Przełożył z angielskiego

Tomasz Szlagor

WROCŁAW 2014

Tytuł oryginału: Love Him Madly. An Intimate Memoir of Jim Morrison

Projekt okładki: JAROSŁAW DANIELAK

Fotografie na okładce

© Michael Ochs Archive / Stringer / Getty Images

© Judy Huddleston

Redakcja: ANNA WAWRYSZUK

Korekta: URSZULA WŁODARSKA

Redakcja techniczna: EDYTOR

Copyright © 2013 by Judy Huddleston

Polish edition © Publicat S.A. MMXIV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2014

ISBN 978-83-271-5159-9

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja i edycja publikacji

Fragment

PRZEDMOWA

Widzę, że dorwałeś się do książki Judy. Musisz być fanem Doorsów, podobnie jak ja. Zafascynowany Jimem Morrisonem? To tak jak ja. Zapnij pasy, drogi czytelniku, czeka cię szalona jazda.

Daj się ponieść, zanurz się w tę mglistą, psychodeliczną, odurzającą przeszłość. Wczuj się w spontaniczną fascynację młodej dziewczyny, jej romans na śmierć i życie z Królem Jaszczurem i jego ewidentną słabość do tego, co ona mu ofiarowała: swą niewinność i bolesne poświęcenie. Judy Huddleston kochała Jima Morrisona miłością rozpaczliwą. Bywało, że przysięgała sobie, że nie będzie dłużej tolerować jego nieprzewidywalnych napadów furii, telefonów w środku nocy i długich nieobecności. Deprymował ją, doprowadzał do szału i złamał jej serce niejeden raz. Nigdy go jednak nie odtrąciła, przeciwnie – sama się do niego garnęła. Czy można ją za to winić? To prawda, Jim miał w sobie coś mrocznego, co mogło budzić strach, ale bywał też czarującym flirciarzem, który ją wpuścił do burzliwego świata swoich najskrytszych myśli i erotycznych fantazji.

Opowiadając historię wzlotów i upadków swojego kilkuletniego romansu z Jimem Morrisonem, Judy Huddleston dokonała trudnej sztuki. Zdołała odmitologizować człowieka o ponadczasowym statusie rockowego bożka, jednocześnie w niczym mu nie ujmując. Rzuciła światło na tę kultową postać, lecz bez szargania, demaskowania czy odbrązawiania mitu ani narosłej wokół niego aury tajemnicy.

To emocjonalna opowieść o trudnym związku z młodym artystą, lokalnym celebrytą, wschodzącą gwiazdą, bogiem rocka, ikoną Sunset Strip i światowym fenomenem, ale też nieobliczalnym typem na bakier z prawem, spłukanym pijakiem i wyzwolonym poetą, który odnalazł swoje miejsce w Paryżu. Kiedy ją czytałam, wróciły moje własne wspomnienia z tych upojnych, zwariowanych dni, kiedy Hollywood przeżywał swoje rockandrollowe apogeum. Znałam Jima. Patrzyłam z ciekawością, zdumieniem, przerażeniem, bólem i nadzieją, jak rzuca się na oślep ze sceny, upadla w rynsztokach, ląduje na pierwszych stronach gazet, podbija zestawienia muzycznych bestselerów oraz pakuje się w kłopoty, gdziekolwiek się pojawi.

Nastoletnia Judy znalazła się na orbicie muzyka w czasie, gdy dogorywał jego związek z Pam Courson, a on sam chwiejnym krokiem przemierzał ulice, rozglądając się za nową zdobyczą. Na szczęście Judy prowadziła dziennik, który stał się kroniką jej pogmatwanych relacji z Jimem, więc teraz może dla nas odtworzyć ich rozmowy prowadzone w mroku nocy, w ogniu namiętności – rozmowy o życiu i śmierci, miłości i cierpieniu, wolności, seksie, monogamii, religii i duchowości, o tym, co tu i teraz, a także o tym, co może nas czekać tam, po drugiej stronie.

Jeśli nigdy nie byłeś na haju (a nawet jeśli byłeś), ta książka cię tam zabierze.

Pamela Des Barres

WSTĘP

Zakochałam się w nim, kiedy miałam siedemnaście lat. Na końcu zmurszałego, zielonego molo w Venice, w klubie ozdobionym sztucznymi skórami gepardów, snop światła z jupitera przeszył granatową ciszę, wydobył go z ciemności stojącego przy mikrofonie. Nieruchoma postać w miękkim, jasnym kręgu. Gra światłocienia na jego twarzy, zastygłej niczym w kadrze. Tak narodziło się nowe królestwo.

Miał bladą skórę – aksamitną, mlecznobiałą, półprzezroczystą. Miał delikatną budowę – subtelnie zarysowane biodra. Miał ciemne włosy – niemal kruczoczarne, lśniące. Jego piękno było bolesne, niepokorne, naturalne. Omiótł wzrokiem publiczność i zamknął oczy. W obliczu tej kruchości tłum spontanicznie westchnął. Jim uniósł powieki i zaczął śpiewać. Jego głęboki baryton oznajmił mi obecność czegoś, co kiedyś znałam, ale wyparłam z pamięci aż do tej hipnotycznej chwili. Jak ktoś, kto po raz pierwszy styka się z magią, nie widziałam, co jeszcze czai się w mroku...

Spędziłam jedenaście miesięcy, wędrując z miasta do miasta jak bachantka podążająca za swoim antycznym bogiem. Porzuciłam chłopaka, całą ludzkość, rzeczywisty świat – liczył się tylko Jim.

Judy Huddleston

TRUDNE DZIECKO

– Jakieś znaki szczególne? – zapytała pielęgniarka.

– Że co?

– Czy masz jakieś znaki szczególne?

– Ach... – Odruchowo dotknęłam swojej twarzy. – Te wgłębienia tutaj, koło nosa – to po ospie. I ta jasna plama na czole, od kamienia.

– Żadnych znamion, blizn? – dopytywała.

Kąciki jej wydatnych ust wygięły się w podkowę.

– Mam to.

Uniosłam nadgarstek, pokazując staranny ścieg krzyżyków tworzących rudoczerwone Y na tle niebieskich żył. Pielęgniarka uśmiechnęła się wyrozumiale i napisała: „Charakterystyczne jasne piegi, włosy z grzywką”. Położyłam ramię z powrotem na stole i odwróciłam wzrok.

– Doktor stwierdził, że jesteś ładna – oznajmiła.

Zerknęła w stronę byłego hipisa po drugiej stronie izby przyjęć, który wcześniej przeprowadzał ze mną wywiad. Bywaliśmy na tych samych posiadówkach w Elysian Park.

– Naprawdę? Mogę zobaczyć?

Pielęgniarka skinęła głową z uśmiechem i konspiracyjnym gestem podsunęła mi kartkę papieru.

– Rzeczywiście. To miło z jego strony – mruknęłam bez przekonania.

– Nie uważasz, że jesteś ładna? – zapytała badawczo.

– Może kiedyś... gdy byłam młoda.

– Tu jest napisane, że masz niewiele ponad dwadzieścia lat.

– Wiem.

– To młody wiek.

– Nie dla mnie – odpowiedziałam, zaczynając żałować, że chciałam być uprzejma i normalna.

Ostatecznie przyjmowano mnie przecież do szpitala psychiatrycznego. Spojrzałam na smukłą, czerwoną wskazówkę sekundnika na tarczy ściennego zegara. Plastikowa kopuła przykrywająca czarne cyfry godzin już nie była przezroczysta, lecz spękana, porysowana, poszarzała od upływu czasu. Opuściłam wzrok na moje nadgarstki i plastikową opaskę, z której można było odczytać moją nową tożsamość. Był rok 1975. Właśnie zostałam pacjentką oddziału 4-A.

* * *

Prowadząca mnie pielęgniarka stąpała pewnym krokiem po wytartym linoleum. Miękkie, gumowe podeszwy jej butów wydawały piszczący dźwięk, który odbijał się echem po zamarłych w bezruchu korytarzach. Szłyśmy wzdłuż rzędów pokoi – niektóre otwarte, inne zamknięte, każde drzwi z przesuwnym oknem w górnej części. W oknach zamiast szyb był taki sam porysowany, półprzezroczysty plastik jak w zegarze na ścianie. Pielęgniarka zatrzymała się przy przeszklonym stanowisku personelu medycznego i weszła do środka. Za rogiem skuleni przed telewizorem siedzieli pacjenci w szlafrokach.

– Boże, nie mają nic lepszego do roboty? – wyrwało mi się.

– Masz na myśli telewizję? – zapytała pielęgniarka, nieco zmieszana. – Każdy może tu oglądać telewizję, ile tylko chce. Niektórzy pacjenci nie sypiają dobrze – dodała, jakby na usprawiedliwienie.

– Ale to właśnie dlatego ludzie tu trafiają. A co, jeśli komuś się pogorszy?

– Byłaś modelką albo kimś takim?

– Kto tak powiedział?

– Tak jest napisane w twojej karcie.

– Tylko dorabiałam jako modelka. Byłam artystką.

– To twój dzienny grafik – powiedziała pielęgniarka, wskazując na ścianę.

Pomarańczowy harmonogram starannie podzielono zielonym mazakiem na sekcje. Każdy dzień toczył się według tego samego scenariusza: pobudka, lekarstwa, śniadanie, terapia grupowa, terapia zajęciowa, lunch, terapia indywidualna, odpoczynek, zajęcia rekreacyjne, obiadokolacja, lekarstwa, sen.

– Nie chcesz się położyć? – zapytała pielęgniarka. – Musisz być zmęczona.

– Chyba tak – odparłam, zbyt wyczerpana, by sama coś wiedzieć na pewno.

Poszłam za nią do pustego pokoju, zobaczyłam, jak układa moje już wcześniej skontrolowane rzeczy osobiste na górną półkę metalowej szafki, po czym posłusznie wpełzłam do małego, białego łóżka. Przykładając głowę do chłodnej poduszki, przesunęłam palcami po guzełkach kordonkowej narzuty. Czułam wewnętrzny spokój. Po latach walki w końcu pogodziłam się z tym, czego najbardziej się bałam – że jestem beznadziejnie skrzywiona, pokonana i bezradna... Już nie musiałam się martwić o moje życie. Teraz miałam pomarańczowy harmonogram i spisane mazakiem instrukcje do wykonania. Każdego dnia rano pielęgniarka zaglądała do mnie przez porysowane okno w drzwiach, po czym bezszelestnie zjawiała się przy moim łóżku, brała termometr ze srebrnej tacy i wsuwała mi go w usta.

Wreszcie bezpieczna, jakbym była w sercu lwa, odpłynęłam w sen.