Moim kochanym przyjaciółkom,
Shelley Bradley i Annette McCleave.

Dziękuję wam obu za przyjaźń,
wsparcie i burze mózgów, które razem toczyłyśmy,
kiedy pracowałam nad książką. Były bezcenne.

Jestem wam bardzo wdzięczna.

Rozdział I

Londyn, 1780

Mężczyzna w białej masce ją śledził.

Amelia Benbridge nie była pewna, od jak dawna szedł za nią ukradkiem, ale z całą pewnością właśnie to robił.

Przechadzała się niespiesznie wokół sali balowej Langstonów. Dostroiwszy zmysły do jego ruchów, co jakiś czas odwracała głowę, rzekomo zainteresowana otoczeniem, a naprawdę po to, by przyjrzeć mu się dokładniej.

Za każdym razem, gdy rzucała mu spojrzenie, czuła, że brakuje jej tchu.

Pierwsza lepsza kobieta w takim tłoku nie zwróciłaby nawet uwagi, że wzbudza czyjeś żywe zainteresowanie. Widoki, dźwięki i zapachy balu maskowego oszałamiały. Ostre kontrasty jaskrawych tkanin, morze koronek, nakładające się na siebie głosy, z których każdy chciał być słyszalny ponad muzykę, zmieszany zapach wielu gatunków perfum i stopionego wosku świec w olbrzymich żyrandolach...

Amelia nie była jednak pierwszą lepszą kobietą. Przez pierwszych szesnaście lat życia pilnie jej strzeżono, dokładnie śledzono każdy jej krok. Kiedy ktoś przyglądał się jej z bardzo bliska, wyczuwała to szóstym zmysłem, po prostu wiedziała. Nie pomyliłaby tego z niczym innym.

Nie miała jednak najmniejszych wątpliwości, że nigdy nie przyglądał jej się nikt, kto wywierałby na niej podobne wrażenie...

Odczucie, które powodował ten człowiek, było bowiem potężne – mimo dzielącej ich odległości i faktu, że górną połowę twarzy miał zakrytą. Uwagę przykuwała sama jego sylwetka. Był wysoki i proporcjonalnie zbudowany, a jego strój został idealnie dopasowany – tak by ciasno opinał umięśnione uda i szerokie ramiona.

Doszła do rogu sali i odwróciła się, ustawiając się do niego pod kątem. Skorzystała z okazji, by unieść maskę, która przysłaniała jej oczy. Kolorowe wstążki, zdobiące uchwyt maski, opadły na jej osłonięte rękawiczką przedramię. Udawała, że obserwuje tańczących, ale w rzeczywistości mierzyła badawczym spojrzeniem tego mężczyznę. Próbowała go gdzieś umiejscowić, z czymś skojarzyć. Uznała, że to w porządku. Skoro on może patrzeć na nią bezpośrednio, to dlaczego ona miałaby nie robić tego samego.

Cały, nie licząc śnieżnobiałych pończoch, krawatki i koszuli, był w czerni. I nie licząc maski. Tę miał najzwyczajniejszą, nieozdobioną ani farbą, ani piórami, umocowaną na głowie za pomocą czarnej satynowej wstążki. Inni mężczyźni, by zwrócić na siebie uwagę, wybrali na bal jaskrawe ubrania w różnych kolorach, wydawało się więc, że oszczędny, surowy strój tego człowieka miał za zadanie pozostawić go w mroku. Jego ciemne włosy połyskiwały w blasku setek świec i wręcz prosiły, by przeczesały je kobiece palce.

A jego usta...

Spojrzawszy na nie, Amelia wzięła gwałtowny wdech. Jego usta przypominały wcielenie grzechu. Mistrzowsko wyrzeźbione, nie za pełne i zarazem nie za wąskie, za to zdecydowanie twarde. Bezwstydnie zmysłowe. Otoczone ostrym podbródkiem, mocną szczęką i ogorzałą skórą. Jego uroda sprawiała wrażenie cudzoziemskiej. Amelia mogła tylko zgadywać, jak jego twarz wyglądałaby w pełnej krasie. Podejrzewała, że widok ten mógłby wytrącić każdą kobietę z równowagi.

Intrygowała ją jednak nie tylko fizjonomia nieznajomego. Chodziło o sposób, w jaki się poruszał – niczym drapieżnik, w pełnym skupieniu czający się na z góry upatrzoną, ponętną ofiarę. Nie drobił kroków, nie przybierał znudzonej pozy, co było tak często spotykane wśród mężczyzn w towarzystwie. Ten człowiek wiedział, czego chce i nie miał zamiaru tego ukrywać.

W obecnej chwili wszystko wskazywało na to, że chce ją śledzić. Spojrzenie, które na nią kierował, było tak gorące, że czuła, jak na wskroś świdruje jej ciało, przebiega po jej nieupudrowanych włosach i tańczy na nieosłoniętej szyi. Prześlizguje się po jej obnażonych ramionach i przesuwa w dół, wzdłuż kręgosłupa. Pożądliwie.

Nie potrafiła zgadnąć, czym zwróciła na siebie jego uwagę. Wiedziała, że jest dosyć ładna, ale nie ładniejsza niż większość zebranych tu kobiet. Jej suknia, choć piękna, z kunsztownymi halkami ze srebrzystej koronki i z delikatnymi kwiatuszkami z różowej i zielonej wstążki, nie mogła bynajmniej uchodzić za najbardziej olśniewającą na sali. Zwykle też mężczyźni zainteresowani związkiem nie uderzali do niej w konkury – było powszechnie wiadomo, że Amelia od lat utrzymuje znajomość z księciem Ware’em, i że przyjaźń ta najpewniej poprowadzi oboje do ołtarza. Może nie tak prędko, ale z całą pewnością.

Czego więc mógł od niej chcieć ten mężczyzna? I dlaczego do niej nie podchodził?

Amelia odchyliła się nieco, by stanąć z nim twarzą w twarz. Zsunęła maskę i spojrzała wprost na niego, tak by nie musiał zastanawiać się, na kogo patrzy. Nie pozostawiła mu żadnych niedomówień. Miała nadzieję, że jego długie nogi pewnym, zdecydowanym krokiem przyniosą go bliżej. Pragnęła zaczerpnąć o nim więcej informacji – poznać dźwięk jego głosu, poczuć zapach wody kolońskiej i własną reakcję na bliskość jego potężnego ciała.

Wtedy też zapragnęła się dowiedzieć, o co mu chodzi. Przez całe dzieciństwo, które Amelia przeżyła bez matki, w tajemnicy przewożono ją z miejsca na miejsce, często zmieniano jej piastunki, by z żadną nie zdołała nawiązać głębszej więzi. Została też oddzielona od rodzeństwa. Nie było więc nikogo, kto otaczałby ją szczerą troską. Z tego powodu brakowało jej zaufania do wszystkiego, co nieznane. A zainteresowanie tego mężczyzny z całą pewnością nie było normalne. I dlatego wymagało wyjaśnienia.

Milczące, wyzywające spojrzenie, które wbiła w nieznajomego, wywołało natychmiastowy efekt. Przez mężczyznę przeszło dostrzegalne napięcie. Odpowiedział jej błyskiem oczu zza maski. Minęła dłuższa chwila, ale Amelia, całkowicie skoncentrowana na jego reakcji, nawet nie zwróciła na to uwagi. Wokół kręcili się goście, czasem przysłaniając jej widok, a potem znów go odsłaniając. Nieznajomy równocześnie zacisnął pięści i szczękę. Widziała, jak jego pierś unosi się w głębokim oddechu – i dokładnie w tej samej chwili ktoś wpadł na nią z tyłu i mocno ją potrącił.

– Przepraszam, panno Benbridge.

Zaskoczona, odwróciła wzrok, by sprawdzić, kto był tak nieuważny. Jej oczom ukazała się postać w peruce i fioletowobrązowym satynowym stroju. Mruknęła coś i zmusiła się do pobieżnego uśmiechu, przyjmując przeprosiny, po czym jak najszybciej przeniosła wzrok z powrotem na mężczyznę w masce.

Który zniknął.

Zdziwiona, zamrugała oczami. Zniknął. Amelia wspięła się na palce i zaczęła gorączkowo rozglądać się po sali. Był wysoki, a jego barki – wyjątkowo szerokie. Nie nosił peruki, co dodatkowo ułatwiało identyfikację, ale i tak nie mogła go znaleźć.

Dokąd poszedł?

– Amelio.

Doskonale znała niski, elegancko przeciągający samogłoski głos, który rozległ się tuż przy jej ramieniu. Rzuciła szybkie, rozkojarzone spojrzenie w stronę nadchodzącego przystojnego mężczyzny.

– Tak, milordzie?

– Kogo szukasz? – spytał książę Ware, wyciągając szyję i podążając za jej wzrokiem. Kto inny wyglądałby przy tym śmiesznie, ale nie Ware. On nie potrafiłby wyglądać nawet o cal gorzej niż doskonale – od czubka zdobnej w perukę głowy po wysadzane diamentami obcasy butów metr osiemdziesiąt niżej. – Czy oczekiwałbym zbyt wiele, mając nadzieję, że właśnie mnie?

Uśmiechając się z zażenowaniem, Amelia zaprzestała łowów i włożyła mu rękę pod ramię.

– Szukałam zjawy – odparła.

– Zjawy? – Jego niebieskie oczy zaśmiały się do niej przez otwory w malowanej masce. Twarz Ware’a miała tę właściwość, że przybierała jeden z dwóch wyrazów: niebezpiecznego znudzenia lub ciepłego rozbawienia. Amelia jako jedyna osoba w jego życiu potrafiła przywołać ten ostatni.

– Czy było to widmo budzące grozę? Czy coś bardziej interesującego?

– Nie jestem pewna. W każdym razie chodził za mną.

– Wszyscy mężczyźni cię śledzą, najdroższa – rzucił z lekkim uśmieszkiem. – Przynajmniej wzrokiem, jeśli nie na nogach.

Amelia ostrzegawczo ścisnęła go za ramię.

– Droczysz się ze mną.

– Bynajmniej. – Uniósł jedną butną brew. – Często wydajesz się pogrążona w świecie własnych fantazji. A widok zadowolonej z siebie kobiety działa na mężczyzn niezwykle silnie. Każdy wtedy chciałby się do niej wślizgnąć i doświadczyć zjednoczenia.

Intymny ton głosu Ware’a nie pozostał bez wpływu na Amelię, która zerknęła na niego spod rzęs.

– Niegrzeczny.

Książę roześmiał się, a stojący dookoła ludzie zagapili się na niego. To samo zrobiła Amelia. Wystarczyła nutka dobrego humoru, by człowiek ten zmienił się ze znudzonego życiem arystokraty w niezwykle atrakcyjnego mężczyznę.

Ware zaczął się przechadzać, umiejętnie prowadząc ją przez tłum. Znała go już sześć lat – poznała go, kiedy miał osiemnaście lat. Na jej oczach stał się mężczyzną, którym był dzisiaj. Patrzyła, jak wchodzi w pierwsze związki i jak relacje z kobietami zmieniają go, choć żadna z wybranek nie zdołała przykuć jego uwagi na dłużej. Wszystkie widziały tylko jego urodę i majątek, którym miał zarządzać po śmierci ojca. Kto wie, może nawet mógłby z tym żyć, gdyby przedtem nie poznał jej. Ale poznał i połączyła ich wielka przyjaźń. Płytsze związki przestały przynosić mu zadowolenie. Miał wprawdzie kochanki, by zaspokajały go fizycznie, lecz swe potrzeby emocjonalne zachowywał dla niej.

Pobiorą się, wiedziała to. Żadne z nich nigdy o tym nie wspomniało, ale oboje rozumieli, że to oczywiste. Ware czekał po prostu na dzień, kiedy Amelia osiągnie gotowość, by przekroczyć więzi przyjaźni i zrobić następny krok – do jego łóżka. Kochała tę jego cierpliwość, mimo że nie była w nim zakochana. Żałowała tego. Żałowała co dnia. Jej serce należało bowiem do innego. Cóż z tego, że rozłączyła go z nią śmierć, kiedy jej serce pozostało mu wierne.

– Gdzie teraz błądzą twoje myśli? – zapytał Ware, skłaniając lekko głowę, by odpowiedzieć na powitanie któregoś z gości.

– Są przy tobie.

– Ach, to cudownie – zamruczał, a w jego oczach zalśniło zadowolenie. – Opowiedz mi wszystko.

– Myślę sobie, że bycie twoją żoną przyniesie mi dużo radości.

– Czy to oświadczyny?

– Nie jestem pewna.

– Hm... Cóż, zbliżamy się do tej chwili. W pewnym sensie mnie to pociesza.

Przyjrzała mu się badawczo.

– Stajesz się coraz bardziej niecierpliwy?

– Potrafię czekać.

Odpowiedź była niejasna i Amelia zmarszczyła brwi.

– Nie obawiaj się – przestrzegł ją łagodnie Ware, wyprowadzając ją przez otwarte przeszklone drzwi na zatłoczone patio. – Na razie jestem zadowolony. Oczywiście, o ile ty również.

Poczuła na skórze chłodny, wieczorny powiew. Wzięła głęboki wdech.

– Nie jesteś ze mną całkowicie szczery – powiedziała, po czym zatrzymała się przy marmurowej balustradzie i zwróciła przodem do niego. Inne, stojące nieopodal, pogrążone we własnych rozmowach pary rzucały w ich stronę ciekawskie spojrzenia. Mimo że księżyc przysłonięty był chmurami, kremowa marynarka i bryczesy Ware’a lśniły niczym kość słoniowa, wywołując powszechny podziw i przyciągając uwagę.

– To zgoła nieodpowiednie miejsce, by rozważać coś rokującego tak doskonale jak nasza przyszłość – rzekł i sięgnął ręką za głowę, by rozwiązać troczki maski. Zdjął ją, odsłaniając profil tak szlachetny, że mógłby zostać uwieczniony na monecie.

– Wiesz, że nie uda ci się tak łatwo mnie zbyć.

– A ty wiesz, że właśnie dlatego tak bardzo cię lubię. – Wysłał jej powolny, prowokacyjny uśmiech. – Moje życie jest poddane surowej dyscyplinie i skategoryzowane. Panuje w nim ład, wszystko jest na swoim miejscu. Znam swoją rolę i dokładnie wypełniam pokładane we mnie oczekiwania społeczne.

– Prócz zabiegania o moje względy.

– Prócz zabiegania o twoje względy – zgodził się. Jego obleczona w rękawiczkę ręka odnalazła jej dłoń i ścisnęła ją. Ustawił się pod takim kątem, by ciekawskie spojrzenia nie mogły dosięgnąć ich skandalicznej bliskości. – Jesteś moją piękną księżniczką, uratowaną z samotnej wieży przez nikomu nieznanego pirata. Córką wicehrabiego, powieszonego za zdradę, siostrą prawdziwej femme fatale – kobiety, która zamordowała dwóch mężów, by poślubić trzeciego – zbyt niebezpiecznego, by ważyła się podnieść na niego rękę. Jesteś moją ofiarą, moją dewiacją, moim małym grzeszkiem.

Mówiąc to, przeciągnął kciukiem po wnętrzu jej dłoni, tak że przeszedł ją dreszcz.

– Ale ja mam w twoim życiu do spełnienia zupełnie inne zadanie. Jestem twoją kotwicą. Lgniesz do mnie, bo zapewniam bezpieczeństwo i wygodę. – Podniósł wzrok i nad jej głową spojrzał na ludzi, stojących wraz z nimi na patio, po czym nachylił się bliżej i mruknął: – Od czasu do czasu wspominam jednak małą dziewczynkę, która bezceremonialnie zażądała ode mnie pierwszego pocałunku. I żałuję, że wtedy nie odpowiedziałem inaczej.

– Żałujesz?

Ware skinął głową.

– Czy od tego czasu tak bardzo się zmieniłam?

Z maską w jednym ręku, a jej dłonią – w drugim odwrócił się gwałtownie i najbliższymi schodami sprowadził ją na dół, do ogrodu. Wzdłuż niskiego, cisowego żywopłotu, otaczającego okazały, wypielęgnowany trawnik z fontanną pośrodku prowadziła żwirowa ścieżka.

– Upływ czasu zmienia nas wszystkich – rzekł. – Ale sądzę, że w twoim przypadku największej zmiany dokonało odejście ukochanego Colina.

Sama wzmianka o Colinie – najdroższym przyjacielu, a potem również wybranku jej serca, głęboko dotknęła Amelię i przywołała uczucie wszechogarniającego smutku i żalu. Mimo jego niskiej pozycji społecznej – Colin był bratankiem stangreta, zatrudnionego u ojca Amelii – i narodowości cygańskiej, w jej własnym, bezpiecznym, zamkniętym świecie różnice między nimi nie istniały. Colin i Amelia byli sobie równi. Jako dzieci bawili się razem, a w następnych latach nie pozostali obojętni na zachodzące w obojgu zmiany. Ich relacja pogłębiała się. Coraz bardziej traciła na swojej niewinności.

Colin wyrósł na młodego człowieka o egzotycznej urodzie i skrytej sile charakteru, budząc w niej odczucia, na które nie była przygotowana. Jej dni wyznaczały myśli o nim, a noce – marzenia o skradzionych pocałunkach. Colin był jednak od niej mądrzejszy. Wiedział, że córka możnego arystokraty i chłopak stajenny nie zdołają być razem. Odepchnął ją więc, udając obojętność i łamiąc jej dorastające serce.

By w końcu oddać za nią życie.

Westchnęła, roztrzęsiona. Czasem, tuż przed zaśnięciem, pozwalała sobie o nim myśleć. Otwierała serce i wypuszczała na wolność uwięzione uczucia – pocałunki skradzione w lesie, pełne tęsknoty oczekiwanie, pierwsze dreszcze pożądania. Nigdy przedtem nie odczuwała tak głębokich emocji i wiedziała, że nie zazna ich nigdy w przyszłości. Dawne, dziecięce zauroczenie zbladło, a to, co czuła do Colina, było mocne, pewne i nieprzemijające. Już nie buzujący, gwałtowny płomień, lecz łagodne ciepło. Podziw zmieszany z wdzięcznością za poświęcenie, na jakie zdobył się w jej obronie. Mogła zginąć, znalazłszy się w potrzasku między ludźmi ojca a przedstawicielami korony. Colinowi udało się jednak potajemnie ją uprowadzić. Dzięki jego nierozważnej, podsycanej żarem miłości odsieczy znalazła się w bezpiecznym miejscu. Za cenę jego życia.

– I znów o nim myślisz – mruknął Ware.

– Taka jestem przezroczysta?

– Jak szkło. – Ścisnął jej rękę, na co odpowiedziała pełnym przywiązania uśmiechem.

– Sądzisz pewnie, że moja małomówność wynika z tęsknoty za Colinem, ale tak nie jest – to uczucie do ciebie odbiera mi słowa.

– Czyżby?

Amelia widziała, że go zaskoczyła. Odwrócili się z powrotem w stronę rezydencji i powoli ruszyli ścieżką. Przez pootwierane na oścież drzwi do ogrodu wylewały się potoki światła i cudowne dźwięki muzyki smyczkowej, zniechęcając spacerujących gości od zbytniego oddalania się od sali balowej. Byli i tacy, którzy jak Ware i Amelia zapuścili się aż do dalszej części ogrodów, ale wszyscy pilnowali się, by nie zawędrować zbyt daleko.

– Tak, milordzie. Obawiam się, że mogłabym odwieść cię od twej wielkiej miłości.

Ware zaśmiał się lekko.

– Jaka jesteś zabawna. – Wyglądał tak dystyngowanie, że dłuższą chwilę mierzyła go wzrokiem pełnym podziwu. – Muszę przyznać, że i moje myśli zaczynają błądzić i marzyć, kiedy widzę na twej twarzy takie zamyślenie. Na tym kończy się moje zainteresowanie sprawami serca.

– Nie masz więc pojęcia, co tracisz.

– Wybacz mi bezduszność, lecz jeśli tym, co tracę, jest twoja wieczna melancholia, to wcale tego nie żałuję. Dodaje ci uroku i roztacza wokół ciebie aurę tajemniczości, której nie jestem w stanie się oprzeć. Muszę ze smutkiem przyznać, iż sądzę, że mi wychodziłoby to znacznie gorzej. Wyszedłbym na żałosnego nieszczęśnika, a do tego nie możemy przecież dopuścić.

– Earl Ware – nieszczęśnikiem?

Ironicznie wzruszył ramionami.

– Nie wchodzi w grę, rzecz jasna.

– W żadnym wypadku.

– A więc sama widzisz, Amelio, że jesteś dla mnie stworzona. Dobrze się czuję w twoim towarzystwie. Lubię w tobie szczerość i umiejętność swobodnej rozmowy na każdy niemal temat. Nie ma w tobie ani niepewności, ani obawy przed odwetem za nierozważny czyn. Nie możesz mnie zranić, a ja nie mogę zranić ciebie, ponieważ oboje nie przypisujemy czynów emocjom, które nie istnieją. Jeśli zachowuję się bezmyślnie, to nie dlatego, że moim zamiarem jest cię zranić, o czym sama dobrze wiesz. Będę cenił nasz związek i jego zalety, póki żyję.

Ware zatrzymał się, gdy doszli do pierwszego stopnia schodów prowadzących z powrotem na patio. Ich krótka chwila intymności miała się ku końcowi. Jej pragnienie, by częściej przebywać z nim sam na sam, bez uciążliwej obecności innych, coraz bardziej pchało ją do małżeństwa. Opierała się tylko myślom o zbliżeniach, wieńczących ich przyszłe wspólne wieczory.

Wciąż nawiedzały ją wspomnienia pocałunków, żarliwie wymienianych z Colinem, i nie mogła się zmusić, by zaryzykować rozczarowanie z Ware’em. Bała się, że w ich bliskość mogłoby wkraść się zażenowanie. Hrabia był urodziwy, uroczy i pod każdym względem doskonały. Jak wyglądałby zdyszany, czerwony i w nieładzie? Jakie wydawałby odgłosy? Jak by się poruszał? Czego oczekiwałby od niej?

Rozmyślania te podsycała niechęć – nie niecierpliwe oczekiwanie.

– A co z seksem? – zapytała.

Gwałtownie obrócił ku niej głowę i zamarł ze stopą zawieszoną tuż nad stopniem. W jego niebieskich oczach błysnęło rozbawienie. Wycofał się ze schodka i ustawił twarzą do niej.

– O co konkretnie pytasz?

– Nie obawiasz się, że będzie... – zająknęła się, nie mogąc znaleźć odpowiedniego słowa.

– Nie. – W tym krótkim zaprzeczeniu brzmiało pełne przekonanie.

– Nie?

– Kiedy myślę o seksie z tobą, nie czuję najmniejszych obaw. Chęci, jak najbardziej. Niepokoju – wcale. – Podszedł do niej jeszcze bliżej i nachylił się, po czym odezwał się intymnym szeptem: – Nie wahaj się z tego powodu. Oboje jesteśmy młodzi. Możemy wziąć ślub i po ślubie jeszcze poczekać albo najpierw poczekać, a potem wziąć ślub. Nie będę prosił, byś robiła coś, na co nie masz ochoty, nawet z obrączką na palcu. Teraz jeszcze nie – usta mu drgnęły – ale za kilka lat mogę nie być równie wyrozumiały. Kiedyś muszę wszak mieć potomstwo, a ty jesteś nadzwyczaj kuszącą kandydatką na matkę.

Amelia w namyśle przechyliła głowę, po czym skinęła nią.

– Dobrze – rzekł Ware z wyraźnym zadowoleniem. – Postęp, nawet nieznaczny, zawsze jest mile widziany.

– Więc może już pora dać na zapowiedzi.

– Na Boga, toż to znacznie więcej niż nieznaczny postęp! – wykrzyknął z przesadną żywiołowością. – W zasadzie zabrnęliśmy już bardzo daleko.

Zaśmiała się, a on zrobił figlarną minę.

– Będziemy razem szczęśliwi – obiecał.

– Wiem.

Ware zakładał z powrotem maskę, a ona w oczekiwaniu błądziła wzrokiem dookoła. Ponad linią wyznaczoną przez poręcz marmurowej balustrady po ceglanej ścianie rezydencji pięły się bujne zwoje bluszczu. Spoglądając dalej wzdłuż poręczy, natrafiła wzrokiem na następne patio, położone nieco niżej i nieoświetlone, by zniechęcić gości do aż takiego oddalania się od sali balowej. Dla dwóch osób, które tam zawędrowały, sygnał ten okazał się najwyraźniej niewystarczający lub po prostu osoby te nie wzięły go wcale pod uwagę. Tak czy inaczej, powód, dla którego tam się znalazły, nie był dla Amelii istotny. Bardziej interesowało ją, kim były te osoby.

Mimo głębokiego mroku, zalegającego na drugim patio, w jednej z postaci rozpoznała swego niedawnego tajemniczego prześladowcę. Miał na sobie tę samą śnieżnobiałą maskę, a jego czarne włosy i strój doskonale wtapiały się w noc.

– Mój Boże – wyszeptała, po omacku wyciągając rękę, by chwycić Ware’a za ramię. – Widzisz tego dżentelmena, o tam?

– Tak.

– To ten sam, który wcześniej darzył mnie takim zainteresowaniem.

Hrabia skierował na nią poważne spojrzenie.

– Wcześniej to zlekceważyłaś, ale teraz zaczynam się niepokoić. Czy ten człowiek w jakiś sposób był dla ciebie przykry?

– Nie. – Jej oczy zwęziły się, kiedy dwaj mężczyźni rozdzielili się i rozeszli na dwie strony: człowiek zjawa odszedł w dal, a ten drugi ruszył w ich stronę.

– Ale jest w nim coś, co burzy twój spokój. – Ware przesunął jej zaciśniętą dłoń, tak by leżała na jego przedramieniu. – A powód, dla którego spaceruje w ciemnościach, budzi wiele pytań.

– Tak, zgadzam się.

– Mimo że odkąd uwolniłaś się spod opieki ojca, minęło wiele lat, czuję, że należy zachować ostrożność. Kiedy ma się za krewnego okrytego złą sławą przestępcę, każdy nieznajomy wydaje się podejrzany. Nie możemy pozwolić, by wałęsały się wokół ciebie jakieś dziwne typy. – Ware poprowadził ją szybko po schodach w górę. – Co powiesz na to, by nie oddalać się ode mnie przez resztę wieczoru?

– Nie mam powodów, by się go obawiać – sprzeciwiła się bez przekonania. – Wydaje mi się, że najbardziej zdziwiła mnie moja własna reakcja na jego obecność, nie samo jego zainteresowanie.

– A więc zareagowałaś na jego obecność? – Ware zatrzymał się, przestąpiwszy próg i odciągnął ją na bok, by nie blokować drogi wchodzącym i wychodzącym. – W jaki sposób?

Amelia uniosła maskę, odsłaniając twarz. Jak, nie przywiązując większej wagi do uczuć, które się w niej obudziły, miała wytłumaczyć, że podziwiała jego potężną sylwetkę i fascynującą, intensywną obecność?

– Byłam zaintrygowana. Chciałam, żeby podszedł i odsłonił twarz.

– Czy powinienem się niepokoić, że inny mężczyzna tak szybko zawładnął twoją wyobraźnią? – W głosie hrabiego zabrzmiało rozbawienie.

– Nie. – Uśmiechnęła się. Ich zażyłą bliskość, wynikającą z przyjaźni, uważała za bezcenną. – Podobnie jak ja nie niepokoję się, kiedy ty interesujesz się innymi kobietami.

– Lordzie Ware – powiedział ktoś.

Oboje odwrócili się w stronę głosu. Należał do mężczyzny, którego niski wzrost i korpulentna sylwetka, mimo maski na twarzy, nie pozostawiały wątpliwości co do jego tożsamości. Sir Harold Binghtam, sędzia z Bow Street.

– Sir Harold – przywitał go Ware.

– Dobry wieczór, panno Benbridge – rzekł sędzia, uśmiechając się do niej życzliwie. Znany ze swych surowych rządów sędzia, jednocześnie cieszył się powszechnym uznaniem jako człowiek mądry i sprawiedliwy.

Amelia dosyć go lubiła, co odzwierciedliło się w ciepłym powitaniu.

Ware pochylił się ku niej i zniżywszy głos, wyszeptał jej prosto do ucha:

– Wybaczysz mi na moment? Chciałbym z nim omówić kwestię twego adoratora. Może dowiemy się, kim jest.

– Oczywiście, milordzie.

Obaj panowie oddalili się nieco, a Amelia wodziła wzrokiem po sali balowej, wyszukując znajome twarze. Zauważyła nieopodal kilkoro znajomych i ruszyła w ich stronę.

Po kilku krokach zatrzymała się jednak ze zmarszczonym czołem.

Chciała wiedzieć, czyja twarz kryje się za białą maską. Ciekawość nie dawała spokoju jej myślom, dręczyła ją i nurtowała. Człowiek ten patrzył na nią z tak niezwykłą intensywnością, że nie mogła przestać myśleć o chwili, kiedy ich oczy się spotkały.

Odwróciła się gwałtownie na pięcie i znowu wyszła na dwór, a potem – po schodach do dalszej części ogrodu. Tu i ówdzie kręcili się goście – wszyscy szukali wytchnienia od ścisku. Zamiast jednak pójść prosto tą samą ścieżką, którą obrali z Ware’em lub na prawo w stronę drugiego, nieoświetlonego patio, Amelia skręciła w lewo. Kilka metrów dalej stała marmurowa Wenus, a pod nią, na wybrukowanym półkolistym placyku, ławeczka w kształcie półksiężyca. Miejsce to było otoczone takim samym niskim, idealnie przyciętym żywopłotem jak ten, który obwodził trawnik i fontannę. Chwilowo nikt w nim nie przebywał.

Amelia zatrzymała się nieopodal rzeźby i cicho zagwizdała ustaloną melodię – sygnał dla czatujących w ukryciu ludzi jej szwagra. Nieustannie znajdowała się pod ich czujnym okiem i nie miała nadziei, że to się kiedyś zmieni. Cóż, była to nieunikniona konsekwencja faktu, że za szwagra miała znanego pirata i przemytnika o nazwisku Christopher St. John.

Czasem miała dość nieustannego braku prywatności, ciągłego bycia śledzoną i obserwowaną. Życie proste i zwyczajne, pozbawione konieczności stałej ochrony, pozostawało jedynie w sferze jej marzeń. Czasem jednak, na przykład tej nocy, odczuwała ulgę, że jest pod stałą, a zarazem dyskretną opieką. Nigdy nie pozostawiali jej samej sobie, co pozwalało teraz patrzeć na mężczyznę zjawę bez obaw. Dzięki obecności ludzi St. Johna mogła bez wahania zaspokoić ciekawość.

Czekała, niespokojnie postukując stopą o żwir. Przez to nie usłyszała zbliżających się kroków mężczyzny. Wyczuła jednak jego obecność – po szyi i wzdłuż kręgosłupa przeszły jej ciarki, odwróciła się prędko i wydała cichy okrzyk zdziwienia.

Stał przed samym żwirowym półkolem z figurą – wysoka, ciemna postać, emanującą energią tak żywą, że trudno było się jej oprzeć. W bladym świetle księżyca jego czarne pukle połyskiwały niczym skrzydła kruka, a w oczach błyszczała ta sama natarczywość, która kazała jej szukać go w tłumie. Szara, satynowa podszewka peleryny stanowiła uderzające tło dla jego czarnego stroju i jeszcze bardziej podkreślała mocno zbudowaną, silną sylwetkę.

– Szukałam pana – powiedziała cicho, unosząc podbródek.

– Wiem.

Rozdział 2

Człowiek zjawa przemawiał głębokim, niskim głosem z charakterystycznym akcentem. Musiał być cudzoziemcem, o czym świadczyła zresztą jego śniada skóra.

– Proszę się mnie nie bać – rzekł. – Chciałbym tylko przeprosić za swój brak manier.

– Nie boję się – odpowiedziała, celując wzrokiem w dal, poza jego ramię, tam gdzie wyraźnie widać było sylwetki innych gości.

Wszedł do żwirowego kręgu i skłonił się szerokim gestem ramienia.

– To wszystko, co ma mi pan do powiedzenia? – zapytała, zdając sobie sprawę, że ukłon miał oznaczać pożegnanie.

Jego piękne usta wygięły się lekko.

– Czy powinienem powiedzieć coś więcej?

– Ja... – Amelia zmarszczyła czoło i milczała chwilę, próbując zebrać myśli i nadać im formę spójnej wypowiedzi. Nie mogła się skupić, kiedy stał tak blisko. To, co z odległości wydawało się pociągające, teraz niemal oszałamiało. Był taki poważny... Nie spodziewała się tego.

– Nie jest moim zamiarem zatrzymywać panią – mruknął łagodnie.

– Brak manier – powtórzyła.

– Tak. Wpatrywałem się w panią.

– Zauważyłam – odparła sucho.

– Proszę mi wybaczyć.

– Nie ma potrzeby. Nie jestem urażona.

Czekała, aż podejmie jakieś działanie. Kiedy wycofał się z powrotem na trawę i ponownie wskazał gestem główną część ogrodu, pokręciła stanowczo głową, by wyrazić swą niezgodę. Widząc, jak szybko chce się jej pozbyć, wykrzywiła usta.

– Jestem panna Amelia Benbridge.

Mężczyzna zamarł. Poruszała się tylko jego klatka piersiowa – unosiła się i opadała w oddechu. Po chwili wahania wystawił nogę, wykonał uprzejmy ukłon i rzekł:

– Bardzo mi miło, panno Benbridge. Jestem hrabia Reynaldo Montoya.

– Montoya – wyszeptała, sprawdzając, jak imię to zabrzmi w jej ustach. – A więc jest pan Hiszpanem, mimo że mówi pan z francuskim akcentem.

Uniósł głowę i przyjrzał jej się bliżej, pieszcząc wzrokiem jej sylwetkę od czubka wyszukanej fryzury aż po dziecięce w rozmiarze buciki.

– Pani nosi za to angielskie nazwisko, choć rysy również noszą cudzoziemskie cechy – odparował.

– Moja matka była Hiszpanką.

– I jest pani urzekająca.

Amelia wzięła gwałtowny wdech, zdziwiona własną reakcją na ten niewyszukany komplement. Podobne słyszała codziennie i wywierały na niej wrażenie nie większe niż uwagi na temat pogody. Te same słowa z ust Montoi nabierały jednak innego znaczenia. Były przesycone uczuciem i skrywaną natarczywością.

– Wygląda na to, że znów muszę panią przeprosić – rzekł książę z uśmiechem winowajcy. – Proszę pozwolić, że odprowadzę panią z powrotem, zanim jeszcze raz zrobię z siebie głupca.

Wyciągnęła do niego dłoń, ale natychmiast pohamowała się i zamiast tego chwyciła rękami za uchwyt swojej maski.

– Pańskie ubranie... Wyjeżdża pan?

Skinął głową. Napięcie między nimi wzrosło. Nie było powodu, dla którego miałby się ociągać, a mimo to wyczuła, iż pragną tego oboje.

Coś go powstrzymywało.

– Dlaczego? – zapytała łagodnie. – Jeszcze pan ze mną nie zatańczył, nie poflirtował i nie napomknął, jakie ma plany na przyszłość, abyśmy mogli znowu kiedyś się spotkać.

Montoya postąpił kilka kroków do przodu i wszedł na żwirowe półkole otaczające figurę.

– Jest pani zbyt bezpośrednia, panno Benbridge – oświadczył szorstko.

– A pan jest tchórzem.

Przysunął się gwałtownie, tak że stał teraz kilkanaście centymetrów od niej.

Chłodny, wieczorny wiatr powiał teraz ostrzej, przesuwając na jej ramię jeden z długich, misternie ułożonych w opadające na plecy kaskady loków. Wzrok księcia przesunął się na błyszczące pasmo włosów, a stamtąd na krągłość jej piersi.

– Patrzy pan na mnie jak mężczyzna na kochankę.

– Doprawdy? – zapytał zniżonym głosem – miękkim, z coraz wyraźniejszym akcentem. Tonem kochanka, a przynajmniej kusiciela. Amelia odczuła go na skórze niczym pieszczotliwy dotyk i pławiła się w przyjemnym doznaniu. Było podobne do tego, które towarzyszy osobie wchodzącej w mroźny dzień do ciepłego domu. Nagła zmiana temperatury oszałamia, odbiera dech w piersi.

– Skąd pani miałaby to wiedzieć, panno Benbridge?

– Wiem bardzo dużo różnych rzeczy. Ponieważ jednak postanowił pan, że nie zamierza mnie bliżej poznać, nigdy się pan o nich nie dowie.

Założył ramiona na piersi. Postawa ta świadczyła, że przyjął wyzwanie i przywołała na jej usta uśmiech. Nie zamierzał więc odchodzić. Przynajmniej jeszcze nie w tej chwili.

– A lord Ware? – zapytał.

– Co z nim?

– Jest pani z nim, o ile mi wiadomo, zaręczona.

– Owszem – odparła i zauważyła, że zacisnął zęby. – Żywi pan do niego jakąś urazę?

Książę nie odpowiedział.

Zaczęła znowu postukiwać nogą.

– Hrabio Montoya, nasza wzajemna reakcja jest przesycona emocjami. Ponieważ jest pan bardzo przystojny, ośmielę się twierdzić, że przywykł pan łapać kobiety w sidła. Jeśli zaś chodzi o mnie, to zapewniam, iż podobna sytuacja nigdy mi się nie przydarzyła. Atrakcyjni mężczyźni nie chodzą za mną krok w krok.

– Przypomina mi pani kogoś, kogo niegdyś znałem – przerwał jej. – Kobietę, na której bardzo mi zależało.

– Och. – Amelia mimo szczerych chęci nie mogła ukryć rozczarowania. A więc myślał, że była kimś innym. Nie był zainteresowany nią samą, a inną, podobną do niej kobietą.

Odwróciła się i opadła na małą ławkę, w zamyśleniu układając fałdy sukni. Obleczone w rękawiczki palce zajęły się obracaniem maski.

– Teraz ja powinnam pana przeprosić. – Zadarła głowę, by spojrzeć mu w oczy. – Postawiłam pana w kłopotliwej sytuacji i zmusiłam, by pan został, kiedy chciał pan odejść.

W zamyśleniu pochylił głowę. Sposób, w jaki to zrobił, sprawił, że pragnęła ujrzeć jego rysy, skryte za połyskującą perłowo maską. Mimo że nie widziała w pełni jego twarzy, wydawał się jej niezmiernie atrakcyjny – ten niski głos... zmysłowy kształt ust... i niewzruszona pewność ruchów...

Nie był jednak w pełni opanowany. Działała na niego jak żadna inna nieznajoma kobieta. A on na nią – tak samo.

– Nie to pragnęła pani usłyszeć – zauważył, zbliżając się do niej.

Zniżyła wzrok, spoglądając na jego buty, a potem na falującą w rytm kroków pelerynę. Jego strój potęgował wrażenie, że nad nią góruje. Mimo to nie bała się.

Amelia machnęła jedną ręką w rzekomym beztroskim lekceważeniu. Nie wiedziała, co powiedzieć. Miał rację – zachowywała się zbyt bezpośrednio. Nie na tyle jednak bezwstydnie, by od razu przyznać, że jego zainteresowanie nie było jej niemiłe.

– Mam nadzieję, że znajdzie pan kobietę, której pan szuka – rzekła.

– Obawiam się, że to niemożliwe.

– Doprawdy?

– Straciłem ją wiele lat temu.

Słysząc w jego głosie tęsknotę, poczuła współczucie.

– Bardzo mi przykro z tego powodu. Ja również straciłam kogoś, kto był mi bardzo drogi, wiem więc, co to znaczy.

Montoya usiadł obok niej. Ławeczka była niewielka, a do tego wygięta w łuk, co zmuszało ich do siedzenia bardzo blisko siebie, tak że jej suknia dotykała jego peleryny. Było to dalece niestosowne, a mimo to Amelia nie zaprotestowała. Zamiast tego wzięła głęboki oddech, wciągając jego zapach – drewno sandałowe i cytrynę. Świeży, prosty i męski. Jak cały on.

– Jest pani za młoda, by cierpieć jak ja – mruknął.

– Nie docenia pan śmierci. Ona nie zna skrupułów. Nie zważa na wiek tych, którzy pozostają żywi.

Wstążki, zdobiące uchwyt jej maski, zatrzepotały łagodnie na wietrze i spoczęły na jego odzianej w rękawiczkę dłoni. Widok lawendowej, różowej i bladoniebieskiej satyny na czarnym, surowym tle przykuł jej uwagę.

Jak wyglądaliby w oczach przechodniów, gdyby ktoś przechadzał się w pobliżu? Ona, w morzu koronek i wesołych, wielokolorowych kwiatów, on – cały w czerni, mroczny, pozbawiony barw.

– Nie powinna pani być tu sama – rzekł, biorąc jej wstążki między palce i gładząc je. Nie mógł czuć ich przez rękawiczki, przez co sam gest nabrał zmysłowości – jakby pieszczota czegoś, co do niej należało, była nie do odparcia.

– Przywykłam do samotności.

– Lubi ją pani?

– Dobrze ją znam.

– To nie jest odpowiedź.

Amelia spojrzała na niego, dostrzegając szczegóły, widoczne tylko dla osoby znajdującej się bardzo blisko. Oczy Montoi, kształtem przypominające migdały, otaczały długie, gęste rzęsy. Oczy te były piękne. Egzotyczne. Wszystkowiedzące. Igrały w nich cienie, pochodzące zarówno z jego wnętrza, jak i z zewnątrz.

– Jaka ona była? – zapytała. – Ta kobieta, którą myślał pan, że jestem.

Ledwie dostrzegalny cień uśmiechu zdradził, że kiedy uśmiecha się szerzej, w jego policzkach pojawiają się dołeczki.

– Ja pierwszy zadałem pytanie – odparł.

Westchnęła dramatycznie, by ujrzeć jeszcze bardziej zdradliwy grymas jego warg. Widać było, że człowiek ten zawsze kontroluje swój uśmiech, nigdy nie pozostawia mu zupełnej swobody. Zastanawiała się, dlaczego, i co zrobić, aby mogła go zobaczyć.

– Dobrze, hrabio Montoya. W odpowiedzi na pańskie pytanie powiem, że tak, lubię być sama.

– Dla wielu ludzi samotność jest nie do zniesienia.

– Bo nie mają wyobraźni. Ja za to mam jej za dużo.

– Czyżby? – Pochylił się w jej stronę. Przy ruchu jego spodnie z delikatnej, jagnięcej skóry opięły się na potężnych mięśniach ud. Na tle szarej, satynowej peleryny Amelia dokładnie widziała każdy szczegół – każdą płaszczyznę, każde napięte ścięgno. – A co takiego pani sobie wyobraża?

Z trudem przełykając ślinę, Amelia stwierdziła, że nie jest w stanie odwrócić wzroku od widoku, który miała przed oczami. Wiedziała, że spojrzenie, którym go obrzuca, zasługuje na miano lubieżnego, a jej zainteresowanie ma charakter typowo fizyczny.

– Hm... – mruknęła i podniosła wreszcie wzrok, zdumiona kierunkiem własnych myśli. – Różne historie. Bajki o wróżkach i tak dalej.

Ponieważ połowę jego twarzy zasłaniała maska, nie mogła być pewna, ale wydawało jej się, że uniósł brew.

– Zapisuje je pani?

– Od czasu do czasu.

– I co pani z nimi potem robi?

– Zadał pan już za wiele pytań, nie odpowiadając na moje jedyne.

W ciemnych oczach Montoi zamigotało ciepłe rozbawienie.

– Gramy na punkty?

– To pan zaczął – wytknęła mu. – Ja tylko dostosowałam się do zasad, które pan narzucił.

Tak! A więc dołeczek. Zobaczyła go.

– Była zuchwała – mruknął – tak jak pani.

Amelia, którą maleńkie zagłębienie w jego policzku całkowicie zbiło z tropu, okryła się rumieńcem i odwróciła wzrok.

– Lubił pan tę cechę? – zapytała.

– Uwielbiałem.

Zadrżała, słysząc w jego głosie nutkę intymności.

Wstał i wyciągnął do niej rękę.

– Zmarzła pani, panno Benbridge. Powinna pani wejść do środka.

Spojrzała na niego.

– A pan? Wejdzie pan razem ze mną?

Książę pokręcił głową.

Wyciągnęła ramię, położyła palce na jego dłoni i pozwoliła, by pomógł jej wstać. Jego ręce były duże i ciepłe, a ich uścisk – mocny i pewny. Puściła go niechętnie i ku swemu zadowoleniu odkryła, że on również nie był skory do rozluźnienia uścisku. Stali tak w milczeniu przez dłuższą chwilę, dotykając się dłońmi. Słychać było tylko ich delikatne wdechy, a po nich – wydechy... dopóki nocny zefir nie przyniósł ku nim delikatnych, niepowtarzalnych dźwięków menueta.

Ręka Montoi zacisnęła się, a jego oddech przyspieszył. Amelia wiedziała, że jego myśli wędrują dokładnie w tym samym kierunku, co jej własne. Uniósłszy maskę do twarzy, złożyła przed nim głęboki ukłon.

– Jeden taniec – ponagliła go łagodnie, widząc, że trwa w bezruchu. – Proszę ze mną zatańczyć, jakbym to ja była tą kobietą, za którą pan tak tęskni.

– Nie. – Po chwili rozdzierającego wahania skłonił się ponad jej wyciągniętą ręką. – Wolałbym zatańczyć z panią.

Gardło zacisnęło jej się ze wzruszenia, tak że nie mogła wydusić ani słowa. Potrafiła tylko wstać i rozpocząć krok menueta, najpierw zbliżając się do księcia, a potem oddalając. Obracając się powoli wokół własnej osi, a potem krążąc wokół niego. Chrzęst żwiru pod jej stopami zagłuszał dobiegającą z oddali muzykę, ale Amelia słyszała ją w głowie i nuciła pod nosem. Dołączył do niej. Jego głęboki głos stanowił wspaniały akompaniament, a połączenie ich głosów urzekło ją.

Chmury rozstąpiły się i jaskrawy snop księżycowego światła padł na mały skrawek ziemi, na którym tańczyli, posrebrzył żywopłoty, a masce księcia nadał perłowy blask. Czarna satynowa wstążka, którą książę związał swój warkocz, wtapiała się w atramentową czerń jego loków – ich połysk i kolor były niemal nierozróżnialne. Fałdy jej sukni ocierały się o jego falującą pelerynę, zapach jego wody kolońskiej mieszał się z zapachem jej perfum. Wspólnie poddali się czarowi tej chwili. Amelia była zniewolona, usidlona i w przelocie pomyślała, że pragnęłaby nigdy nie wydostać się na wolność.

Wtem powietrze rozdarł doskonale znany Amelii ptasi świergot.

Sygnał ostrzegawczy od ludzi St. Johna.

Amelia potknęła się, Montoya złapał ją i przyciągnął blisko siebie. Upadając, opuściła ramię, a wraz z nim – maskę. Poczuła na ustach jego oddech – ciepły i pachnący brandy. Różnili się wzrostem tak bardzo, że jej piersi znajdowały się na wysokości górnej części jego brzucha. Będzie musiał się schylić, by ją pocałować, pomyślała i przyłapała się na pragnieniu, by to zrobił. Chciała doświadczyć dotyku tych pięknie wyrzeźbionych ust na swoich własnych.

– Lord Ware pani szuka – wyszeptał, nie odwracając od niej spojrzenia.

Skinęła głową, lecz nie wykonała żadnego ruchu, by wyswobodzić się z uścisku. Nie oderwała wzroku od jego oczu. Patrzyła. Czekała.

I już, kiedy myślała, że tego nie zrobi, przyjął jej milczącą zachętę i musnął jej usta swoimi. Kiedy ich wargi się zwarły, jęknął. Jej bezwładne palce wypuściły maskę, która upadła na żwir.

– Do widzenia, Amelio.

Pomógł jej stanąć mocno na nogach, po czym zniknął niczym chmura czarnego pyłu. Jednym susem przesadził żywopłot i wtopił się w mrok, kierując się nie na tyły pałacu, lecz ku jego frontowi. Nie minęła chwila, a straciła go z oczu. Oszołomiona jego nagłym odejściem, Amelia powoli odwróciła głowę w stronę ogrodu. Ujrzała zbliżającego się ku niej długim, prężnym krokiem Ware’a, a za nim – kilku innych dżentelmenów.

– Co ty tu robisz? – zapytał szorstko, rozgniewanym wzrokiem rozglądając się dokoła. – Wszędzie cię szukałem, myślałem już, że oszaleję.

– Przepraszam. – Nie zdołała wydusić z siebie nic więcej. Nie była też w stanie przestać myśleć o Montoi, który najpewniej rozpoznał ostrzegawczy sygnał ludzi St. Johna.

Na chwilę stał się rzeczywisty, ale chwila ta minęła. Był równie ulotny jak zjawa, za którą go uważała.

I mocno podejrzany.

– Czy byłabyś tak dobra i wyjaśniła mi, co dokładnie miało miejsce wczoraj w nocy?

Amelia westchnęła w duchu, natomiast swemu rozmówcy wysłała promienny uśmiech.

– Co konkretnie mam wyjaśnić?

Christopher St. John – pirat, morderca, przemytnik – odpowiedział jej uśmiechem, lecz spojrzenie jego szafirowych oczu było chłodne i przenikliwe.

– Doskonale wiesz, co mam na myśli – powiedział, potrząsając głową. – Czasami zachowujesz się identycznie jak twoja siostra. To bardzo niepokojące.

Za znacznie bardziej niepokojące Amelia uważała to, jak bardzo przystojny był St. John – i jak przenikliwie inteligentny. Mimo że mieszkała w jego domu od lat, jego bezsprzeczna uroda nie przestawała jej zadziwiać.

– Och, jak miło to słyszeć! – wykrzyknęła. – Dziękuję.

– Flirciara. A teraz przyznaj się.

Każdemu innemu mężczyźnie nie przyszłoby wydobyć od niej informacji, których nie jest skłonna tak łatwo udzielić. Kiedy jednak chodziło o pirata z ochrypłym głosem – nie potrafiła odmówić. W każdym calu przypominał jej anioła – tylko stworzenie niebieskie mogło być tak idealne, od czubka głowy po palce stóp: złociste włosy i skóra, wąskie, acz zmysłowe usta, nakrapiane tęczówki.

Jedynym zewnętrznym przejawem jego śmiertelności były zmarszczki wokół ust i oczu, świadczące o pełnym stresu życiu. Od czasu kiedy ożenił się z jej siostrą, zmarszczki te i tak bardzo złagodniały, ale na jego twarzy miały pozostać na zawsze.

– Zauważyłam, że jakiś mężczyzna okazuje mi niezwykłe zainteresowanie. On zorientował się, że zauważyłam, więc podszedł, by to wyjaśnić.

Christopher odchylił się do tyłu na czarnym, skórzanym fotelu i wydął wargi. Siedział na tle dużego okna, wychodzącego na ogród za domem, a raczej na teren, który powinien być ogrodem za domem, a był płaskim, brutalnie tuż przy ziemi przyciętym trawnikiem. Spełniał funkcję zapory, uniemożliwiającej ukradkowe podejście w pobliże domu. Jeśli – jak St. John – ma się wielu wrogów, nigdy nie należy tracić czujności, zwłaszcza z powodów estetycznych.

– I czym wyjaśnił swoje zainteresowanie?

– Rzekomo przypominam mu utraconą miłość.

Pirat prychnął podejrzliwie.

– Sprytna, sentymentalna sztuczka, która omal nie wystawiła Ware’a na pośmiewisko i nie wywołała ogromnego skandalu. Nie mogę uwierzyć, że padłaś jej ofiarą.

Choć zalała ją kolejna fala poczucia winy, zaprotestowała.

– Mówił szczerze!

Nie wierzyła, że ktokolwiek mógłby równie doskonale udawać melancholię. Nie oznaczało to, że uważa, iż wszystko jest w porządku – nie. Jego emocjonalna reakcja na jej obecność nie pozostawiała jednak żadnych wątpliwości co do swojej autentyczności.

– Moi ludzie śledzili go wczoraj w nocy.

Amelia skinęła głową. Spodziewała się tego.

– I?

– I stracili go z oczu.

– Jak to możliwe?

St. John uśmiechnął się, widząc jej autentyczne zdziwienie.

– Owszem, możliwe, pod warunkiem że ktoś zorientuje się, że jest śledzony i jeśli został wyszkolony, jak omijać niebezpieczne miejsca. – Jego uśmiech zbladł. – Ten człowiek to nie pierwszy lepszy nieszczęśliwie zakochany, Amelio.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

W serii ukażą się:

Dostępne w wersji pełnej

Tylko mnie uwiedź

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

Rozdział I

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Epilog

Podziękowania

W serii ukażą się:

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału

PASSION FOR THE GAME

Projekt serii i zdjęcie na okładce

Anna Małyszek

Redakcja

Ewelina Wojdyło

Korekta

Bogusława Jędrasik

Copyright © 2007 by Sylvia Day

Copyright © for the translation by Ksenia Sadowska, 2014

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2014

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

ISBN 978-83-64142-46-8

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl