Piotr Czerwiński

Pigułka wolności

Fragment

Na pamiątkę tych czasów, kiedy człowiek był stroną,

a strona była człowiekiem.

Motto: Strzeż się! I ty możesz być wielki.

Znajdujemy się na pograniczu globalnej przemiany.

Wszystko, czego potrzebujemy, to odpowiedni kryzys,

a narody zaakceptują Nowy Porządek Świata.

David Rockefeller

Wolność. Po co wam wolność,

macie przecież tyle pieniędzy...

Kazik Staszewski

NOTA OD AUTORA

Państwo Malawi istnieje naprawdę. Prawdą jest również i to, że w roku 2011 ogłoszono tam opisany w powieści zakaz. Wszystkie inne wydarzenia, nawiązujące do tego kraju w niniejszej książce zostały wymyślone. Autor pragnie podkreślić, że jego intencją nie było ani ośmieszenie bądź krytyka, ani pochwała Malawi, mieszkańców Malawi, rządu Malawi oraz jego decyzji.

Analogiczne prawidłowości dotyczą portalu Facebook.com, który istnieje naprawdę, lecz wydarzenia opisane w niniejszej powieści, mające związek z Facebookiem, są produktem fantazji i podobnie jak w przypadku Malawi, użycie go jako miejsca akcji nie było przedmiotem ani złych, ani dobrych intencji autora.

W książce pojawiły się następujące autentyczne strony i użytkownicy Facebooka, a także ich pojedyncze cytaty, nawiązania do ich cytatów i linki, które udostępniali w roku 2012: „Make Life Harder”, „Ironia i sarkazm pozwalają mi znosić głupotę innych” oraz „Fart For Peace”.

Wszystkie pozostałe strony, nazwy i nazwiska użytkowników, ich wypowiedzi oraz hasła pojawiające się na tych stronach, a także wydarzenia opisane w tej książce, są fikcją literacką i zostały stworzone przez autora.

1

Na początku było słowo, a potem człowiek w nie kliknął. Tak się to zaczyna. Żył w czasach, kiedy wszystko zaczynało się od kliknięcia: od miłości, przez interesy, rebelie, wojny, aż po miłość. Kliknięcie wprawia w ruch kulę ziemską, kliknięcie ją zatrzymuje. Ludzie do dzisiaj nie zdają sobie sprawy z tego, jaka odpowiedzialność ciąży na jednym kliknięciu. Tak jak kiedyś na spuście armaty, a potem guziku startowym Pershinga, a nawet znacznie gorzej. To dzisiaj broń masowej zagłady. Artylerzysta, naciskając spust, może zniszczyć dom albo zabić kilkanaście osób. Prezydent bądź pierwszy sekretarz, wciskający guzik na pulpicie swojej nuklearnej walizki, mógł zniszczyć duże miasto, a nawet kilka miast. Człowiek, używający lewego klawisza, może dziś obracać w pył całe kontynenty i świętą niewinność milionów istot. To dlatego nie powinno się klikać w niego po alkoholu, podobnie jak niewskazane byłoby używać artylerii w stanie wskazującym na spożycie. Jeszcze nigdy nikt nie pozwolił nam tak szybko robić rzeczy tak strasznie nieodwracalnych. Jesteśmy zbyt blisko decyzji, by mieć czas na decyzje. Zostawiamy je wirtualnemu kciukowi, grającemu w myślach w orła i reszkę. Jesteśmy pokoleniem kciuka, dziesiątków milionów kciuków, które w naszym imieniu decydują o tym, jak ma wyglądać świat.

Anonimowy człowiek ma siłę tygrysa wypuszczonego z klatki, i równie potężny brak świadomości. Ale nikt nie przestrzega go o tej sile. Wprost przeciwnie, otwiera mu się klatkę. Wyciąga się go z niej na niewidzialnej smyczy i pozwala pójść w sobie tylko znanym kierunku. Jego wolność jest najbardziej perfidną formą zniewolenia. Neron został sługą: nie ma nic do powiedzenia, ale wciąż jest przekonany, że to do niego należy ostatnie słowo.

Ktoś był wyjątkowo przebiegły, by pozwolić mu na takie sztuczne nieposłuszeństwo. Ktoś wiedział, że jego świat nie może utkwić w miejscu, bo wtedy straci nad nim władzę. Świat przystanie, by nabrać tchu, i władza nad nim skończy się bezpowrotnie. Chcąc rządzić dalej swoim chorym, kręcącym się światem, tą iluzoryczną, coraz bardziej rozpędzoną banią zatraceńców, dał wolną wolę tym, którzy jej nie mieli, i kazał im klikać. Sam był ciekaw efektów swojego wynalazku. Nie wiedział, co zrobią jego niewolnicy, kiedy okłamie ich, że są nareszcie wolni. A przecież znał ich tak dobrze. Był tuż obok od tak wielu długich lat.

Wszystko zaczynało się od kliknięcia i na nim się kończyło: od miłości, przez interesy, rebelie i wojny, aż po miłość. Nikt już dziś nie pamięta, czy to był powód do strachu, czy do zadowolenia.

Natomiast klawisz był tylko jeden w produktach konkurencyjnej firmy.

Klikając w niniejsze słowa, bierzesz udział w zatrzymaniu pędzącego świata.

Klicken Sie, bitte.

2

Roleksy był człowiekiem i miał na imię Aleksander. Na nazwisko Roleksy, bez drugiego imienia, dla przyjaciół Roleks. Miał na koncie tylko dwa tysiące złotych, a na komputerze dwa giga ramu. Mniej więcej dlatego nie chciała się z nim umówić żadna dziewczyna. Miał też lagi, od jedenastu miesięcy. Nie polubił niczego na Facebooku; wirtualne kciuki oglądał tylko w telewizji, w programach dotyczących Facebooka. Nie przeczytał ani jednej ze stu nieprzeczytanych wiadomości, nie napisał ani słowa nawet przez komunikator i nie skomunikował się z nikim w ogóle, uparcie odświeżając automatyczną odpowiedź w skrzynce pocztowej, która głosiła w dwóch językach: „Bardzo mi przykro, ale w celach służbowych wyjechałem do Malawi, gdzie do odwołania mogę nie mieć dostępu do e-maili. Będę odpowiadał tylko na poważne propozycje”. Szukał w tym czasie pracy, dziwiąc się, dlaczego biura rekrutacyjne nigdy nie odpisują na jego wiadomości.

Nie wyjechał do Malawi, ale wyjechał do Malawi. Przebywał tam wirtualnie. Zameldował się w Malawi pod swoim pierwszym i ostatnim postem, datowanym na pierwszego marca dwa tysiące jedenaście. Potem zamknął się w sobie i nawet nie wymyślał nikomu na blogach dla akwarystów. Chciał sprawdzić, czy ktoś zapłacze, kiedy jego nieobecność będzie się przedłużała, ale wszyscy znajomi wiedzieli, że siedzi w swojej norze, ściąga na pulpit demotywatory, wertuje komiksy, katuje się wybranymi cytatami z Chomsky’ego i dziwaczeje, wpisując w Google coraz większe bezeceństwa. Każdy zdawał się w pełni akceptować taki stan rzeczy. Dwie osoby zadeklarowały nawet, że to lubią.

Na Facebooku, gdzie z reguły wszyscy lubią wszystko, nikt nie lubił strony Roleksa. Nikt nie rozumiał, o co w niej chodzi. Po trzech dniach od jej założenia nawet jego najbliżsi znajomi nie użyli kciuka. Roleks nienawidził ich za to szczerze, podobnie jak nienawidził mówić „na fejsie”, choć używał tego sformułowania z uporem masochisty; wierzył, że inaczej ludzie by go nie zrozumieli. Wierzył w wiele niewiarygodnych rzeczy i był dumny z tego, że tak hojnie dysponuje swoją wolną wolą. Marzył mu się jeszcze nowszy, jeszcze wspanialszy świat. Tak eklektyczny, że nic nie wyklucza niczego, nic nie jest z niczym w sprzeczności. Tacy jak on bywali określani jako przypadki beznadziejne.

Mimo pozornego zastoju, jego życie było bardzo bogate: miał profil na Facebooku i konta w Gadu-Gadu, a także Google Plus, Linked In, Twitterze, Blipie, Naszej Klasie, Wykopie, My Space, Flickr, Yahoo Groups, siedmiu forach internetowych oraz Vimeo i Youtube, gdzie zamieścił jedyny film z imprezy, na której opijali urodziny syna kolegi. Dla kolegi był to powód do smutku, ponieważ nie chciał mieć dzieci. Wpadł z kelnerką z kawiarni w centrum handlowym, która została mu przedstawiona przez Roleksa. Samym Roleksem, który smalił do niej cholewki, nie była zainteresowana. Film obejrzano sto dwadzieścia razy. Wśród komentarzy uwiecznili się koledzy kelnerki, którzy obiecywali koledze Roleks pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Inni sugerowali, że Roleks jest zboczony i z całą pewnością rozpowszechnia pornografię. Usuwał je trzy razy, ale autorzy byli zawzięci i po kilku dniach znowu zamieszczali swoje rewelacje. W końcu nawet dla niego temat przestał być interesujący. Film był podlinkowany do bloga, którego Roleks również nie używał od roku, blog zaś miał swoją wtyczkę na stronie, która przestała istnieć, kiedy po trzech upomnieniach nie zapłacił za nią rocznego abonamentu.

Do swojego wirtualnego królestwa Roleks miał dostęp przez telefon komórkowy marki Nokia, model e siedem, co świadczyło o tym, że jest nonkonformistą, ponieważ wszyscy jego znajomi woleli telefony z Androidem albo systemem Apple. iPhone w ręku był wtedy obowiązkową zabawką każdego porządnego hipstera, włączając tych nieporządnych, tak samo zresztą, jak udawanie hipstera było wtedy obowiązkowym trendem wśród szanujących się i nieszanujących się ludzi. Roleks jednak wolał nokię. Co prawda dostał ją w prezencie, więc nie miał wyboru, ale przyzwyczaił się do myśli, że posiada ten telefon z własnej woli i właśnie dlatego jest nonkonformistą, chociaż na nikim nie robią wrażenia jego darmowe mapy i słownik offline.

Nie używał go prawie wcale. Bał się, że zarysuje bezcenny dotykowy ekran. Kiedy wychodził z domu, kładł nokię na półce, jak dziecko układające do snu misie albo lalki. Nieprzeczytane wiadomości zbierały się w misiu jak wymiociny, nie przestając odbijać się za pomocą pierwszych trzech taktów Piątej symfonii Beethovena. To wszystko naprawdę nie ma wielkiego znaczenia dla niniejszej historii.

Dwudziestego pierwszego grudnia dwa tysiące jedenaście zalogował się na Facebooku po raz pierwszy od Dnia Kobiet, z przerażeniem odkrywając, że jego strona ma trzydzieści osiem tysięcy entuzjastów. Jeden z nich, nazwiskiem E-Reneusz, zapragnął zostać jego przyjacielem i Roleks zgodził się na taką propozycję. Awatar E-Reneusza był Misiem Kiwaczkiem z radzieckiej dobranocki. Awatar Roleksa był Roleksem, sfotografowanym lewą ręką w ubikacji McDonalda. To nie przeszkodziło w ich przyjaźni, której trzonem pozostawała strona, tak dramatycznie zyskująca na popularności. Odbyli na ten temat dość absurdalną, ale kluczową dla tej opowieści rozmowę na privie.

Roleks nie mógł się nadziwić.

E-Reneusz uważał z podwójnym uśmiechem, że to początek końca świata.

Roleks z głupia frant zapytał się dlaczego.

E-Reneusz odparł, że według przepowiedni Majów, w najbliższą rocznicę ich spotkania, dwudziestego pierwszego grudnia dwa tysiące dwanaście, ma nastąpić koniec naszej cywilizacji.

– Jak dotąd, nastąpił tylko wyraźny koniec Majów – powiedział Roleks sam do siebie, zamykając okienko.

Jego pierwszy i jak na razie ostatni post był jednocześnie treścią w zakładce „informacje”. Głosił, co następuje:

„W lutym tego roku ministerstwo sprawiedliwości Malawi uchwaliło przepis, zakazujący pierdzenia w miejscach publicznych. W ramach solidarności z mieszkańcami Malawi: pierdnij na znak protestu! Zjednocz się z nami we wspólnej walce o wolność puszczania wiatrów!”.

Jego strona, którą założył na Facebooku w godzinę przed napisaniem tych słów, nazywała się „Fart For Malawi”. Roleks nie miał pojęcia o Malawi, ani zamiaru przeprowadzania rewolucji w systemie prawnym tego państwa. Założył tę stronę, ponieważ wszyscy robili takie rzeczy tamtej zimy. Nawet nie zamierzał zrobić tego dla zabawy. Zrobił to, bo nie miał niczego innego do roboty. Wiadomość o zakazie przeczytał w eresesach z angielskiego Yahoo. Wśród siedmiuset komentarzy, jakie zamieścili pod tą nowiną inni ludzie, nikt nie proponował puszczania wiatrów na znak solidarności. Roleksowi wydało się to na tyle oczywiste, że bez wahania zareagował natychmiast. Pod jego wpisem było teraz osiem tysięcy komentarzy w kilkunastu różnych językach. Liczba osób, które o tym mówią, wynosiła dwadzieścia dwa tysiące. Entuzjazm wolnego pierdzenia dla uciśnionych mieszkańców afrykańskiego państewka podzielali z Roleksem Francuzi, Włosi, Hiszpanie, Czesi, a także Niemcy i Anglicy, którzy, jak wiadomo, najbardziej cenią sobie humor gastryczny. Jeden z nich napisał w Ipswich (dwie minuty temu): EVERY LITTLE FART HELPS!

Prócz tego sporą część wielbicieli strony stanowili Hindusi z Bangalore, którzy co prawda nigdy się nie odzywali, ale zawsze dawali mu kciuka, jeśli tylko coś pojawiało się na ścianie. Roleks nie wiedział, co w jego działalności zdołało zainteresować Hindusów z Bangalore na tak wielką skalę. Przypuszczał, że wątki gastryczne mogą być jakoś szerzej związane z ich systemem filozoficznym. Taki był na pewno casus grupy dyskusyjnej Fart For Peace, z której członkami nawiązał kontakt E-Reneusz. Było to w czasach, gdy strona Roleksa nie cieszyła się zbytnią popularnością, a członków Fart For Peace było aż siedemdziesięciu.

Roleks od dawna podejrzewał, że istnieje życie poza Internetem. Często wyglądał nieśmiało zza ekranu laptopa i patrzył wieczorami na gwiazdy, jeziorko za oknem, sklep przy jeziorku i meneli przy sklepie.

– Wiem, że tam jesteście – mówił wtedy ze łzami w oczach. – Wiem, że się boicie.

Nie wiedział jeszcze wtedy, że jest wybrańcem. Wybrano go, żeby nic nie zmieniał w konstrukcji świata. Świat był na to zbyt perfidnie poukładany. Poza tym ostatnią rzeczą, jaką miał do zaoferowania, była prawda i tylko prawda, a także dwa tysiące złotych i dwa giga ramu, oczywiście.

Teraz też wyjrzał przez okno i mimowolnie napawając się gulgotem pustych trzewi, pomyślał o końcu świata. Wcześniej mianował E-Reneusza administratorem. W tym czasie dwie Polki, które nie kochały go ani trochę, wpisywały się pod jego postem, twierdząc: „Kocham tego faceta”.

I żeby już kończyć te zawiłości, jedna z nich prawie w ogóle nie odegra w tej historii żadnej roli, druga zaś zdeterminuje wszystko.

Klicken Sie.

3

Święta spędził na fejsie, a właściwie na Farcie. Na fejsie przełamali się opłatkiem, na fejsie wysłali sobie zdjęcia bombek i choinek, które pochodziły ze strony kwejk.pl i miały dziwne podpisy. Raz pisał jako Roleks, a raz jako Fart For Malawi. Bawiło go, że może być przez chwilę stroną, a przez chwilę człowiekiem. Z punktu widzenia odbioru nie robiło to wielkiej różnicy. Był jednakowo lubiany w obydwu wcieleniach.

W zasadzie nie rozmawiał już ze swoimi dawnymi znajomymi, których było zaledwie dwudziestu siedmiu i z których tak naprawdę żaden nie był jego dobrym znajomym. Od kiedy zaczął mieć lagi, nikt spośród jego znajomych nie sprawdził nawet, czy Roleks jeszcze żyje, co zasadniczo podważało rangę ich znajomości. Przeniósł ich do nowej listy, którą nazwał „Jeszcze wczoraj”. Jeszcze wczoraj nie miał do nich aż takiej awersji. Przypuszczał, że lekceważą go, ponieważ większość z nich już dawno znalazła pracę, on zaś szukał jej w teorii, a w praktyce sabotował jej szukanie, wydając oszczędności, regularnie dręcząc sobą rodziców, a także dziadując w supermarketach, gdzie kupował najtańsze niemieckie piwo w promocjach po dwie zgrzewki. Nie nadawał się na pijaka, po trzech butelkach piwo przestawało się mieścić w jego brzuchu, nawet kiedy pił je na pusty brzuch. Dwie zgrzewki wystarczały mu zatem na całkiem długo i był z tego powodu dobrze znany wśród znajomych. Wszyscy wierzyli, że kłamie, ponieważ od dawna nie spotkali go osobiście. Ale teraz sprawy zaczynały się zmieniać na lepsze. Oto jeden po drugim, jego znajomymi zostawali wielbiciele „Fart For Malawi”. Nie znał ich ani trochę, zwłaszcza tych, którzy pochodzili z Barcelony albo Frankfurtu, ale sam fakt, że istnieją ludzie, którzy z własnej woli chcą utrzymywać z nim kontakty, wystarczał mu do szczęścia. Po trzech dniach od złamania fejsowej abstynencji strona miała już czterdzieści tysięcy fanów. Była tak popularna, że obcy ludzie w komentarzach obiecywali Roleksowi pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Roleks próbował sobie wyobrazić, jak wygląda czterdzieści tysięcy ludzi zgromadzonych w jednym miejscu, ale takie rozmiary przekraczały jego wyobraźnię.

„Czterdzieści tysięcy ludzi”, wpisał w Google.

We wrześniu roku czterysta siedemdziesiąt dziewięć przed naszą erą, w greckim obozie nieopodal miasta Plateje stawiło się sto dziesięć tysięcy ludzi, z czego prawie czterdzieści tysięcy ciężkozbrojnych.

Dwa tysiące czterysta osiemdziesiąt sześć lat później taka sama liczba osób przyjechała do Zagrzebia, by sięgać do źródeł zaufania w Bogu i w drugim człowieku. Byli członkami Taizé. Następne cztery lata później portal Doda News donosił, że w ramach dni Mielca tyleż osób przyszło obejrzeć koncert Dody. Były tam również zdjęcia, przedstawiające czterdzieści tysięcy ludzi w Mielcu. Dość.

Dowiedział się też, że w azjatyckim ataku tsunami, zimą roku dwa tysiące cztery, zginęło ich łącznie sto dwadzieścia tysięcy. Nigdzie nie było zdjęć tak wielkiej liczby ludzi, żywych lub martwych. Doniósł o tym E-Reneuszowi.

– Jesteśmy jak wielka fala! – odparł E-Reneusz z potrójnym uśmiechem i Roleks instynktownie wyobraził sobie, że E-Reneusz się ślini.

– Jak jedna trzecia fali! – zaślinił się jego rozmówca, wybrnąwszy z sytuacji. Zapisał sobie w Microsoft One Note, że ma przypomnieć Roleksowi o wielkiej fali, gdy liczba wielbicieli „Fart For Malawi” osiągnie liczbę ofiar ataku tsunami. Pogratuluję ci – napisał do Roleksa – kiedy będziemy mieli na liczniku sto dwadzieścia tysięcy lajków.

Zawsze tak robił; był skrupulatny w notowaniu odzywek i cytatów, które dobrze nadadzą się na różne okazje. Falę wkleił do zakładki „Kataklizmy”, tuż obok „Interesów” i „Zaklęć miłosnych”, którymi próbował usidlić nigdy niespotkane dziewczyny. Jego kolekcja szybko się rozrastała i zawsze była pod ręką, a dzięki użytecznej funkcji wyszukiwania Instant Search z opcją audio, pozwalała E-Reneuszowi odzywać się błyskotliwie nawet wtedy, kiedy nie miał nic do powiedzenia. Pracował nad programem, który bez E-Reneusza mógłby kontekstualnie wrzucać na fejsa cytaty z jego kolekcji. W tym szaleństwie była metoda.

Roleks nie miał nawet w przybliżeniu zbyt wielkiej wiedzy o tym, kim jest E-Reneusz. Jego profil był dość pusty. Nie było tam nawet informacji o miejscu zamieszkania. Oprócz „Fart For Malawi” oraz dwudziestu innych nie mniej irracjonalnych stron w zainteresowaniach, zawierał tylko informację, że E-Reneusz jest prawą i lewą ręką w gangu Misia Kiwaczka. Znaczyło to, że jest naprawdę potężny i Roleks uznał, że lubi E-Reneusza. Użyłby kciuka, gdyby tylko E-Reneusz był stroną, a nie zwykłym człowiekiem. Wyobrażał go sobie jako geeka z doktoratem z fizyki, który ślini się niezdrowo z powodu wszystkich kataklizmów i krzywd dziejących się na skalę masową. Z braku innych geeków, których Roleks nie spotkał zbyt wielu w swoim życiu, E-Reneusz miał w jego myślach twarz głównego geeka z serialu The Big Bang Theory. Miś Kiwaczek z radzieckiej dobranocki w ogóle nie spełniał oczekiwań wyobraźni Roleksa.

Czas przewijał się w bardzo ordynarnym tempie. Na dłuższą zadumę znalazł dopiero przystanek w sylwestra, kiedy wszyscy zniknęli z Sieci, ale i wtedy nie pozwolił Roleksowi zauważyć, z jakiego powodu się to stało. Położył się spać i rano zobaczył sto siedemdziesiąt życzeń noworocznych, które czytał aż do czternastej; nie miał niczego innego do roboty. Cieszył się coraz bardziej, że ma takie bogate życie. Martwiło go tylko jedno: oprócz sylwestra, wbrew wszelkiej logice, ruch na Farcie znacznie malał w weekendy, by gwałtownie rosnąć w poniedziałek rano. Nawet E-Reneusz znikał na całe soboty i niedziele, i Roleks od dawna zbierał się, by spytać go na privie, co w zasadzie robi całymi dniami. Lubili się jak bracia, ale tak naprawdę nie mieli zbyt dobrego kontaktu. Zawsze kiedy Roleks proponował, by spotkali się na dwie tanie zgrzewki, E-Reneusz miał gotową odpowiedź, wyskakującą w ciągu sekundy. Głosiła, że muszą zrobić to koniecznie, i zawsze miał wymówkę, że nie zrobi tego w najbliższym czasie. Roleksa to nie odstręczało, chociaż był niezmiernie ciekaw, co kryje się pod maską radzieckiego Kiwaczka.

Kiwaczek nie był całkiem abstrakcyjny i miewał całkiem ludzkie odruchy.

– Wiesz, co mnie denerwuje na tym całym Facebooku? Że od skurwysynów też dzieli cię tylko jedno kliknięcie.

– To tak jak w życiu – próbował pocieszyć go Roleks.

Trudno było nie zgodzić się z E-Reneuszem. Zdjęcia ludzi, których nie chciał znać, ciągle straszyły go, wyskakując zza węgła. Byli to znajomi jego znajomych, którzy nie byli jego znajomymi. Facebook sugerował, by się zaprzyjaźnili, ale Roleks nie miał takiej ochoty. Pocieszało go, że inni ludzie też miewają podobnie.

Nie siedział już na fejsie, siedział na Farcie. Poza Fartem nie było już fejsa. Zaczął logować się codziennie, zaraz po przebudzeniu. Zwykle przysysał się do klawiatury na godzinę, nim logiczniejsza część jego mózgu kazała mu iść do łazienki i pospiesznie odbębnić rytualne ablucje. Potem próbował jeść, ale nie wychodziło mu, bo na Farcie jak fajerwerki wyskakiwały coraz większe niedorzeczności, przysyłane przez E-Reneusza albo tłum z Mielca, bo tylko tak wyobrażał sobie swoich wielbicieli. Widok tłumu z Mielca nie przestawał zacierać się w wyobraźni Roleksa. Robił wrażenie tak ogromne i tak nienaturalne, jak biust piosenkarki, którą przyszli obejrzeć mielczanie. Wcześniej znalazł po drodze jej fotografie, które wydały mu się nieistotne na pierwszy rzut oka. Z wirtualnego Mielca przeszedł wtedy w linkach na skup złota w Mielcu, a potem na reklamę leksusa. Potem kliknął w leksusa na fejsie, a tam dowiedział się, że jego znajomi, którzy kiedyś przez przypadek kliknęli w volvo, lubią volvo oraz portal do rezerwacji hoteli. Był z ciekawości w hotelach, bo z rozpędu zapomniał o volvie, i przypomniał sobie o piosenkarce. Od kiedy się widzieli, minęło już półtorej godziny. Nic tak nie rozprasza jak world wide web. Teraz gapił się na nią z zainteresowaniem, pochylając i unosząc głowę, by sprawdzić, czy pod kątem rzeczony biust wygląda tak samo. Zdjęcia nie były zbyt śmiałe i przedstawiały Dodę w akcie śpiewania. Następną minutę zajęło mu wyszukiwanie stron, na których można było za darmo obejrzeć coś więcej niż otwór w jej ustach. Wstukał Doda. Kliknął zdjęcia. Najechał na zapisz obraz. Już miał sięgać do rozporka, kiedy na Farcie wyskoczyła wielka infografika, przedstawiająca odwrócony rysunkowy zadek, który uchwycono tak, by przypominał serce. „AT HEART WE FART!” – głosiły duże litery w foncie Lucida Handwriting, by było bardziej familijnie. The moment was gone.

Fart żył własnym, coraz bardziej ohydnym życiem. E-Reneusz szalał z zachwytu, przejmując się obowiązkami admina o wiele bardziej niż jego czcigodny protektor, który, nawiasem mówiąc, nie przejmował się nimi wcale. Nigdy dotąd nie przewodził aż takiej masie ludzkiej i nie próbował sobie nawet wyobrażać, jak się nią kieruje, choć był dobry w wyobrażaniu. Poza tym nie miał takiej potrzeby. Przemawianie do ludu, głównie w postaci turpistycznych obrazków z równie głupimi podpisami, przeszło więc nieuchronnie w domenę E-Reneusza. Nikt już nie używał w tamtych czasach słowa „domena” w tak archaicznym znaczeniu.

O Farcie dowiedzieli się krzykacze z forum Yahoo. Powielono tam link do Farta sto cztery razy, a liczba fanów wzrosła do czterdziestu jeden tysięcy. Wśród nich byli prawdziwi Afrykanie, którzy pragnęli znaleźć oparcie w bandzie rozwydrzonych białasów, kontestujących decyzję ich ministra sprawiedliwości. Roleks nie miał zielonego pojęcia, co ma z nimi zrobić ani co właściwie im powiedzieć, by zrozumieli, że „Fart For Malawi” nie ma nic wspólnego z Fartem w Malawi. W końcu uznał, że najlepiej zrobi, nic nie robiąc w tej kwestii. Odzywki Afrykanów, którzy pragnęli sprawiedliwości, na Farcie momentalnie stawały się niezwykle kultowe. Jeden z nich, nazwiskiem Theodore Machungwa, naprawdę chciał być zabawny. Wrzucił zdjęcie, przedstawiające jak leży poziomo na nocniku, na wprost budynku rządu, przy ulicy Paula Kagame w Lilongwe, stolicy Malawi. Napis, wmontowany w fotografię, głosił: „FART WILL TEAR US APART”. W znacznikach oznaczył sam siebie oraz Lilongwe, z którego pochodził, jak wynikało również z jego profilu. Całość udostępnił na trzech stronach dla fanów plankingu. Miał osiem tysięcy kciuków. Ludzie szaleli z radości. Jakiś Polak przy okazji wynalazł, że malawijska waluta nosi nazwę kwacha. Wywołało to salwy śmiechu, a następnie poważny konflikt w komentarzach, jak zwykle wśród Polaków.

Inni Afrykanie nie byli już tacy humorystyczni. Wyrażali poważne myśli, w rodzaju „będziemy pierdzieli i nic nas nie powstrzyma”. Odbierano te hasła jako sensacyjnie zabawne.

Roleks odżył. Zaczął nosić przy sobie swój bezcenny telefon. Zaczął również sprawdzać regularnie e-mail. Od czasu, kiedy sprawdził go po raz ostatni przed Wigilią, minęło dokładnie jedenaście miesięcy. Z chronologii wiadomości wynikało, że około sierpnia przyjaciele przestali wysyłać jakiekolwiek e-maile do swojego przyjaciela Roleksa. Najnowszy pochodził od człowieka, który nazywał się Trąbala i wcale nie miał tak na nazwisko. Był to jedyny znajomy Roleksa z realu. Tak obmierźle realistyczny, że nawet nie było go na fejsie i dlatego Roleks nie spotkał Trąbali w żadnym znaczeniu od marca dwa tysiące dziesięć, kiedy poszli skompromitować się na festynie z okazji nadejścia wiosny. Roleks przekroczył wtedy swój limit trzech tanich piw i nie pamiętał zbyt wiele z tej imprezy.

Trąbala przysłał mu link do wiadomości, w której donoszono o cudownym wydobyciu górników z Chile, uwięzionych przez wiele miesięcy w zasypanej kopalni. Zdarzyło się to pół roku wcześniej. Odruchowo kliknął w górników i zaczytał się w romantycznej historii jednego z nich, którego w momencie wydobycia na powierzchnię przyszła przywitać zarówno żona, jak i kochanka. Pan miał na imię Carlos. Obie pobiły się, nim doszło do wyciągnięcia Carlosa, i Roleks dowiedziałby się, jakie straszne rzeczy działy się potem, kiedy na Farcie wyskoczyła wiadomość od użytkownika Maksymiliana Kusibabki. Maksymilian udostępnił link z obrazkiem, na którym biały zajączek puszcza bąka, rozpływającego się na różowym tle. „FARTING IS FUN AND IT MAKES ROOM WARMER”, mówił zajączek, odwracając lekko głowę od awatara Kusibabki, przedstawiającego gwóźdź wbity w cytrynę. Zajączka lubiło tylko szesnaście osób. Pochodził ze strony, której nazwa brzmiała: „Ironia i sarkazm pomagają mi znosić głupotę innych”. Roleks przeszedł na ich stronę i wcisnął kciuka. Do wieczora trzystu jego fanów zrobiło tak samo.

Na liście, którą nazwał „Jeszcze dziś”, figurowało już dwustu jego nowych znajomych, których konsekwentnie przerzucał stamtąd do listy „Bliscy znajomi”, spędzając nad tym wyjątkowo dużo czasu. Zapoznawanie się z profilami każdego z nich, a w szczególności ze zdjęciami w albumach jego nowych koleżanek, było bardzo pracochłonnym zajęciem. Po sukcesie „Fart For Malawi” jego dalsi znajomi natychmiast zaczęli odzywać się do niego i przesyłać mu dowody przyjaźni w postaci sześciokrotnych uśmiechów, ale w dalszym ciągu uważał, że są dalsi niż bliżsi. Ich oddalenie uznał za proces nieodwracalny, ponieważ byli nudni i pochodzili ze świata jego podstawówki albo knajpy z bilardem na rogu. Nie to, co wariaci z Frankfurtu albo Barcelony, którzy niejednokrotnie mieli nawet własne twarze i wypisywali pod jego adresem same komplementy. Bądź słowa, które starał się interpretować w ten sposób, ponieważ były pisane w językach, których nie rozumiał. Niektóre z twarzy należały do kobiet i nawet mu się podobały. Był człowiekiem wierzącym w rzeczy niewiarygodne, wierzył zatem, że twarze te należą do prawdziwych ludzi.

Na profilu odzywał się niezmiernie rzadko i głównie w celu oznajmienia, że wstał z łóżka lub się tam kładzie. Wiedział, że nie ma ludziom nic do powiedzenia, a mimo to zawsze reagowano na jego wpisy z niesłychanym entuzjazmem. Stoicki spokój kazał mu się temu w ogóle nie dziwić. Roleks przypuszczał, że wypisuje bzdury, które tylko z powodu głupoty jego czytelników są traktowane jako zbiór szczerozłotych myśli. Pod każdym z takich wpisów momentalnie wyrastały setki pochwalnych komentarzy i Roleksowi robiło się coraz bardziej nieswojo. W końcu jego komunikaty o pójściu do łazienki wrzucano już na stronę lubieto.pl. Uznał wtedy, że musi skupiać się nad tym, co oznajmia na tak wielką skalę. Był idolem. Nic z tego nie miał. Nie miał nawet o tym pojęcia.

Miał natomiast licznik „My Superfans”, zainstalowany przez E-Reneusza. Ostatnie osiem miejsc na liczniku top ten zajmowali wielbiciele Fart For Malawi, którzy już od dawna byli jego nowymi znajomymi. Z opisu pod aplikacją wynikało, że superfans umieścili na Farcie największą liczbę komentarzy i polubili najwięcej głupich obrazków oraz idiotycznych przemyśleń Roleksa. Pierwsze dwa miejsca zajmowały fanki, z którymi jeszcze nie zdążył zawrzeć znajomości. Rekordzistka miała na koncie trzy tysiące kciuków i tysiąc dwieście dwa komentarze, w tym dwa o treści „Kocham tego faceta”. Nazywała się Candy Pants, a jej awatar przedstawiał Brigitte Bardot w wieku poborowym. Nim zdążył o tym pomyśleć, wysłała mu zaproszenie do grona znajomych, a on zaakceptował je bezmyślnie, natychmiast zapominając o Candy.

O wiele więcej uwagi Roleks poświęcił dziewczynie na drugim miejscu listy, której wyniki były tylko o kilkadziesiąt kciuków i komentarzy niższe, za to „Kocham tego faceta” wpisała na Farcie aż osiemnaście razy. Nazywała się Ultra Maryna i była zupełnie niebrzydka. Wiele wskazywało na to, że awatar Ultra Maryny naprawdę przedstawiał Ultra Marynę. Była dość korpulentną słowiańską blondynką i miała mini coopera. Oboje rezydowali w Warszawie, mieście Roleksa, który nie zauważył tego faktu, ponieważ całą swoją uwagę koncentrował na jej biuście. Biust Ultra Maryny wydawał się dość przeciętny, lecz Roleksowi nie robiło to wielkiej różnicy. Nie miał kobiety od dwóch lat i siedmiu miesięcy. Każdy biust robił na nim wrażenie kopalni rozkoszy. Z innych zdjęć i opisów na profilu Ultra Maryny wynikało, że z zawodu jest antropologiem kultury, lecz w tym zawodzie nie pracuje. Jej praca jest nudą typu nine-to-five, a jej mini cooper został kupiony na kredyt, przez co chciała pokazać, że nie jest bardzo bogata.

Spośród wszystkich wielbicieli „Fart For Malawi”, których ostatnio inwigilował, Ultra Maryna wydawała mu się najbardziej szczera i realistyczna. Przez chwilę wyobrażał sobie nawet Ultra Marynę w coraz śmielszych zbliżeniach, aż pękła jak mydlana bańka, zanim wysłał jej zaproszenie, ponieważ na Farcie znowu wyskoczył nowy obraz, tym razem naprawdę zerżnięty z obrazu Leonarda da Vinci. Dama z Łasiczką puszczała na nim gazy uszami, a napis nad jej głową oznajmiał, że Fart bez F to czysty Art. Roleks zapluł monitor i zapomniał o Ultra Marynie. Jako posiadaczka mini coopera i tak pozostawała poza jego kompetencją.

Miała również normalne imię i nazwisko, które natychmiast wyleciało z jego pamięci, podobnie jak ona sama. W tamtych czasach romanse w Sieci trwały tak krótko, że nie zdążały się zacząć, kiedy już się kończyły. Był bardzo blisko zaproszenia jej do grona członków „Jeszcze dziś”. Kiedy wyskoczyła Dama z Łasiczką, już miał klikać na guzik, za pomocą którego Facebook i jego automatyczny tłumacz zadawali mu następujące pytanie:

„Wiem Ultra?”.

Może i dobrze się stało, Roleks nie wiedział Ultra ani trochę.

Na pozostałych miejscach znajdowali się wielbiciele płci męskiej i Roleks nie zadał sobie trudu oglądania ich profili ani zdjęć profilowych, ani obrazków z ich wakacji. Odhaczył swoich superfans i wrzucił ich do „Bliskich znajomych”. Byli to znajomi dalsi, ale z ustawień wynikało, że są mu odtąd bardzo bliscy. Wszyscy byli jego subskrybentami, chociaż, jak wiadomo, nie wypowiadał publicznie żadnych stwierdzeń godnych zapamiętania. Ich nazwiska nie były ich nazwiskami. Ich twarze również były cudze.

E-Reneusz też miał swoje wyobrażenie na temat Roleksa, zgodne z jego rysopisem i stosunkowo trafne merytorycznie. Wyobrażał go sobie jako Setha Rogena w filmie Knocked Up. Było to o tyle zaskakujące, że Ultra Maryna zawsze wydawała mu się podobna do Katherine Heigl. On również znał bardzo dobrze profil Ultra Maryny. Tak Rogen i Heigl nie pasowali do siebie w filmie, jak zero wspólnego mieli ze sobą Roleks i Ultra Maryna. E-Reneusz odruchowo więc wyobrażał sobie ich jako parę i równie nachalnie odganiał od siebie te myśli. Ultra Marynie dawał osiem na dziesięć i wyprzedzała ją tylko Katherine. Wierzył, że obie może mieć od ręki, jeżeli tylko zechce, i sam fakt, że mógłby nie skorzystać z takiej szansy i oddać stery komuś innemu, napawał go poczuciem porażki. Należy się powtórzyć: E-Reneusz był niewątpliwie bardzo potężnym człowiekiem. Był prawą ręką w gangu Misia Kiwaczka.

Candy Pants pisała po polsku. Wydawała się zupełnie normalna. Miała tylko zagraniczne przezwisko, jak to zwykle Polacy, ale Roleks doskonale rozumiał konieczność jego nadania. W statusie Candy jej miejscem zamieszkania była miejscowość Luton w środkowej Anglii, nieopodal Londynu. Luton było wtedy jednym z największych polskich miast na świecie, ale w urzędach wciąż obowiązywał tam język angielski. Oprócz miejsca zamieszkania jej profil nie wskazywał na żadne dalsze szczegóły, przez co od razu wydała mu się niegodna zaufania.

Candy (wczoraj, niedaleko Luton) bardzo chciała porozmawiać z Roleksem. Słała mu podejrzane wiadomości już od kilku tygodni.

Roleks (wczoraj, bez lokacji) Pisał, że dziękuje za oddanie, ale jest zajęty.

Z początku ignorował jej zapędy, przypuszczając, że mają charakter matrymonialny, ona sama zaś wcale nie wygląda jak Brigitte Bardot.

Candy (przed sekundą) oznajmiła znowu, że muszą pogadać. Wielkimi literami napisała, że to ważne.

Weszli na czat, przez co Roleks musiał ujawnić, że znowu jest na Sieci. Zaproszenia do rozmowy dostawał w tempie wczesnych przebojów Metalliki. Przenieśli się na wiadomości.

– Wielki sukces, wielki sukces – pisała Candy Pants. – nie mam za wiele czasu, ale musimy pogadać o tym na żywo.

– Ja też nie mam za wiele czasu – zaczął Roleks, chcąc skończyć jak najprędzej, ale ona wtrąciła mu się stanowczo.

– Nie chcę cię zaciągać do łóżka, chcę porozmawiać z tobą o waszym sukcesie.

Tu go przytkało.

– O czym? Po co?

– O waszej stronie. Fanpejdżu, jak byś wolał. Jest parę spraw, o których nie wiesz.

– Nie masz jak mnie zaciągnąć. Dzieli nas parę tysięcy kilometrów.

Był przekonany, że się rozłączy, ale była nieprzejednana. Zaczynał naprawdę podejrzewać, że w akcie desperacji gotowa jest przylecieć do niego pierwszym ryanairem przez Łódź, bo tak żarliwie pragnie zaciągnąć go do łóżka. Przez sekundę pomyślał nawet, że to nie taki głupi pomysł. Było mu tak tragicznie wszystko jedno.

– W takim razie o czym nie wiem? Czy dowiem się tego od ciebie, honey?

– Tylko bez takich, tylko bez takich – wyskoczyła z podwójnym uśmiechem. Najwyraźniej miewała skłonności do powtórzeń. – Nie wiesz o tym, że tu nie chodzi o żadną przyjaźń. Nie mogę ci tego powiedzieć teraz ani tutaj. Tu nie chodzi o przyjaźń i muszę ci to wyjaśnić osobiście, jeszcze dziś.

Naprawdę zdesperowana, pomyślał, i odruchowo wystraszył się jeszcze bardziej.

– Jak to osobiście? Przecież jesteś na drugim końcu Europy?

– Nie, jestem dwie ulice dalej od ciebie.

– Aha, akurat.

– Przyjadę za pięć minut. Bądź w domu, wyłącz telefon, wyłącz kamerę od Internetu – pisała nerwowo.

Roleks równie nerwowo zamknął całe okno Opery, wersja jedenaście sześćdziesiąt jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt zero. Potem zamknął okno z termoplastu, a potem drzwi. Cyfry furkotały w jego głowie, kiedy zbiegał po schodach, by jak najprędzej udać się na świeże powietrze. Zamierzał kupić przy tym zgrzewkę najtańszego i kręcić się z nią po okolicy, przy skwerze za osiedlem, gdzie stały ławki, tak długo, aż nabierze ochoty przynajmniej na jedną puszkę. Klął pod nosem jak szewc. Bluzgał na własną głupotę. W pieprzonym Internecie są takie chwile, kiedy nawet on dostrzegał, jak wielu jest tam pomyleńców. Kiedy wybiegał z klatki, minął dziewczynę, która szła szybkim krokiem w przeciwnym kierunku, depcząc po drodze własny szalik na błotnistej alejce. Była dość atrakcyjna, ale on obsesyjnie myślał o kopniętej Candy Pants, która tak zepsuła mu dzień. Dziewczyna nie widziała, kiedy przechodził obok niej, schyliwszy się po przydeptany szalik. On zarejestrował, że go mija, ale nie zwrócił na nią prawie żadnej uwagi. Jednym okiem dla niepoznaki meldował się w Pałacu Kultury, do którego nie zamierzał się udać, drugim patrzył na drogę, ale nie dość uważnie. Wpadł więc na inną kobietę, która zdawała się pospiesznie iść śladami tej pierwszej. Był tak zaaferowany, że dopiero dwadzieścia metrów dalej powiedział do siebie samego:

– Najmocniej przepraszam.

Zwrócili na to uwagę trzej energiczni faceci w tanich drelichach ze stójką, robionych na marynarki. Oni również szli w przeciwnym kierunku, ale zatrzymali się gwałtownie, kiedy Roleks mijał ich, ze zmarszczonymi brwiami wpatrzony w chodnik. Musiał naprawdę sprawiać wrażenie kopniętego.

Do Pałacu Kultury wybierało się sto trzydzieści osób. Pod jego wpisem, o treści „nie mogę”, w ciągu kilku minut fani zdążyli wpisać dwa tysiące komentarzy, kipiących z zachwytu.

Klicken Sie.

4

W prasie szaleli. Była jeszcze wtedy prasa. Po trzech tygodniach blog Roleksa miał już sto tysięcy fanów, a na jego temat rozpisywały się bardzo poważne dzienniki. Podkreślano rewolucyjny charakter przedsięwzięcia i analogie do roli, jaką odegrały podobne blogi w arabskich rewolucjach dwa tysiące jedenastego. Wszyscy byli zgodni, że wątek Malawi to tylko żart, za którym stoi poważniejsza idea, służąca nowej wielkiej fali mającej zmienić oblicze naszego świata. Samego Malawi z uporem nikt nie wspominał ani przez chwilę, zwłaszcza że chodziło o wydarzenia sprzed roku. Nikogo nie obchodziły nielegalne wzdęcia, za które minister George Chaponda chciał karać sądownie na drugim końcu świata. Wszystkich obchodził Aleksander Roleksy, który tak cudownie zabłysnął dzięki decyzji ministra. Nawet media branżowe, nieistniejące już wtedy na papierze, wypowiadały się jednoznacznie, że to fanpage sezonu, a wręcz dekady, gdyby tylko Facebook istniał przynajmniej dekadę.

– Media fpołecznościowe odgrywają ogromnom rolę w przemianach społeczno politycznych na świecie – chrząkał redaktor Lajkoń w specjalnym wydaniu programu radiowego „Lubię to”.

Było jeszcze wtedy radio. Czytał swoją wypowiedź z kartki. Kiedy nie czytał, nie potrafił przestać mówić „y”, ku bezsilnej złości wszystkich logopedów, na których wydawał coraz więcej pieniędzy. Realizatorzy udawali, że tego nie słyszą. Lajkoń był najlepszym przyjacielem właściciela stacji. Razem byli na odwyku.

– Nie tak dawno Fafebook zapisał się złotymi zgłofkami w arabfkiej wiofnie ludów – ciągnął Lajkoń. – Fłynny jest pfecież pfypadek ojca, który ochfcił ffoją córkę „Fafebook”, w hołdzie popularnemu portalowi, który pomógł jemu i jego pfyjaciołom pfeprowadzić w Egipcie rewolucję.

– Był Arabem – wtrącił mu się Roleks – raczej nie mógł jej ochrzcić.

Program szedł na żywo. Roleks nigdy wcześniej nie był w radiowym studiu i bawił się ramieniem mikrofonu, które można było odsuwać i przysuwać jak stojak biurowej lampy. Jego głos cichł i potężniał.

– Y. Nie wiem. Bo, y, niektówy Arabowie, y, fą chfeścijanami – odpowiedział Lajkoń, który nie dawał się zbić z tropu i próbował przytrzymać mikrofon Roleksa. – W nafym ftudiu, y, jeft gość fpecjalny, y, we włafnej ofobie autor najgorętfego bloga w Polfce, y, pan Alekf Rolekfy.

– Fciałem się pfywitać – zażartował Roleks i w studiu na dwie sekundy zapadła niezdrowa cisza. Lajkoń nie miał poczucia humoru, a realizator za szybą natychmiast zapchał dziurę odgłosem Big Bena.

– Jakie cele pfyświecają wafemu blogowi? – Lajkoń sięgnął po kartkę, gdy Big Ben wybrzmiał na ostatnie „bom”. – Czy wgodzisz fię ze mną, we to pangalaktyczny ffit lewicującej filowofii?

– Pangalaktyczne co?

– Ffit filowofii.

– Co?

– Nie mówi fię co. Mówi fię profę.

Realizatorzy puścili śmiech piętnastu osób, z programu „Kawały barowe”. Do pokoju weszła jakaś zmieszana dziennikarka i podsunęła Roleksowi pod nos kartkę Lajkonia. Lajkoń był czerwony jak burak, ale Roleks nie zwrócił na niego uwagi. Nagle odkrył, że myśli. Zaczął myśleć w tempie jeszcze szybszym niż wczesna Metallica i w ciągu zaledwie siedmiu sekund wymyślił wszystko, czym byłby dla siebie samego, gdyby nie był sobą. Ujrzał światło.

Takie rzeczy przychodzą tylko bardzo nagle albo w toaletach. Roleks był rebeliantem wszech czasów. Pangalaktycznym bohaterem świtu lewackiej wiosny i jesieni. Złotym bożkiem z diamentową buławą, który wysyła wielkie armie na bój to jest nasz ostatni, krwawy skończy się i no pasaran.

– Tak, to nowy świt cywilizacji. Walczymy przeciwko uciskaniu wolności człowieka – odparł dumnym głosem, próbując wygrzebać z pamięci wszystko, co czytał na temat uciskania wolności człowieka. – Systemy próbują krępować nasze najprostsze swobody. Starają się nas kontrolować i mówić nam, co możemy, a czego nie. Sięgnąłem po środki obrazoburcze i prześmiewcze, by obnażyć tę niesprawiedliwość. Ponad systemami jest technologia, która omija granice i zjednoczy wszystkich wolnych ludzi, pragnących nowego świata.

Lajkoń zapiszczał w ekstazie i siłą stłumił gorące łzy wzruszenia. Realizatorzy za szybą bili brawo. Roleks pomyślał, że chce odtąd zapuszczać włosy i nosić ciemne okulary. Wyobraził sobie, że jest Jimem Morrisonem swej kciukowej epoki.

– I oftatnie, y, pytanie do ciebie, y, Rolekfie, jefli mogę fię tak fpoufalić. Y, fajny jeft fejm?

Roleks chciał być błyskotliwy i tajemniczy.

– You know the day destroys a night – zamruczał – night divides a day.

Wyobraził sobie, że dziewczyny przy odbiornikach sięgają do rozporków i jego rozporek pęczniał z zadowolenia. Realizator błyskawicznie wyszukał nagranie i zagłuszył rozmowę basowym dudnieniem hammondów.

Tried to run, tried to hide,

break on through to the other side,

break on through to the other side,

break on through to the other side, yeah.

Po programie w redakcji rozdzwoniły się telefony.

– Jestem za! – krzyczał do słuchawki jakiś podniecony głos w średnim wieku – mamy już dość podatku Belki!

Inny należał do przeciwników Roleksa.

– Ja cię chuju znajdę i zapierdolę – wyznał, zanim zdążyli go wyłączyć. – Nie będziesz obrażać mojej siostry i mojego samochodu.

– Ftrafna fprawa – podsumował redaktor Lajkoń. Jego wady wymowy nie starano się korygować już od dawna i wszyscy udawali, że to bardzo modne. Do dobrego tonu należało naśladować wadę Lajkonia, a do radia przyjmowani byli wyłącznie ludzie, którzy przynajmniej potrafili naśladować seplenienie.

Program „Lubię to” lubiło na fejsie dwadzieścia tysięcy ludzi. Większość z nich natychmiast polubiła „Fart For Malawi”. Pozostali, którzy słuchali radia w samochodach, zrobili to dopiero wieczorem. Pod siedzibą radia na Cudnej sto osiem zebrał się tłum wielbicieli Roleksa, którego wyprowadzono tylnym wyjściem. Czekała tam na niego taksówka, która przewiozła go do Marszałkowskiej i wyrzuciła na przystanek. Nikt nie dał Roleksowi ani grosza na transport, a od trzaśnięcia drzwi minęło już szesnaście złotych.

W innych publikacjach poruszano aspekt medyczny Farta i jego rolę w uświadamianiu społeczeństwa o niezwykłej powadze problemów żołądkowych. Wzdęcia uznawano za chorobę cywilizacyjną i w tym kontekście natychmiast powracał kontekst polityczny, z jakichś powodów wciąż niezahaczający prawie wcale o rząd Malawi oraz jego najnowsze postanowienia. Problemem nielegalnych wzdęć zajął się jedynie czołowy publicysta magazynu gastrologicznego „People’s Digest”. Sugerowano tam, że problem zniknie, jeśli wszyscy będziemy stosowali właściwą dietę, wspomóc zaś może ją masowo produkowany suplement, który odpowiednio reguluje trawienie. Potem nastąpiła długa dykteryjka na temat zmiataczy wolnych rodników, której cytowanie nie ma sensu, podobnie jak ona sama. Magazyn był wydawany na licencji niemieckiej, jak wszystkie inne polskie czasopisma. W osobnej ramce wypowiedział się etyk, który potwierdzał, że pierdzenie jest nieetyczne.

– Należy wyeliminować ten błąd w naszej ewolucji przez zjednoczone działania farmaceutów.

Podkreślono przewrotny charakter bloga „Fart For Malawi”, który za pomocą ironii i drwiny zwraca uwagę na to, że nasze własne trzewia krępują naszą wolność i sprawiedliwość na świecie. Samo wspomnienie Farta w internetowym wydaniu „People’s Digest” gwarantowało dramatyczny wzrost w statystykach odwiedzin. Na Facebooku magazyn dostał sto siedem kciuków w ciągu jednej godziny. Administrator wpiął blog Roleksa do ulubionych i w ciągu następnych siedmiu godzin wszyscy wielbiciele „People’s Digest” w liczbie ośmiu tysięcy bardzo poważnych ludzi o równie poważnych naukowych tytułach byli już wielbicielami „Fart For Malawi”.

W odpowiedzi na artykuł nadeszło siedemset trzydzieści e-maili od czytelników, z których większość uważała, że jest za, ponieważ oni również mają dość podatku Belki. Jeden czytelnik miał odmienne zdanie i twierdził, że nienawidzi Roleksa, ponieważ przez takich jak Roleks wstydzi się być polakiem. Nazwę narodowości wpisał małą literą, za to ostatnie zdanie, w którym zapowiadał, że Roleksowi należy obciąć palce za wspieranie rządzącej partii, widniało w jego liście wielkimi literami.

Wszystko to działo się zbyt hipertekstowo, a nawet hiperkontekstualnie, by dało się uwiecznić w całości i sam fakt, że podróż Roleksa z Marszałkowskiej do domu mogła zająć całe czterdzieści minut w czasie rzeczywistym, samemu Roleksowi wydawał się godny podziwu. Z radości przez telefon zalajkował Zarząd Transportu Miejskiego. Lubiło go tylko pięćset pięćdziesiąt siedem osób.

W domu zmienił awatar na zdjęcie Misia Fozzie z Muppet Show. Kliknął, że go lubi. Lubił wtedy dwieście trzydzieści stron, ale tylko te ostatnie wyświetlały się w dziale rzeczy, które lubi. Muppet Show i ZTM znajdowały się teraz na szczycie tej listy. W Sieci rozkręcała się wtedy promocja nowego filmu z Muppetami; wątek wrócił na ekrany po trzydziestu latach i każdy kciuk na ich fanpejdżu był na wagę złota. Roleks dołożył do listy jeden kciuk. Naprawdę lubił Fozziego i Muppet Show. Wiadomość o tym, że tak uczynił, dotarła do stu tysięcy ludzi, którzy udostępnili ją swoim znajomym i Roleks dostał następnych trzysta zaproszeń od przyjaciół, którzy nie byli jego przyjaciółmi. Wśród nich był redaktor Lajkoń, który przyjaźnił się z każdym człowiekiem w zasięgu kciuka. Był w tym lepszy od wszystkich wioskowych głupków. Był wioskowym głupkiem globalnej wioski. Za Lajkoniem poszli inni. Jedni chcieli pisać o nim prace dyplomowe, inni dać mu w zęby, jeszcze inni wziąć w usta. Wśród tłumu byli dziennikarze z innych programów i gazet, ponieważ w tamtych czasach gazety ukazywały się jeszcze, choć były coraz rzadziej czytane. Zapraszali go do udzielenia wywiadu, proponowali sesje zdjęciowe na tle Urzędu Rady Ministrów, a także przesyłali skany własnych artykułów, w których Roleks występował jako objawienie pokolenia kciuka i jeden z dzielnych twórców nowego, lepszego świata. Wciąż nie miał z tego ani grosza. Był goły jak święty turecki.

Jak go znaleźli? Przez Facebook, jak wszyscy. A bo to trzeba detektywistycznych zdolności, żeby znaleźć dzisiaj człowieka?

Klicken Sie.

5

Kiedy nie siedział w domu, spędzał większość swojego życia w centrach handlowych. Tam meldowało się najwięcej fanów jego strony. Wszyscy nienawidzili konsumpcjonizmu i chcieli świata pełnego idealnej harmonii. Osiągali ją, wyrażając swoje poglądy w komentarzach do postów. Przez te dwadzieścia cztery sekundy świat był inny, ale tylko przez dwadzieścia cztery, bo tyle zajmowało wystukanie „pierdolę wszystko!”, przemyślenie swojej decyzji i naciśnięcie entera przeciętnemu człowiekowi, który nie pierdolił niczego, ale był święcie przekonany, że jest w stanie zrobić to, gdy tylko będzie miał odpowiednie warunki. Kochali nienawidzić. Nie mogli żyć bez tej miłości. Wierzyli, że stworzeniem odpowiednich warunków zajmie się Aleks Roleksy i jego coraz słynniejszy Fan Page dla ludzi, którzy nie mogli żyć bez tego samego.

Komentarze pod każdym postem „Fart For Malawi” szły już wtedy w tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy. Sama strona miała ćwierć miliona wielbicieli, a poważni ludzie z periodyków komputerowych wróżyli, że w takim tempie już za miesiąc będzie miała ich dwa razy tyle. Były jeszcze wtedy komputerowe periodyki. Pisano w nich też coraz więcej o wiekopomnej misji, którą Roleks pełni w wyzwoleniu młodego pokolenia z kajdan stereotypów i norm narzucanych w zachodnim modelu społeczeństwa. Tak dokładnie pisali, a tysiące nowych wyznawców Farta natychmiast wznosiły kciuki pod wirtualnymi wersjami ich artykułów. Momentalnie przechodzili na stronę Roleksa i automatycznie oznajmiali: „Pierdolę to!”, niezależnie od tego, co dokładnie przychodziło im pierdolić tego popołudnia. Roleks otwierał przed nimi nowe horyzonty. Niewidzialną buławą wskazywał im cele i robił to, nie zawsze wiedząc, że to robi.

Przychodził więc do pierwszej galerii handlowej, jaka nawinęła mu się pod rękę, napawał się świętym gniewem do kapitalizmu i natychmiast obwieszczał to na fejsie. Od kiedy nie miał roboty, przeszedł na pełen etat w galeriach, w których potrafił spędzić cały dzień. E-Reneusz śmiał się, że Roleks jest jak męska wersja galerianek rodem z filmu Galerianki. Jedyna różnica polega na tym, że nie poluje na bogatych zgredów i nie puszcza się za nowe dżinsy, tylko daje dupy po całości, całemu systemowi. Ale Roleks nie zgadzał się z poglądami E-Reneusza. Uważał, że jest partyzantem w jaskini lwa. Jest wybrańcem tajnej organizacji, którego zrzucono na tyły wroga, a nawet na jego przody, by inwigilował cywilizację zła, bacznie przyglądając się jej od środka w takich przybytkach.

W przekładzie na język śmiertelników, naprawdę lubił przychodzić do handlowych galerii. Były jego jedynym nałogiem. W dodatku jednym z najbardziej perwersyjnych nałogów, jakie można sobie wymarzyć, bo z reguły nie dokonywał tam żadnego zakupu, jeśli nie liczyć śladowych ilości najtańszego piwa, które pił w ubikacjach albo na klatkach schodowych, bądź zabierał nietknięte do domu. Raz na pięć wizyt, kiedy miał akurat za dużo pieniędzy, zdarzała mu się również przypadkowa konsumpcja owsianych ciastek. Różnił się tym od większości innych uzależnionych gości takich miejsc. Przychodził tam popatrzeć na rzeczy, na które nie było go stać, ale tak bardzo wstydził się tego zajęcia, że wmówił sobie co innego. Oto przybywa do świątyni przekupstwa, by poprzewracać stragany chciwych niegodziwców. Odwalało mu, jak każdemu słynnemu człowiekowi. Poza tym komu by nie odwaliło, gdyby był aż tak rozdarty między nienawiścią i miłością do centrów handlowych Warszawy.

Uwielbiał się po nich włóczyć, godzinami obserwując tłumy szalejące z papierowymi torbami jak amerykańskie wojsko na plaży Omaha w czterdziestym czwartym. Wkładali swoje karty kredytowe do przenośnych portów płatniczych, a on wyobrażał sobie, że to granatniki albo małe karabiny, i że karta jest magazynkiem, a enter bezpiecznikiem, który trzeba odhaczyć, by w przestrzeń poleciały koszące serie. Zapominał przy tym, że ładują broń sklepowi, nie sobie. Ale kto by zwracał uwagę na takie szczegóły.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

W serii CZYTELNIA POLSKA

ukazały się:

Dostępne w wersji pełnej

Redakcja

Marta Szarejko

Korekta

Jadwiga Piller

Elżbieta Jaroszuk

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych

– żywych lub martwych – jest całkowicie przypadkowe.

Copyright © by Piotr Czerwiński, 2012

Copyright © by Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2012

Wielka Litera Sp. z o.o.

02-953 Warszawa, ul. Kosiarzy 37/53

ISBN 978-83-63387-30-3

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl