Tę książkę dedykuję wszystkim czytelnikom, którzy cierpliwie czekali na dalszy ciąg opowieści o Evie i Gideonie.
Mam nadzieję, że spodoba się Wam ona tak bardzo jak mnie!

1

Lodowata woda chłodziła moją rozgrzaną skórę, uwalniając mnie od nocnego koszmaru, którego szczegółów nie pamiętałem.

Zamknąwszy oczy, poddałem się masażowi wodnemu, pragnąc, by strach i mdłości spłynęły przez otwór u moich stóp. Wstrząsany dreszczem, pomyślałem o żonie. O moim aniołku, który spał spokojnie w mieszkaniu obok. Pragnąłem Ewy, chciałem się w niej bez reszty zatracić, lecz nie mogłem. Nie mogłem jej przytulić.

Nie mogłem ułożyć się na jej rozłożystym ciele i wejść w nie, pozwalając, by jej dotyk przegnał dręczące mnie wspomnienia.

– Cholera. – Oparłem dłonie o chłodne kafelki i pokornie wchłaniałem przejmujący mnie do szpiku kości chłód. Jestem samolubnym dupkiem. Gdybym był lepszym człowiekiem, nie zbliżyłbym się do Evy, kiedy ujrzałem ją po raz pierwszy.

Lecz ja uczyniłem ją moją żoną. I zamiast utrzymać nasz ślub w tajemnicy, dzieląc się wiadomością jedynie z garstką ludzi, chciałem, żeby informację o nim roztrąbiły wszelkie możliwe media, by dowiedział się o nim cały świat. Na domiar złego nie miałem zamiaru pozwolić Evie odejść – musiałem jakoś zaradzić temu, że przeze mnie nawet nie mogliśmy sypiać w tym samym pomieszczeniu.

Namydliłem się, szybko zmywając z ciała lepki pot. Kilka minut później wróciłem do sypialni, gdzie włożyłem dres, po czym przeszedłem do gabinetu.

Zaledwie kilka godzin temu wyszedłem z mieszkania, które Eva dzieliła ze swoim najlepszym przyjacielem, Carym Taylorem, bo chciałem, by przespała się trochę, zanim pójdzie do pracy. Spędziliśmy razem całą noc, zbyt wygłodniali i spragnieni siebie, by tracić czas na sen. Lecz coś jeszcze nie dawało nam spać. Jakiś narzucony przez Evę pośpiech, który targał mną i sprawiał, że czułem się nieswojo.

Coś zaprzątało myśli mojej żony.

Wyjrzałem przez okno, z którego roztaczał się widok na Manhattan, a potem przeniosłem wzrok na pustą ścianę. W tym samym miejscu w moim gabinecie w naszym penthousie przy Piątej Alei wisiały fotografie Evy i nas obojga. Widziałem je oczyma wyobraźni, bo w ciągu ostatnich kilku miesięcy spędziłem wiele godzin, przyglądając się im. Dawniej podsumowywałem swoje życie, spoglądając przez okno na miasto. Teraz robiłem to, patrząc na Evę.

Usiadłem przy biurku i poruszywszy myszką, obudziłem komputer. Na widok twarzy żony, która pojawiła się na ekranie, westchnąłem głęboko. Na zdjęciu była nieumalowana, a drobne jasne piegi na jej nosie sprawiały, że wyglądała na mniej niż swoje dwadzieścia cztery lata. Wpatrywałem się w jej rysy – wygięte w łuk brwi, jasnoszare oczy, pełne wargi. Myśląc o jej ustach, niemal poczułem ich dotyk na skórze. Pocałunki Evy były błogosławieństwem, zapewnieniem mego aniołka, że warto żyć.

Zdecydowanym ruchem sięgnąłem po telefon i wybrałem numer Raula Huerta. Pomimo wczesnej pory odebrał szybko i nie był zaspany.

– Pani Cross i Cary Taylor wyruszają dziś do San Diego – powiedziałem, zaciskając na tę myśl dłoń w pięść. Nie musiałem mówić nic więcej.

– Rozumiem.

– Do południa chcę mieć na biurku najnowsze zdjęcie Anne Lucas oraz szczegółowy raport o tym, co robiła ubiegłej nocy.

– Najpóźniej do południa – potwierdził.

Odłożyłem telefon i zapatrzyłem się na urzekająco piękną twarz Evy. Uchwyciłem ją, gdy się tego nie spodziewała, w chwili szczęścia – w stanie, jaki chciałem jej zapewnić przez całe życie. Lecz ostatniej nocy była zrozpaczona na myśl o możliwości starcia z kobietą, którą kiedyś wykorzystałem. Minęło sporo czasu, odkąd miałem do czynienia z Anne, ale jeśli to ona była odpowiedzialna za zdenerwowanie mojej żony, znów mnie zobaczy. I to wkrótce.

Otworzyłem skrzynkę odbiorczą i przejrzałem maile, odpisując krótko na te, które wymagały odpowiedzi, aż dotarłem do wiadomości, która od początku przyciągała mój wzrok.

Wyczułem obecność Evy, zanim ją zobaczyłem.

Podniosłem głowę i wolniej uderzałem w klawisze. Nagły poryw pożądania złagodził zdenerwowanie, jakie odczuwam, ilekroć jestem bez niej.

Odchyliłem się do tyłu, by lepiej ją widzieć.

– Wcześnie wstałaś, aniołku.

Eva stała w drzwiach, trzymając klucze. Jej jasne włosy w seksownym nieładzie opadały na ramiona, policzki i usta były zaróżowione od snu, podkoszulek i szorty opinały zgrabne ciało. Nie miała na sobie stanika, bujne piersi rozpychały prążkowaną bawełnę. Niewysoka i zbudowana tak, że rzucała mężczyznę na kolana, często mi uświadamiała, jak bardzo różni się od kobiety, z którą fotografowałem się przed nią.

– Obudziłam się stęskniona – odparła gardłowym głosem, którego brzmienie nieodmiennie przyprawiało mnie o wzwód. – Od jak dawna jesteś na nogach?

– Niedługo. – Zasunąłem szufladę z klawiaturą, by zrobić na biurku miejsce dla Evy.

Podeszła cicho, bosa, i bez trudu mnie uwiodła. W chwili gdy ujrzałem ją po raz pierwszy, wiedziałem, że zawojuje mnie bez reszty. Widziałem to w jej oczach, w sposobie, w jaki się poruszała. Gdziekolwiek się pojawiała, mężczyźni pożerali ją wzrokiem. Pożądali jej. Tak jak ja.

Gdy znalazła się wystarczająco blisko, objąłem ją wpół i zamiast na biurku posadziłem ją sobie na kolanach. Pochyliłem głowę i chwyciłem wargami brodawkę piersi. Ssałem ją mocno, słuchając przerywanego oddechu Evy, czułem, jak jej ciałem wstrząsa dreszcz, i uśmiechałem się w duchu. Mogłem z nią zrobić wszystko, co chciałem. Dała mi do tego prawo. Był to najwspanialszy dar, jaki kiedykolwiek otrzymałem.

– Gideonie.

Przesunęła palcami po moich włosach.

Poczułem się nieskończenie lepiej.

Uniosłem głowę i pocałowałem ją, czując smak pasty cynamonowej do zębów oraz zapach właściwy wyłącznie Evie.

– Hm?

Dotknęła mojej twarzy, spoglądając na mnie pytająco.

– Znów śnił ci się koszmar?

Westchnąłem. Zawsze umiała przejrzeć mnie na wylot. Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję.

Powiodłem kciukiem po wilgotnej bawełnianej koszulce przylegającej do jej piersi.

– Chętniej porozmawiałbym o erotycznych marzeniach, które mnie nawiedzają przy tobie.

– Czego dotyczył ten koszmar?

Zacisnąłem wargi zniecierpliwiony jej uporem.

– Nie pamiętam.

– Gideonie...

– Daj spokój, aniołku.

Eva zesztywniała.

– Po prostu chciałam ci pomóc.

– Dobrze wiesz, jak to zrobić.

– Erotoman – parsknęła.

Przyciągnąłem ją bliżej. Nie umiałem znaleźć odpowiednich słów, by zrozumiała, jak to jest trzymać ją w ramionach, więc pieściłem nosem szyję Evy, wdychając ukochaną woń jej skóry.

– Mistrzu.

Coś w tonie głosu Ewy zaniepokoiło mnie. Odsunąłem się, przyglądając się jej twarzy.

– O co chodzi?

– O San Diego... – Spuściła oczy i przygryzła dolną wargę.

Znieruchomiałem, czekając na dalszy ciąg.

– Będzie tam zespół Six-Ninths – powiedziała wreszcie.

Nie usiłowała ukryć tego, o czym i tak wiedziałem. Odczułem ulgę. Lecz zaraz poczułem inny rodzaj napięcia.

– Chcesz mi powiedzieć, że to jest problem? – spytałem obojętnym tonem, ale wcale nie byłem spokojny.

– Nie. To żaden problem – zapewniła cicho. Ale jej palce nerwowo błądziły po moich włosach.

– Nie okłamuj mnie.

– Nie kłamię. – Westchnęła głęboko i spojrzała mi w oczy. – Coś jest nie w porządku. Jestem zdezorientowana.

– Czym?

– Nie bądź taki – powiedziała cicho. – Nie rób się taki lodowaty i nie zmrażaj mnie swoim chłodem.

– Wybacz. Słuchanie, jak moja żona oznajmia, że jest zdezorientowana z powodu innego mężczyzny, nie wprawia mnie w dobry humor.

Zsunęła się z moich kolan. Pozwoliłem na to, bo dzięki temu mogłem na nią patrzeć i obserwować wyraz jej twarzy z większej odległości.

– Nie wiem, jak to wyjaśnić.

Zignorowałem zimny ucisk w żołądku.

– Spróbuj.

– Po prostu jest coś... – Wbiła wzrok w podłogę, przygryzając dolną wargę. – Coś jest... niedokończone.

Poczułem w piersi palący ciężar.

– Czy on cię pociąga, Evo?

Zesztywniała.

– Nie o to chodzi.

– Chodzi o jego głos? Tatuaże? Jego magicznego kutasa?

– Przestań. Trudno mi o tym mówić. Nie utrudniaj mi tego jeszcze bardziej.

– Mnie też jest cholernie ciężko – warknąłem, wstając.

Zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów; miałem ochotę się z nią pieprzyć, a jednocześnie ją ukarać. Chciałem ją skrępować, zamknąć przed każdym, kto mógłby mi ją odebrać.

– Cholera, przecież on ci groził, Evo. Czyżbyś zapomniała o tym, oglądając wideoklip do piosenki Golden? Czy potrzebujesz czegoś, czego ja ci nie daję?

– Nie bądź głupcem. – Skrzyżowała ramiona na piersi. Ta obronna poza rozjątrzyła mnie jeszcze bardziej.

Potrzebowałem Evy otwartej i łagodnej. Całkowicie mi oddanej. Czasami wściekałem się, że aż tak bardzo mi na niej zależy. Nie wyobrażałem sobie, że mógłbym ją utracić. A ona właśnie mówiła coś, czego nie mogłem znieść.

– Nie gniewaj się na mnie za to, proszę – wyszeptała.

– Wziąwszy pod uwagę moje obecne gwałtowne uczucia, zachowuję się, jak przystoi człowiekowi cywilizowanemu.

– Gideonie. – Jej szare oczy pociemniały w poczuciu winy, zabłysły w nich łzy.

– Przestań! – Odwróciłem wzrok.

Ale ona jak zawsze przejrzała mnie na wylot.

– Nie chciałam cię zranić. – Na ścianie rozbłysło tysiące ogników, jakie rzucało brylantowe oczko w jej pierścionku, który utwierdzał mnie w moim prawie do niej. – Przepraszam, że cię zdenerwowałam i jesteś na mnie zły. Ja także cierpię z tego powodu, Gideonie. Nie pragnę go. Przysięgam, że nie.

Wyprowadzony z równowagi, podszedłem do okna, starając się uspokoić, aby poradzić sobie z zagrożeniem, jakie stanowił Brett Kline. Zrobiłem przecież wszystko, co w mojej mocy. Złożyłem przysięgę małżeńską, wsunąłem obrączkę na jej palec. Przywiązałem ją do siebie na wszelkie możliwe sposoby. A jednak to nie wystarczało.

Pode mną leżało miasto, przesłonięte przez wyższe budynki. Z penthouse’u na ostatnim piętrze rozciągała się rozległa panorama, lecz z okien apartamentu na Upper West Side, które wynająłem tuż obok mieszkania Evy, widok był ograniczony. Nie widziałem niekończących się wstęg ulic zapełnionych żółtymi taksówkami ani promieni słońca, połyskujących w oknach drapaczy chmur.

Mogłem ofiarować Evie Nowy Jork. Mogłem jej dać cały świat. Nie byłem w stanie kochać jej jeszcze bardziej; ta miłość mnie zżerała. A jednak jakiś dupek z jej przeszłości wysadzał mnie z siodła.

Pamiętałem ją w ramionach Kline’a, całującą go zapamiętale, z uczuciem, jakie powinna żywić wyłącznie do mnie. Możliwość, że nadal może go pragnąć, sprawiała, że miałem ochotę rozerwać coś na strzępy.

Zacisnąłem pięści, aż strzeliły knykcie.

– Czy powinniśmy od siebie odpocząć? Potrzebujesz czasu, by poradzić sobie z poczuciem dezorientacji, jakie budzi w tobie Kline? A może to ja powinienem odpocząć od ciebie i pomóc Corinne poradzić sobie z jej dezorientacją?

Na wzmiankę o mojej byłej narzeczonej westchnęła boleśnie.

– Mówisz poważnie?

Nastąpiło kłopotliwe milczenie.

Wreszcie powiedziała:

– W takim razie gratuluję, ciulu. Zraniłeś mnie bardziej, niż ja kiedykolwiek zraniłam ciebie.

Obróciłem się akurat w chwili, gdy sztywna i napięta wychodziła z pokoju. Klucze do mego mieszkania leżały na biurku. Na ich widok poczułem rozpacz.

– Stój!

Chwyciłem ją, a ona zaczęła się wyrywać; jakże często zdarzało się to między nami: Eva ucieka, a ja ją gonię.

– Puść mnie!

Zamknąłem oczy i przycisnąłem twarz do jej twarzy.

– Nie pozwolę, by on cię miał.

– Jestem na ciebie tak wściekła, że mogłabym cię uderzyć.

Chciałem, by to zrobiła. Pragnąłem, by zadała mi ból.

– Zrób to.

Wpiła palce w moje przedramiona.

– Puść mnie, Gideonie.

Obróciłem ją i przycisnąłem do ściany w przedpokoju.

– Co mam robić, gdy mi oznajmiasz, że jesteś zdezorientowana z powodu Bretta Kline’a? Mam wrażenie, że osuwam się w przepaść.

– I żeby nie spaść, chcesz się uczepić mnie? Dlaczego po prostu nie zabronisz mi jechać?

Gapiłem się na nią, usiłując znaleźć jakąś sensowną odpowiedź, która poprawi nasze relacje. Dolna warga Evy zaczęła drżeć, a ja...

A ja zupełnie się rozsypałem.

– Powiedz mi, jak mam sobie z tym poradzić – powiedziałem ochryple, wykręcając jej nadgarstki. – Powiedz mi, co robić.

– Masz na myśli, jak sobie poradzić ze mną? – Wyprostowała plecy. – Bo to ja jestem nie w porządku. Brett był moim znajomym, gdy nienawidziłam siebie, ale pragnęłam, by kochali mnie inni. A teraz on zachowuje się tak, jak chciałam wtedy, i to mnie niepokoi.

– Jezu, Eva – przycisnąłem ją mocniej do ściany, napierając ciałem. – Jak mam się w tej sytuacji czuć niezagrożony?

– Powinieneś mi ufać. Powiedziałam ci, co czuję, bo nie chcę, byś wyciągał fałszywe wnioski i snuł zbędne domysły. Chciałam być z tobą szczera, abyś nie czuł się zagrożony. Wiem, że muszę sobie to i owo przepracować. Pójdę w ten weekend do doktora Travisa i...

– Psychoterapeuta nie jest lekarstwem na wszelkie dolegliwości!

– Nie wrzeszcz na mnie.

Opanowałem chęć rąbnięcia pięścią w ścianę. Ślepa wiara mojej żony w uzdrawiającą moc terapii straszliwie mnie irytowała.

– Nie pędzimy do przeklętego konowała z każdym problemem. Tu chodzi o ciebie i o mnie, o nasze małżeństwo. A nie o cholernych psychiatrów!

Uniosła brodę, zaciskając szczęki, co doprowadziło mnie do szaleństwa. Nie ustępowała mi nigdy, chyba że tkwił w niej mój kutas. Wtedy dawała mi wszystko.

– Wyobrażasz sobie, durniu, że nie potrzebujesz pomocy, ale ja wiem, że jej potrzebuję.

– Potrzebuję cię. – Ująłem jej głowę w dłonie. – Potrzebuję mojej żony. Chcę, aby myślała o mnie, a nie o jakimś innym facecie!

– Żałuję, że ci powiedziałam.

Wykrzywiłem wargi w pogardliwym grymasie.

– Wiem, co czujesz. Widziałem to na własne oczy.

– Boże. Ty zazdrosny głuptasie... – jęknęła cicho. – Dlaczego nie rozumiesz, jak bardzo cię kocham? Brett ci nie zagraża. Ani trochę. Ale szczerze mówiąc, nie mam teraz ochoty być przy tobie.

Poczułem jej opór, chęć odejścia. Czepiałem się jej jak liny ratunkowej.

– Nie widzisz, co mi robisz? Nie rozumiem cię, Gideonie. – Eva zwiotczała w moich objęciach. – Jak możesz pozbawiać mnie swego uczucia, ot tak, jakbyś przekręcał wyłącznik? Jak możesz mówić o Corinne, skoro wiesz, co czuję, gdy o niej myślę?

– Jesteś dla mnie sensem życia, nie mogę tego po prostu wyłączyć. – Musnąłem wargami jej policzek. – Myślę wyłącznie o tobie. Całymi dniami. Codziennie. Nieustannie. Cokolwiek robię, nie opuszczasz moich myśli. Nie ma w nich miejsca dla nikogo innego. Nie mogę znieść, że ty znajdujesz miejsce dla niego.

– W ogóle mnie nie słuchasz.

– Po prostu trzymaj się od niego z daleka, do cholery.

– To byłoby unikanie problemu, a nie rozwiązanie go. – Wbiła mi paznokcie w skórę w pasie. – Jestem rozbitkiem, Gideonie. Usiłuję się pozbierać na nowo.

Kochałem ją taką, jaka była. Dlaczego to nie wystarczało?

– Dzięki tobie stałam się silniejsza niż dawniej – ciągnęła – ale wciąż są we mnie pęknięcia i gdy je znajduję, muszę zrozumieć, co je spowodowało i jak je usunąć. Na zawsze.

– Cóż to ma znaczyć, do cholery?

Wsunąłem dłonie pod jej podkoszulek, szukając nagiej skóry.

Eva zesztywniała i stawiała mi opór, odpychała mnie.

– Nie, Gideonie...

Przywarłem wargami do jej ust. Uniosłem ją i ułożyłem na podłodze. Walczyła, a ja ryknąłem:

– Nie mocuj się ze mną!

– Nie możesz olewać naszych problemów.

– W tej chwili mam ochotę się z tobą rżnąć.

Zgiętymi kciukami zsunąłem z niej szorty. Odczuwałem szaleńczą potrzebę znalezienia się w niej, wzięcia jej w posiadanie, by poczuć, że mi się poddaje. Byłem gotów na wszystko, byleby tylko zagłuszyć głos w mojej głowie, mówiący, że schrzaniłem sprawę. Znowu. I tym razem nie będzie mi przebaczone.

– Puść mnie.

Przeturlała się na brzuch. Otoczyłem jej biodra ramionami, gdy usiłowała się odczołgać. Mogła mnie odtrącić, jak ją uczono podczas terapii dla osób, które były ofiarami przemocy, mogła się mnie pozbyć jednym słowem. Swoim słowem zapewniającym bezpieczeństwo...

– Crossfire – powiedziałem.

Eva zamarła na dźwięk mego głosu i tego słowa, wyrażającego burzę uczuć, którymi kiedyś mnie powaliła.

Raptem, w oku cyklonu, który bez reszty zawładnął nami, niespodziewanie ogarnął mnie upragniony, dobrze znany spokój, uciszając panikę, która pozbawiła mnie pewności siebie. Znieruchomiałem, czując, jak moje wzburzenie mija. Upłynęło wiele wody czasu od chwili, gdy po raz ostatni odczuwałem to oszałamiające przejście od chaosu do poczucia absolutnego panowania nad sytuacją. Tylko Eva mogła mnie tak bardzo wytrącić z równowagi, bym powrócił do czasów, gdy byłem na łasce wszystkiego i wszystkich.

– Przestań się ze mną mocować – powiedziałem stanowczo. – A ja cię przeproszę.

Stopniała w moich ramionach. Jej poddanie się było szybkie i całkowite. Znów byłem górą.

Posadziłem ją sobie na udach. Eva lubiła, gdy panowałem nad sobą. Kiedy się wściekałem, ona traciła głowę, co mnie dodatkowo wkurzało. To było błędne koło i musiałem położyć temu kres.

– Przepraszam.

Za to, że ją raniłem. Za to, że pozwoliłem, by sytuacja wymknęła się spod kontroli. Byłem rozdrażniony po koszmarnym śnie i ona to wyczuła, a mimo to natychmiast dowaliła mi wyznaniem o Klinie, nie pozwoliwszy, bym się pozbierał.

Ale ja sobie z nim poradzę. Będę ją trzymał krótko. Kropka. Nie ma innego wyjścia.

– Potrzebuję twojego wsparcia, Gideonie.

– Musisz mu powiedzieć, że masz męża.

Przytknęła skroń do mego policzka.

– Powiem.

Przesunąłem ją, by usiadła mi na kolanach, i oparłem się o ścianę, tuląc Evę do siebie. Objęła mnie za szyję i mój świat powrócił do normy.

Pogładziła mnie po klatce piersiowej.

– Mistrzu...

Dobrze znałem ten jej przymilny ton. W jednej sekundzie miałem erekcję; gorąca, gęsta krew spłynęła mi do penisa, zmuszając mnie, bym rozruszał Evę. Jej reakcja rozpaliła mnie. Wsunąłem dłoń w jej włosy i zacisnąłem palce na złocistych pasmach, patrząc, jak pod wpływem tej nieco brutalnej pieszczoty jej powieki robią się coraz cięższe. Miałem ją w swojej mocy, a ona to uwielbiała. Potrzebowała tego tak samo bardzo jak ja.

Nakryłem wargami jej usta.

A potem ją posiadłem.

Podczas gdy Angus wiózł Evę i mnie do pracy, przeglądałem mój terminarz spotkań i myślałem o tym, że żona ma lot o ósmej trzydzieści. Zerknąłem na nią.

– Do Kalifornii polecisz jednym z moich odrzutowców.

Wyglądała przez okno bentleya, jak zwykle pochłaniając miasto wzrokiem. Spojrzała na mnie.

Urodziłem się w Nowym Jorku. Dorastałem w śródmieściu i niedaleko od niego, aż wreszcie Nowy Jork stał się moim miastem. W pewnej chwili przestałem go dostrzegać. Ale zachwyt i fascynacja Evy moim rodzinnym miastem w końcu mi się udzieliły. Nie chłonąłem miasta tak intensywnie jak ona, ale oglądałem je nowymi oczami.

– Tak? – spytała wyzywająco, ale jej oczy zdradzały, jak bardzo ją pociągam. Jej wzrok mówiący „rżnij mnie” budził we mnie niegasnącą żądzę.

– Tak. – Zamknąłem tablet. – Będzie szybciej, wygodniej i bezpieczniej.

– Dobrze – powiedziała, wykrzywiając usta w nieco bezczelnym uśmieszku.

Ta zalotna przekora sprawiła, że zapragnąłem wyprawiać z nią wszelkie niegodziwości, aż mi się podda bez reszty.

– Musisz powiedzieć Cary’emu – ciągnęła, zakładając nogę na nogę i odsłaniając koronkowy rąbek pończochy oraz skrawek podwiązki. Miała na sobie czerwoną bluzkę bez rękawów i białą spódnicę, a na nogach sandałki na wysokich obcasach.

Całkowicie odpowiedni strój bizneswoman, który sprawiał, że tkwiące w nim ciało nieodparcie emanowało seksem. Iskrzyło między nami, rozpoznawaliśmy się instynktownie, czuliśmy, że zostaliśmy dla siebie stworzeni.

– Poproś, żebym poleciał z tobą – powiedziałem, nie mogąc znieść myśli, że nie będzie jej przy mnie przez cały weekend.

Jej uśmiech przygasł.

– Nie mogę. Gdybym zaczęła opowiadać ludziom, że jesteśmy małżeństwem, musiałabym zacząć od Cary’ego, a nie mogłabym tego zrobić przy tobie. Nie chcę, by poczuł, że jest wykluczony z życia, które buduję z tobą.

– Ja także nie chcę się czuć wykluczony.

Splotła palce z moimi.

– Spędzanie czasu z przyjaciółmi nie sprawia, że nie jesteśmy parą.

– Wolę spędzać czas z tobą. Jesteś najbardziej interesująca spośród osób, jakie znam.

Spojrzała na mnie wielkimi oczami. Następnie rzuciła się na mnie i nim zdążyłem się zorientować, zadarła spódnicę i usiadła na mnie okrakiem. Ujęła moją twarz w dłonie i przywarła powleczonymi błyszczykiem wargami do moich ust, całując mnie namiętnie.

– Umm... – jęknąłem, gdy zadyszana odchyliła twarz.

Wpiłem palce w jej rozłożysty tyłek.

– Jeszcze.

– Jestem taka napalona – wydyszała, ocierając moje wargi kciukiem.

– Bardzo mi to odpowiada.

Roześmiała się ochryple.

– Czuję się fantastycznie.

– Lepiej niż wcześniej, w przedpokoju?

Radość Evy była zaraźliwa. Gdybym mógł zatrzymać czas, na pewno bym to wtedy uczynił.

– To inny rodzaj samopoczucia – oznajmiła, przebierając palcami po moich barkach. Gdy była w radosnym nastroju, dosłownie... promieniała, rozświetlając wszystko dookoła. Nawet mnie. – To był najwspanialszy komplement, mistrzu. Zwłaszcza z ust Gideona Crossa. Dzień w dzień spotykasz wielu fascynujących ludzi.

– I marzę o tym, by się ich pozbyć i wrócić do ciebie.

– Boże, kocham cię aż do bólu – odparła, a jej oczy zalśniły ze wzruszenia.

Poczułem, że moje dłonie drżą, i wsunąłem je pod uda Evy, by tego nie spostrzegła. Błądziłem wzrokiem, usiłując znaleźć jakieś oparcie. Gdybyż tylko wiedziała, jak na mnie podziałało to jej wyznanie.

Uściskała mnie.

– Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił – wymamrotała.

– Dla ciebie wszystko.

– Wydajmy przyjęcie.

– Doskonały pomysł – zgodziłem się, uszczęśliwiony zmianą tematu. – Zorganizuję ubaw na medal.

Eva trzepnęła mnie w ramię.

– Nie takie przyjęcie, maniaku.

– Koszmar – westchnąłem.

Uśmiechnęła się szelmowsko.

– Co powiesz na to, że zgodzę się na balangę w zamian za prawdziwe przyjęcie?

– Dobra, negocjujmy. – Usadowiłem się wygodnie, co ją wyraźnie uradowało. – Powiedz mi, co masz na myśli.

– Alkohol i przyjaciele, twoi i moi.

– Dobrze – odparłem. – Spędzę trochę czasu z przyjaciółmi przy drinkach i przelecę cię szybko w jakimś ciemnym zakątku.

Przełknęła głośno ślinę, a ja uśmiechnąłem się w duchu. Dobrze znałem mojego aniołka. Jej nieujawniony ekshibicjonizm nie przestawał mnie zadziwiać, ale nie miałem nic przeciwko temu, by go zaspokajać. Uczyniłbym wszystko, byle tyle wypełnić ją moim kutasem.

– Potrafisz się targować – powiedziała.

– Zamierzam twardo walczyć o swoje.

– A więc w porządku. – Oblizała wargi. – Szybki numerek i popieszczę cię ręką pod stołem.

Uniosłem brwi.

– Przez ubranie – odparowałem.

Zamruczała jak kotka.

– Myślę, że powinien się pan dobrze zastanowić, panie Cross.

– Myślę, że powinna pani być bardziej przekonująca, pani Cross.

Negocjacje z Evą jak zawsze były najbardziej inspirujące.

Rozstaliśmy się na dwudziestym piętrze. Eva wysiadła z windy i poszła do agencji reklamowej Waters Field & Leaman. Byłem zdecydowany umieścić ją w moim zespole, by pracowała dla mnie. Zabiegałem o to dzień w dzień.

Gdy wszedłem do biura, mój asystent już siedział za biurkiem.

– Dzień dobry panu – powitał mnie Scott, wstając na mój widok. – Przed kilkoma minutami telefonowano z działu kreowania wizerunku firmy. Zajmują się pogłoskami o pańskich zaręczynach z panną Tramell. Chcieliby wiedzieć, jakich odpowiedzi mają udzielać.

– Niech je potwierdzają.

Minąłem go i podszedłem do wieszaka na ubranie stojącego w rogu za moim biurkiem.

– Moje gratulacje – powiedział Scott.

– Dziękuję.

Zdjąłem marynarkę i powiesiłem ją na wieszaku. Gdy spojrzałem na Scotta, uśmiechał się szeroko.

Scott Reid załatwiał dla mnie mnóstwo spraw. Nie afiszował się, przez co często bywał niedoceniany i niezauważany. Wnioski, jakie wyciągał z obserwowania ludzi, nieraz okazały się niezwykle cenne, więc płaciłem mu horrendalne pieniądze, aby nie przeniósł się gdzie indziej.

– Panna Tramell i ja pobierzemy się pod koniec tego roku – oznajmiłem. – Wszelkie prośby o wywiady i fotografie należy kierować do Cross Industries. I powiedz to samo strażnikowi na dole. Nikt nie ma prawa zbliżyć się do niej, dopóki nie skontaktuje się ze mną.

– Powiadomię, kogo trzeba – zapewnił mnie Scott. – Pan Madani prosił, by go poinformować, że pan już przyszedł. Chciałby odbyć krótką rozmowę przed dzisiejszym porannym zebraniem.

– W każdej chwili.

– Doskonale – odezwał się Arash Madani, wchodząc. – Dawniej przychodził pan tutaj przed siódmą. Zaniedbuje się pan, panie Cross.

Posłałem prawnikowi ostrzegawcze, choć niegroźne spojrzenie. Arash żył, by pracować, i robił to cholernie dobrze; dlatego go zatrudniłem, podebrawszy poprzedniemu pracodawcy. Nigdy nie miałem lepszego doradcy.

Wskazałem mu jedno z dwóch krzeseł stojących przed biurkiem, a sam usiadłem na swoim miejscu. Jego prosty granatowy garnitur był szyty na miarę, a czarne faliste włosy starannie ostrzyżone. Ciemnobrązowe oczy wyrażały niezwykłą inteligencję, a uśmiech nie był powitalny, lecz raczej ostrzegawczy. Był w równym stopniu pracownikiem, co przyjacielem; bardzo ceniłem sobie jego rzeczowość.

– Otrzymaliśmy rozsądną cenę na nieruchomość przy Trzydziestej Szóstej – powiedział.

– Tak?

Milczałem przez chwilę, targany emocjami. Znienawidzony przez Evę hotel stanowił problem, odkąd stałem się jego właścicielem.

– To dobrze.

– To dziwne – odparł, kładąc jedną nogę na kolanie drugiej – wziąwszy pod uwagę, że rynek bardzo powoli dochodzi do równowagi. Przekopałem się przez różne dane. Okazuje się, że najwyższą cenę zaoferowała filia LanCorp.

– Faktycznie interesujące.

– Chojrak z niego. Landon wie, że następna co do wysokości oferta jest znacznie niższa. Proponuję, żebyśmy wycofali nieruchomość z oferty i wrócili z nią po roku lub dwóch.

– Nie. – Rozparłem się w fotelu i odrzuciłem jego sugestię ruchem dłoni. – Niech ją kupi.

Arash zamrugał powiekami.

– Żartujesz sobie ze mnie? Tak ci się śpieszy ze sprzedażą tego hotelu?

Bo nie mogę go zachować, nie raniąc mojej żony.

– Mam swoje powody.

– To samo powiedziałeś, gdy kilka lat temu radziłem ci, byś go sprzedał. A ty wolałeś utopić miliony na jego remont. Te wydatki w końcu zaczynają się zwracać. A teraz chcesz się go pozbyć, gdy rynek wciąż jest niepewny? I to sprzedać go facetowi, który chce cię zniszczyć?

– Na to, by sprzedać nieruchomość na Manhattanie, chwila jest zawsze odpowiednia.

Zwłaszcza na pozbycie się czegoś, co Eva dowcipnie nazywa moją „dymalnią” lub, mniej elegancko, „kącikiem do ruchania”.

– Sytuacja jest lepsza, dobrze o tym wiesz. Landon także to wie. Jeśli mu sprzedasz ten hotel, tylko go zachęcisz.

– Dobrze. Może stanie się jeszcze bezczelniejszy.

Ryan Landon miał swoje powody, które dobrze rozumiałem. Mój ojciec mocno uszczuplił fortunę Landona i teraz Ryan chciał, by jakiś Cross za to zapłacił. Nie był pierwszym ani ostatnim biznesmenem, który odgrywał się na mnie za grzechy mego ojca. Był jednak najbardziej ze wszystkich nieustępliwy. I wystarczająco młody, by mieć dość czasu na zrealizowanie swego zamiaru.

Spojrzałem na stojącą na moim biurku fotografię Evy. Ona była dla mnie najważniejsza.

– Hej – odezwał się Arash, unosząc dłonie w przesadnym geście wycofywania się. – To twoja sprawa. Ja po prostu muszę wiedzieć, czy reguły gry uległy zmianie.

– Nic się nie zmieniło.

– Jeśli naprawdę w to wierzysz, Cross, to wysadzą cię z siodła prędzej, niż sądziłem. Landon knuje, jak cię zrujnować, a ty sobie plażujesz.

– Przestań mnie dręczyć za to, że wziąłem wolny weekend, Arash. – Byłem gotów w każdej chwili zrobić to samo. Chwile spędzone z Evą na Outer Banks były spełnieniem moich wszelkich marzeń, na jakie sobie wcześniej nie pozwalałem.

Wstałem i podszedłem do okna. Biura LanCorp mieściły się w drapaczu chmur dwie przecznice dalej, a z gabinetu Ryana Landona roztaczał się wspaniały widok na moją siedzibę – biurowiec Crossfire. Podejrzewałem, że Ryan codziennie dobrych parę chwil gapi się w okna mego biura, planując następny ruch. Od czasu do czasu sam spoglądałem w jego okna i w duchu zachęcałem go do ostrzejszych posunięć.

Mój ojciec był przestępcą, który zniszczył niejedno życie. Był też człowiekiem, który nauczył mnie jeździć na rowerze oraz z dumą składać własny podpis. Nie mogłem uratować reputacji Geoffreya Crossa, ale mogłem, do diabła, ocalić to, co wybudowałem na jej zgliszczach.

Arash także podszedł do okna.

– Nie twierdzę, że nie szukałbym ustronnego miejsca z dziewczyną taką jak Eva Tramell, gdybym tylko mógł. Ale miałbym przy sobie cholerną komórkę. Zwłaszcza gdy toczą się negocjacje o tak wysoką stawkę.

Na wspomnienie czekoladowego smaku skóry Evy pomyślałem, że nie zwróciłbym najmniejszej uwagi na huragan, choćby nawet zrywał dachówki.

– Współczuję.

– Oskarżenie LanCorp o ustawienie oprogramowania cofnęło cię o całe lata w badaniach i we wdrażaniu. A jemu to jest na rękę.

Oto, co naprawdę psuło krew Arashowi. Przyjemność, jaką Landon czerpał z własnych sukcesów.

– Bez sprzętu komputerowego PosIT to oprogramowanie jest niemal bezwartościowe.

Zerknął na mnie.

– Więc?

– Numer trzeci w porządku dziennym.

Spojrzał na mnie.

– Mam tu napisane: Być nieustępliwym.

– A u mnie jest napisane: PosIT. Czy to wystarczy?

– A niech cię.

Zabrzęczał telefon na moim biurku, a potem odezwał się Scott.

– Kilka spraw, panie Cross. Mam pannę Tramell na linii pierwszej.

– Dziękuję, Scott.

Podszedłem do telefonu, czując podniecenie myśliwego. Jeśli wejdziemy w posiadanie PosIT, Landon wróci do punktu wyjścia.

– Gdy będę wolny, chcę rozmawiać z Victorem Reyesem.

– Oczywiście. Aha, pani Vidal czeka w recepcji – ciągnął Scott. – Czy życzy pan sobie, bym odroczył poranne zebranie?

Zerknąłem na szklaną ściankę odgradzającą mnie od reszty pomieszczeń na piętrze, chociaż z tej odległości nie mogłem dojrzeć matki.

Zacisnąłem pięści. Według zegarka w moim telefonie miałem dziesięć minut na rozmowę z żoną. Kłopot polegał na tym, że matka będzie musiała zaczekać, aż upchnę ją w moim terminarzu. A niech tam.

– O dwadzieścia minut – powiedziałem Scottowi. – Porozmawiam z panną Tramell i Reyesem, a wtedy będziesz mógł wprowadzić panią Vidal.

– Rozumiem.

Odczekałem chwilkę. A potem podniosłem słuchawkę i wcisnąłem niecierpliwie błyskający guzik.

2

– Słucham cię, aniołku.

Głos Gideona zrobił na mnie równie piorunujące wrażenie, podziałał na moje zmysły i przyprawił o żywsze bicie serca jak wówczas, gdy usłyszałam go po raz pierwszy. Brzmiał kulturalnie, a jednocześnie był zmysłowy i lekko chropawy. Działał na mnie zarówno w ciemności sypialni, jak i w słuchawce telefonu, kiedy nie rozpraszał mnie widok niewiarygodnie przystojnej twarzy Gideona.

– Cześć. – Przysunęłam się wraz z fotelem obrotowym bliżej biurka. – Nie przeszkadzam?

– Jestem zawsze do twoich usług.

Uderzyła mnie jakaś fałszywa nuta w jego tonie.

– Mogę zatelefonować później.

– Ależ, Evo. – Usłyszawszy apodyktyczny ton, z jakim wymówił moje imię, aż podwinęłam palce w szpilkach od Louboutina. – Mów, czego ci trzeba.

Ciebie, chciałam odpowiedzieć, chociaż zaledwie kilka godzin temu solidnie mnie zerżnął. A minionej nocy kotłowaliśmy się zawzięcie do białego rana.

– Wyświadcz mi przysługę – powiedziałam.

– Będę oczekiwał rewanżu.

Ulżyło mi trochę. Gideon zranił mnie, wspominając o Corinne w bolesny dla mnie sposób, a kłótnia, która potem nastąpiła, wciąż mi ciążyła. Musiałam jednak odsunąć urazę na bok.

– Czy ochrona dysponuje adresami wszystkich pracowników budynku Crossfire?

– Mają kopie dowodów tożsamości. Czemu o to pytasz?

– Chodzi mi o recepcjonistkę. Przyjaźnimy się trochę. Od tygodnia nie pokazuje się w pracy. Jest na zwolnieniu. Niepokoję się o nią.

– Jeśli chcesz ją odwiedzić i sprawdzić, jak się czuje, musisz dostać adres od niej samej.

– Ale nie mogę się do niej dodzwonić.

Powiodłam palcem po brzeżku kubka z kawą i wlepiłam wzrok w zdobiące moje biurko zdjęcia przedstawiające mnie i Gideona.

– Może nie chce z tobą rozmawiać?

– Och, nie. Nie pokłóciłyśmy się ani nic takiego. Ale dziwię się, że się nie odzywa, bo zazwyczaj gdy jest chora, wydzwania do mnie dzień w dzień. To gadatliwa dziewczyna, chyba o tym wiesz?

– Nie – odparł. – Nie miałem pojęcia.

Gdyby powiedział to jakiś inny facet, pomyślałabym, że to sarkazm. Ale nie Gideon. On chyba nigdy nie prowadzi poważnych rozmów z kobietami. Kiedy rozmawia ze mną, często przychodzi mu to z wielkim trudem. Jego obycie towarzyskie najwyraźniej nie obejmowało umiejętności porozumiewania się z przedstawicielkami płci odmiennej.

– W takim razie musisz mi uwierzyć na słowo, mistrzu. Po prostu... chciałabym się upewnić, czy u niej wszystko w porządku.

– Jest tutaj mój prawnik, ale nie muszę go pytać o to, czy podanie informacji, o jakie prosisz, byłoby legalne. Zadzwoń do Raula. On ją odszuka.

– Naprawdę? – Oczyma wyobraźni ujrzałam ciemnowłosego i ciemnookiego specjalistę od ochrony. – Nie będzie miał nic przeciwko temu?

– Płacę mu za to, żeby nie miał nic przeciwko niczemu, aniołku.

– Och.

Niespokojnie bawiłam się piórem. Wiedziałam, że mogę bez skrępowania korzystać z jego uprzejmości, czułam jednak, że gdy tak robię, pozycja Gideona w naszym związku rośnie. Bardzo mi zależało na tym, by mu w niczym nie ustępować, ale mimo jego zapewnień, że uważa mnie za równą sobie, wcale mu nie wierzyłam. Sam zadbał o sprawy, w których powinnam uczestniczyć. Jak ta okropna taśma Sama Yimary ze scenami seksu w wykonaniu moim i Bretta.

Oraz Nathan.

– Jak mam się z nim skontaktować? – spytałam mimo to.

– Prześlę ci jego numer SMS-em.

– Świetnie. Dzięki.

– Chcę, żebyś zabrała z sobą mnie, Angusa lub Raula, jak będziesz do niej szła.

– I to wcale nie będzie niezręczne.

Zerknęłam do gabinetu Marka, by się upewnić, czy szef niczego ode mnie nie chce. Starałam się nie prowadzić w pracy prywatnych rozmów telefonicznych, ale Megumi nie pokazywała się w biurze od czterech dni i przez cały ten czas ani razu nie oddzwoniła do mnie ani nie napisała SMS-a.

– Oszczędź sobie tych szyderstw, Evo. Chyba jesteś mi coś winna.

Wiedziałam, o co mu chodzi. Był zaniepokojony moją podróżą do San Diego, ale godził się na nią. Chciał jednak, bym była bardziej ustępliwa na innym polu.

– Dobrze, już dobrze. Jeśli w piątek nie pojawi się w biurze, zastanowimy się wspólnie, co z tym zrobić.

– Doskonale. Jeszcze coś?

– Nie. To wszystko. – Znowu spojrzałam na fotografię Gideona i poczułam lekkie ukłucie w sercu, jak zawsze, ilekroć na niego patrzyłam. – Dziękuję. Mam nadzieję, że spędzisz wspaniały dzień. Kocham cię do szaleństwa. I nie oczekuję wyznań od ciebie, kiedy twój prawnik jest w pobliżu.

– Wpadnij do mnie, gdy skończysz pracę, Evo.

W jego tonie zabrzmiała jakaś bolesna nuta, która poruszyła mnie bardziej niż słowa.

– Jasne. I nie zapomnij zatelefonować do Cary’ego. Masz mu powiedzieć, żebyśmy polecieli twoim odrzutowcem.

– Masz to jak w banku.

Odłożyłam telefon i opadłam na oparcie fotela.

– Dzień dobry, Evo.

Obróciłam się i znalazłam twarzą w twarz z Christine Field, dyrektor zarządzającą.

– Dzień dobry.

– Chcę ci jeszcze raz pogratulować zaręczyn. – Jej wzrok powędrował poza mnie, ku oprawionym fotografiom na biurku. – Przepraszam, nie wiedziałam, że spotykałaś się z Gideonem Crossem.

– Wszystko w porządku. Staram się nie rozmawiać w pracy o moim życiu prywatnym.

Powiedziałam to pogodnie, nie chcąc zrażać osoby, z którą pracowałam. Miałam jednak nadzieję, że pojmie aluzję. Gideon był pępkiem mego świata, ale chciałam, by jakaś cząstka owego świata należała wyłącznie do mnie.

Roześmiała się.

– W porządku! Po prostu okazuje się, że nie za bardzo się orientuję, co się dzieje wokół mnie.

– Myślę, że nie omija cię nic naprawdę ważnego.

– Czy to z twojego powodu Cross zwrócił się do nas w sprawie kampanii reklamowej Kingsman Vodka?

Skrzywiłam się w duchu. Rzecz jasna, spodziewa się teraz, że zarekomenduję swoją pracodawczynię swemu facetowi. Z pewnością wyobraża sobie, że Gideon i ja spotykaliśmy się wystarczająco długo, by nasze zaręczyny stały się wiarygodne. Gdybym jej powiedziała, że pracuję w Waters Field & Leaman dłużej, niż jestem z Gideonem, a przecież zatrudniono mnie tutaj zaledwie kilka miesięcy temu, zaczęłaby się zastanawiać, czy nie chcę się wykpić. Co gorsza, byłam prawie pewna, że Gideon posłużył się kampanią reklamową wódki, aby wciągnąć mnie do swego świata na własnych warunkach. Dzięki temu jednak Mark przydzielił mi ciekawe zlecenie. Nie chciałam, żeby moje relacje z Gideonem w jakikolwiek sposób wpłynęły na przeniesienie punktu ciężkości z zasług i osiągnięć mego szefa na moją osobę.

– Pan Cross zwrócił się do agencji wyłącznie z własnej woli – odparłam zgodnie z prawdą. – Co było zresztą doskonałym posunięciem. Mark przyjął jego RFP[1].

Christine skinęła głową.

– Tak, faktycznie. Nie będę ci przeszkadzała w pracy. Nawiasem mówiąc, Mark także cię chwali. Cieszymy się, że jesteś w naszym zespole.

Uśmiechnęłam się z przymusem, ale dzień był trudny od samego początku. Najpierw Gideon wyprowadził mnie z równowagi gadaniem o Corinne. Potem okazało się, że Megumi wciąż jest na zwolnieniu. Teraz zaczęto traktować mnie w pracy inaczej niż wcześniej, bo jestem mocno związana z Gideonem.

Otworzyłam skrzynkę odbiorczą i zajęłam się przeglądaniem porannych maili. Rozumiałam, że Gideon chce, abym poczuła się tak jak on i dlatego wytoczył przeciwko mnie armatę w postaci Corinne. Wiedziałam, że rozmowa na temat Bretta nie będzie łatwa, dlatego ją odkładałam, ale gdy wreszcie do niej doszło, nie kierował mną żaden ukryty powód. Tak samo zresztą jak wtedy, gdy całowałam Bretta. Owszem, zraniłam Gideona, ale z całą pewnością nie zrobiłam tego celowo.

On zaś świadomie zadał mi ból. Nie spodziewałam się, że może być do czegoś takiego zdolny. Tego ranka zaszła między nami jakaś ważna zmiana. Czułam, że Gideon zawiódł moje zaufanie.

Czy on także zdawał sobie z tego sprawę? Czy rozumiał, jak wielki jest to problem?

Odezwał się telefon na biurku. Odebrałam, recytując zwyczajowe powitanie.

– Jak długo będziesz zwlekać z powiadomieniem mnie o swoich zaręczynach?

Nie zdołałam powstrzymać westchnienia. Ten piątek naprawdę był dla mnie wyzwaniem.

– Cześć, mamo. Miałam zamiar zatelefonować do ciebie podczas przerwy na lunch.

– Wiedziałaś już wczoraj wieczorem! – powiedziała oskarżycielskim tonem. – Oświadczył ci się w drodze na kolację? Bo ani słowem nie wspomniałaś o zaręczynach, gdy rozmawialiśmy o tym, że poprosi o pozwolenie twego ojca i Richarda. Kiedy byliśmy u Ciprianiego, zobaczyłam pierścionek, ale nic nie mówiłaś, więc nie naciskałam, bo ostatnio jesteś taka drażliwa. I...

– A ty ostatnio naruszyłaś prawo – wtrąciłam.

– Gideon miał sygnet, więc pomyślałam, że może to jakaś zapowiedź albo coś...

– Miałaś rację.

– A potem o twoich zaręczynach czytam w Internecie! Okropność, naprawdę, Evo. Nie przystoi, by matka w ten sposób dowiadywała się o tym, że jej córka wychodzi za mąż!

Wpatrywałam się w monitor niewidzącym wzrokiem. Moje serce galopowało.

– Co? Gdzie w Internecie?

– Proszę bardzo! HuffPost, strona szósta... I przyjmij do wiadomości, że przed końcem roku nie dam rady zorganizować stosownego wesela!

Google nie przesłał mi jeszcze tej wiadomości, więc kliknęłam na link, który przeniósł mnie na blog plotkarski. Wpisywałam pytanie w takim pośpiechu, że aż zrobiłam błąd we własnym nazwisku. Nieważne.

Bywalczyni salonów Eva Tramell schwyciła mosiężny pierścionek[2]. Nie dosłownie, ma się rozumieć. Przedsiębiorca multimiliarder Gideon Cross, którego nazwisko jest synonimem ekscesów i luksusu, może wsunąć na palec kobiety, która będzie nosić jego nazwisko, wyłącznie pierścień z platyny (patrz zdjęcie poniżej). Źródła związane z Cross Industries potwierdziły wymowę owego wielkiego kamienia na palcu lewej dłoni Tramell. Brak komentarza na temat tego, czy widziano, że Cross również nosi pierścionek (patrz zdjęcie po prawej). Ślub planowany jest pod koniec bieżącego roku. Zastanawiamy się, skąd ten pośpiech. Wszczęto obserwację brzucha przyszłej panny młodej.

– O mój Boże – westchnęłam przerażona. – Muszę kończyć i zadzwonić do taty.

– Masz do mnie przyjść po pracy, Evo. Musimy porozmawiać o weselu.

Dzięki Bogu tata był na Zachodnim Wybrzeżu, dzięki czemu zyskałam co najmniej trzy godziny w zależności od jego terminarza.

– Nie mogę. W ten weekend lecę z Carym do San Diego.

– Myślę, że chwilowo powinnaś odłożyć wszelkie podróże. Musisz...

– Zacznij beze mnie, mamo – powiedziałam zdesperowana, zerkając na zegar. – Nie zależy mi na niczym specjalnym.

– Chyba żartu...

– Muszę kończyć. Mam pracę.

Rozłączyłam się, a potem wysunęłam szufladę biurka i chwyciłam smartfon.

– Hej. – Mark Garrity oparł się o ściankę mojego boksu i obdarzył mnie jednym ze swych czarujących uśmiechów. – Gotowa?

– Uh... – mój palec zawisł nad przyciskiem. Byłam w rozterce. Z jednej strony praca, z drugiej obowiązki rodzinne; chciałam, żeby tata dowiedział się o zaręczynach ode mnie. Normalnie nie wahałabym się ani chwili. Zanadto kochałam pracę, by ryzykować jej utratę. Ale odkąd tata rozstał się z mamą, był w kiepskim stanie i niepokoiłam się o niego. Nie był typem faceta, który łatwo idzie do łóżka z zamężną kobietą, nawet wtedy, gdy jest w niej zakochany.

Odłożyłam telefon z powrotem do szuflady.

– Ma się rozumieć – odparłam, wstając od biurka i sięgając po tablet.

Usiadłszy na moim stałym miejscu naprzeciwko biurka Marka, wysłałam tacie SMS-a, że mam mu do zakomunikowania coś ważnego i że zatelefonuję w południe.

Mogłam zrobić tylko tyle. Miałam nadzieję, że to wystarczy.

[1] RFP (Request For Proposal) – zapytanie ofertowe (przyp. tłum.).

[2] Mosiężny pierścionek – podczas przejażdżki karuzelą jej uczestnicy łapią wyrzucane przez automat pierścionki. Wśród nich jest wiele żelaznych i jeden lub kilka mosiężnych. Ten, komu uda się chwycić mosiężny pierścionek, otrzymuje nagrodę (przyp. tłum.).

3

– Człowieku, ależ jesteś ugrzeczniony.

Spojrzałem na Arasha, który odkładał słuchawkę.

– Jesteś tu jeszcze?

Mój pełnomocnik roześmiał się i odchylił na oparcie kanapy w moim gabinecie. Nie przedstawiał tak miłego widoku jak siedząca tu niedawno moja żona.

– Ugłaskałeś przyszłego teścia – powiedział. – Zaimponowałeś mi. Spodziewam się, że Eva też będzie pod wrażeniem. Założę się, że liczysz na to, myśląc o weekendzie.

Święte słowa. Muszę sobie zapracować na przychylność Evy, gdy spotkamy się w San Diego.

– Niedługo wyleci z Nowego Jorku. A ty musisz iść do sali konferencyjnej, zanim zebrani na dobre się zirytują. Dołączę, gdy tylko będę mógł.

Wstał.

– Tak, wiem. Przyszła twoja matka. Niechaj się zacznie ten przedweselny obłęd! Skoro w ten weekend jesteś sam, to może spotkamy się u mnie dziś wieczorem? Twoje kawalerskie dni są policzone. Właściwie już się skończyły, ale nikt o tym nie wie.

A jego wiązała tajemnica zawodowa.

Musiałem się zastanowić.

– Dobrze. O której?

– Koło ósmej.

Skinąłem głową, a potem spojrzałem na Scotta. Zrozumiał mnie w lot i obszedłszy biurko, skierował się do recepcji.

– Świetnie – powiedział Arash, uśmiechając się szeroko. – Do zobaczenia na zebraniu.

Zostałem na dwie minuty sam. Wysłałem Angusowi SMS-a o czekającej nas podróży do Kalifornii. Wciąż miałem tam niezałatwioną sprawę. Zajmę się tym, gdy Eva odwiedzi swego ojca. Będę więc miał wiarygodny pretekst, by znaleźć się tam, gdzie ona. Nie żebym go koniecznie potrzebował.

– Witaj, Gideonie.

Na widok matki wbiłem paznokcie w dłonie. Za nią wszedł Scott i zapytał:

– Czy mogę coś pani podać, pani Vidal? Kawę? Lub wodę?

Pokręciła głową.

– Nie. Dziękuję. Nic mi nie trzeba.

– W porządku.

Scott uśmiechnął się i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Poruszyłem pilotem, który regulował stopień matowości szklanej ściany. Teraz nikt nas nie widział. Matka podeszła bliżej. Wyglądała szczupło i elegancko w ciemnoniebieskich spodniach i białej bluzce. Czarne jak heban włosy uczesała w gładki kok, odsłaniając nieskazitelnie piękną twarz, którą tak uwielbiał mój ojciec. Ja także kiedyś ją uwielbiałem. Teraz patrzenie na nią sprawiało mi przykrość.

A ponieważ byliśmy bardzo podobni, nie lubiłem patrzeć na siebie.

– Witaj, mamo. Co cię sprowadza do miasta?

Położyła torebkę na brzegu biurka.

– Dlaczego Eva nosi mój pierścionek?

Nikła przyjemność, której doznałem na jej widok, natychmiast się ulotniła.

– To jest mój pierścionek. A odpowiedź na twoje pytanie jest oczywista. Eva nosi ten pierścionek, ponieważ dałem go jej, prosząc ją o rękę.

Wyprostowała plecy.

– Nie masz pojęcia, jakie życie czeka cię u jej boku, Gideonie.

Zmusiłem się, by nie odwracać twarzy. Nie znosiłem, gdy spoglądała na mnie z wyrzutem w oczach; niebieskich oczach tak bardzo podobnych do moich.

– Nie mam teraz na to czasu. Żeby się z tobą zobaczyć, odłożyłem na później ważne zebranie.

– Nie musiałabym się fatygować do twego biura, gdybyś odbierał moje telefony albo od czasu do czasu przyjechał do domu! – Zacisnęła z dezaprobatą ładne różowe usta.

– To nie jest mój dom.

– Ona cię wykorzystuje, Gideonie.

Sięgnąłem po marynarkę.

– Już omawialiśmy ten temat.

Skrzyżowała ramiona na piersi, zasłaniając się nimi jak tarczą. Znałem moją matkę. Dopiero się rozkręcała.

– Jest związana z tym piosenkarzem Brettem Kline’em. Wiedziałeś o tym? I potrafi być okropnie nieuprzejma. Ostatniego wieczoru bardzo źle mnie potraktowała.

– Porozmawiam z nią. – Wygładzając klapy marynarki, ruszyłem ku drzwiom. – Nie powinna tracić czasu na dyskusje z tobą.

Matka sapnęła gniewnie.

– Staram się być pomocna.

– Nie wydaje ci się, że trochę na to za późno?

Odsunęła się niepewnie, gdy posłałem jej piorunujące spojrzenie.

– Wiem, że źle zniosłeś śmierć Geoffreya. To był trudny czas dla na wszystkich. Usiłowałam dać ci...

– Nie będę tutaj rozmawiał na ten temat! – warknąłem, wściekły, że porusza sprawę tak osobistą jak samobójstwo mego ojca, gdy jestem w pracy. Że w ogóle ją porusza. – Popsułaś mi ranek i masz to gdzieś. I nie podjudzaj mnie przeciwko Evie, skoro to ty ją obrugałaś.

– Nie słuchasz mnie!

– To, co mówisz, nie ma najmniejszego znaczenia. Jeśli Eva chce moich pieniędzy, oddam jej ostatniego centa. Jeśli chce innego mężczyzny, sprawię, że o nim zapomni.

Uniosła drżącą dłoń i przygładziła lśniące włosy, choć były idealnie gładkie.

– Ja po prostu chcę dla ciebie jak najlepiej. A ona odgrzebuje brudy, które już dawno odeszły w niepamięć. Związek z nią nie jest dla ciebie odpowiedni. Jest przyczyną rozdźwięków w naszej rodzinie i...

– Nie byliśmy sobie bliscy, mamo. Eva nie ma z tym nic wspólnego.

– Nie chcę, żeby tak było! – Podeszła bliżej i wyciągnęła do mnie rękę. Wyłogi bluzki rozsunęły się, odsłaniając sznur czarnych pereł. Na nadgarstku zalśnił wysadzany szafirami luksusowy zegarek firmy Patek Philippe. Po śmierci ojca nie traciła czasu; zaczęła życie od nowa, nie oglądając się za siebie. – Brakuje mi ciebie. Kocham cię.

– Obawiam się, że niewystarczająco.

– Jesteś niesprawiedliwy, Gideonie. Nie dajesz mi szansy.

– Jeśli trzeba cię podwieźć, Angus jest na twoje usługi. – Położyłem dłoń na klamce i odczekałem chwilę. – Nie przychodź tu więcej, mamo. Nie chcę się z tobą kłócić. Trzymaj się ode mnie z daleka. Tak będzie lepiej dla nas obojga.

Wyszedłem, pozostawiając otwarte drzwi, i skierowałem się do sali konferencyjnej.

– Zrobiłeś to zdjęcie dzisiaj?

Spojrzałem na stojącego przed moim biurkiem Raula. Miał na sobie zwyczajny czarny garnitur. Spoglądał pewnie i czujnie, wzrokiem człowieka, który żyje z tego, że wszystko widzi i słyszy.

– Tak – odparłem. – Nie dalej jak godzinę temu.

Zerknąłem na fotografię. Trudno mi było patrzeć na Anne Lucas. Widok jej lisiej twarzy o szpiczastej brodzie i ostro spoglądających oczach przywrócił wspomnienia, których chciałem się pozbyć na zawsze. Właściwie nie chodziło o nią, lecz o jej brata, który był do niej tak podobny, że przechodziły mnie ciarki.

– Eva powiedziała mi, że ta kobieta ma długie włosy – mruknąłem, spostrzegłszy, że Anne nadal jest krótko ostrzyżona. Pamiętałem dotyk jej usztywnionych żelem kosmyków, które drapały mnie po udach, gdy usilnie pracowała nad moim kutasem, wpychając go sobie głęboko do gardła, chcąc spowodować wzwód, abym ją potem solidnie przerżnął.

Oddałem tablet Raulowi.

– Dowiedz się, kto to jest.

– Zrobi się.

– Miałeś wiadomość od Evy?

– Nie – odparł, marszcząc czoło. Ale na wszelki wypadek wyjął smartfon i sprawdził. – Nie – powtórzył.

– Może z tym czekać, aż wylecisz do San Diego. Chce tam odszukać swego przyjaciela.

– Nie ma problemu. Zajmę się tym.

– I zajmij się nią – powiedziałem, wytrzymując jego spojrzenie.

– To się rozumie samo przez się.

– Wiem. Dziękuję.

Wyszedł z gabinetu, a ja usiadłem w fotelu. W przeszłości w moim życiu było wiele kobiet. Teraz te dawne związki zagrażały naszemu małżeństwu. Kobiety, z którymi sypiałem, były agresywne z natury, więc musiałem je trzymać krótko. Tylko Evie pozwalałem dominować i nie mogłem się nią nasycić.

Rozłąka z nią wiele mnie kosztowała.

– Czeka zespół od Envoya – zaanonsował Scott przez interkom.

– Wpuść ich.

Brnąłem przez dzień pracy, odwalając wpisane do terminarza obowiązki i inicjując kolejne zadania. Miałem do załatwienia mnóstwo spraw, zanim będę mógł zrobić sobie wolne u boku Evy. Nasz jednodniowy wyjazd poślubny był cudowny, ale o wiele za krótki. Chciałem z nią spędzić co najmniej dwa tygodnie, a najchętniej cały miesiąc. Gdzieś z dala od obowiązków i innych zobowiązań, gdzie miałbym ją wyłącznie dla siebie i nikt by nam nie przeszkadzał.

Smartfon na biurku zawibrował. Rzuciłem okiem na ekran i ze zdumieniem ujrzałem twarz mojej siostry. Wysłałem wcześniej do Ireland SMS-a, by powiadomić ją o moich zaręczynach. Odpowiedziała w krótkich i prostych słowach: „Rany! Ale czad! Gratulacje, bracie!”.

Ledwo zdążyłem się odezwać, a już mi przerwała:

– Jestem kurewsko podekscytowana! – ryknęła, zmuszając mnie, bym odsunął telefon od ucha.

– Nie wyrażaj się.

– Żartujesz? Mam siedemnaście lat. Nie siedem. To fantastyczne. Zawsze chciałam mieć siostrę, ale bałam się, że posiwieję, zanim ty i Christopher przestaniecie skakać z kwiatka na kwiatek i wreszcie się ustatkujecie.

Opadłem na oparcie fotela.

– Żyję, by służyć innym.

– Aha, właśnie. Dobrze zrobiłeś. Eva cię przy sobie utrzyma.

– Tak. Wiem.

– Dzięki niej mogę z tobą teraz pogadać. A to zawsze dobrze mi robi.

Poczułem ucisk w piersi i odczekałem chwilę, nim udało mi się odpowiedzieć lekkim tonem.

– Ciekawe, bo ja także to lubię.

– No, właśnie. I tak być powinno. – Ściszyła głos. – Słyszałam, że mama nie dawała jej żyć. Powiedziała tacie, że przyszła do twojej pracy i że pokłóciliście się czy coś w tym rodzaju. Według mnie jest o ciebie zazdrosna. Przejdzie jej.

– Nie martw się. Wszystko jest w porządku.

– Wiem. Tylko wkurza mnie, że musiała to zrobić akurat dzisiaj. Tak czy siak, jestem strasznie rozemocjonowana, i chciałam, żebyś o tym wiedział.

– Dziękuję.

– Ale nie będę sypać kwiatków na ślubie. Jestem na to za stara. Chętnie zostałabym druhną. Albo choćby drużbą pana młodego. Cokolwiek. Wystarczy słowo.

– Dobrze. Przekażę to Evie.

Gdy rozłączyłem się, na wewnętrznej linii rozległ się głos Scotta.

– Przyszła panna Tramell – zaanonsował, a ja zorientowałem się, że jest okropnie późno. – I na wszelki wypadek przypominam, że za pięć minut ma pan wideokonferencję z zespołem programistów w Kalifornii.

Wstając od biurka, ujrzałem Evę wychodzącą zza rogu korytarza. Mógłbym się jej przyglądać całymi godzinami. Kołysała biodrami w taki sposób, że natychmiast nabierałem ochoty, by się z nią pieprzyć. Głowę nosiła wysoko, tłumiąc wszelką chęć dominacji z mojej strony.

Zapragnąłem chwycić ją za koński ogon, ucałować jej usta i przywrzeć do niej. Zupełnie jak wtedy, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy. Od tamtej chwili było tak zawsze.

– Wyślij zespołowi propozycję prezentacji – powiedziałem, zwracając się do Scotta. – Zawiadom ich, że zaraz się nimi zajmę.

– Tak, proszę pana.

Eva weszła do biura.

– Jak minął dzień, Evo?

Obeszła biurko i chwyciła mój krawat. Natychmiast poczułem wzwód i zapomniałem o całym świecie.

– Cholernie cię kocham – oznajmiła, zanim zdążyłem nakryć jej usta wargami.

Objąłem ją w talii, a drugą ręką wymacałem pilot regulujący stopień matowości szyby. W tym czasie Eva całowała mnie zachłannie. Zawładnęła mną bez reszty.

Po ciężkim dniu potrzebowałem właśnie tego – jej niewątpliwej zaborczości. Przygarnąłem ją bliżej, obróciłem się i przysiadłem na brzeżku biurka, wciągając ją między uda. Tak było bezpieczniej, bo, prawdę powiedziawszy, zmiękły mi kolana.

Sprawiły to jej pocałunki. Mój trener nie potrafił tego osiągnąć nawet po trzech godzinach wycisku.

Czując narastającą żądzę, syciłem się, wdychając delikatną woń jej perfum oraz właściwy jej prowokujący zapach, który mnie odurzał. Czułem na wargach łagodne i wilgotne usta Evy, domagające się mnie w najsubtelniejszy ze sposobów. Polizała mnie delikatnie, smakując żartobliwie, pobudzając.

Całowała mnie tak, jakby nigdy nie kosztowała nic równie wybornego, jakby wreszcie odnalazła utęskniony smakołyk i całkowicie się od niego uzależniła. Odczuwałem wtedy rozkoszne podniecenie. Pocałunki Evy stały się dla mnie niezbędne. Żyłem po to, by mnie całowała. Wiedziałem wtedy, że jestem we właściwym miejscu i wszystko nabierało sensu.

Odchyliła głowę do tyłu i wydała cichy jęk rozkoszy, wprost w moje usta. Poddała mi się bez reszty. Zatopiła palce w moich włosach i przeczesywała je, lekko pociągając. Byłem jej niezbędny, konieczny do życia. Przygarnąłem Evę mocniej i wzwiedzionym członkiem poczułem krągłość jej brzucha.

Mój bojownik boleśnie pulsował.

– Doprowadzisz mnie do orgazmu – wymamrotałem.

Przy mojej żonie osiągałem taki stan bez najmniejszego wysiłku. Pobudzało mnie samo jej istnienie. Siła jej pragnienia ożywiała moje libido.

– Nie mam nic przeciwko temu – wyszeptała bez tchu.

– Ja również chętnie bym sobie pofolgował, gdyby nie to, że czeka mnie pilne spotkanie.

– Nie chcę cię zatrzymywać. Przyszłam tylko po to, by ci podziękować za to, co powiedziałeś mojemu tacie.

Uśmiechając się, ścisnąłem dłońmi jej pośladki.

– Mój prawnik powiedział, że dostanę za to najwyższe noty.

– Byłam taka zapracowana, że nie miałam czasu, by zatelefonować do niego przed lunchem. Niepokoiłam się, że usłyszy o naszych zaręczynach od osoby postronnej.

Pacnęła mnie w ramię.

– Powinieneś mi powiedzieć, że masz zamiar obwieścić to światu!

– Nie miałem takiego zamiaru – odparłem. – Ale nie zaprzeczałem, gdy mnie pytano.

– Jasne, że nie – powiedziała z lekką drwiną. – Widziałeś w Internecie te dziwaczne przypuszczenia na temat mojej rzekomej ciąży?

– W tym momencie myśl raczej przerażająca – odrzekłem, siląc się na lekki ton, mimo że poczułem nagły niepokój. – Na razie chcę cię mieć wyłącznie dla siebie.

– Przecież wiem. – Pokręciła głową. – Ale się przeraziłam, bo tata gotów byłby pomyśleć, że zaręczyłam się i jestem w ciąży, ale po prostu nie uznałam za stosowne go o tym powiadomić. Poczułam wielką ulgę, gdy się okazało, że już z nim rozmawiałeś i wszystko pięknie wyjaśniłeś.

– Zrobiłem to z przyjemnością.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

W serii ukazały się:

Dostępne w wersji pełnej

Autorstwa Sylvii Day ukazały się również:

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

CAPTIVATED BY YOU

Projekt okładki

Sarah Oberrender

Zdjęcie na okładce

Shutterstock

Edwin Tse

Zdjęcie autorki

Ian Spanier Photography

Redakcja

Zofia Maj

Korekta

Bogusława Jędrasik

Stefania Krassnowska

Copyright © 2014 by Sylvia Day

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2015

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

ISBN 978-83-8032-001-7

www.wielkalitera.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl