Alicja, nie widziałem jej od dobrych dwóch lat, lecz mimo półmroku rozpoznaję ją bez trudu. Nie ma dwóch takich samych klientek, jak to się mówi, ale ona naprawdę była inna. Zawsze o niej myślałem jako o klientce odmiennej od reszty, innej niż wszystkie, wymykającej się schematom obowiązującym wśród tych, którzy mają jasno określone zdanie na temat tego, kim są kobiety korzystające z płatnej miłości.

Jej rozpuszczone włosy są dłuższe niż przed dwoma laty, nie widzę dokładnie jej twarzy, jestem jednak pewny, że ma skupiony wyraz, czuję, że tu i teraz dla niej nie istnieje. Ubrana jest prosto i klasycznie, w gruby ciemny płaszcz z postawionym wysoko kołnierzem, oficerki, skórzane rękawiczki.

Pamiętam, że jej mąż był chory i że to on chciał, by zaczęła się z kimś spotykać. Nie wyobrażam sobie podjęcia takiej decyzji. Widywaliśmy się raz w miesiącu i były to spotkania pełnowymiarowe, nie chodziło o zaspokojenie jej żądzy, seks był raczej tłem. Poświęciłem sporo czasu, aby ją poznać, odkryć, co lubi, by mogła odczuć moje zainteresowanie. I nagle po kilkunastu miesiącach przestała dzwonić, dostałem tylko krótkiego uprzejmego esemesa, że rezygnuje z moich usług. Nie zastanawiałem się nad tym. Jej prawo. Nigdy nie rozmyślam nad powodami, dla których rezygnuje ze mnie klientka.

Ze zdziwieniem odkrywam, że nadal pamiętam imię jej pierwszego psa, tytuł ulubionej książki.

Czuję, jak mój puls zaczyna przyspieszać, dziwne, bo przecież nie była dla mnie nikim nadzwyczajnym, lubiłem ją, podobała mi się, ale to wszystko. Nic więcej. Nie było między nami erotycznego transu, który czasami rodzi się między mną a klientką, może lekka chemia, lecz z pewnością nie było iskrzenia.

Teraz, patrząc na jej prostą, elegancką sylwetkę, wiem, że grób, przy którym stoi, jest mogiłą jej męża. Nie wiem, dlaczego tak sterczę i patrzę na nią przez długie minuty, dlaczego nie idę w swoją stronę. Nie wiem, dlaczego patrzenie na nią sprawia mi przyjemność i trochę mi z nią nieswojo, jakby była spaczona. Czuję rosnącą we mnie niezrozumiałą niecierpliwość, jakbym na coś czekał. Wygląda na zupełnie pogrążoną w swoich myślach. Na nikogo nie zwraca uwagi, wiem, że nie zauważyłaby mnie, nawet gdybym podszedł bliżej.

W końcu odwraca się i odchodzi.

Idę za nią, przechodzę obok grobu, przy którym spędziła tyle czasu, i teraz już jestem pewny, że to grób jej męża. Nigdy go nie widziałem, ale w pamięci odnajduję jego imię, data śmierci na czarnym marmurze mówi mi, że umarł półtora roku temu.

Nie wiem, dlaczego za nią podążam, dlaczego ją śledzę. Czuję się jak jakiś psychopata, rozśmiesza mnie to poczucie.

Wychodzimy z cmentarza, straganiarze wciąż trwają na swoich stanowiskach, wyprzedzam ją i odwracam się tak, że na mnie wpada. Jest zaskoczona, gdy mnie rozpoznaje, ja udaję równie zaskoczonego.

ALICJA

Gdyby ktoś zapytał mnie, kim był dla mnie Adam, nie potrafiłabym powiedzieć. Jedynym mężczyzną, z którym byłam, oprócz Roberta. Mężczyzną, z którym przez długi czas zdradzałam Roberta. Oderwaniem od rzeczywistości, zatraceniem się w fizyczności.

Zupełnie o nim zapomniałam, wyparłam z pamięci, wydaje mi się, że nie myślałam o nim od naszej ostatniej rozmowy.

– Alicja?

Jego głos wyrywa mnie z zapatrzenia.

ADAM

Najpierw przez długą chwilę tylko patrzy. Unosi dłoń, przykrywając usta, co za dziwnie dziecinny gest. Wiem, że mnie poznała, nie może mnie nie poznać, jednak tylko patrzy, z tą dłonią zakrywającą jej usta. Mija moment, drugi, kolejny raz wymawiam jej imię.

Czas zwalnia, patrzę, jak zdejmuje rękawiczkę, wyciąga rękę w moją stronę, uśmiecha się do mnie łagodnym uśmiechem i nasze palce dotykają się, jej są równie chłodne, jak moje.

Wypuszczam z płuc oddech, nawet nie zauważyłem, że go wstrzymałem. Jestem zbyt zmieszany, żeby ryzykować odezwanie się, nie chcę, by odkryła moje speszenie.

Skrępowanie, nieporadne słowa, w końcu ratunek, gdy pytam, czy nie chciałaby napić się czegoś ciepłego, a ona odpowiada, że z przyjemnością.

Wiem, że kawiarnia jest nieopodal. Rozmawiamy, co chwilę spogląda w moją stronę, lecz jej wzrok nie zatrzymuje się na mnie dłużej niż kilka sekund. Staram się zamaskować swoje naiwne podniecenie, niezrozumiałą, pełną zażenowania radość z tego, że ją widzę, że mnie nie zignorowała, że chce ze mną rozmawiać.

Wchodzimy do zatłoczonej kafejki. Nie jestem pewien, czy wnętrze stylizowane jest na stare, czy po prostu takie jest, niemal wyczuwam w powietrzu zapach kurzu, stoliki i krzesła są starsze ode mnie, szydełkowane obrusy pożółkły od upływu lat albo tytoniu, ze ścian artystycznie odstaje tapeta. Tylko jeden stolik jest wolny, idziemy w jego stronę.

Siadam na krześle, które chybocze się pod moim ciężarem, wydając z siebie ostrzegawczy jęk, rezygnuję z niego i zamieniam na inne, tylko nieco bardziej stabilne. Alicja zdejmuje płaszcz i rękawiczki, jest szczuplejsza niż przed dwoma laty, nawet jej dłonie wydają mi się drobniejsze, choć to niemożliwe, żebym pamiętał rozmiar jej dłoni, więc pewnie mi się zdaje. Szczupłość nie jest jedynym śladem, jaki pozostawiła na niej śmierć męża. Wydaje się przepełniona smutkiem i bardzo, bardzo krucha.

Zamawiam gorącą czekoladę dla niej i dla siebie. Z przyjemnością oplatam zmarznięte dłonie wokół gorącego porcelanowego kubka, wdycham parujący lepki zapach, niecierpliwość, a może zawstydzenie sprawiają, że zbyt szybko podnoszę napój do ust. Łyk wrzącego słodkiego smaku i ból oparzenia. Klnę głośno, Alicja uśmiecha się, mówiąc coś o chłopięcej zachłanności.

Przesuwa dłonią po blacie stołu. Na palcu jej dłoni lśni obrączka. Chwilę milczymy, w tle cicha smyczkowa muzyka i szmer kawiarni pełnej ludzi. Pyta, czy oglądałem Ostatniego Mohikanina, odpowiadam, że lata temu, okazuje się, że muzyka pochodzi z tego filmu. I nagle, tak zwyczajnie, dzięki muzyce wraca do nas zapomniana chemia.

Mija godzina, podczas której świadomie unikam dwóch tematów. W głowie cała masa pytań, do siebie i do niej, nie zadaję żadnego z nich. Ona również nie nawiązuje do formy, jaką miała nasza znajomość, nie wspomina też o mężu. Cieszę się, gdy raz po raz dostrzegam na jej twarzy jasny uśmiech.

Patrzę na nią i nie wiem dlaczego, ale wiem, że jej chcę. W sumie wiedziałem to już chyba w chwili, kiedy zobaczyłem ją na cmentarzu. Jestem też pewny, że jest to pierwszy raz, kiedy chcę jej naprawdę. Nigdy wcześniej nie skupiałem na niej całej uwagi, teraz jestem w nią wsłuchany i zapatrzony. Zauważam małe nieznane mi gesty, które kiedyś z pewnością by mi umknęły, zachłannie rejestruję każdą wywołaną moimi słowami reakcję, każde poruszenie zapisuję w pamięci każde uniesienie brwi i kącików ust, zmarszczenie czoła. Dawniej dostrzegałem oczywistości, dziś zwracam uwagę na to, czego nie mówi, bardzo powoli uczę się jej.

Ona się mnie nie uczy, spogląda, rozmawia, oddaje uśmiechy, ona mnie nie chce. Jeszcze nie teraz, jednak jestem pewny, że niebawem zechce, nie wiem dlaczego, ale jestem tego pewny i z tą rodzącą się pewnością moje wcześniejsze drżenie i niezdecydowanie ustępują, zupełnie się rozpływają.

Wiem, że dziś to za szybko i nie mam pomysłu, jak namówić ją na kolejne spotkanie, jednak jestem pewny, że coś wymyślę. W momencie gdy ta myśl przechodzi mi przez głowę, ona mówi:

– Dziękuję. Ukoiłeś mnie tą rozmową, tak dawno już z nikim normalnie nie rozmawiałam, było mi to potrzebne, nawet sobie nie uświadamiałam, jak bardzo. Ludzie stronią od rozmów ze mną, boją się, że jedno ich nieuważne słowo sprawi, iż zaniosę się histerycznym płaczem. I mają rację. Ale nie chcę o tym mówić, chcę czuć się dobrze i lekko.

Widzę, że chce się zbierać. Pytam, czy pozwoli, abym odwiózł ją do domu. Zastanawia się chwilę, widzę, że chce powiedzieć nie, lecz odpowiada tak.

ALICJA

Chce mnie odwieźć do domu. Zaskakuje mnie tą propozycją. Patrzę na niego i zastanawiam się, jak mogłam wymazać go z pamięci, spędziliśmy razem tyle chwil. Może nie bardzo ważnych, podobnych do siebie, ale przyjemnych. Chwil, które zaleczały, pozwalały mi oddychać.

Zastanawiam się, czy nadal jest tym, kim był, czy nadal się sprzedaje.

Patrzę na niego i zdaję sobie sprawę, że jest mi potrzebny. Chcę mieć to już za sobą. Wiem, że kiedyś będę musiała to zrobić i chyba wolę zrobić to z nim, który mnie zna, lecz nie na tyle, żeby wiedzieć, kim jestem; z nim będzie łatwiej.

Myślałam, że zrobi pierwszy krok, ale nie. Parkuje tuż przed moim domem, chcę go zaprosić, chcę, by było już po wszystkim. Za dużo myśli, za dużo mówi, jest zbyt ostrożny, chcę, by już mnie wziął, by już we mnie był. Ale czuję w sobie wewnętrzny opór. Przez pół godziny rozmawiamy w stygnącym samochodzie, nie proszę o włączenie ogrzewania, nie proponuję pójścia do mnie. Słyszę jego słowa, odpowiadam na nie, staram się robić wrażenie, że interesuje mnie tylko rozmowa, nie słucham go jednak, równie dobrze mógłby milczeć. Czuję się jak skryta pod wodą albo jak w dziwnym śnie, gubię się w tym, czego chcę, w którą stronę powinnam iść. Udaję chyba niewystarczająco dobrze.

Jego dłoń dotyka mojej twarzy.

Jeden dotyk i wszystko się zmienia.

Bez zastanowienia rozpinam guziki, jeden się urywa, zsuwam spodnie z ud. Jest chyba zaskoczony moją reakcją, patrzy na mnie i widzę w jego oczach zdziwienie. Nie trwa to jednak długo, szybko zaczyna szukać prezerwatywy, mówi na głos, że na pewno ma jakieś w samochodzie. Mam czas na zdjęcie kozaków i wydobycie nogi z jednej nogawki. Znajduje to, czego szukał.

Rozkłada fotel.

I chwilę później jest we mnie.

Rżnie mnie, inaczej nie można tego nazwać, i jest to dokładnie to, czego potrzebuję. Rżnie mnie mocno, rozciągając do granic, dając bolesną rozkosz.

ADAM

Nie wiem, dlaczego dotknąłem jej twarzy, nie myślałem, co robię, chciałem tylko tego niewinnego dotyku, może chciałem się do niej zbliżyć, może poczuć intensywniej jej zapach, który owiewa mnie od kilku godzin.

Wyciągam ku niej dłoń, zupełnie nie potrafię powstrzymać tego odruchu.

Chcę jej, ale ogarnia mnie chwila trzeźwości i wiem, co muszę zrobić, że właściwą rzeczą jest powiedzenie jej, byśmy przestali, bo gdy będzie po wszystkim, gdy oprzytomniejemy, nie będzie mogła na siebie spojrzeć.

Nie planowałem tego. Kiedy skóra dotknęła skóry, oczekiwałem oporu, sprzeciwu, zdecydowanego nie.

Serio, przysięgam, chciałem być kulturalnym, umiejącym się zachować mężczyzną. W jednej chwili gratuluję sobie dżentelmeńskiego zachowania, a w drugiej jestem w niej.

W samochodzie, niemal kompletnie ubrani, pod jej domem.

Jeszcze wchodząc w nią, myślę, że mimo wszystko, mimo pośpiechu będzie to łagodne zbliżenie, lecz patrzę na nią i widzę, że nie chce łagodności.

Czuję, jak samochód buja się w rytm moich pchnięć, czuję jej palce zaciskające się na moich ramionach.

Z daleka dochodzą do nas głosy. Widzę, jak przytomnieje, na moment zastyga, ja zastygam wraz z nią, mówi, żebyśmy poszli do jej domu. Doprowadza się do porządku.

Zamykamy za sobą drzwi, przyciskam ją do nich. Odnajduję jej usta i znowu odkrywam, że to nie czułości chce.

ALICJA

Bierze mnie pod drzwiami, na stojąco, nogami oplatam go w pasie. Zaczyna spokojnie, zbyt spokojnie, lecz przyśpiesza, moje ciało odbija się od drewna drzwi, odpowiadając na każde jego pchnięcie.

ADAM

Agonia. Ból odroczenia. Muszę się zatrzymać, nie chcę tego, ale potrzebuję jeszcze minuty, jeszcze nie chcę dojść. Osuwam się wraz z nią na podłogę, nie wychodząc z niej, zdejmuję jej płaszcz, rozpinam bluzkę, szarpię do góry stanik. Jest ciemno, jej ciało oświetlają tylko smugi światła latarni wpadające przez okno, efekt jest piękny.

Znowu chcę jej warg, odwraca głowę, uchyla się od pocałunku.

Czuję jej zniecierpliwienie, nic nie mówi, nie pogania mnie, ale wyraźnie rozpoznaję niezadowolenie w mowie jej gestów i ciała.

Napieram, wzmacniam ruchy.

ALICJA

Znowu zaczyna mnie rżnąć. Jak dobrze czuć jego pulsujący, suwający się we mnie członek. Jak dobrze.

Nie wiem, czy jest we mnie więcej poczucia winy, czy desperacji. Byłam pewna, że seks będę uprawiała tylko we wspomnieniach, a teraz jestem tu, pod nim i chcę więcej i więcej…

ADAM

Jej paznokcie drapią parkiet, nasze ciała z każdym uderzeniem moich bioder przesuwają się o kilka centymetrów w stronę drugiego końca przedpokoju. Widzę, jak szybko oddycha przez rozchylone usta, podoba mi się ta szybkość jej oddechu, podobają mi się jej oczy szczelnie zaciśnięte w rozkoszy.

Jej ciało się unosi, jej usta odnajdują moje ramię, chwilę później czuję twardy chwyt zębów. Czuję, jak się we mnie wgryza. Czuję jej spazmy, wsłuchuję się w nie, wsłuchuję się w jej ciało. Gryzie mnie mocniej, spazmy przybierają na sile. I wiem, że i ja mogę się zatracić.

Oddechy się wyrównują. Zawieszenie, cisza. Skrępowanie.

Wstaję, nie chcę iść do łazienki, szybko zdejmuję z siebie kondom i wkładam go do kieszeni kurtki. Słyszę, jak Alicja też doprowadza się do porządku.

Przez moment zastanawiam się, czy będzie chciała mi zapłacić. Oby nie. Nie chcę, by nawet myśl o tym przeszła jej przez głowę.

Atmosfera stygnie. Nie prosi mnie, abym został dłużej, ja też tego nie oczekuję. Powoli się wycofuję. Mówię, że jeśli kiedyś będzie miała ochotę, to niech dzwoni, będę do jej dyspozycji.

Zdanie to chyba brzmi dwuznacznie, zupełnie nie tak, jak chciałem, jakbym oferował jej moje profesjonalne usługi, zaczynam wyjaśniać, powstrzymuje mnie jednak, podchodzi bliżej, choć nie za blisko, uśmiecha się.

– Nie musisz tłumaczyć, wiem, co miałeś na myśli. Zadzwonię, na pewno zadzwonię.

Wychodzę.

Nie jestem pewny, czy zadzwoni, jednak mam nadzieję, że tak. Nie wiem, skąd bierze się ta nadzieja, lecz nie mogę zaprzeczyć, że pozostaje we mnie. Wracam do domu, biorę prysznic.

Czuję się dobrze, jestem zadowolony, nie wiem dlaczego, ale satysfakcja wypełnia mnie, może nawet rozpiera.

Zasypiam we własnym łóżku z książką w dłoni.

ALICJA

Nie mam wyrzutów sumienia. Myślałam, że będę miała, ale nie mam. Leżę na plecach, patrzę w ciemny sufit i wmawiam sobie, że nie mam wyrzutów sumienia, że jest mi lżej.

Przychodzi do mnie we śnie, wiem, że to tylko sen, nawet tam pamiętam, że już go nie ma.

Uśmiecha się. Rani mnie ten uśmiech. Podchodzi do mnie. Jesteśmy sami, tylko ja i on. Mówi coś, ale nie słyszę, a może nie pamiętam jego słów. Całuje mnie, czuję miękkość ust i smak soli. Budzą mnie moje łzy. Lecz wiem, że pomimo tych łez zadzwonię do Adama, bo nie chcę, lecz muszę na nowo nauczyć się żyć.

ADAM

Następny dzień. Dwugodzinna sesja z klientką, która jest mi zupełnie obojętna, nie podnieca mnie na żadnym poziomie, z trudem poświęcam jej uwagę, ale rozmawiam z nią, by nie pamiętać ciągle o Alicji. Tyle że moje myśli i tak co chwilę wymykają się w obszary związane z tamtą, co chwilę zastanawiam się, czym było dla niej nasze spotkanie, czy po wszystkim zająłem choć trochę jej myśli.

Wieczorem nie potrafię się uspokoić, nie mogę zapanować nad pęczniejącym zniecierpliwionym poirytowaniem. Jedno przypadkowe spotkanie, a ja czuję się spętany. Opętany.

Alicja wyparła z moich myśli Ilonę.

W Alicji, mimo że ją znam, odnalazłem coś odmiennego, niespodziewanego, nie wiem, co to jest. Tylko na nią spojrzałem, a widok jej zmarzniętej sylwetki obudził we mnie emocje, o których dawno już zapomniałem, do których, jak sądziłem, nie jestem już zdolny. I świadomość tego mnie drażni.

Kolejny dzień, kolejna klientka. Tym razem idzie mi lepiej, Natalia jest estetycznie bardzo stymulująca. Niby to nic, ale pozwala mi bardziej się na niej skupić.

Jest jedną z moich młodszych i najmniej regularnych klientek. To dopiero nasz może piąty raz. Po raz pierwszy spotkaliśmy się jakieś dwa lata temu.

Jest utrzymanką starszego od niej o ponad dwadzieścia lat Amerykanina, mocno, jak mówi, otyłego, za to bardzo bogatego. Nie rozmawialiśmy dużo, ale kilka zdań, które zamieniliśmy, dowodziło, że jest inteligentna i – co mnie zaskoczyło – dobrze wykształcona. W sumie nie wiem, czy zdobyła wykształcenie jeszcze zanim poznała swojego partnera, czy to może on wydobył ją, zupełnie nieokrzesaną, z jakichś dołów społecznych i zadbał o jej edukację. Chociaż zazwyczaj wykształcenie nie jest tym, co najbardziej obchodzi sponsora, gdy spotyka się z dziewczyną. Tak czy inaczej, nie jest ona typową utrzymanką z mózgiem w tyłku.

Ponieważ pracuję zwykle na „nocną zmianę”, wracam do domu późno i rzadko zasypiam przed czwartą rano, nie lubię spotykać się z klientkami za dnia, bo jestem za bardzo rozbity. Mimo to na popołudniowe spotkanie z nią się zgadzam.

Natalia należy do grona kobiet powściągliwych w artykułowaniu swoich potrzeb.

Szczerze mówiąc, nie rozumiem, dlaczego większość osób ma kłopoty z nadaniem imion swoim pragnieniom. Jedno czy dwa zbliżenia nawet mnie nie wystarczają na dokładne określenie oczekiwań klientki, jednak wiedząc tych kilka rzeczy o życiu Natalii, domyślam się, że zwyczajnie pragnie mężczyzny, który na sam jej widok dostanie wzwodu jak supergwiazda porno u szczytu kariery, i to bez żadnej viagry.

Redakcja

Hanna Śmierzyńska

Korekta

Jadwiga Piller

Jadwiga Przeczek

Copyright © A. J. Gabryel, 2013

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2013

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

www.wielkalitera.pl

ISBN 978-83-64142-01-7

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.