A.J. Gabryel

Facet na telefon

Fragment

Dla P.W.

Nie wiem, czy cieszę się, smucę, czy może żałuję, że raczej nigdy nie przeczytasz tej książki.

Podziękowania

Podziękowania należą się wszystkim czytelnikom mojego bloga. Wszystkim razem i każdemu z osobna. I tym, którzy zostawili komentarze pełne ciepłych słów, i tym, którzy wyzywali mnie od najgorszych, strasząc potępieniem i życząc rychłej śmierci w mękach (najlepiej spowodowanych chorobą weneryczną). Każdy z Was przyczynił się do powstania tej książki, a kilkoro zostało przypadkowymi jej bohaterami. Dziękuję.

ADAM

Pokój wypełnia rytmiczne pojękiwanie hotelowego łóżka, któremu towarzyszą zadyszane przekleństwa i błagania.

Pode mną ona, w zasadzie nieznajoma, przypadkowa i nieważna, a jednak w tej chwili wypełniająca większą część mego świata.

Doprowadzam ją do granicy spełnienia i sadystycznie zostawiam tam na chwilę lub dwie.

I zaczynam od nowa.

A ona pod moimi dłońmi jest rozedrganym czuciem, niczym więcej ponad czucie.

Gdy potem zasypia, zbieram się do wyjścia, spoglądając na ślady naszego wcześniejszego podniecenia. Zrzucone niecierpliwie ze stóp buty, leżące w nieładzie ubrania, wysypaną na podłogę zawartość torebki, pomadkę, zapalniczkę, klucze, rozerwane sreberko po dureksie.

Wkładam pogniecioną koszulę, wymięte spodnie. Jeszcze raz wracam wzrokiem do śpiącej. Jej włosy, tak niedawno idealnie ułożone, teraz są splątanym kołtunem, perfekcyjnie nałożony makijaż rozmazał się, pozostawiając ślady na pościeli i mojej skórze. Za dnia emanuje tą specyficzną elegancją, która każe ci wierzyć, że zaszczyca cię swoją obecnością, lecz teraz, spoczywając apatycznie, wygląda na zupełnie zużytą. Ale zadowoloną; jej usta zdobi lekki uśmiech.

Zazwyczaj wstaję około jedenastej, dla niektórych skandalicznie późno, ale biorąc pod uwagę, że nieczęsto zdarza mi się zasypiać przed czwartą nad ranem, uważam, że to całkiem przyzwoita pora.

Szybki, lodowaty prysznic.

Nigdy nie jem śniadania.

Ubieram się w czarne, nylonowe spodnie dresowe, biały bawełniany podkoszulek, naciągam ulubione adidasy, jeszcze butelka nałęczowianki, na głowę bejsbolówka, do kieszeni iPod.

Czas na „ukaranie” ciała za czyny popełnione poprzedniego wieczoru. Rzecz jasna bez zahamowań popełnię je znowu, niech tylko nadejdzie kolejna noc. Ktoś mógłby powiedzieć, że faktycznie karzę się za grzechy, że nie biegnę, a uciekam. Lecz takie melodramatyczne gadanie to jak psychiczny onanizm. Niektórzy to lubią, ja niekoniecznie.

Biegnę w rytm Gorillaz, najpierw Clint Eastwood, potem Dirty Harry i reszta.

Dwadzieścia kilometrów po zakopconej, śmierdzącej asfaltem Warszawie. Nie skręcam w stronę parków czy skwerów, to ma być kara, nie przyjemność. Biegnę, nie widząc niczego, wszystko rozmazuje mi się przed oczami, słyszę tylko muzykę i łomot serca, czuję strużki potu spływające po czole, plecach i torsie, skoncentrowany na rytmicznych uderzeniach stóp o chodnik.

W połowie dystansu jak zwykle kończy mi się woda, język przywiera do wyschniętego na wiór podniebienia. Nieważne, omijam sklepy. Bieg ma być karą.

Kiedy kończę, nie czuję siebie, tylko zmęczenie.

W domu kolejny prysznic, coś do zjedzenia, przeglądam „Rzeczpospolitą” i robię wszystko, co mogę, żeby czas mijał jak najwolniej, by noc nadeszła później niż zwykle.

Tak, wygląda na to, że dziś jest jeden z tych dni, gdy mi się najzwyczajniej w świecie nie chce.

Zastanawiam się, czy nie zadzwonić do jednego ze starych przyjaciół, jeszcze z czasów liceum, jednak wtedy znów będę ściemniał jak najęty, więc po co?

W głębi duszy doskonale wiem, że nigdy nie przestanę kłamać. Bo z chwilą, kiedy przestałbym kłamać, stałbym się jednym wielkim rozczarowaniem. Dlatego też pozwalam wszystkim wierzyć, iż jestem kimś ważnym, szanowanym, przedsiębiorczym, a nade wszystko zajętym. Do tego stopnia, że widuję znajomych sporadycznie, może cztery, może sześć razy do roku.

Miewam gości, gdyż niekiedy nie możesz powiedzieć „nie” ludziom, których znasz ponad połowę życia. I wizyty te przynoszą mi zwykle kilka chwil odprężenia.

Zaryzykowałbym nawet twierdzenie, że wizyty te są czasem małego szczęścia, gdyby nie to, że przędę kłamstwa niczym pająk swoją nić, a pajęczyna z nich utkana jest już tak stara, iż stała się ciężka, gruba, tłusta, kleista.

Dobra, dość tego. Noc na mnie czeka.

O dwudziestej prysznic, dziś rezygnuję z golenia, tylko odrobina EdP Gaultier2, który od kilku lat jest moim ulubionym zapachem.

Z szafy wyciągam granatowe dżinsy diesle, białą koszulę od Armaniego, skórzaną kurtkę, brązowe buty Gucciego i pasujący do nich pasek. Sprawdzam ilość gotówki w portfelu, przez moment rozważam, czy nie pojechać motocyklem, poczuć chwilę beztroskiej swobody, ale nie, dzisiaj odpada. Organizm domaga się procentów, a biorąc pod uwagę mój wisielczy nastrój, na jednym drinku się nie skończy.

Taryfiarz wysadza mnie przed klubem. Gdyby nie to, co się tu dzieje i po co tu przychodzę, to nawet lubiłbym to miejsce, a w czasach, gdy miałem około dwudziestu lat, prawdopodobnie uwielbiałbym ten lokal. Ale dziś jest dla mnie tylko miejscem pracy.

To jeden z tych lokali, gdzie ludzie przychodzą, by zgubić swą duszę. Jeśli masz wystarczająco dużo keszu, kupisz tu wszystko.

Wnętrze jest głośne, ciemne, przestronne, z ambicjami do szyku i elegancji, o czym mają świadczyć żyrandole ozdobione kryształami Swarovskiego, które mienią się, odbijają kolorowe światła, tworząc setki małych tęcz na ścianach.

Marmurowa posadzka nadal jeszcze lśni; pod koniec wieczoru będzie lepka od rozlanych drinków.

Zamawiam pięćdziesiątkę Belvedere Intense, wypijam, zamawiam drugą.

Parkiet pełen jest ślicznych młodych dziewczyn, o lekko nieobecnym wyrazie twarzy, mocno opalonych, ubranych w tyle co nic. Większość wygląda, jakby przechodziła przez któreś ze stadiów niedożywienia, jak nakazuje dzisiejsza moda. Zupełnie nie wiem, skąd biorą energię, by poruszać nogami.

Jest to istny targ z ciałami na sprzedaż, czegokolwiek byś szukał, tu na pewno to znajdziesz. Te dziewczyny, więcej niż łatwe, mają głowy wypchane nieuleczalnymi marzeniami o karierze w wielkim mieście, o życiu w świetle fleszów, o pieniądzach, o sławie, zwłaszcza o sławie. Pochodzą zwykle z różnych wiosek, małych miasteczek i nie wiedzą, że przed nimi przewinęły się tu już tysiące podobnych do nich dziewczyn. Głupich, łykających kit, który wciska im biznesmen w garniturze od YSL, mówiąc, że są wyjątkowe, jedyne. Fakt, w większości przypadków są śliczne, lecz nie wyjątkowe, a nigdy jedyne.

Wiem, że za chwilę ktoś do mnie podejdzie. Czekam zarówno ze zniecierpliwieniem, jak i z rosnącym napięciem. Właśnie mam zamówić trzecią pięćdziesiątkę, gdy czyjaś dłoń dotyka moich pleców.

Obracam się powoli. Wdech, wydech, wdech.

Szlag by trafił, to jedna z licealistek – jak nazywają je stali bywalcy klubu. Długowłosa, długonoga, długorzęsa. Ubrana jest w pokrytą srebrzystymi cekinami, ledwie zakrywającą tyłek mikromini i czarną koszulkę na ramiączkach, tak obcisłą, że wygląda jak namalowana na jej ciele; do tego czarne sandały na wysokim obcasie. Szarawe, obrysowane ciemną kredką oczy, rzęsy – oczywiście przedłużane – ma tak długie, że dotykają policzków, gdy zalotnie nimi trzepocze. Bez ciężkiego makijażu, bez ust w kolorze wina byłaby naprawdę śliczna. Jej włosy błyszczą zdrowiem, skóra, choć zdecydowanie za bardzo opalona, wygląda na kusząco gładką.

– Cześć – mówi zbyt cicho, robiąc przy tym niewinną minę.

W tym momencie już wiem, że niewinna nie jest i dokładnie wie, co robi. Rutyniara, bez dwóch zdań, choć daję jej maks osiemnaście lat.

– Cześć – odpowiadam chłodno.

– Jestem Aga, siedzisz sam? Wyglądasz na samotnego – mówi z fałszywym współczuciem w głosie, łasząc się jednocześnie.

– Przyszedłem sam – uściślam.

– A z kim wyjdziesz? – pyta, kładąc dłoń na moim udzie i pochylając się tak, bym nie przeoczył braku stanika na jej pięknych, jędrnych, młodych piersiach.

– Wiesz... – zawieszam głos i lekko odsuwam ją od siebie.

– Tak? – pyta z czymś wyraźnie słyszalnym w głosie, nie mogę się zdecydować, czy jest to zniecierpliwienie, czy nadzieja.

– ...czekam na kogoś – dopowiadam, rozglądając się dookoła.

– Och, naprawdę? – Jej twarz przybiera najpierw wyraz zranienia, jakbym ją spoliczkował, po czym stopniowo przechodzi w minę kopniętego psiaka. W oczach brakuje jej tylko łez.

– Uwierz mi, nie jestem tym, kogo szukasz – staram się, by brzmiało to przyjacielsko i stanowczo zarazem.

– Skąd możesz wiedzieć, kogo szukam?

Zaczyna mnie już lekko wkurzać, zwłaszcza że jednocześnie wciska się między moje uda, lekko napierając na mnie swymi młodymi, lecz pełnymi piersiami.

– Dziewczyno, mówię przecież, że czekam na kogoś, tak trudno ci to zrozumieć? – porzucam przyjacielski ton, bo widzę, że jest niezmywalna.

– To jakiś kolega? Bo mogę z wami dwoma...

– Nie, to nie kolega, więc naprawdę lepiej sobie odpuść.

Jezu, czy ona jest ślepa, naprawdę nie widzi, że jestem taki sam jak ona? Rzuca mi pełne urazy i niedowierzania spojrzenie i odchodzi powoli, kołysząc biodrami. Nie uszła jeszcze pięciu kroków, gdy przykleja się do niej gość pod czterdziestkę i szepcze jej coś do ucha, a jej twarz znów rozpromienia się uśmiechem pełnym nadziei.

Odrywam od nich wzrok i wracam do skanowania parkietu, na którym zaczyna przybywać wciąż dość jeszcze trzeźwych imprezowiczek, tańczących w rytm NYC beat. W większości zdesperowanych ciał, które były tu wczoraj i prawdopodobnie będą jutro, za tydzień, za miesiąc.

MARTA

– Kiedy planujesz wrócić? – zapytała cichym, niemal łzawym tonem.

– W środę, gdzieś tak pod wieczór.

– Nie wiem, jak przeżyję tyle dni bez ciebie, Tomaszu – jej głos nadal ocieka smutkiem.

– Wiem, skarbie, przykro mi. – Tomasz pocałował Martę w czoło i pogładził ją delikatnie po włosach.

– Ugotować coś specjalnego na twój powrót?

– Raczej nie będę głodny, prawdopodobnie zjem coś w czasie drogi, ale dam ci znać w poniedziałek, dobrze?

– Dobrze, kotku, uważaj na siebie. – Wspięła się na palce i złożyła delikatny pocałunek na policzku męża.

– I ty, skarbie, i ty – odrzekł cicho, zamykając za sobą drzwi.

Co za farsa, pomyślała Marta, oddychając z ulgą, gdy mężczyzna będący od piętnastu lat jej mężem zniknął za drzwiami. Za przedstawienia, takie jak to przed chwilą, już dawno powinna dostać nominację do Oscara. Rzecz jasna nie wszystko w jej małżeństwie było żałosne. Tylko Tomasz. Tak naprawdę nigdy nie darzyła go ciepłymi uczuciami, choć nie potrafiła powiedzieć, dlaczego. Był troskliwy, miły, dobry, nie widział poza nią świata, spełniał zachcianki, a mimo to coraz bardziej ją drażnił.

Dlaczego zgodziła się na podpisanie intercyzy przed ślubem? Do tej pory nie mogła sobie odpowiedzieć. Zapewne była tak dumna z siebie, że zdołała usidlić bogatego mężczyznę, iż całkiem straciła zdolność jasnego, a w każdym razie perspektywicznego myślenia. I dlatego tkwiła teraz przykuta do tego zupełnie jej obojętnego, mięczakowatego głupca.

Ale bez niego nie mogłaby nawet marzyć o standardzie życia, jaki miała teraz. Bez pieniędzy Tomasza byłaby goła i ani trochę wesoła.

Już po dwudziestej, pora zacząć się szykować.

Półtorej godziny później była niemal gotowa do wyjścia. Lekko zdenerwowana, ale zdecydowana, by rozładować napięcie, które narastało w niej powoli, lecz konsekwentnie.

Tomasz zawsze wymagał od niej tylko jednego – utrzymywania atmosfery małżeńskiego szczęścia, choć tak naprawdę mdliło ją od tego. Dziś w końcu dostała szansę, żeby przez kilka chwil pobyć wreszcie sobą, a nie tą, którą wszyscy chcieli, by była.

Wiedziała, jakiego mężczyzny jej potrzeba, i była przekonana, że dzisiaj go dostanie.

ADAM

Bez pośpiechu kolejno przyglądam się otaczającym mnie ludziom. W końcu ją zauważam. Od razu wiem, że to ona, ta, na którą dziś czekam. Mój radar nigdy nie zawodzi. Jeszcze mnie nie widzi, dlatego mogę przyjrzeć się jej dokładniej.

Wygląda na jakieś trzydzieści dwa, może trzydzieści pięć lat, ale prawdopodobnie zbliża się do czterdziestki. Mimo niebotycznie wysokich obcasów chód ma miękki i lekki, a przy tym nieco leniwy, zupełnie jakby poruszała się na zwolnionych obrotach.

Muszę potrząsnąć głową, by przerwać trans, w który mnie wprawiły jej zmysłowo kołyszące się biodra. Powoli zaczyna taksować otoczenie i jest kwestią jakichś piętnastu sekund, nim jej oczy natrafią na mnie. Odrywam od niej wzrok i wracam do obserwowania ludzi tańczących na parkiecie.

Nie mija minuta, gdy czuję, że ktoś wślizguje się na sąsiedni stołek barowy. Nie reaguję od razu, odliczam do dziesięciu i odwracam się, by zamówić następnego drinka. Barman obsługuje mnie szybko. Patrzę na siedzącą obok kobietę. Jej usta wolno rozciągają się w uśmiechu, dotyka swych długich włosów. Na wdechu piersi podnoszą się do góry, przyciągając moje spojrzenie. Unosi dłoń, przywołując barmana, zamawia Cuba Libre i płaci stuzłotowym banknotem, kiwając od niechcenia, że może zatrzymać resztę.

– Często tu bywasz? – pyta, odwracając się w moją stronę.

– Dość regularnie.

– Jestem Marta, miło cię poznać – mówi, jednocześnie mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów, kilka dłuższych sekund poświęcając okolicom krocza.

– Adam, cała przyjemność po mojej stronie. – Udaję, że nie widzę taksującego spojrzenia.

Jej oczy odnajdują moje. Na usta wypływa jej nowy uśmiech, mówiący mi, że wie, kim jestem – facetem, o którego zdolnościach w pewnych kręgach krążą niemal legendy.

Odwzajemniam ten uśmiech i mimochodem myślę, jak dalej się to potoczy. Czy będzie udawała, że nie wie, z kim ma do czynienia, czy też przejdzie od razu do rzeczy. Innej możliwości nie ma. Żadna dotychczas nie reagowała w inny sposób.

Mijają trzy minuty, pięć, siedem, a ona wciąż sączy powoli lepkie Cuba Libre. Wiem, że jej obojętność jest udawana. Język ciała zdradza kobietę, która dokładnie wie, czego chce w każdej sferze życia.

Kończy drinka, stawia szklankę na barze i niby niechcący opiera obie dłonie na moim udzie. Przez spodnie czuję zimno jej schłodzonych od kostek lodu palców. Zaczyna kreślić malutkie ósemki po wewnętrznej stronie mojej nogi, powoli, bardzo powoli przesuwając się ku górze. Nadal nic nie mówi.

W takich momentach opuszczają mnie wszelkie rozterki, zapominam, z jakim wstrętem patrzyłem na swoje odbicie w lustrze zaledwie kilka godzin wcześniej. W takich momentach nie mogę doczekać się chwili, gdy będzie miała mnie w sobie.

Muszę dyskretnie zmienić pozycję, spodnie zaczynają być zbyt ciasne w kroku. Manewr mój nie zostaje jednak niezauważony przez, jak miała na imię – Marta? Lekkim, zamierzonym ruchem dotyka czubka mojego penisa, lecz sekundę później szybko kładzie dłoń na swoim kolanie.

– Wiem, kim jesteś – oznajmia, nie spuszczając wzroku z mojej twarzy.

No nareszcie, więc nie będzie owijania w bawełnę.

– Tak myślałem.

– Jest tu gdzieś możliwość porozmawiania prywatnie?

Porozmawiania??? Dobra, można to i tak nazwać.

– Zależy jak prywatnie, za klubem jest ciemna alejka, ale jeśli chcesz porozmawiać dłużej...

– Nie, mam dziś ochotę na szybki czat – wcina się, przerywając mi w połowie zdania.

Lubię niecierpliwe kobiety, nie lubię jednak szybkich numerków, bo to zwykle oznacza, że będę musiał wrócić do klubu i poszukać kolejnej napalonej na resztę wieczoru. Kiedy kończę noc za wcześnie i wracam do domu niedostatecznie zmęczony, myśli w mej głowie zaczynają być zbyt głośne. Nie mogę znieść ich ujadania.

Marta podoba mi się, jest konkretna, nie mizdrzy się. Takie są kobiety, które przekroczyły trzydziestkę, pewne siebie, wiedzą, czego chcą, z dokładnie określonymi celami.

Po czterdziestce, gdy lustro przestaje być wyrozumiałe, piersi nie są już tak jędrne, a zmarszczki pod oczami coraz trudniej zignorować, stają się bardziej niepewne, zachłanne na komplementy, czasami wręcz desperacko.

Po pięćdziesiątce natomiast kobiety znów nader często zaczynają krygować się i kokietować, jednak głodu w swych oczach niczym nie potrafią zamaskować.

Przeciskamy się przez tłum, w stronę tylnego wyjścia. Metalowe drzwi zatrzaskują się za nami z hukiem. Na szczęście noc jest dość ciepła. Prowadzę w stronę alejki, nie odzywamy się ani słowem. W uszach mi brzęczy, jak zwykle po wyjściu z głośnego pomieszczenia, słyszę tylko stukanie jej obcasów.

– Daleko?

– Nie, tuż za rogiem.

– Dwa tysiące?

– Pasuje.

– W porządku.

Chwila milczenia, po której pada dyspozycja:

– Chcę, żebyś był dominujący, nawet trochę agresywny, nie możesz jednak pozostawić żadnych widocznych znaków na ciele. Niczego, co by sprawiło, że mój mąż miałby jakiekolwiek powody do podejrzeń. Masz skończyć po mniej więcej dwudziestu minutach. To tyle, resztę pozostawiam twojej wyobraźni. – Mówi szybko, niemal bez przerw między wyrazami.

Wnioskuję z tej krótkiej przemowy, że wspomniany mąż jest mizernym kochankiem, zapewne uprawiającym seks przy zgaszonym świetle. O ile nie jest impotentem.

– To tu – mówię, wskazując dłonią ślepą, wąską uliczkę.

Rozgląda się dookoła, lecz na co tu patrzeć. Najbliższa działająca latarnia jest oddalona o jakieś sześćdziesiąt metrów, chmury odcinają światło księżyca.

– Idź tam w róg i odwróć się twarzą do ściany – moje słowa brzmią jak rozkaz, a ona robi, co każę.

Podchodzę do niej powoli, chce odwrócić się w moją stronę, ale nie pozwalam jej na to. Niezbyt mocno, lecz stanowczo kieruję jej twarz z powrotem w stronę ściany. Dłoń nadal trzymam opartą o tył jej głowy, wplątaną we włosy, unieruchamiając ją. Prawą ręką sięgam jej pod sukienkę. Chcę od razu wiedzieć, czy sytuacja, w jakiej się znalazła, podnieca ją, więc bez żadnych gier wstępnych zsuwam jej stringi w bok i wbijam w nią palec. Wchodzi bez najmniejszych oporów. Jest wilgotna, śliska i gorąca.

Nie spodziewa się tak szybkiego ataku, wydaje sapnięcie pełne zaskoczenia. Przyciskam biodra do jej pleców, by poczuła, że i ja jestem gotowy. Wsuwam w nią drugi, potem trzeci palec, a kciukiem zaczynam lekko masować łechtaczkę.

– Wypnij się bardziej. – Zauważam, że barwa mojego głosu uległa lekkiej zmianie.

Z chwilą gdy jej pośladki przesuwają się w moją stronę, zaczynam szybciej pracować palcami, wpychając je coraz głębiej i brutalniej. Jej pomruki stają się głośniejsze.

– Masz być cicho – mówię ostrym tonem.

– Jesteś w tym bardzo dobry.

– Cicho, powiedziałem – bardziej warczę, niż mówię.

– Ale ja nie mogę... – wystękuje pozbawionym tchu głosem.

– Nie obchodzi mnie, czego nie możesz, jeszcze jedno słowo i przestanę.

Cichnie, ale jej ciało zaczyna wić się i podrygiwać tak, że nie sposób dłużej odwlekać penetracji. Moje palce wyślizgują się i szybko rozpinają rozporek. Nie bez trudu wydobywam swój nabrzmiały członek i sprawnie zakładam kondom. Sprawdzam czas na zegarku, po czym jednym brutalnym pchnięciem wbijam się w nią do samego końca. Powietrze ze świstem wylatuje z jej płuc.

– Obożeobożeoboże...

– Nie rozumiesz, co do ciebie mówię? Przymknij się – syczę jej do ucha przez zaciśnięte zęby.

Stopniowo zaczynam przyśpieszać tempo, z jej ust wydobywają się tylko stłumione, pozbawione sensu półsłowa i jęki. Moje biodra poruszają się coraz szybciej. Pochylam się, a palce wracają w okolice łechtaczki i znów ją atakują.

– O... tak... dok...ładnie... tak, nie prze...stawaj – słowa wyrywają się z niej bez składu.

Orgazm uderza w nią niespodziewanie, zachłystuje się powietrzem, a jej wewnętrzne mięśnie zaczynają spazmatycznie ściskać mój członek niemal do granicy bólu. Zwalniam rytm, dając jej szansę dojścia do siebie.

– Możesz już skończyć – wyjękuje wciąż pozbawionym tchu głosem.

– Skończyć? Ja dopiero zacząłem. Zresztą mówiłaś coś o dwudziestu minutach. Oprzyj ręce na ścianie, nad głową – nakazuję, a ona wykonuje polecenie bez zwłoki.

Chwytam lewą dłonią jej dłonie, podciągając ją nieco ku górze. Unieruchamiając. Prawą przykrywam jej usta. Po chwili czuję gorący język ślizgający się po palcach pokrytych jej wilgotnym zapachem.

Obserwuję wskazówki zegarka, przesuwające się po tarczy, utrzymując jednocześnie równe, średnie tempo.

Jej ciało niemal bezwładnie zwisa oparte o ścianę. Przez głowę przebiega mi myśl, że gdybym ją teraz puścił, to padłaby na ziemię jak kukła. Mam ochotę ją puścić, by sprawdzić, czy mam rację.

Po siedemnastu minutach zaczynam przyśpieszać i już niebawem doprowadzam ją do krawędzi szczytu. Jej biodra zaczynają drgać i szamotać zupełnie pozbawione kontroli. Orgazm przechodzi przez nią jak burza.

Zatamowany moją dłonią krzyk grzęźnie jej w gardle, mięśnie pochwy znowu mnie ściskają, doprowadzając do kresu. Chwila bezruchu i wysuwam się z niej. Cofam się i zdejmuję kondom. Gdy ją puszczam, opada na kolana, tak jak przewidziałem.

Z tej pozycji po raz pierwszy spogląda mi w oczy. Na ustach błąka się jej uśmiech pełen zarówno satysfakcji, jak i niedowierzania. Powoli doprowadzam się do porządku. Nie padają między nami żadne słowa.

Po dłuższej chwili wstaje, nie bez wysiłku. Podnosi z ziemi torebkę, wyciąga zwitek banknotów, po sekundzie namysłu dokłada drugi. Pieniądze przechodzą z rąk do rąk.

– Do zobaczenia niebawem – mówi, wciąż z tym uśmiechem igrającym jej na ustach.

– Do zobaczenia – odpowiadam, wsuwając pieniądze do kieszeni.

Odchodzi powolnym, lekko chwiejnym krokiem. Odczekuję kilka minut i kieruję się w stronę Świętokrzyskiej. Jestem zbyt wymęczony, żeby szukać następnej klientki. Zamawiam taksówkę i jadę do domu.

MARTA

Orgazm dosłownie i w przenośni powalił ją na kolana.

Nie spodziewała się tego. Nie myślała, że Adam zdoła doprowadzić ją do takiego szczytu. Mignął jej kiedyś na jednej z imprez, ktoś go wskazał, powiedział, kim jest. Widziała go wtedy tylko przez chwilę, jednak dobrze zapamiętała; gdy zobaczyła go dziś, uznała, że ma wyjątkowe szczęście.

Znała jego reputację, kilka jej znajomych wymieniało obrazowe plotki o tym utalentowanym mężczyźnie. Słuchała ich sceptycznie, nie wierzyła, aż do dziś, że plotki mogą okazać się prawdą.

Nogi stopniowo przestały jej dygotać. Umysł zaczął pracować. Słyszała kroki Adama w alejce, jego niski głos zamawiający taksówkę i podający docelowy adres, którego mimo wysiłku nie zdołała podsłuchać. Ukryła się w bramie i obserwowała, jak stoi, z dłońmi wbitymi w kieszenie, oparty o ścianę budynku. Wiedziała, że nic jej nie powstrzyma, że jutro tu wróci, aby znowu poczuć go w sobie, może nawet spędzą ze sobą noc. Tak, zdecydowanie tak.

ADAM

Minionej nocy wróciłem do domu wcześnie. Pierwszą rzeczą był rutynowy prysznic, zmywający pozostałości seksu, resztki zapachów przylepionych do mojego ciała i włosów. Stałem pod natryskiem przez kilka minut z twarzą uniesioną ku górze, a woda obmywała skórę i spływała do gardła.

Jak zwykle przed pójściem do łóżka, włączyłem komputer i odruchowo wszedłem na bbc.com, by rzucić okiem na najnowsze wiadomości ze świata. Napisałem coś na moim blogu, choć nie wiem, dlaczego go piszę. Niebawem głowa zaczęła mi opadać, położyłem się więc i zasnąłem niemal natychmiast.

Takie noce jak wczoraj nie zdarzają mi się często. Zazwyczaj mam umówione spotkanie z jedną z moich stałych klientek. Mam ich na tyle dużo, że nie muszę ubiegać się o następne. Jeśli już decyduję się na kogoś nowego, to z polecenia którejś z tych kobiet, które już regularnie obsługuję. A to dlatego, że dbam o zdrowie, sypiając wyłącznie z osobami zaufanymi. To ogranicza nieco naturalne ryzyko, z jakim wiąże się moja praca. Jasne, że nie wyklucza to możliwości złapania czegoś, ale taka selekcja daje mi poczucie kontroli nad tym, co robię.

Wczorajsza noc była zatem odejściem od normy, co zdarza mi się sporadycznie. Nie chciałem jednak siedzieć w domu, bo wówczas zaczynam myśleć, a to nie jest dla mnie dobre. Dlatego wczoraj postanowiłem zaryzykować, choć ryzyka w tej sferze mojego życia nie lubię.

*

Rano budzi mnie brzęczenie telefonu, postanawiam go zignorować, więc nagrywa się wiadomość. To jedna z moich stałych klientek, Alicja. Jej niski głos oznajmia, że chce się zobaczyć ze mną dziś późnym wieczorem i że rezerwuje stolik na kolację w La Rotisserie oraz pokój w La Regina, ma też ochotę potańczyć, by się trochę rozluźnić, przez chwilę się rozwodzi nad tym, jak dawno nie tańczyła.

Restauracja mieści się przy hotelu, lecz nie jestem pewny, czy opuścimy budynek, by wyjść potańczyć. Może.

Sytuacja Alicji na tle moich pozostałych klientek jest dość wyjątkowa.

Korzysta z moich usług od dwóch lat, spotykamy się mniej więcej co trzy, cztery tygodnie, zazwyczaj spędzamy ze sobą kilka godzin.

Ma męża, którego, jak twierdzi, kocha, szanuje i nie potrafi bez niego żyć. Tyle że ów mąż jest ciężko i przewlekle chory.

Nie znam szczegółów, ale wiem, że pierwszy raz przyszła do mnie z jego inicjatywy. To on, wiedząc, że nie może zaspokoić jej potrzeb, wręcz błagał ją, by znalazła sobie kochanka. Lecz z kochankiem wiąże się zagrożenie nieoczekiwanym uczuciem, tymczasem ona potrzebuje tylko przypomnienia sobie, że jest kobietą – i tu na scenę wchodzę ja.

ALICJA

Nie mogła usiedzieć na miejscu, tak dokuczało jej poczucie winy. Kilka godzin wcześniej Adam odpowiedział na jej wiadomość, zatem już niedługo będzie beztrosko bawić się w jego towarzystwie. Czekają ją namiętne chwile, pełne uniesienia i rozkoszy. I świadomość tego sprawiała, że czuła się podle.

Spojrzała na leżącego na wznak męża, którego pierś unosiła się nieregularnie w płytkim oddechu. Otarła pot, nieustannie występujący mu na czoło. Robert nadal spał, nie obudził go jej dotyk, prześpi prawdopodobnie większość dnia. Okresy pełnej świadomości zdarzały mu się coraz rzadziej, choroba pustoszyła jego ciało, a leki dewastowały umysł.

Alicja pochodziła z zamożnej, szczodrej i kochającej się rodziny. Rodzice w prezencie ślubnym sfinansowali im podróż dookoła świata. Te pierwsze miesiące małżeństwa były wspaniałe, beztroskie, wypełnione śmiechem, radością, szczęściem.

Choroba dopadła Roberta niemal równo rok po ślubie, najpierw jej symptomy były słabo zauważalne, lecz z czasem ataki bólu stawały się coraz częstsze i dotkliwsze. Z czarującego, przystojnego, wysportowanego, pełnego wigoru mężczyzny został tylko cień, namiastka tego, kim był wcześniej. Po dwóch latach choroby prosił ją, ba, błagał, by od niego odeszła. Ze łzami w oczach położyła się obok niego na łóżku, odpowiadając mu jednym zdaniem:

– Na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie.

Nie wracał do tego tematu przez następny rok. Ale w dzień po jej dwudziestych siódmych urodzinach Robert spróbował ponownie, tym razem jednak poprosił Alicję, by znalazła sobie kochanka. Ze wstydem musiała przyznać sama przed sobą, że ostatnimi czasy taka myśl nawiedzała ją z wytrwałą natarczywością.

Nadal kochała męża, może nawet bardziej niż przed chorobą. Jednak czasami jej młode ciało zdradzało ją, boleśnie domagając się cudzego dotyku, pieszczoty, zainteresowania. Potrzebowała kilku chwil zapomnienia, a nie kochanka, gdyż wiązało się z nim niebezpieczeństwo przywiązania lub jeszcze bardziej ryzykownych uczuć. Wystarczyło, by któraś ze stron zaangażowała się zbyt mocno, a już miało się do czynienia z melodramatem.

Objawieniem stała się dla niej rada jednej z przyjaciółek, by skorzystała z profesjonalisty. Spotkanie z pierwszym mężczyzną, który sprzedał jej swoje usługi, było nieprzyjemne, pozostawiło wstrętny smak w ustach. Chłopak był przystojny, ale zbyt młody i prostacki; chodziło mu tylko o pieniądze i wcale tego nie krył. Potrzeby klientki obchodziły go tyle, co nic. Wbił się w nią bez bawienia się w subtelności, poruszał biodrami przez kilka minut, wydał z siebie zwierzęcy jęk i zażądał gotówki. Czuła się po tym bardziej sfrustrowana seksualnie niż przedtem, jakby była zbrukana jakimś paskudztwem.

Nazajutrz odetchnęła z ulgą, gdy okazało się, że Robert ma jeden z tych dni, kiedy bardzo trudno wyrwać mu się z objęć snu. Nie chciała bowiem spojrzeć mu w oczy w obawie, że zdoła wyczytać z nich wszystko.

Na Adama trafiła jakiś miesiąc czy dwa później, znajoma znajomej była jego stałą klientką. Właśnie ta stałość była gwarancją, że usługi przez niego oferowane są na wysokim poziomie. I rzeczywiście. Wszystko, od atrakcyjnego wyglądu, przez nienaganne maniery i sprawność erotyczną, po umiejętność zachowania odpowiedniego dystansu, czyniło z niego idealnego partnera.

Robertowi nic nie mówiła o tych spotkaniach, a on o nic nie pytał. Zdawała sobie jednak sprawę, że wie, że jest świadom jej zdrad, choć starała się zachowywać normalnie i naturalnie.

Nachyliła się nad nieruchomym ciałem męża i złożyła pocałunek na jego suchych, popękanych wargach. Ustach, które kiedyś codziennie błądziły po jej ciele. Otworzył przepełnione bólem oczy, które nagle pojaśniały na jej widok. Kąciki jego ust lekko uniosły się ku górze. Pocałowała go ponownie, tym razem dłużej, rozchylając nieco wargi. Nieoczekiwanie wsunął między nie język. Mocno zacisnęła oczy, powstrzymując napływające do nich łzy. Pocałunek trwał tylko kilka sekund, był pierwszym od kilku miesięcy. Smakował przeszłością, wspomnieniem.

– Przepraszam – szepnął cichym, załamującym się głosem.

– Za co? Nie masz za co przepraszać.

– Nie powinienem cię całować, ale tak za tym tęsknię, przepraszam – powtórzył, odwracając od niej głowę.

– Robercie, spójrz na mnie. Spójrz, proszę.

Gdy przez dłuższą chwilę nie zmienił pozycji, przeszła na drugą stronę łóżka, wzięła jego dłoń w swoje i uniosła do ust.

– Robercie, chcę, żebyś mnie całował tak często, jak możesz, tak często, jak chcesz, chcę, byś mnie dotykał.

– Alu, czy ty myślisz, że nie wiem jak wyglądam, czy myślisz, że nie widzę swojego odbicia w lustrze? Ja doskonale wiem, co myślisz, gdy na mnie patrzysz...

– Wygląd nie ma z tym nic wspólnego, nic a nic. Jeśli masz mówić takie rzeczy, to lepiej skończmy tę rozmowę... – Jej głos złamał się na ostatniej sylabie. – Przepraszam, nie powinnam tak mówić. Proszę cię, zrozum, że nadal jesteś dla mnie tym samym mężczyzną, którego wybrałam, pokochałam, poślubiłam. Nic się nie zmieniło. Nic.

– Jak możesz mówić, że nic się nie zmieniło, jestem niedołężny, przedwcześnie postarzały, opuszczam łóżko coraz rzadziej – jego głos przybrał nieco na sile, oprócz rezygnacji słychać w nim było złość.

– Chcesz powiedzieć, że gdybym ja znalazła się na twoim miejscu, to zostawiłbyś mnie, bo pojawiło mi się kilka zmarszczek wokół oczu, bo nie mam siły wyjść z tobą na miasto, bo potrzebuję pomocy przy kąpieli?

– Nie, oczywiście że nie, ale upraszczasz naszą sytuację. Myślisz, że nie wiem, że ja... że ja już się do niczego nie nadaję... zupełnie do niczego... – ostatnie słowa były prawie niesłyszalne.

Niewiele myśląc, położyła się tuż obok niego, ciało przy ciele. Ich dłonie się splotły, jej biust przylgnął do jego piersi, brzuch do brzucha, nogi dotknęły nóg. Zaczęła mówić szeptem, z wargami tuż przy jego ustach.

– Wiesz dobrze, że gdy zobaczyłam cię po raz pierwszy, obudziłeś we mnie coś, coś już nigdy potem nie poszło spać. Dni, które spędziliśmy razem, były najszczęśliwszymi w moim życiu. Nadal są. I również teraz, gdy jesteś chory, każdego dnia dziękuję Bogu, że jesteś w moim życiu, że jakimś cudem odnalazłam cię wśród milionów ludzi...

Zamilkła, gdy zobaczyła łzy wypływające spomiędzy jego mocno ściśniętych powiek. Nie odezwała się już, tylko gładziła go po włosach, pozwalając mu się wypłakać. Wcisnął głowę w poduszkę. Widziała drżenie jego ramion.

Kilkanaście minut później oddech Roberta się uspokoił. Zasnął. Nadal jednak leżała przy nim, słuchając uderzeń swego serca.

Po jakimś czasie wstała, by przygotować się na nadchodzące spotkanie.

ROBERT

Leżał, udając, że śpi. Wiedział, że dziś jest jeden z tych dni, kiedy jego żona oddaje swe ciało w ręce innego.

Nie wiedział, kim jest ten mężczyzna, i nie chciał wiedzieć. Nie wiedział, skąd brała się ta absolutna pewność, że to właśnie dziś dojdzie do ich kolejnego spotkania. Mimo że był to jego pomysł, mimo że to on nalegał, by znalazła sobie kochanka, to jednak fakt, że nie opierała się zbyt długo, że przystała na tę propozycję niemal bez oporu, zabolał go okrutnie.

Tak, jasne, już od dawna nie był w stanie spełniać swych obowiązków małżeńskich, a raczej nie miał na to siły. Był zbyt słaby, by podołać seksualnym wymaganiom swojej żony. Jego męski organ nadal jednak działał, choć Alicja najwyraźniej nie zdawała sobie z tego sprawy. Lub udawała, że tego nie widzi. Sam bał się oświecić ją w tej kwestii, czasami bowiem specjalnie nie dostrzegamy tego, co jest nam nie na rękę. Nie chciał jej zmuszać, choć wiedział, że by się zgodziła, obawiał się jednak wyrazu niechęci w jej oczach podczas aktu. Był pewny, że nie potrafiłaby tego ukryć.

Codziennie przeglądał się w lustrze i własny widok napawał go obrzydzeniem, wstrętem, odrazą, więc było dlań oczywiste, że Alicja musi czuć dokładnie to samo, patrząc na jego wyniszczone, blade, żałosne ciało. Dlatego nie miał zamiaru uświadamiać jej, że nadal jest mężczyzną, że jego penis funkcjonuje jak należy i że przy odrobinie chęci z jej strony nadal mogliby być mężem i żoną w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Powiedziała, że nadal chce, by jej dotykał, lecz z pewnością nie była to prawda. Powiedziała, że nadal chce, by ją całował, ale nie mógł w to uwierzyć.

MARTA

Cały dzień spędziła na odtwarzaniu w kółko sceny z minionej nocy i szykowaniu się na wieczór.

Odwołała od dawna planowane spotkanie z koleżankami, zarezerwowała pokój w Sheratonie, poszła do manicurzystki, fryzjera, za pięć tysięcy kupiła nową sukienkę od Prady. Pojechała do hotelu, by osobiście dopilnować wszystkiego. Trzy butelki szampana Moët&Chandon chłodziły się w coolerze, z restauracji zamówiła czekoladową fontannę, truskawki, maliny, kawior, ostrygi. Z kwiaciarni przysłano pięćdziesiąt róż, które wypełniły pokój słodką wonią. Nie zamierzała spędzać dużo czasu w klubie, tyle tylko, by przełamać lody i podwyższyć temperaturę.

Oblizała wargi na myśl o tym, co ją czeka. Uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze, odsłaniając równy rząd białych licówek. Postanowiła znaleźć się w klubie nieco wcześniej niż wczoraj, głównie po to, by nikt jej nie ubiegł w kupieniu czasu Adama.

Zaraz po dziewiętnastej zaczęła nakładać makijaż, godzinę później była w końcu zadowolona z uzyskanego efektu. Nie mogła się doczekać, by położyć dłonie na jego biodrach, zewrzeć z nim usta, by poczuć w nich jego zwinny język, by wreszcie nabić się na niego. Na samą myśl o tym zaczynała wilgotnieć.

ALICJA

Wiedziała, że powinna odwołać spotkanie z Adamem. Zwłaszcza że po rozmowie z Robertem straciła na nie ochotę.

Nie chciała jednak tkwić w domu i myśleć o tym, jak wyglądało jej życie przed nadejściem choroby, czy też jak powinno ono wyglądać. Nie chciała siedzieć i użalać się nad sobą, nad tym, co straciła przed laty. Więc, wybierając mniejsze zło, otarła oczy i zaczęła przygotowywać się do wyjścia.

Gdy o dwudziestej pierwszej weszła do restauracji, Adam już czekał. Jak zwykle wyglądał świetnie i mimo melancholijnego nastroju obudziło się w niej to niespokojne napięcie w podbrzuszu. Na jej usta wypłynął rzadki ostatnio uśmiech, a posępne myśli uleciały, zastąpione może nie aż wesołymi czy radosnymi, lecz na pewno znacznie przyjemniejszymi. Kolacja minęła w miłej atmosferze, szczególnie że potrawy były wyśmienite.

Adam nie pytał o jej sprawy rodzinne, wiedząc doskonale, że nie chciała o tym mówić. Rozmowa krążyła wokół neutralnych i błahych tematów. Chwilę po wpół do jedenastej opuścili restaurację i nieśpiesznym krokiem udali się w stronę klubu, oddalonego o zaledwie kilka przecznic. Zostali wpuszczeni do lokalu szybko, bez konieczności czekania w długiej kolejce.

W zamian obdarowała każdego z ochroniarzy stuzłotowym banknotem.

Mimo wczesnej godziny parkiet był już pełny, a lustra na ścianach pokryły się parą. W gęstym powietrzu mieszały się dziesiątki zapachów perfum i wód toaletowych, bezlitośnie testując zmysł powonienia. Głośniki ryczały jednym z przebojów Madonny, migające kolorowe światła raziły oczy.

Nastolatki obscenicznie wyginały ciała do rytmu. Ich rówieśnicy zachodzili je od tyłu, próbując zwrócić na siebie uwagę.

Starsi – czyli ci powyżej czterdziestki – stali wokół, ta kategoria nigdy nie wchodziła na parkiet, oblizywali usta, zacierali dłonie, obserwując wijące się dziewczyny. Wybierali zwierzynę, która odda się im pod koniec nocy.

Adam pewnie i śmiało przeciskał się w stronę baru, torując drogę Alicji, która podążała za nim. Na miejscu zamówił kieliszek Grey Goose i lampkę czerwonego półwytrawnego wina. Pięć minut później Alicja wzięła go za rękę i pociągnęła na parkiet. Przy szybkiej muzyce, w blasku oślepiających lamp, w pobliżu jego mocnego ciała, udało jej się zapomnieć.

Godzinę później opuścili klub i szybko ruszyli w stronę hotelu.

MARTA

Siedziała dokładnie w tym samym miejscu co wczoraj. Na nikogo nie zwracała uwagi, wolno sącząc drinka, obserwowała wejście do klubu.

Planując dzisiejszy wieczór, w ogóle nie brała pod uwagę możliwości, że Adam może dziś się tu nie pojawić albo mieć umówione wcześniej spotkanie czy po prostu pójść do innego lokalu.

Jej zniecierpliwione palce zaczęły wybijać szybki rytm na blacie baru. Co kilka minut z rosnącym niepokojem sprawdzała godzinę. Wskazówki zegarka zdawały się stać w miejscu, czas dłużył się w nieskończoność. Palce uderzały coraz szybciej.

Nagle jej usta rozciągnął uśmiech, lecz zniknął szybciej, niż się pojawił. Adam prowadził za sobą kobietę, ich dłonie były złączone, przy barze zamówił po drinku dla siebie i dla niej. Miał na sobie czarną, aksamitną marynarkę, śnieżnobiałą koszulę i ciemne dżinsy, które znakomicie podkreślały jego długie, muskularne nogi.

Nieznajoma wisząca na ramieniu Adama nie mogła mieć więcej niż trzydzieści lat, ciemne półdługie włosy, wysoka i wiotka, poruszała się z gracją mimo absurdalnie wysokich obcasów. Marta zacisnęła zęby tak mocno, aż zgrzytnęły. Powoli obróciła się w stronę przybyłych, chciała, by ją zauważył, lecz on nawet nie odwrócił się w jej stronę. Wydawał się zupełnie pochłonięty partnerką u swego boku. Czy to możliwe, żeby byli parą?

Najpierw poczuła zawód, który w ciągu minuty przerodził się w gniew. W czystą, nagą złość.

Brunetka pociągnęła go w stronę tłumu na parkiecie. Uśmiechał się, jakby protestował, ale wyglądało na to, że się z nią po prostu droczył.

Dał się zaprowadzić tej zdzirze na parkiet, kręcąc lekko głową i lekko mierzwiąc dłonią jej włosy. A na miejscu stanął przed nią i skłonił się lekko – dżentelmen pieprzony.

Furia buzowała w Marcie, tyle planów, tyle zachodu, przygotowań i wszystko na nic.

Na nic.

Ani na chwilę nie odrywała wzroku od tańczącej pary, od Adama.

Minuty się wlokły.

Choć rytm walący z głośników był dziki, jego ciało poruszało się w sposób kontrolowany, płynnie i z wdziękiem, lecz jednocześnie ruchy miał niezaprzeczalnie męskie, prężne, dopracowane. Bardzo powoli przesuwał dłońmi po plecach ciemnowłosej kobiety, która bezczelnie zaplotła mu ręce na karku. Szepnął jej coś do ucha, sięgnęła dłonią w dół... Nagle podłogę poczęła zasnuwać biała mgła i chwilę później cały parkiet skrył się za mleczną, gęstą ścianą. Zniknęli jej z oczu na minutę lub dwie, a gdy zasłona się rozwiała, zobaczyła, że złączyli się w pocałunku, długim, bezwstydnym. Byli ciasno przytuleni do siebie, zbyt ciasno. Język ich ciał nie pozostawiał wątpliwości, że doskonale się czuli w swoim towarzystwie; wyraźnie znali się od dawna. A na domiar złego wyglądali razem wspaniale.

Dlaczego nie pomyślała, by wziąć od niego numer telefonu, teraz przepadło, okazja prawdopodobnie się nie powtórzy. Jednak czekała, żeby ta suka poszła do toalety. Albo zapalić, albo po drinka. Ale gdzie tam, ani na chwilę nie ruszyli się z parkietu, a tamta nieustannie orbitowała wokół Adama.

Oboje rozanieleni, uśmiechnięci. Jej ręce lubieżnie obmacujące ciało mężczyzny.

Marta nie chciała na to patrzeć, ale jednocześnie nie mogła się zmusić, by oderwać od nich wzrok. Pamiętała, jak niesamowicie czuła się po spotkaniu z Adamem.

Kiedy wczoraj do niego podeszła, wiedziała, że jest tym słynnym wśród jej znajomych amantem. Jeśli dzisiaj nie zdoła z nim porozmawiać, będzie musiała poprosić jedną z koleżanek o jego numer. A tego chciała uniknąć, by nie budzić niepotrzebnych plotek, gdyż Tomasz za żadne skarby nie mógł dowiedzieć się o zdradzie.

Tymczasem na parkiecie ta szmata poprowadziła Adama pod ścianę i znowu się do niego przyssała. Suczysko. Oderwał się od niej, powiedział coś, wrócili na parkiet, jednak nie na długo, niebawem skierowali się w stronę wyjścia. Dłoń zdziry spoczywała na jego ramieniu.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ALICJA

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

BLONDYN

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ROBERT

Dostępne w wersji pełnej

ALICJA

Dostępne w wersji pełnej

ROBERT

Dostępne w wersji pełnej

ALICJA

Dostępne w wersji pełnej

ROBERT

Dostępne w wersji pełnej

ALICJA

Dostępne w wersji pełnej

ROBERT

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARIAN

Dostępne w wersji pełnej

KASIA

Dostępne w wersji pełnej

MARIAN

Dostępne w wersji pełnej

KASIA

Dostępne w wersji pełnej

MARIAN

Dostępne w wersji pełnej

KASIA

Dostępne w wersji pełnej

MARIAN

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

TOMASZ

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

BARBARA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

BARBARA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

BARBARA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

EDYTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

EMIL

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALEKSANDRA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALEKSANDRA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALEKSANDRA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KINGA

Dostępne w wersji pełnej

ADRIAN

Dostępne w wersji pełnej

EMIL

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KINGA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

BARBARA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

JUSTYNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

JUSTYNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

HELENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

HELENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

HELENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARZENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MARTYNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ILONA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

DOMINIKA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

DOMINIKA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ELŻBIETA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ELŻBIETA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

KAROLINA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANASTAZJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANASTAZJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANASTAZJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANASTAZJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ANNA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

AGATA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ŁUCJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ŁUCJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ŁUCJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALEKSANDRA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ALEKSANDRA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

IZABELA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MILENA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

DARIUSZ

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

DARIUSZ

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

JOLANTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

JOLANTA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MAJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

MAJA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

EMILIA

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

ADAM

Dostępne w wersji pełnej

Redakcja

Hanna Śmierzyńska

Korekta

Magdalena Hildebrand

Jadwiga Piller

Copyright © by A.J. Gabryel, 2012

Copyright © by Wielka Litera, Sp. z o.o., Warszawa 2012

Wielka Litera Sp. z o.o.

02-953 Warszawa, ul. Kosiarzy 37/53

ISBN 978-83-63387-20-4

Plik ePub opracowany przez firmę eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl