeby to był ostatni miesiąc wakacji, koniecznie cały. Słyszałam, że na uniwersytecie rozpoczynają rok w październiku. Widać tamci już skumali, w czym rzecz.

Dopiero co kupiłam nowy pamiętnik. Zaczynam go ot tak, bez specjalnej ochoty na pisanie. Właśnie, bo w gruncie rzeczy wolę SMS-y i maile, no i oczywiście MSN. A jednak papierowy pamiętnik do szkoły też jest potrzebny, choćby na wpisy przyjaciółek (zwłaszcza po to!), więc stąd zakup. Naturalnie tylko kultowej serii Comix, przynajmniej raz na jakiś czas się pośmieję!

W budzie trzeba być na ósmą rano i to jest już wystarczający dramat. Od razu na sam początek strasznie ciekawe rzeczy: ta od zetpetów powiedziała nam, żebyśmy narysowali równoległościan na czarnym brystolu i kupili blok z papierem milimetrowym. Po czym oznajmiła: – Przynieście też trzy tekturowe kwadraty o długości boku piętnaście centymetrów, nożyczki, klej i ołówek HB. – Znaczy… że niby co ja jestem, sklep papierniczy? A po kiego grzyba mi równoległościan! Wiem, co to takiego! Moja komórka to równoległościan!

Mija godzina, ale mowy nie ma, by choć na chwilę się wyluzować, bo już wkracza profesor od angielskiego. W jednej ręce dzierży swoją wyświechtaną teczkę, a w drugiej odtwarzacz CD. Wszyscy spoglądamy na siebie zaskoczeni. Przez swoje denka od butelek gapi się na nas wszystkich i zaraz rzuca: – Na jutro przygotujcie tabelki, wpiszecie do nich czasowniki z piosenki, której zaraz posłuchamy. Oczywiście przynieście prace wakacyjne i dwa zeszyty. Powtórzcie sobie wszystko! – Co wszystko? Ledwie zaczęliśmy! Coś mi się zdaje, że w tym roku lekko nie będzie. Alis prosi mnie o pamiętnik. Podaję go jej. Widzę, że gryzmoli coś pod datą osiemnasty września. Po pół godzinie zwraca mi go. Czytam: Wio!-słowa-nie: Wykluczyć = ustalić, gdzie leżą kluczyki do Range Rovera taty. Wołowina = olbrzymia porcja mięsa czerwonego do wina. Kosmiczny = komik galaktyczny. Przerywam lekturę. Patrzę na Alis. Zaśmiewa się jak jakaś stuknięta. Brak mi słów.

Psor od włoskiego, Leone, wypada na deser. – Na jutro napiszcie w zeszycie, co musieli załatwić wasi rodzice, kiedy byli mali. – Jak to? Co musieli załatwić, kiedy byli mali? Akurat załatwić? Wszyscy zanoszą się śmiechem. Nie dziwi nic. Co wy, zmówiliście się czy jak? Trzy przedmioty i to wszystkie na jutro? Już wiem: będę musiała się sprężyć, żeby wyjść na miasto z Alis i Clod. Patrzymy na siebie.

– Spotykamy się o wpół do trzeciej i musimy się uporać ze wszystkim w półtorej godziny. – Bo potem rzeczywiście czeka nas rundka do Ciòccolati. Wrzesień lubię też dlatego, że ma się świeżo w pamięci całe lato. I to jakie lato! Lato, kiedy się całowałam. Okay. Wyczyn sam w sobie niezbyt oryginalny, zgoda, ale uważam, że żadne życie nie ma w sobie niczego wyjątkowego, chyba że dla tej jednej osoby, której dotyczy. Zresztą akurat o tym chcę wam opowiedzieć, albo lepiej, wciąż pamiętam, jak zwierzałam się z tego moim dwóm przyjaciółkom od serca: Clod i Alis.

Clod to wspaniała dziewczyna. Je wszystko, co tylko wpadnie jej w ręce, zwinie ci nawet drugie śniadanie, jeśli go nie przypilnujesz, ale jest i prawdziwym wymiataczem, jeśli chodzi o rysunek, więc tak naprawdę wszystko jej wolno. I rzeczywiście odrabiała zadania za pół klasy, a w zamian wybierała sobie najapetyczniejsze drugie śniadania i wciągała je w nagrodę. Moje, pieczywo na oliwie z nutellą, naturalnie było najbardziej wypasione, więc znikało jako pierwsze. Alis z kolei ma w sobie coś z księżniczki, jest wysoka, szczupła, prześliczna, elegancka, sama nie wiem, ale wydaje się wręcz arystokratyczna, wygląda, jakby w ogóle nie zadawała się z dziewczynami takimi jak my, lecz ni stąd, ni zowąd, o dziwo, potrafi być strasznie zabawna i to wrażenie znika! Chociaż czasami potrafi być okropna…

W każdym razie zebraliśmy się przy wejściu do szkoły, początek września, dopiero co wróciliśmy z wakacji, pierwszy dzień szkoły.

– Juhu! – wydzieram się jak walnięta.

– I z czego się tak cieszysz?

Zjawiam się opalona jak jeszcze nigdy dotąd, mam blond włosy, jaśniuteńkie, niczym jakaś Szwedka, i to najnowszy model, w stylu tych piosenkarek, które pojawiają się ni stąd, ni zowąd z czupryną długich prawie białych włosów, obowiązkowo w poszarpanych dżinsach, na bosaka, z gitarą w ręku i uwodzicielskim spojrzeniem. No, to ja mniej więcej tak wyglądałam, tyle że bez gitary i nie na bosaka… O Boże, przez jakiś czas to nawet próbowałam grać na gitarze, ale wiadomo, jak to jest z tymi rzeczami odziedziczonymi po rodzeństwie, które ciebie też kręcą. Koniec końców i tak sobie odpuszczasz, bo okazuje się, że wcale ci to nie pasuje. Wcześniej tę gitarę miał mój brat, ale teraz Rusty James postarał się o nową i on akurat gra wprost obłędnie. No ja tam próbowałam bez ściemniania, kupiłam nuty i wszystko inne, i nawet w szkole na muzyce całkiem nieźle mi szło, znaczy, w lot pojęłam, gdzie się zapisuje nuty, które umieszcza się na liniach, a które w polach między nimi, tylko kiedy potem starałam się zagrać je na gitarze, na początku jeszcze jako tako mi szło, ale jak już udało mi się odnaleźć nutę na strunie i ją zagrać, to zaraz zapominałam poprzedni dźwięk, a gdy odnajdowałam ten poprzedni i kolejny po nim, wtedy wpadała mama z okrzykiem: – Jedzenie na stole! – Oj, nie wiem, jak to jest, ale moja gra na gitarze jakoś zawsze zbiegała się z porą kolacji! No, słowem, uważam, że wszyscy mamy jakiś talent i że częstokroć dociera to do nas zbyt późno. Chociaż, jak twierdzi nasz psor Leone, nigdy na nic nie jest za późno. Ja sądzę, że odkryłam swoją pasję, i jeśli to rzeczywiście ona, to zajęło mi to zaledwie czternaście lat, czyli akurat tyle, by naprawdę coś z tego zrozumieć, rozejrzeć się i móc wybrać. Nie ma nic piękniejszego od wyboru. I ja wybrałam. – Ciauuu!

Rzucam się na Clod i chwilę później na Alis, aż prawie się turlamy, taka jestem szczęśliwa!

– Czyste szaleństwo, czyste szaleństwo. – Zaczynam skakać wokół nich i dziwnie wymachuję rękami. – Tak, jestem dziwaczną ośmiornicą! – I wślizguję się między nie, wykonując powolne ruchy rękami i nogami, przemykam, raz jestem odaliską, to znów żyrafą, a zaraz jakimś innym niesamowitym stworem, który potrafi tak dziwnie kręcić głową. One zaś stoją i wpatrują się we mnie osłupiałe. Alis jest boska. Zaznaczę tylko, że jest najbogatsza w całej szkole, a przynajmniej tak właśnie twierdzi Brandi, pełen lizusów radiowęzeł w Farnesinie, czyli mojej szkole. I rzeczywiście musi być najbogatsza, skoro ma tak obłędny dom. Wygląda zupełnie jak te domy, które można zobaczyć wyłącznie w reklamach. No, takie, gdzie wszystko działa bez zarzutu, lśni, każda ściana jest wzorem doskonałości, wystarczy wcisnąć jeden guzik, a już świecą się wszystkie lampy, które dają mocniejsze lub słabsze światło, wszystkie meble są w ciemnym kolorze, na wysoki połysk, czarne, a telewizor jest całkiem płaski i wisi na ścianie, można go włączyć jednym zaledwie muśnięciem, do tego idealna muzyka, piękne dywany i nieskazitelnie czyste szyby. Właśnie, ma dom na via XXIV Maggio, okna wychodzą na starożytne rzymskie ruiny, pochodzące z czasów wielkiego imperium, o którym uczą nas w szkole. I Alis zaprasza nas do siebie, żebyśmy się mogły o nich uczyć, zwyczajnie wyglądając przez okno, i nas nabiera, specjalnie wskazuje poszczególne fragmenty pałeczką.

– A tu mamy Skałę Tarpejską… To zaś Łuk Konstantyna Wielkiego, a tam niżej, w głębi…

– Koloseum – odpowiadamy chórem z Clod. To jedyny zabytek, którego nie sposób z niczym pomylić.

Pod szkołą Alis zagląda do torebki i wyciąga nokię N95, najnowszy model, i robi mi zdjęcie. – To akurat chcę mieć na pamiątkę, Caro!

– W takim razie nagraj mnie, jak tańczę!

Alis nie trzeba tego dwa razy powtarzać i zaczyna mnie nagrywać swoją komórką, która jest lepsza od wszystkich kamer razem wziętych. I gdy tak tańczę przed nią, zaczynam wymachiwać rękami jak szalona, jestem lepsza od samego Eminema i 50 Centa razem wziętych, rozstawiam szeroko palce i rapuję, czad, że głowa mała.

– I ja go całuję, pewnie, że go całuję, w tę noc, gdy księżyc w pełni i ochota dzika na niego i tyłeczek kształtny jego mnie przenika.

Alis i Clod zaśmiewają się jak szalone. Alis nie przestaje mnie nagrywać, a Clod tańczy do rytmu, ja zaś śpiewam dalej.

– I jaki pocałunek długi i powalający, w łodzi, pośród kół i kamizelek życie ratujących…

Ale nagle zatrzymują się bez uprzedzenia i zastygają z rozdziawionymi buziami, zupełnie jakby dopiero w tym momencie pojęły, że wreszcie się zdecydowałam i wykonałam ten wielki skok. Więc ja dalej. – Tak, poszłam z nim w ślimaka na całego, wargę mu pokąsałam i trochę też possałam. – Ale nagle dociera do mnie, że ich zaskoczenie wynika z czegoś innego. I rzeczywiście… Psor Leone stoi za moimi plecami. I tak oto ja sama również zastygam z rozdziawioną buzią i w jednej chwili wyobraźnia podpowiada mi to wszystko, co mógł usłyszeć. Uśmiecha się do mnie.

– To były udane wakacje, prawda, Carolino? Widzę, że bardzo się opaliłaś, no i przede wszystkim, że humor ci dopisuje.

– Tak, psorze.

– Ale teraz znów mamy początek roku szkolnego, dla was ostatni. A w ostatniej klasie musicie się przykładać… Ale ty to wiesz, prawda, Carolino, zawsze ci to powtarzałem, wszystko w swoim czasie… Prawda, że pamiętasz?

– Jasne, psorze.

– Właśnie, i tak na przykład wasz czas tutaj dobiegł końca. Teraz pora, żebyście udały się do klasy.

Alis wkłada telefon do swojej torebki od Prady, z najnowszej kolekcji. Clod podciąga spodnie i wszystkie trzy zmierzamy w stronę naszej kultowej III B.

I proszę, właśnie zasiadłam w nowej ławce tuż przy oknie. Nie to, żebym z okna miała jakiś obłędny widok, ale przynajmniej jest widno! Alis i Clod siedzą obok mnie. Na razie. Bo w mojej klasie utarło się, że co dwa miesiące zmienia się miejsca, losując, w której ławce i w którym rzędzie kto będzie siedzieć. To zwyczaj wprowadzony przez nauczycieli, kiedy byliśmy w pierwszej klasie, żebyśmy się bardziej między sobą zżyli. Koniec kropka, jak tylko się z kimś zakolegowałam, trach, trzeba było się przesiąść. W każdym razie teraz zrobili trzy rzędy po trzy miejsca, całe szczęście, że woźni też bywają kumaci.

Ostatni rok gimnazjum. Mam lekkiego cykora. Przed egzaminem? Bo ja wiem. Raczej przed tym, co będzie potem. Chociaż, jakie to piękne, za rok latem będę wolna, wolna, wolna! Żadnych zadań do odrobienia w czasie wakacji! Trzy miesiące, kiedy mogę robić, co mi się żywnie podoba. Za chwilę wparuje psor Leone. Zacznie się dopytywać, czy przeczytaliśmy pięć książek, które nam zadał, czy napisaliśmy wypracowania, czy skończyliśmy ćwiczenia z podręcznika. A zaraz potem jak zwykle ustali datę testu powtórkowego. Strasznie to upierdliwe. Na pewno na jutro i dlatego dziś wieczór czeka mnie wcześniejszy powrót do domu, bo w przeciwnym razie mama będzie mi truć. Znów spoglądam za okno… Chciałabym sobie siedzieć na tamtym drzewie, na zewnątrz, przycupnąć na gałęzi. I z góry obserwować przechodniów, ruch uliczny, tę szkołę i nabijać się z tych, którzy teraz siedzą w klasie. Okno. Zupełnie jak w tej piosence Negramaro: Jeśli zabierzesz ze sobą świat, zabierz też ze sobą mnie.

Kiedy tak czekaliśmy na psora, na wszelkie sposoby starałam się zwinąć Alis komórkę, ale nic nie wskórałam. Przysięgła mi, że skasowała filmik.

– Słowo, Caro, dlaczego mi nie wierzysz!

– Więc pokaż mi komórkę, sama sprawdzę.

– Ale dlaczego mi nie wierzysz, co? Powinnyśmy sobie ufać.

– Ja ci ufam, ale tym razem chciałabym dostać na chwilę komórkę i to sprawdzić, dobra?

– Okay, więc ci powiem, jak się sprawy mają, co? Nie mogę ci jej dać, bo mam tam esy, których nie możesz przeczytać, okay?

– Jak to? Nie dasz mi ich przeczytać? A to dlaczego, sorry, sama powiedziałaś, że musimy sobie ufać… A tak w ogóle, to od kogo one są?

Słowem tak się spierałyśmy aż do zetpetów i byłam już do tego stopnia poirytowana, że po raz pierwszy wystrugałam i posklejałam wszystkie kawałki drewna tak jak było na rysunku, i to bez patrzenia, a na koniec ten dziwny zlepek, który miał się zamienić w piórnik, rzeczywiście wyglądał jak piórnik! Niesamowite, po raz pierwszy dostałam czwórkę! Jedyny raz, kiedy przytrafiło mi się na zetpetach coś podobnego, miał miejsce w zeszłym roku, wtedy rozcięłam sobie palec wskazujący lewej ręki na tak zwanej żłobaczce! Żłobaczką nazywamy przyrząd służący do robienia nacięć na Adigrafie. To taki kawałek zielonego plastiku, który się nacina. Nacina się też… i palec! Skutek: wezwali mamę, a ta zabrała mnie na ostry dyżur. Trzy szwy. Przed oczami najpierw stanął mi Saturn ze wszystkimi swoimi pierścieniami, potem Mars, Jowisz i Neptun też. I do tego gwiazdy! A po przeglądzie astronomicznej panoramy wróciłam do szkoły. Właśnie tak. Każdy normalnie po czymś takim pojechałby do domu, ale nie ja, bo mama uznała, że wszystko jest w porządku. Tak czy siak ominęła mnie godzina matmy!

Dobra. W każdym razie jeśli chodzi o sądny filmik z psorem Leone za moimi plecami, to nie ma po nim śladu, cienia szansy, by go zobaczyć raz jeszcze, ot tak, dla jaj. Nic. Zresztą ta sprawa z filmikiem… ze śladami, które po sobie zostawiamy… Chcę kupić pudełko, takie ze sztywnego kartonu, w kwiaty. Wielkie, olbrzymie, by schować w nim rzeczy z tego roku, których już nie będę więcej używać. Bo czuję się trochę doroślejsza. Jest ich całe mnóstwo. Na przykład: serie Bratz, Winx, książki o Lupo Alberto, koszulki z Pinko Pallino, które zawsze kupowała mi mama, chociaż strasznie mnie denerwowały, sekretne pamiętniki, te z malutką kłódką, które są pełne nalepek i przeróżnych wpisów, książki Geronimo Stiltona, DVD z kreskówkami, zdjęcia z podstawówki, kalendarz z moją buzią, kiedy miałam pięć lat i byłam w przebraniu karnawałowym, wyglądałam paskudnie, pudełko z koralikami do robienia bransoletek, plastikowa kredka Bratz, piórnik z kredkami świecowymi, gumki do włosów ze sztucznymi kwiatkami. To wszystko, co wydaje mi się teraz niepotrzebne. Mimo że mam prawie czternaście lat! Czuję się inna niż wtedy, kiedy te rzeczy wydawały mi się wszystkim.

Popołudnie. Alis i Clod siedzą przede mną. Jakoś nie chce im się w to wszystko wierzyć.

– No to wam opowiem…

Rzeczywiście wypadało, żebym tym razem ja im postawiła, zresztą i tak najczęściej funduje Alis, to oczywiste, tak samo jak i to, że wzięłam je do Ciòccolati, małej kafejki na via Dionigi, niedaleko piazza Cavour, w tym samym miejscu co kino Adriano, której zresztą wcześniej nie znały, a czynnej na dodatek cały dzień, bez przerwy.

Clod od razu zabrała się za jedzenie, zamówiła Trilogy, który kosztuje więcej niż pierścień z trzema oczkami w Bulgari, ale za to sto razy lepiej smakuje. Faktycznie zjadła wszystko w okamgnieniu.

– Poprosimy jeszcze dwa razy frappé czekoladowe i herbatę ziołową.

Alis nie może usiedzieć spokojnie, widzę, jak się wierci, urodzona z niej amatorka plotkowania na całego, każdy temat jest dobry. Byle się działo! Aktualne wyczyny Paris Hilton i Britney Spears to dla niej w sumie nuda.

– No więc, Caro! Opowiesz nam czy nie? Już, mów!

Clod też kiwa głową, potakując, i oblizuje sobie palce, jakby i je tak samo chciała zjeść. Chwilę później wyciera się papierową chusteczką i tylko patrzeć, jak spotka ją ten sam marny koniec co i deser!

Ale Clod od zawsze tak ma. Pamiętam, jak wszystkie trzy zapisałyśmy się na katechezę, żeby przystąpić do komunii. W małych celofanowych opakowaniach kupowałyśmy opłatek, a ona, pod pretekstem, że musi ćwiczyć, wyjadała jeden za drugim. Trzymała je pod szkolną ławką, a sama przypominała karabin, tyle że z odwróconym mechanizmem! Pach, pach, pach… strzelała sobie opłatkami do buzi, jakby nigdy nic, i co jakiś czas się zacinała, ale nie dlatego, że została przyłapana przez katechetę… O nieee! Po prostu raz po raz opłatek przyklejał jej się do podniebienia. No i wtedy starała się przeprowadzić dziwny zabieg z pogranicza chirurgii, próbując oderwać opłatek przy użyciu jedynie dwóch pulchnych palców, na dodatek całych pomazanych flamastrami, bo uwielbia plastykę, jedyny przedmiot, z którym radzi sobie bez problemu, więc wkładała te palce głęboko do buzi i dłubała, dłubała, a obserwowanie jej w akcji było równie wciągające co Cela albo The Ring – Krąg i nawet sam Wes Craven biłby się z myślami, czy nie zaangażować jej do któregoś ze swoich horrorów!

– Caro, no na co czekasz! Mów, bo dłużej tak nie wytrzymam!

Alis nigdy nie ma oporów, żeby powiedzieć, co myśli, i właśnie to mi się podoba! Może ten jej sposób bycia ma związek z pieniędzmi? Właśnie: pieniądze dają wolność. Czy ja wiem, może zanadto filozofuję.

– Herbata ziołowa? – Kelnerka podchodzi z tacą do naszego stolika.

– Dla mnie, dziękuję. – Od razu podnoszę rękę z oszałamiającą prędkością, zupełnie jak wtedy, gdy od wielkiego dzwonu psor Leone zadaje jakieś ogólne pytanie, a ja przez przypadek, zapewniam was, to czysty przypadek, akurat znam na nie odpowiedź.

– Więc frappé musi być dla was.

Patrzę na nią i śmieję się w duchu. Cóż, najwyraźniej laska nie była orłem z matmy. Odejmowanie, które właśnie wykonała, jest tak banalne, że aż mi słów brak. W każdym razie wszystkie się uśmiechamy i potakujemy, przynajmniej ją spławimy i będę mogła zacząć opowiadać. Wreszcie się oddala.

– No i?

– Lore, bo tak na niego mówię, jest takim słodkim chłopakiem. Znam go od dziecka i spotykamy się od zawsze, mimo że jest ode mnie dwa lata starszy… – Popijam herbatę. – Aua, gorące!

Alis kładzie mi rękę na ramieniu. – To za karę, daj sobie spokój z piciem, mów dalej!

Nawet Clod tak się wciągnęła w opowieść, że zastygła z kawałkiem czekolady przy ustach, rozchylonymi wargami i wzrokiem utkwionym we mnie. – Tak, Caro, mów dalej…

Wobec tego odstawiam filiżankę na dobre i uśmiecham się do moich dwóch przyjaciółek od serca.

– No weź! Nie każ się prosić!

Okay. I w okamgnieniu znów przenoszę się nad morze.

Anzio. Sierpień. Lato ma się ku końcowi. Wielki las piniowy, Villa Borghese, droga pośród puszczy, pełna liści, igieł sosnowych i cykad. I jeszcze żar słońca przez cały dzień. Dalekie echo, szum morskich fal.

– Niebezpiecznie tu, co?

Idziemy naprzód grupą. Jest nas pięcioro. Stefania, ja, Giacomo, Lorenzo i Isabella, na którą od zawsze mówimy Izabrzydka, między innymi dlatego, że naprawdę taka jest. Wędrujemy gdzieś pośród leśnych ścieżek, musimy się skradać, bo nie wolno przekraczać ogrodzenia willi. A my właśnie to zrobiliśmy, postanowiliśmy zaryzykować, wyruszyć na spotkanie wielkiej przygodzie. Idziemy obejrzeć zamek w Villa Borghese.

– Ale to niebezpieczne…

– Jakie tam niebezpieczne! Tyle że jeśli nas złapią, to strażnik wlepi nam karę.

– Tak, ale tu w gąszczu aż roi się od żmij!

– Co ty! Wieczorem nie ma żmij!

– Jak to nie. Już prawie zmierzcha i właśnie o tej porze wychodzą, bo robią się głodne!

– Skąd, mówię wam, to nie tak. – Stefania, jak już się uprze, jest przekonana, że sama wie wszystko najlepiej. Nie mogę jej ścierpieć, kiedy się tak zachowuje. Ale jej matka robi tartę palce lizać i na plaży częstuje nią nas w porze obiadu, więc lepiej żyć z dziewczyną w zgodzie. Lorenzo przewodzi grupie, jest najodważniejszy. Giacomo, który od zawsze, a w każdym razie odkąd ich znam, jest przyjacielem Lorenza, wygląda, jakby się bał najbardziej z nas wszystkich, może dlatego, że jest najmłodszy.

Trach. Lorenzo wystawia ręce i zatrzymujemy się w pół kroku. Głuchy odgłos w krzakach po prawej. – Stójcie, to może być jakieś zwierzę… Wygląda na coś dużego.

– Może to jeż – rzuca Stefania. Ale zaraz słyszymy czyjś śmiech. Odwracamy się wszyscy naraz. Izabrzydka stoi na samym końcu szeregu i zanosi się śmiechem jak szalona, gorzej, nie może się powstrzymać, wprost wyje, mało nie pęknie. Z niewielką szyszką w lewej ręce i kawałkiem drewna w prawej. To ona musiała o coś zaczepić i stąd ten hałas. Giacomo mruży oczy. – Ale z ciebie… kretynka! – Lorenzo wzrusza ramionami. Ja tam się nie cackam.

– Jak już coś mówisz, to nazwij choć rzeczy po imieniu… To wredna suka i tyle, mało przez nią nie dostaliśmy zawału.

Stefania kręci głową. – No, spryciara z niej, rzuciła szyszkę akurat w sam środek krzaków, na których rosną te czerwone kulki…

– I co z tego?

– Jak to, nie wiecie, to właśnie pokarm żmij!

Nie mam pojęcia, kim zostanie Stefania w dorosłym życiu. Ale jeśli nie zajmie się ogrodnictwem botanicznym i różnymi zwierzętami, to zrobi olbrzymi błąd! Prawie taki sam, jaki my popełniliśmy, zabierając ją ze sobą! Ale nie zdążam uśmiać się w duchu z własnych przemyśleń, bo akurat w tej samej chwili… – Ej, wy! A dokąd to się wybieracie? – Czyjś tubalny głos przerywa nagle nasze rechotanie. Dostrzegam z daleka mężczyznę, jak przedzierając się pośród drzew, zmierza w naszym kierunku cały srogi. Za nim, na poboczu drogi widać jego stare seicento, szare, z otwartymi przednimi drzwiami. Wszystko jasne.

– To strażnik! W nogi! – I zaczynamy pruć przed siebie ile tylko sił, pośród krzaków, między drzewami. Lorenzo bierze mnie za rękę i ciągnie za sobą.

– Chodź, naprzód, dawaj, biegnij pędem! Chodźmy tędy, mamy po drodze jaskinie.

– Ale ja się boję!

– Boisz? Czego? Nie masz się czego bać, jesteś ze mną!

I tak zaczynamy biec przez krzaki, lasem, pośród gałęzi, coraz szybciej, prosto przed siebie.

Giacomo i Stefania z kolei polecieli w lewo, za to Izabrzydka biegnie najwolniej, prawie się za nami wlecze. Nie ma rady, ta dziewczyna nie ma za grosz kondycji.

– O tak, szybko, chodź.

Lorenzo wciąga mnie za sobą do jednej z jaskiń. Są wysokie na co najmniej dziesięć metrów i nagle robi się w nich zimno i ciemno, ale tak ciemno, że po dwóch krokach przestaje się cokolwiek widzieć. I nas też nikt nie może zobaczyć, więc przywieramy do skalnej ściany. Cisza i jakiś dziwny zapach zieleni, jakby wilgotnej, zamokłej. Po chwili dostrzegamy gdzieś w oddali strażnika, widzimy go przez drewniane sztachety, które służą za drzwi do groty, takie, że ledwie przejechać po nich ręką, a od razu wbija się całe mnóstwo drzazg, i boli jak nie wiem co…

Widać niewyraźne światło, zieleń lasu i promienie odbijające się od co większych liści. Ale w jaskini jest zimno i kiedy oddychamy, to z ust wypuszczamy małe obłoczki, zupełnie, jakbyśmy palili.

– Słuchaj, Lore, ale…

– Ciii… – I zasłania mi ręką usta. W samą porę. Bo strażnik zagląda przez sztachety, patrzy w prawo i w lewo, więc my jeszcze bardziej przywieramy do skały. A on nic nie widzi. Więc odchyla głowę i odchodzi. Po kilku sekundach Lore zabiera mi rękę z ust.

– Fiuuu. – Wypuszczam powietrze, które wstrzymywałam aż do tej chwili. – Całe szczęście.

– Bałaś się?

– Nie, z tobą nie.

Uśmiecham się do niego. I w ciemności widzę jego oczy, pada na nie trochę światła, są wielkie, głębokie i piękne, nie mam pojęcia, czy na mnie patrzy, czy też nie, ale się uśmiecha. W ciemnościach jaskini widzę jego białe zęby. Tak naprawdę to trochę się bałam. A trochę nie. Tak czy owak nie chcę mu tego mówić.

– Weź, bałaś się, co? Jakby nas nakrył…

– No! – Ale nie zdążam dokończyć, bo on się nachyla i… mnie całuje. Tak, całuje mnie! Czuję jego wargi na moich i na chwilę zastygam z nieruchomymi ustami, bo nie bardzo wiem, co robić. Ale czuję, że on napiera. Wargi ma miękkie. I jakie to dziwne, ale bardzo powoli je rozchyla… więc ja też rozchylam swoje. Pierwsze, o czym myślę, to że na szczęście nie mam aparatu! Nosiłam go do końca zeszłej zimy i teraz mam piękne, proste ząbki! Ale gdybym wciąż go nosiła, to Lore by się zorientował. Jest taki uważny. Właśnie, mega mi się podoba, bo jest uważnym kolesiem, znaczy, myśli o mnie, czy się aby nie boję, czy rzeczywiście mi się chce, czy mam ochotę iść do zamku, słowem, jest mną zainteresowany.

Ej, a to co? Czuję coś dziwnego w buzi. Jesteśmy w jaskini, wokół ciemno, jedno przy drugim, nawet nie wiem, czy mi się przygląda. Powoli otwieram jedno oko, podpatruję co nieco, ale nic kompletnie nie widać. Więc je zamykam. To jego język! Ratunku… Choć w sumie… Wcale mi nie przeszkadza. Całe szczęście. Ale fajnie. Zawsze myślałam o tej chwili i może nawet aż za dużo, poważnie. Bo koniec końców wysłuchujemy od innych taką masę opowieści, że z tego wszystkiego martwimy się jeszcze bardziej niż sami o siebie.

I tak oto wreszcie daję się ponieść i go obejmuję, i wciąż się całujemy. Ma takie miękkie wargi, czasami zderzamy się zębami, ale zaraz się śmiejemy i znów wpijamy się sobie w usta, obojgu nam tak lekko, uśmiechamy się w mroku, on całuje zachłannie, aż mam wszystko wokół wilgotne. Ale wcale mi to nie przeszkadza… Poważnie, nic a nic.

Alis i Clod siedzą przede mną, każda ze swoim frappé w dłoni, zastygły ze szklanką przy ustach.

Podchodzi kelnerka. – Dziewczyny, macie ochotę na coś jeszcze?

– Nie! – odpowiadają równocześnie, nie zaszczycając jej choćby jednym spojrzeniem. Kelnerka odchodzi, kręcąc głową.

Alis odstawia szklankę. – Nie wierzę.

– Ja też nie…

Clod jednak pociąga słuszny łyk. – No i? Potem?

– Sorry, ale skoro nie wierzycie…

– No, ale weź, opowiadaj, opowiadaj dalej, i tak super nam się podoba!

Kręcę głową. Oj, nie ma rady, Alis jest na maksa ciekawa.

– Okay, okay, w każdym razie przysięgam, że to wszystko szczera prawda! No więc, na czym to stanęłyśmy?

Chórem: – Że cię całował!

– A, tak… jasne.

Więc wracam do tej jaskini. Ciemno. Jak w filmie. I czuję, że tuli mnie do siebie, mocno, mocniej… I ja go obejmuję. I wcale mi to nie przeszkadza. Jestem dziwnie pogodna. A wręcz podoba mi się to, co czuję w jego ramionach… Ale on się nie rusza, jego ręce nie wędrują wyżej, żeby rozpiąć mi stanik. Przynajmniej jak dotąd nie. Za to zaczyna mnie pieścić. I nie przestaje całować. A teraz trochę się odchylił i całuje mnie, wodząc językiem po mojej wardze. Zupełnie jakby mnie kąsał, a jego ręka na moich plecach powoli wędruje w górę, wiedziałam… Ale wcale się nie niepokoję. Nagle dociera do nas odgłos czyichś szybkich kroków. Odrywamy się od siebie i patrzymy w kierunku wejścia do jaskini. To Izabrzydka, która w biegu mija właz. Biegnie coraz szybciej, gdzieś na zewnątrz, pośród wysokiej zieleni, aż nagle upada na ziemię!

– Aaaa! – drze się jak opętana. – Ratunku! Aua! Aaaa! – I nie przestaje wyć. Niczym syrena alarmowa. Chwilę później przybywa strażnik, który pomaga jej się podnieść.

– Co ci się stało? Co zrobiłaś?

Izabrzydka pokazuje mu rękę. – Ukąsiło mnie tutaj zwierzę, strasznie mnie boli, to wąż, żmija, umrę, ratunku! Pomocy! – Wydziera się i tupie.

– Stój, nie ruszaj się, spokojnie, chodź ze mną, szybko!

Strażnik bierze ją pod ramię, obiema rękami ściska jej nadgarstek i tak przepadają za drzewami. Izabrzydka znika nam z pola widzenia! Lore i ja obrzucamy się szybkim spojrzeniem.

– Chodź, idziemy! – Biegniemy w stronę wyjścia z jaskini i gdy już jesteśmy na zewnątrz, w ostatniej chwili udaje nam się dojrzeć stare szare seicento, które znika za zakrętem. Po chwili dołączają do nas także Giacomo i Stefania.

– Gdzie wyście się podziewali?

– W jaskini.

– W jaskini? Poważnie? – wtrąca Giacomo z niedowierzaniem. – I co tam takiego robiliście?

Spoglądamy na siebie, ale nie dłużej niż sekundę, i zaraz Lorenzo go odpycha.

– A niby co mieliśmy robić? Schowaliśmy się!

– Aha, może i tak. A widzieliście strażnika? Zabrał ze sobą Izę! Myślicie, że ją uprowadził? Brzydka to nic, gość pewnie chce zażądać okupu, bo chyba rodzice Izy pochodzą z Mediolanu i są strasznie dziani! – Giacomo kompletnie odjechał. O Boże, wcześniej z tą jaskinią to nawet był blisko… Ale teraz!

– Coś ty… Izę ugryzła żmija.

Stefania się uśmiecha. – Co wy… To niemożliwe.

– Sami widzieliśmy!

– Ale żmije po zachodzie słońca znikają.

– No, ona tak powiedziała, a strażnik zaciskał jej ręce na nadgarstku, chyba żeby nie dopuścić do rozprzestrzenienia się jadu we krwi.

Stefania wzrusza ramionami. – Phi, a zatem nawet sam strażnik nic nie kuma. To mógł być co najwyżej wąż z rodziny połozowatych.

Lore i ja spoglądamy na siebie. – Co? – A nawet cokolwiek zdegustowani. – Z rodziny połozowatych?

– Tak, to taki wąż, co gryzie częściej, do tego kręci się i po zachodzie słońca, ale nie jest jadowity.

– Ach, pewnie…

– W każdym razie zawróćmy do wejścia do Villa Borghese, bo robi się ciemno.

I tak lecimy przez las, w stronę baru, który znajduje się przy wejściu do willi, tam gdzie są korty tenisowe i sekretariat kompleksu. I kiedy docieramy na miejsce cali zadyszani, widzimy, że masa ludzi zebrała się wokół stołu. Leży na nim wyciągnięta Izabrzydka. Wygląda na wpół martwą. Ale zaraz, jak tylko podchodzimy bliżej, dociera do nas, że jest na wpół żywa. Płacze i pociąga nosem, ściska sobie rękę, a mężczyzna, który stoi obok, dopiero co zrobił jej zastrzyk. Pewnie to jakiś lekarz.

– Już po wszystkim! – Mierzwi jej włosy, na co Iza uśmiecha się niewyraźnie. – Teraz już nie powinno być problemów… – I wyrzuca strzykawkę do kosza obok.

Ja zaś pytam: dlaczego za każdym razem, kiedy z kimś jest źle, a potem z tego wychodzi, udaje mu się przeżyć lub ma na koncie jakiś dramat, wszyscy takiej osobie mierzwią włosy? Przecież jak nic jest się wtedy spoconym, zresztą mnie by drażniło, gdyby ktoś, kogo nie znam, dotykał moich włosów. No wiecie co. Po chwili podchodzi koleś, który odwiecznie przesiaduje w sekretariacie klubu, a do ubiegłego roku uczył tenisa, i unosi Izie rękę.

– Pokaż no tu! – Patrzy na jej ukąszenie. Mężczyzna się uśmiecha i kręci głową. Powoli opuszcza rękę Izy.

– Możesz wstać, nie ma żadnego zagrożenia, wąż, który cię ukąsił, nie jest jadowity. – I zaraz zwraca się do strażnika. – Zmarnowaliśmy fiolkę odtrutki.

Stefania odwraca się w naszą stronę i rozkłada ręce. – Widzicie, a nie mówiłam? Wąż niejadowity. Pewnie, facet jest strażnikiem, a nawet się nie zorientował…

– Ale jak miał się połapać, skoro nie rozróżnia ukąszeń?

– Wystarczyło, żeby Iza mu powiedziała, jakie miał źrenice: pionowe czy okrągłe.

– Ale kto, wąż?

– No!

– Masz pojęcie, stuknięta jesteś, nie dość, że człowiek się przewraca, a potem zostaje jeszcze ukąszony przez węża, to według ciebie, co? Ma go chwycić, otworzyć mu oko, żeby sprawdzić, jak ono wygląda?

– No tak, pewnie! Bo jeśli jest pionowe, w takim razie to żmija! Tak czy siak już cię ukąsiła… Ale przynajmniej wiesz, że to ona!

Przerywam opowiadanie.

Alis się śmieje i kręci głową.

– Ej, ta Stefania jest walnięta.

Clod przyznaje jej rację. – Tak, ty to masz szczęście do takich.

Alis zanurza łyżkę w szklance, nabiera na nią trochę frappé i wkłada sobie do buzi. Po chwili znów sięga do niej i raczy się jeszcze odrobiną. Nawet w tych drobiazgach jest taka dystyngowana!

– A co było potem?

– Przepraszam – przerywa Clod – może mi pani podać to? – I wskazuje w karcie Przysmak z Czarnej Czekolady.

– Clod!

– Słuchaj, mam ochotę tego spróbować. A nuż mi nie posmakuje i zostawię.

– Jasne, a jeśli ci posmakuje? Utyjesz!

– Owszem, ale i tak już od przyszłego tygodnia znów zaczynam gimnastykę, więc będę mogła chudnąć do woli. A poza tym wy nic nie wiecie, a ja przeczytałam w gazecie, że puszyste znów robią się modne. Tak, puszyste. Kumacie? Nie anorektyczki! Włoska moda ma wylansować nową linię na całym na świecie i wreszcie docenić te dziewczyny, które nie są chude jak patyk!

Patrzę na nią i pociągam łyk mojego naparu.

– Coś mi się zdaje, że sama napisałaś ten artykuł!

– No. – Alis myśli tak samo. – Albo któraś z tych, co same nie dają rady schudnąć, więc pokładają nadzieję w takiej modzie! Czysty zysk, nie wydajesz kasy i nie musisz się przemęczać. Wszystko jasne!

Clod wzrusza ramionami. – Myślcie sobie, co chcecie…

W każdym razie deser już zamówiła i rzeczywiście nasza antypatyczna kelnerka przynosi jej go w okamgnieniu. Oho, w życiu nie była jeszcze taka szybka, czasami trzeba czekać w nieskończoność, żeby zrealizowała najprostsze zamówienie, bo ja wiem, zwykłą herbatę, za to teraz, rach-ciach, już jest z powrotem. Coś mi się zdaje, że słyszała naszą rozmowę. Zresztą nie to, żeby Clod rozmyślała o tym nie wiedzieć jak długo. Dla niej to tak jak trzymać przed sobą gigantyczny kubeł popcornu, kiedy siedzi w kinie, tyle że to akurat moja historia! A ona delektuje się jeszcze bardziej. Próbuje po kolei różnych rodzajów czekolady, nie wszystko naraz, ma się rozumieć, spryciara, bierze do buzi jakiś kawałek i zaraz odkłada resztę na talerzyk, żeby się przekonać, który powinna zostawić na sam koniec, by ten najsmaczniejszy kąsek mieć na deser! I zaraz oczywiście oblizuje sobie palec.

– No, Caro, i co? Z tym Lorem, co tam było dalej?

– Ej, czego ty się spodziewasz… Nastawiasz się na jakieś porno?

– No, fajnie by było!

– Weź, a idź ty… To już i tak cud, że go pocałowałam!

– No, czego ty nie powiesz!

– A pewnie!

Popatrz no tylko, jakie przemądrzałe te moje przyjaciółki, łatwo im mówić. Bo i co je to obchodzi! Obie już zamknęły rozdział pod tytułem „pocałunek” zeszłego lata. A przynajmniej tak mi powiedziały. Co do Alis, to od razu uwierzyłam, zaś co do Clod – wciąż mam pewne wątpliwości. W każdym razie im było łatwiej, pewnie, one nie nosiły aparatu. Nawet gdy go już nie nosisz, i tak odczuwasz pewien dyskomfort, bo cały czas ci się wydaje, że masz go w buzi, i nawet jeśli ogarnia cię ochota, by kogoś pocałować, już na samą tylko myśl i tak sprawdzasz, mimo że wcale się z nikim nie całujesz… Chodzi o to, że autentycznie się zastanawiasz: ej, ale chyba nie mam tego aparatu?

W każdym razie, jeśli mam wierzyć w ich opowieści, to obydwie całowały się rok wcześniej ode mnie i obie w wakacje. Alis nad morzem, na Sardynii, w tym samym kurorcie, do którego zwykle jeździ, przez cały dzień leżała wyciągnięta na pomoście z kolesiem, którego poznała o dziesiątej na śniadaniu, a pocałowała się z nim o drugiej, po raptem czterech godzinach znajomości! I to w dzikim upale! Nie, chodzi mi tylko o to, jeju, jacy musieli być spoceni! A co z buzią? Na pewno mieli sucho w ustach. Zresztą, wyobraziłam to sobie bez entuzjazmu. Także dlatego, że koleś, jak mi się zdaje, nazywał się Luigi.

O czwartej powiedział do niej: – Ej, pójdziemy do mnie do pokoju coś ten teges?

I tak nie wiem, czy Alis poszłaby z nim, czy nie, ale są lepsze sposoby, by zapytać o pewne rzeczy, czyż nie? Owszem, ten kurort na Sardynii to miejsce dla ludzi z kasą, a ci, którzy są dziani, zwłaszcza chłopaki, pewnie dlatego, że akurat takich poznałam, mają beznadziejny sposób bycia, słowem, żeby nazwać rzecz po imieniu, są burakami. A wręcz chciałabym ukuć określenie specjalnie dla nich: to „cheapaki”, chodzi o to, że czasami mówią rzeczy, które mogliby sobie darować, zupełnie jak tamten Luigi.

Clod z kolei wybrała się na obóz tenisowy, na który zawsze jeździ, i zeszłego lata, kiedy się całowała, nawet awansowała do wyższej grupy. Zgodnie z tym, co opowiedziała, pocałowała bardzo ładnego chłopaka z grupy, który grał w tenisa najsłabiej ze wszystkich. Hmm, nie uważam, żeby ładny chłopak nie mógł kiepsko grać, ale wydaje mi się, że Clod nie powiedziała nam, jak było naprawdę. Oj, nie wiem, jak to jest, ale w życiu tak się składa, że piękni i bogaci zawsze we wszystkim świetnie sobie radzą, i skoro koleś kiepsko grał w tenisa, to coś mi się nie wydaje, żeby mógł być specjalnie urodziwy. Rety, to coś jakby dwa plus dwa nie było cztery… Bo ja wiem, ilekroć w Rzymie zdarza mi się z moimi dziadkami, którzy przepadają za tenisem, oglądać międzynarodowy turniej, to widzę wyłącznie dobrych tenisistów, co ja mówię, super tenisistów, a każdy z nich jest obłędnym ciachem albo lepiej, mega obłędnym ciachem, mam rację? I tak, tamten koleś albo się czym prędzej nauczy grać w tenisa, albo zacznie uprawiać jakiś inny sport, albo też, co wydaje się niestety wielce prawdopodobne, nie jest taki piękny, jak utrzymuje Clod!

W każdym razie wreszcie je dogoniłam i muszę przyznać, że fakt, iż byłam nieco zapóźniona, autentycznie mnie martwił. I nie chodzi tu o moją urodę, w sumie, owszem, to prawda, rzeczywiście nie gram w tenisa, ale w tym wypadku kobiet to nie dotyczy. Być może nie jestem taka elegancka jak Alis, ale okrągła jak Clod też nie, słowem spełniałam wszelkie warunki potrzebne do tego, by się całować co najmniej tyle, ile moje przyjaciółki. Tylko że akurat do tych wakacji jakoś mi się to nie przytrafiło. Ale to, co wydarzyło się potem, w połowie sierpnia, nie przytrafiło się nawet im dwóm.

Więc się im przyglądam i ostatecznie postanawiam. – Okay, chcę wam opowiedzieć wszystko, ale absolutnie wszystko… – I dostrzegam, jak nagle Alis i Clod zmieniają wyraz twarzy. Od razu się orientują, że to, co usłyszą, będzie czymś rzeczywiście nowym.

Noc. Zaczarowana noc, lekka, urokliwa. Noc spadających gwiazd, szalonych i zwariowanych pragnień, wprost odurzających. To była noc w tym tygodniu, kiedy każdy na widok spadającej gwiazdy wypowiada skryte życzenie. Siedzieliśmy wszyscy razem nad samym morzem, na piasku, Stefano, Giacomo, Izabrzydka, która już doszła do siebie po ukąszeniu przez niejadowitego węża, i mnóstwo jeszcze innych ludzi. Ale przede wszystkim Lorenzo. Od tamtego dnia, kiedy się całowaliśmy, nie zamieniliśmy ze sobą słowa. Zupełnie jakby mnie unikał. Niekiedy próbowałam pochwycić jego wzrok, ale zachowywał się tak, jakby mnie nie widział. Znaczy, docierało do mnie, że patrzy w moim kierunku, ale już po chwili, kiedy chciałam, by nasze spojrzenia się spotkały, nigdy nie dał mi satysfakcji, nie patrzył mi prosto w oczy. Zupełnie jakby uciekał. No i weź tu zrozum niektórych chłopaków. Hmm, nie to, żebym znów miała tylu do wymienienia, Lore był pierwszym, którego pocałowałam… a przede wszystkim jedynym! Ale to mnie wcale nie martwiło, wprost przeciwnie, pod pewnymi względami sprawiał, że czułam się pewnie. Cóż, wiem, że niezbyt jasno się wyrażam, ale to jedna z tych rzeczy, które, gdy ich spróbujesz, same przybierają taki obrót, i tyle. W każdym razie zebraliśmy się wokół roweru wodnego, kilka ręczników leżało rozłożonych na piasku, wszyscy siedzieliśmy, usiłując trzymać tyłki tam, gdzie jest sucho, ale było tak wilgotno, że koniec końców moje dżinsy i tak trochę przemokły.

– O, właśnie udało mi się zobaczyć jedną! Wypowiedziałam życzenie.

– A mnie następną!

– Mnie też, i mnie tak samo!

– A mnie nie udaje się zobaczyć ani jednej! – Znaczy, uważam, że mnie nabierają. Dobre sobie, że niby wyłącznie oni je widzą.

– Sorry, sorry… Mam pytanie. A jeśli dwie osoby zobaczą tę samą gwiazdę, to życzenie liczy się tylko w połowie? – Na co wszyscy krzywo na mnie patrzą. Ale zasiałam w nich wątpliwość. Widzę Giacoma, jak wpatruje się w Lorenza, który spogląda na Izębrzydką, ona z kolei obserwuje Stefanię, a ta, popatrując na resztę grupy, tym razem wzrusza ramionami.

– Nie wiem… – przyznaje pokonana. I dla mnie już samo to jest równoznaczne ze zwycięstwem. Chwilę później staram się naprawić sytuację.

– Ależ skąd, przeczytałam kiedyś w „Focus Junior”, że i tak spadająca gwiazda jest jedynie odbiciem tego, do czego doszło lata świetlne wcześniej, i dla każdego, kto ją widział, liczy się tak samo…

Lorenzo wzdycha. – Całe szczęście… – Kto wie, jakie wypowiedział życzenie!

Chwilę później Corrado wyciąga z ciemnego futerału gitarę, taką, że mózg staje, jak sam mówi. Corrado Tramontieri to koleś, który ubiera się bez zarzutu. No, przynajmniej on tak uważa. Nic tylko chełpi się tym, co sobie kupił, i wymienia masę sklepów, o których ja, szczerze mówiąc, w życiu nie słyszałam. Nosi przedziwne koszule, całe w prążki, z błękitnym megakołnierzykiem, zapinanym na dwa maksymalne guziki, i mankiety też ma w tym samym kolorze. Corrado Tramontieri jest z Verony, słyszałam, że on też ma kupę kasy, ale według mnie straszny z niego frajer. W ostatnie wakacje przytrafiło mu się wszystko, co najgorsze. Jak choćby to, że ukradli samochód jego ojcu i tego samego dnia, kiedy stał przed lodziarnią kawałek od Villa Borghese, gdzie kupuje się lody wcale nie smaczniejsze, tylko trochę tańsze, zwinęli mu rower. I tak oto ojciec i syn spotkali się w Villa Borghese i opowiedzieli sobie, co im się przytrafiło! Padli sobie w ramiona rozbawieni. Znaczy, żadnemu z nich nie było przykro z powodu kradzieży. No i teraz niech ktoś mi powie, czy to aby nie drwina z ubóstwa.

– Na tej gitarze Alex Britti grał podczas swojego pierwszego koncertu. – Po chwili się rozmyśla, dociera do niego, że brzmi to mało wiarygodnie.

– To taki sam model…

– Aaa…

I gra kilka pierwszych dźwięków. Później spogląda na księżyc, jakby szukał natchnienia. Zastyga tak z zamkniętymi oczami, w ciszy, przed ogniskiem, które rozpaliliśmy. Według mnie nie pamięta słów. Żadnej piosenki. W każdym razie wreszcie wzrusza ramionami i zaczyna.

– O morze czarne, o morze czarne, o morze cza… kiedyś jasne i przejrzyste jak ja…

Wiedziałam, wiedziałam. Ta sama, którą śpiewał w zeszłym roku. I dwa lata temu! Nie ma co, przy całej tej kasie, którą ma, zamiast nowego roweru mógłby wziąć kilka lekcji gry na gitarze!

Podchodzę do Lorego i mówię mu to na ucho: – Według mnie zna tylko to…

Lore parska śmiechem.

– Chodź. – Bierze mnie za rękę i ciągnie za sobą, niewiele brakuje, żebyśmy wpadli do ogniska i się spalili, odskakujemy i zanosimy się śmiechem, pędzimy w stronę ciemnej nocy, zdyszani od biegu, ja za nim, nogi grzęzną nam w zimnym piachu. Wlekę się. – Ej, dalej nie dam rady! – Na co on nagle przystaje przed dużą żaglówką, która stoi nad brzegiem, na stojaku, z dziobem zwróconym w stronę morza. Wygląda, jakby lada moment miała wzbić się w powietrze i wypłynąć naprzeciw ciemności, ku nieznanym horyzontom. Ale tak się nie dzieje.

Lorenzo opiera się o kadłub. Ja podchodzę bliżej. Jestem zdyszana.

– Nareszcie… Już nie dawałam rady.

I nagle przyciąga mnie do siebie. Całuje, aż tracę głowę, jakby mnie chciał pochłonąć, wciągnąć, wessać… No, nie wiem, jak to powiedzieć… Wciąż brakuje mi wprawy. A on bierze mnie całą, zapiera mi dech, odbiera siły i nie daje myśleć. I przysięgam wam, że zaczyna mi się kręcić w głowie, więc otwieram oczy i widzę gwiazdy. I przez moment mam przed sobą tam w górze świetlistą smugę i chciałabym powiedzieć: To ona, mam, to moja spadająca gwiazda, i chciałabym pomyśleć tysiące życzeń, ale w końcu mam tylko jedno, on nim jest. To ten moment i o nic więcej nie potrzebuję prosić. Moje życzenie już się spełniło. Jestem szczęśliwa. Szczęśliwa. Jestem szczęśliwa! I chciałabym to wykrzyczeć całemu światu. Ale nie odzywam się ani słowem i nie przestaję go całować. I zatracam się w tym pocałunku. Lore… Lore… Czy to jest miłość? Oboje mamy smak soli, morza i miłości! Bo ja wiem, tak, to chyba jest to. Nasze usta są takie miękkie i śliskie, zupełnie jak wtedy, gdy jesteś w wodzie i zmagasz się z żywiołem, płynąc w pontonie, ale jest tak ślisko, że nie możesz ustać, tracisz równowagę, zanosisz się śmiechem i wpadasz do morza. I trochę się opijasz wodą, zaśmiewasz i na nowo podejmujesz walkę. Ale teraz ze sobą nie walczymy. Nie! Nasze pocałunki są miękkie, najpierw niespieszne, potem się rozpędzają, mieszając się z nocnym wiatrem, szumem fal, smakiem morza. Oddycham głęboko. I szepczę, nie odrywając swoich warg od jego.

– Nareszcie…

Lore łypie okiem i on też, wzdychając, zagaduje: – Co nareszcie?

– Nareszcie znowu mnie pocałowałeś…

– Ej… – uśmiecha się w półmroku – …nie wiedziałem, czy ci się spodobało.

Tym razem ja się uśmiecham i nie wiem, co by tu powiedzieć. Pewnie, że mi się podobało! I to jeszcze jak. Chyba czasem lepiej wcale się nie odzywać, żeby nie wypaść banalnie, więc nie przestaję go całować, jak gdyby nigdy nic. Wiecie, jak to jest, kiedy jest się takim na maksa wyluzowanym, co? I podoba mi się, bo czuję, jak powoli gładzi mnie po policzku, przesuwa rękę i wsuwa mi ją we włosy, a ja opieram mu głowę na dłoni… Wiesz, to tak jak te sceny, które znasz z filmów i na maksa ci się podobają? Z oddali na dodatek dobiega muzyka, ale nie ta, którą wygrywa Corrado, czyli w kółko taka sama, to coś fajniejszego, z jakiejś dyskoteki. Wierzyć mi się nie chce. Specjalnie dla nas leci kawałek Ligabue. Voglio volere. Totalnie mi się to wszystko podoba, więc tym bardziej daję się ponieść. Chcę zawsze cię tu znaleźć, ilekroć będę tego potrzebował. Chcę chcieć wszystko i tak chcę zdołać nie dorosnąć. Chcę cię zabrać w miejsce, którego ty właśnie nie możesz znać. Te słowa brzmią idealnie… I zamykam oczy, i śpiewam sobie w duchu, całując go, wyluzowana, pogodna, pewna, aż tu nagle… coś czuję. Dziwny ruch. O Boże, a to co? Nie, może się pomyliłam. Jakie tam pomyliłam! To mój pasek! Tak! Ratunku! Drugą ręką gmera mi przy pasku. Przy moim pasku? Tak! Rozpina mi go. I co teraz pocznę? Ale na szczęście on sam znajduje wyjście.

Uśmiecha się do mnie i rzuca: – Mogę?

I co masz powiedzieć w takim momencie? „Pewnie, ależ proszę…”. Pewnie, ależ proszę? Skąd! Albo: „Tak, tak, bierz, jak dają…”. Bierz, jak dają? Nie, nie mogę mu tak powiedzieć! Lecz: „Przepraszam, ale lepiej nie”, też niekoniecznie… Nawet nie wiem, o co chodzi! Znaczy, trochę mogę sobie wyobrazić… Ale nie wiem, co takiego wydarzy się naprawdę. W końcu na wpół potakuję skinieniem głowy. A Loremu nie trzeba tego dwa razy powtarzać. Nagle nabiera rozpędu i staje się wręcz łapczywy, oddycha szybciej i trochę zaczynam się niepokoić. Dyszy, miota się, walczy z moim zapięciem. W końcu wygrywa i wsuwa mi rękę w dżinsy. Ale tu nagle zwalnia, czuję go… Na szczęście ma ciepłą dłoń, którą przesuwa tuż przy brzegu moich majtek. Lore całuje mnie tym razem dłużej, jakby chciał, bym poczuła się bezpiecznie, a potem, bez namysłu, wsuwa rękę głębiej.

Przerywam opowieść. Pociągam łyk herbaty. Piję powoli i przyglądam im się.

– I co? – Clod jest cała podenerwowana. Alis też wydaje się jakoś dziwnie skupiona. – Tak, tak, a potem?

Clod potrząsa mną i chwyta ręką za ramię, tak że o mało nie rozlewam herbaty. – No weź! Opowiadaj! Mów dalej! – I nic, tylko w kółko zbiera wszystkie możliwe czekoladowe okruszki, które znajduje na talerzyku, malutkie kawałeczki, zgarnia je pulchnymi palcami, a następnie wkłada sobie do buzi. Uśmiecham się do niej.

– No a potem… dotknął mnie tam.

– Tam… tam? – dopytuje się Clod, wytrzeszczając oczy, cała zaskoczona, zdziwiona, nie wierząc własnym uszom.

– Tam… tam. No pewnie. Tam! A gdzieżby indziej…

No wiecie co, jak ona czasem coś palnie!

Alis odzyskała już panowanie nad sobą, sączy swoje frappé spokojnie, jakby nigdy nic, jakby podobnych historii wysłuchiwała co rano. Delikatnie odstawia szklankę na spodek. I zaraz patrzy mi w oczy.

– Podobało ci się?

Clod od razu jej wtóruje. – No, tak, tak… Podobało ci się?

– No, nie wiem… Trochę mnie…

– Co trochę…?

– Trochę co…?

– Bolało?

– Nie, skąd! Był bardzo delikatny.

– Więc sprawił ci przyjemność! – Alis i jej zmysł praktyczny. Jeśli coś nie boli, to musi być przyjemne!

– Nie… on mnie…

– On cię?

– Połaskotał.

– Połaskotał?

– Oj, tak, połaskotał, znaczy, chciało mi się śmiać. Pewnie, nie wybuchłam mu śmiechem prosto w twarz, kiedy mnie dotykał! Ale w głębi duszy mało nie pękłam. Przysięgam, nie macie pojęcia, przez co przeszłam…

Alis kręci głową. – Słuchaj no, a gdzie on cię dotykał?

– Już ci mówiłam…

– Tak, wiem, ale z wierzchu?

– Co znaczy? – Patrzę na nią zaintrygowana.

– Zaraz ci wytłumaczę. Przepraszam? – Alis przywołuje kelnerkę. – Czy mogłaby mi pani przynieść karteczkę i długopis?

– Tak… – Kelnerka robi zniecierpliwioną minę. Jakby taka pomoc nie należała do jej obowiązków. Pewnie, że nie. Tak czy siak jej płacą. Również za to, żeby była miła, co nie? Kiedy tak czekamy, Alis pociąga ostatni łyk swojego frappé. I zaraz uśmiecha się do nas pewna siebie.

– Teraz wam pokażę. W każdym razie to jasne jak słońce, widać, że dla Lorego to też był pierwszy raz.

– O to go nie pytałam!

Alis zakasuje sobie rękawy. – Spokojnie, spokojnie, zaraz wam wytłumaczę…

Dokładnie w tej samej chwili na stole ląduje kartka i długopis.

– Proszę… Potem zwróćcie mi długopis.

Kelnerka odchodzi, kręcąc głową. Coś podobnego, wierzyć mi się nie chce! A to wszystko z powodu taniego bica! W każdym razie Alis zaczyna swój wykład.

– Więc tak, wiecie, że Laura, moja starsza siostra, jest lekarzem, prawda? Skończyła medycynę.

– No… i co?

– Więc ona wszystko mi wytłumaczyła! Jak to jest, że odczuwamy przyjemność, a nie, dajmy na to, łaskotki… – I kreśli dziwny rysunek, jakiś taki owalny kształt. Jak tylko się orientuję, co to, zatyka mnie.

– Alis, naprawdę masz zamiar tutaj udzielać nam lekcji seksu?

– Pewnie, a dlaczego nie? Miejsce dobre jak każde inne…

– Okay, jak sobie życzysz.

– Mów dalej. – Ale od razu nachodzi mnie kolejna wątpliwość. – Czy twoja siostra aby nie jest ortopedą?

– Tak, a co to ma do rzeczy?

– Jak to, co to ma do rzeczy, pewnie ci tłumaczyła, co masz robić, kiedy złamiesz rękę lub nogę. A tam to ja sobie jeszcze niczego nie połamałam!

– Debilka z ciebie!

– Witajcie, dziewczyny, co wy tu robicie? – Rosanna Celibassi. Największa pani snobka, co ja mówię, największa megasnobka w całej szkole. Siada przed nami i patrzy, wścibska i złośliwa jak zawsze. Nie ma rady, wykapana córka. Michela Celibassi. Są identyczne. Córka zawsze chce wiedzieć wszystko o wszystkich, wręcz wypytuje, zagląda innym do pamiętników, zżera ją ciekawość, co takiego porabiamy. Ja na szczęście trzymam wszystkie informacje, przemyślenia, refleksje, decyzje, a zwłaszcza związki, jakby co, w mojej komórce. W fantastycznej slide nokii 6500. Przywiązałam się do niej do szaleństwa. Nazwałam ją Noki-Toki. Ale to już całkiem inna historia, trochę smutna, a trochę i piękna, sama nie wiem, wiem jedynie, że dziś nie mam najmniejszej ochoty jej opowiadać. Także dlatego, że teraz pojawił się problem Celibassi!

– O, dzień dobry pani, nic takiego… Przyszłyśmy na frappé… – Alis szybko składa kartkę i chowa ją do swojego organizera Comix. – Właśnie sobie gadałyśmy.

– Alice, pamiętasz o jutrzejszym wieczorze, prawda?

– Oczywiście, proszę pani.

– Zaczynamy o dziewiątej. Właśnie idę, żeby zamówić dla was wszystko… – Pani Celibassi chowa swój elegancki portfel do torebki. – Michela się ucieszy, prawda? Ona też mówiła mi o tym miejscu, twierdzi, że mają tu najlepszy tort czekoladowy i zabaglione w całym Rzymie. Wiesz może, czy smakuje jej coś jeszcze? Chciałabym, żeby naprawdę była szczęśliwa…

Alis się uśmiecha i lekko przekrzywia głowę. – Nie, nie, to w zupełności wystarczy, nie przychodzi mi do głowy nic innego.

– Okay, wobec tego zobaczymy się jutro. – Pani Celibassi się oddala, pobrzękując przy tym wszelkimi możliwymi wisiorkami, łańcuszkami i bransoletkami ze złota, które dyndają jej z każdej strony. Ma tego tyle, że gdyby ktoś z niej to zdjął, to po pierwszym ataku paniki jak nic mógłby za to spędzić dwa tygodnie na Malediwach. Clod czeka, aż kobieta się oddali.

– Ej, słowem nam o tym nie wspomniałaś.

Alis jest lekko speszona.

– O czym?

– Tak, jeszcze udawaj, że nie wiesz, o co chodzi.

– Znaczy… To jutro wieczorem Michela robi imprezę?

– Bo nie chciałam, żeby wam było przykro.

Clod wzrusza ramionami. – Coś ty, w życiu bym nie przyszła… Zanudzicie się.

Alis potakuje głową.

I zaraz Clod przygląda jej się uważniej. – A kogo zaprosiła, wiesz?

– Te, no… – Alis też wzrusza ramionami. – Nie wiem. Parę osób z klasy…

– Marchetti, Pollini, Faraoni, czyli wszyscy tam będą? – Clod poniosło. Chodzi o Szczury. A wy myślicie, że paczka chłopaków, bardziej lub mniej walniętych, może mieć ksywę Szczury? No, są w innej klasie, w D. Wciąż tylko rozrabiają i zachowują się jak idioci. O Boże, kilka razy udało im się mnie rozśmieszyć, i to jak. Byli na imprezie u Bezzi, Arianny, tej, co to prawie uważa się za piękniejszą od Celibassi, i jeden z nich, jak dotąd nie udało się dojść który, choć ja tam mam pewne podejrzenia, rżnął głupa. Ale nie na niby. Dosłownie, wpakował kupę do pralki, gdzie były same białe rzeczy. Koszule, bluzki, swetry całej rodziny, po czym ją włączył na wirowanie. No i sami możecie sobie wyobrazić, jaki z tego wszystkiego wyszedł miks? Szczury mają na koncie również inne wygłupy, niektóre przezabawne, ale teraz ich nie pamiętam. Zresztą to Matt i tak zawsze opowiadał mi o wszystkim. Matt, naprawdę ma na imię Matteo, jest raczej pucułowaty, ale ma ładną buzię, nosi długie jasnokasztanowe włosy, trochę ciemniejsze od moich, i jest bardzo fajny, a poza tym zawsze ekstra się ubiera, potrafi dobrze dobrać koszulkę i spodnie, a przynajmniej tak jest od czasu, kiedy przestaliśmy być parą, czyli w lipcu zeszłego roku. Po wakacjach jeszcze go nie widziałam. To on mi powiedział, że mówią na ich paczkę Szczury. Zapytałam go, skąd taka nazwa, ale jakoś nie był skory do odpowiedzi. – Któregoś dnia może ci wyjaśnię… – odparł raczej wymijająco, był taki „cooljo” jak to my, czyli ja i moje przyjaciółki, mówimy, no słowem, kiedy ktoś coś ukrywa, ale ja mam pewien pogląd na temat ksywki ich paczki, tylko obawiam się, że to coś strasznie obleśnego. A z drugiej strony to Szczury, o ile nie wygadują świństw, wcale się nie bawią.

W każdym razie jakoś nie mogę przeboleć tej historii z imprezą Celibassi. Alis od razu prosi o rachunek.

– Ja zapłacę… – Niemal wyrywa mi go z rąk, kiedy podchodzi kelnerka. Coś mi się zdaje, że ma poczucie winy.

Choć prawdą jest również, że to ona zawsze za nas płaciła!

Clod zjadła ostatni kawałeczek czekolady, zwędziła mi go z talerzyka, i w końcu wyszłyśmy. Trochę się powałęsałyśmy, wiesz, takie przyjaciółki, które chcąc nie chcąc, mają do siebie jakiś żal. Słowem, chyba jak się tak nad tym lepiej zastanowić, to Clod ma rację, Alis powinna nam o tym powiedzieć.

– Cześć, cześć… Do zobaczenia…

Właśnie, od razu się orientuję, że coś jest nie tak, nie mam ochoty rzucić, jak to zwykle ja, ciauuu! I się zbieram. Alis wsiada do swojego miniauta. Clod się z nią żegna i sama pakuje się do swojego microcara. Ja udaję, że nie ma tematu, i idę przed siebie, ale jak tylko znikam za zakrętem, od razu wybieram numer Clod. No! Kurczę, tego tylko brakowało! Skończył mi się kredyt na karcie. Oby do mnie oddzwoniła. Po sekundzie otrzymuję SMS-a. Co jest?

Chciałabym móc jej odpowiedzieć, ale nie mam jak. Rety. Zawsze w najtrudniejszych sytuacjach. O Boże, nie to, żeby ta akurat była aż tak znowu skomplikowana. Oby Clod zajarzyła. Po kilku kolejnych sekundach odzywa się moja komórka. To ona. Odbieram.

– Założę się, że skończył ci się kredyt.

– Trafiłaś w dziesiątkę! I co?

– Co co?

– Matko, fatalna ta sprawa z Alis, co?

– Beznadziejna. – Przez kilka sekund milczy, kto wie, co takiego sobie myśli. Zresztą ona płaci. Po chwili, jakby wreszcie skumała. – Może powinnyśmy przestać się z nią kolegować, co?

– Oj, nie wiem, czy to nie przesada…

Znowu cisza. – Tak, masz rację. A co, może cię podwieźć?

– Nie, nie, teraz się przejdę, chcę się odprężyć, ta sprawa za bardzo mnie wkurzyła.

– Wiesz, należałoby dać jej do zrozumienia, że w imię solidarności powinna zrezygnować z imprezy.

– Właśnie…

Ale coś mi się zdaje, że żadna z nas w gruncie rzeczy nie jest do tego przekonana, więc postanawiam kończyć.

– Dobra, to do usłyszenia. Potem się będziemy łapać na MSN, okay? Zresztą…

W sumie to nie bardzo wiem, co takiego ma oznaczać to „zresztą”, ale ostatnio tak mam, że wciąż je powtarzam. Znaczy uważam, że jest świetne, bo daje poczucie wolności… W każdym razie pozwala puścić wodze fantazji… To jakby powiedzieć: „Zresztą coś się może wydarzyć…”, „Zresztą to tylko impreza” albo: „Zresztą życie toczy się dalej”. A w każdym razie ja tego tak używam i tak to rozumiem.

– Jesteś pewna, że nigdzie cię nie podwieźć, co?

– Nie, nie, już ci mówiłam, chcę się przejść. Dzięki, wrócę później autobusem.

– Okay. To na razie.

– No to nara.

Clod czasami jest prawie przerażona. Znaczy, boi się skończyć jakąś rozmowę, zawsze przychodzą jej do głowy dziwne rzeczy, zupełnie, jakby rozłączając się z kimś, traciło się ze sobą kontakt na zawsze. Może dlatego, że jej starzy ciągle pracują i w domu nigdy nikogo nie ma. Bo ja wiem. Nie to, żebym sama była w innej sytuacji, a jednak nie odczuwam tak jak ona tego ciągłego przymusu, by się z kimś słyszeć.

Alis sprawia wrażenie, jakby z nas wszystkich najmniej jej to przeszkadzało. I pomyśleć tylko, że jej rodzice są w separacji, a jej siostry nigdy nie ma w domu. I bądź tu mądry! Życie ma przed nami swoje tajemnice. Co tam, świat je ma. Już choćby sam fakt, że to zawsze ona jest zapraszana na imprezy, chociaż akurat my o wiele częściej od niej gadałyśmy z Celibassi. Ale tym razem tak tego nie zostawię. I w okamgnieniu przychodzi mi do głowy pomysł. I się uśmiecham. Znalazłam sposób, by też się dostać na tę imprezę!

– Dzień dobry, w czym mogę pomóc?

– Chciałam zrobić niespodziankę przyjaciółce od serca, Micheli Celibassi, niedługo ktoś tu przyjdzie odebrać jej tort urodzinowy.

– A, tak, oczywiście.

– Właśnie, wiec już tłumaczę, razem z przyjaciółkami wymyśliłyśmy jedną rzecz… – I nie wiem jak, ale udaje mi się przekonać faceta, który daje mi wolną rękę, zabiera mnie do kuchni i na chwilę zostawia, bo sam ma coś na głowie, dokładnie tyle potrzeba mi, bym mogła wcielić w życie swój szatański plan. – Dziękuję, gotowe! Był pan naprawdę miły. Sam pan robi te wszystkie desery, prawda?

– No, tak.

– Właśnie, jest pan najlepszym cukiernikiem, jakiego w życiu poznałam! – Na co koleś w swoim pięknym czepku na głowie, oczywiście nie tak wysokim i okazałym jak te, które zwykle pokazują w telewizji, w takim prostszym czepku, w sumie bardziej w stylu tych, które noszą lekarze z Ostrego dyżuru, tyle że całym białym, uśmiecha się do mnie szczęśliwy. I zaraz gratuluje swojej asystentce tuż obok, kobiecie, która ma taki sam czepek, i z nią do spółki przyjmuje pochwały, na które ona też zasługuje. – Naprawdę, jesteście znakomici… – I tak ich zostawiam, dumnych z własnej pracy. Ja też się uśmiecham. Z drugiej strony zrobiłam to, na czym mi zależało.

Wychodzę z Ciòccolati i czuję się nieco podniesiona na duchu. Dzwoni moja komórka. To Clod.

– Ej, co jest?

– Uważasz, że tylko nas dwóch z całej klasy nie zaprosiła?

– A bo ja wiem… Co cię to obchodzi? W każdym razie w taki czy inny sposób my też pojawimy się na tej imprezie.

– Jak to? Wkręcimy się?

– Nie w tym sensie… Zrobimy niespodziankę. Potem ci wytłumaczę.

– Caro, jesteś boska!

– Sorry, ale teraz muszę już kończyć.

– Przecież to nie ty płacisz? To ja do ciebie dzwonię!

– Wiem, wiem, ale muszę jeszcze coś zrobić.

Straszna mendziocha z tej Clod, jak już się przypnie. Żyć nie daje. A ja czasami potrzebuję pobyć sama. Dziś akurat mam przypływ weny twórczej! Idę przez most i czuję się zupełnie jak jedna z tych cudzoziemek, które widuję w Rzymie. Zawsze idą przed siebie ulicami, czasami nawet nie mają mapy! Zdają się na to, co zobaczą.

Pierwsza rzecz, jaką chcę zrobić, gdy tylko będę mogła, to podróżowanie. Już sama myśl mega mi się podoba, więc chodzę tak sobie uśmiechnięta, trochę cudzoziemka, a trochę nie, pokonuję most Cavour i w pewnym momencie spoglądam w dół. Jak pięknie. Pod nami ten wielki Tybr, który płynie sobie i tyle już się zdążył naoglądać. Począwszy od starożytnych Rzymian aż po lata sześćdziesiąte, kiedy to ludzie jeszcze się w nim kąpali. Czasami, gdy zostawałam w domu, bo źle się czułam, zdarzało mi się oglądać rano te czarno-białe filmy, w których grał taki umięśniony aktor, przystojniaczek, z sympatyczną twarzą, zdaje się, że na imię miał Maurizio, ale nie pamiętam dokładnie nazwiska. On i jego przyjaciele wskakiwali do Tybru, samochodów było wtedy jak na lekarstwo, wszyscy sprawiali wrażenie sympatycznych i gościnnych, a imprezy były otwarte dla chętnych.

– Sorry… – I zatrzymuje się przede mną jakiś buras na skuterze, w dużym kasku, co ja mówię, olbrzymim, pod nim ma żółtą bandanę w kolorowe wzory, którą przewiązał sobie masę włosów à la dredy. O Boże, czego on może chcieć? Dobrze wiem. Będzie próbował mnie poderwać.

– Ej, ślicznotko, wiesz, gdzie jest via Tacito?

Więc po pierwsze, już sam fakt, że gościu tak się do mnie zwraca, a kto cię tam zna? I po drugie to co, mam robić za twoją nawigację satelitarną czy jak?

– Tak, pewnie, słuchaj, musisz zawrócić, za światłami jedź cały czas prosto, potem w stronę via della Conciliazione i dalej skręć w lewo. To tam.

– Dobra, do zoba… – I rusza na skuterze, dodaje gaz do dechy, ma na wpół rozwalony tłumik. Słowem, strasznie hałasuje.

I po trzecie, nawet mi nie podziękował. Ale to było do przewidzenia i trochę się tego spodziewałam. Lecz najgorsze jest to, że zaczepiłeś mnie nie po to, by poznać, ale żeby zapytać o drogę! Co to ma być? I tak ruszam przed siebie, na początku trochę wkurzona, ale już po chwili pogodna i rozbawiona. Ja, cudzoziemka we własnym mieście. I się uśmiecham, ogarnia mnie wesołość i biegnę przed siebie po moście. Dalej, dalej, szybko. Bo jak mnie dorwie tamten koleś… Słyszał kto kiedy o via Tacito?!

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz