WROCŁAW 2014

Tytuł oryginału

The Magic Pony

Projekt logo serii

MARIUSZ BANACHOWICZ

Projekt okładki

ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Fotografie na okładce

© fred34560/Fotolia.com

© Martin M303/Fotolia.com

© Viktoria Makarova/Shutterstock.com

Redakcja

EWA CZAPSKA-KOWALIK

Korekta

ANNA BROCZKOWSKA-NGUYEN

Redakcja techniczna

ADAM KOLENDA

Text copyright © Patricia Leitch, 1982

The moral right of the author has been asserted.

Polish edition © Publicat S.A. MMXIV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest za bronione.

All rights reserved

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2014

ISBN 978-83-271-5202-2

Wydawnictwo Dolnośląskie

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

Oddział Publicat S.A. w Poznaniu

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

www.wydawnictwodolnoslaskie.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

ogo to w ogóle obchodzi, pomyślała buntowniczo Jinny Manders, wpatrując się w rząd równań w podręczniku do matematyki. Kogo obchodzi, ile wynosi x? Na pewno nie mnie. Choćbym siedziała tu całą wieczność, i tak nic nie wymyślę. Zresztą, jakie to tak naprawdę ma znaczenie?

Właśnie dobiegał końca długi weekend. Kiedy wracała do domu w czwartek wieczorem, cieszyła się perspektywą czterech dni wolności, które mogła spędzić ze swoją arabską klaczą, Shanti. Teraz nastał już poniedziałkowy wieczór, a cały weekend okazał się zupełną stratą czasu. Trzy dni nieustającej ulewy uniemożliwiły zaplanowaną wcześniej przejażdżkę i piknik nad jeziorem Varrich, jak również odwiedziny w stadninie panny Tuke. Przez trzy dni z nieba lały się nieprzerwanie strugi deszczu, uniemożliwiając całkowicie jazdę konną.

Jinny próbowała wybrać się na przejażdżkę w sobotę rano, ale po zaledwie dwudziestu minutach była już przemoczona do suchej nitki. Z toczka kapała ciurkiem woda, skórzane wodze namiękły od deszczu, a mokra grzywa oblepiała szyję klaczy. Dziewczynka była zmuszona uznać porażkę i wrócić jak niepyszna do domu.

W poniedziałek jednak pogoda poprawiła się i poranek przywitał Jinny błękitnym niebem, po którym sunęły nieliczne białe obłoki.

– Zamierzam dzisiaj wybrać się z wizytą do panny Tuke – zapowiedziała Jinny przy śniadaniu. – O ile leśny trakt nie jest zalany.

– Nie mów, że zapomniałaś? – weszła jej w słowo Petra.

Jinny spojrzała na nią podejrzliwie i pomyślała po cichu, jak okropnie jest mieć trzynaście lat i starszą o trzy lata siostrę, która zawsze o wszystkim pamięta, nigdy nie popełnia błędów i nawet przy zwykłym śniadaniu wygląda schludnie i elegancko.

– O czym niby miałabym zapomnieć?

– Uprzedziłam was przecież, zanim umówiłam tę wizytę – przypomniała mama. – Żeby nikt nie był nieprzyjemnie zaskoczony.

– O dentyście – odezwał się z miną cierpiętnika Mike, dziesięcioletni brat dziewczynek.

Teraz i Jinny przypomniała sobie o wizycie kontrolnej, na którą mama umówiła ich już miesiąc wcześniej. Najpierw dentysta dla całej trójki, a potem zakup nowych butów i kurtek.

– Ale ja nie mogę jechać – jęknęła Jinny w panice. – Nie teraz, kiedy przez cały weekend tak lało i nie dało rady w ogóle jeździć konno. To niesprawiedliwe. Powinniście mi przypomnieć wczoraj wieczorem.

Nikt jednak nie zwracał uwagi na jej narzekania.

– O dziesiątej masz być gotowa do wyjazdu – zapowiedział tata. Miał podwieźć całą rodzinę do Inverburga, a następnie odwiedzić sklep Nell Storr, w którym sprzedawał swoje wyroby garncarskie.

Zniechęcona Jinny powlekła się do swojego pokoju. Ale wieczorem wybieram się na przejażdżkę, obiecała sobie w myślach. Choćby się paliło i waliło.

Kiedy dentysta zakładał plombę w jednym z jej tylnych zębów, Jinny myślała z całych sił o galopowaniu z Shanti przez wrzosowiska. Dziewczynka słyszała niemal tętent kopyt klaczy i czuła na twarzy wiatr, który rozwiewał jej włosy i jedwabistą grzywę Shanti. Wokół rozciągały się wrzosowiska, a w oddali migotała w słońcu tafla wody w zatoce.

– Gotowe – powiedział dentysta. – Nie było chyba tak źle, prawda? Możesz wypłukać.

Jinny ochoczo nabrała w usta wody i splunęła do umywalki, odgarnąwszy wcześniej włosy. Najgorsza część dnia dobiegła końca. Jeszcze tylko zakupy i mogą wrócić do Finmory. Jeśli wszystko pójdzie sprawnie, powinni być najpóźniej na czwartą. Zostanie jeszcze wystarczająco dużo czasu na długą przejażdżkę.

Do domu dotarli jednak dopiero po szóstej. Stopy Mike’a osiągnęły rozmiar, którego nie przewidzieli producenci obuwia. Trzeba było odwiedzić kilkanaście sklepów, by znaleźć pasującą na niego parę.

– Nareszcie! – zawołała Jinny, kiedy tata w końcu zatrzymał się przed ich kamiennym domem. – Teraz idę pojeździć. Tu i teraz. Nawet nie myślcie o tym, żeby jeszcze mnie o coś prosić.

– A jak ci poszły te dodatkowe zadania z matematyki? – zapytała ze słodyczą Petra.

Jinny zatrzymała się w pół kroku. Zupełnie o tym zapomniała. W czwartek wieczorem perspektywa czterech wolnych dni napełniała ją taką radością, że nieopatrznie zwierzyła się siostrze ze swoich szkolnych problemów. Skarżyła się na pana Palmera, nauczyciela matematyki, który wciąż powtarzał, że Jinny jest leniwa, bezczelna i w ogóle nie uważa na lekcjach.

– I zadał mi na wtorek dwa dodatkowe ćwiczenia za karę – narzekała. – Czternaście równań, z tymi głupimi literami zamiast liczb. Doskonale wie, że nie mam zielonego pojęcia, jak je rozwiązać.

– No, ale będziesz musiała – powiedziała jej wtedy Petra. – Skoro dostałaś je za karę, nie masz wyjścia.

– Jakie zadania z matematyki? – zapytał tata, wyglądając zza kierownicy. – Praca domowa?

– Och, to tylko kilka równań – odparła Jinny. – Zrobię je, jak wrócę.

– O nie, zrobisz je, zanim pojedziesz – oświadczył pan Manders.

Jinny spojrzała na ojca, zastanawiając się, na ile warto się spierać.

– Bez dyskusji – dodał tata głosem nieznoszącym sprzeciwu.

Jinny przypomniała sobie rozzłoszczony wyraz twarzy pana Palmera, gdy rzucił jej ćwiczenia na biurko i zaczął ją rugać za nieuważanie na lekcji. Nie będzie zadowolony, jeśli odkryje, że Jinny nie odrobiła dodatkowych zadań.

– A niech to gęś kopnie! – wykrzyknęła. – Przez cały weekend nie mogłam jeździć, a teraz, kiedy w końcu się rozpogodziło, muszę ślęczeć nad tymi przeklętymi równaniami.

Zatrzasnęła za sobą drzwi samochodu i pobiegła do kuchni. Ken Dawson piekł właśnie chleb, a jego szarobury, kudłaty pies Kelly leżał wyciągnięty na podłodze i wygrzewał się w słońcu. Ken miał osiemnaście lat. Był wysokim, szczupłym chłopcem o jasnych włosach, sięgających mu do ramion. Jego zamożni rodzice przysyłali mu co miesiąc czek i na tym się kończyło ich zainteresowanie synem. To właśnie Ken założył ogródek warzywny, dzięki któremu cała rodzina miała zawsze wystarczającą ilość warzyw i owoców. On sam nie jadał żadnych produktów pochodzenia zwierzęcego. Mawiał: „Jak można mówić, że kocha się zwierzęta, a potem je zabijać i zjadać? Jak można zabijać kilkudniowe cielęta i pić mleko, które było przeznaczone właśnie dla nich?”.

– Cześć – przywitał się z Jinny. – Udała się wam rodzinna wycieczka?

– A jak myślisz? – burknęła dziewczynka, gotując się ze złości. – Zaliczyłam dentystę, obiad, wizytę we wszystkich sklepach obuwniczych w Inverburgu, a teraz, kiedy w końcu mogłabym wybrać się na przejażdżkę, kazali mi odrabiać zadania z matematyki.

Jinny wyszła z kuchni i udała się szerokimi schodami na piętro. Przeszła długim korytarzem, mijając po drodze sypialnię rodziców oraz łazienkę, i stanęła przed stromymi schodami prowadzącymi na poddasze, gdzie znajdował się jej pokój. Wbiegła na górę, otworzyła na oścież drzwi do swojej sypialni, wskoczyła na łóżko i wyjrzała przez okno, za którym rozciągał się widok na ogród i łąkę za domem, gdzie na tle zielonej trawy rysowały się wyraźnie sylwetki dwóch pasących się koni. Jednym z nich była Shanti, kasztanowa arabska klacz, należąca do Jinny, a drugim Jeżynek, kary kuc rasy Highland, wypożyczony ze stadniny panny Tuke.

– Shanti! – zawołała dziewczynka, wychylając się przez okno. – Shanti!

Na dźwięk głosu Jinny arabska klacz uniosła głowę i zastrzygła uszami, rozglądając się wokół w poszukiwaniu swojej pani.

– Shanti!

Klacz zarżała i podeszła do płotu, wpatrując się w dziewczynkę.

Shanti była dla Jinny najważniejsza, zaraz po rodzinie i Kenie. Dwa lata wcześniej występowała w cyrku pod imieniem Yasmin, koń Zabójca. Obecnie należała do Jinny. Na początku klacz była nieokiełznana i narowista, a dziewczynka niemal straciła nadzieję, że kiedykolwiek uda się ją ujarzmić. Teraz jednak Shanti zdołała już niemal całkowicie zapomnieć o czasie spędzonym w cyrku i zaprzestała niekontrolowanych ruchów i wybryków. Choć wciąż była szybka jak wiatr i potrafiła skakać tak wysoko, jakby u nóg wyrastały jej skrzydła, przeważnie słuchała Jinny i wykonywała jej polecenia.

– Mój kochany koniku! – zawołała czule Jinny. Każda cząstka jej ciała pragnęła wybiec na powietrze i pogalopować na Shanti przez wrzosowiska.

Z głośnym jękiem dziewczynka odwróciła się od okna, przeszła na drugą stronę pokoju, gdzie stało biurko. Wyciągnęła z plecaka książkę do matematyki i przez kilka minut wpatrywała się w nią z niechęcią.

Za najbliższym oknem rozciągał się widok na wrzosowiska i wzgórza. Na ścianach pokoju wisiały rysunki Jinny, a po przeciwległej stronie widniało malowidło przedstawiające Czerwonego Konia.

Kiedy rodzina Mandersów przeprowadziła się z zatłoczonego miasta Stopton do stojącego pośród rozległych wrzosowisk domu z szarego kamienia, Czerwony Koń już na nich czekał. W ciągu dnia był jedynie namalowanym na ścianie czerwonym rumakiem o żółtych oczach, galopującym w gęstwinie zielonych gałęzi obsypanych białymi kwiatami. Nocą jednak malowidło zaczynało emanować przedziwną, magiczną mocą. Jinny zadrżała na wspomnienie koszmarów, które dręczyły ją ubiegłego lata, kiedy Czerwony Koń nawiedzał ją w snach. Wzdrygnęła się, zdecydowanym ruchem otworzyła podręcznik i przepisała do zeszytu pierwsze równanie.

Minęła prawie godzina, a Jinny wciąż wpatrywała się w niezrozumiały ciąg liczb. Za oknem zaczął zapadać zmierzch. Jeszcze chwila, a będzie za późno na jakąkolwiek przejażdżkę.

Choćbym tu siedziała całą noc, i tak tego nie zrobię, pomyślała. Przez kilka minut bujała się niezdecydowanie na krześle.

– Wszystko mi jedno! – wykrzyknęła w końcu. – Nie obchodzi mnie, co powie stary Palmer. Może kazać mi zostać po lekcjach za karę przez cały tydzień, jeśli chce, ale teraz idę pojeździć konno.

Zerwała się z krzesła i pognała schodami na dół.

– Jinny! – zawołał za nią tata, kiedy mijała drzwi do pracowni. – Skończyłaś pracę domową?

– Zrobiłam tyle, ile mogłam! – krzyknęła w odpowiedzi, nie zatrzymując się.

W kuchni zastała Petrę, zajętą porządkowaniem kolekcji suszonych kwiatów.

– To znaczy ile? – zapytała.

– Nie mówiłam do ciebie – odparowała Jinny.

– Założę się, że nie zrobiłaś ani jednego równania.

– Jak zwykle się mylisz – stwierdziła Jinny i wybiegła z domu, zanim Petra zdołała zadać kolejne pytanie.

– Nareszcie! – odetchnęła i zwolniła. – O mały włos.

Zza krzaka malin wyłoniła się znienacka pani Manders.

– Pamiętaj, że musisz jeszcze dzisiaj umyć włosy.

– Na miłość boską! – wybuchła Jinny. – Czy wy naprawdę nie możecie choć na chwilę zostawić mnie w spokoju?

– Jinny! – upomniała ją surowo mama.

– Ale to prawda! Ciągle ktoś się mnie czepia.

– Jedziesz na przejażdżkę?

– Tak, właśnie tak.

– W takim razie możesz zajechać po drodze na farmę i zabrać mleko – oświadczyła pani Manders. – I nie wracaj zbyt późno.

– Nie wracaj zbyt późno – powtórzyła dziewczynka. – Mówisz tak, jakbym nie robiła nic innego, tylko galopowała do północy po wrzosowiskach.

– Zdarzało się i tak – mruknęła mama, ale Jinny już pobiegła dalej.

Dotarła do stajni, chwyciła uprząż Shanti oraz siodło i pobiegła na łąkę, gdzie klacz czekała już na nią przy bramie.

– Mogę się założyć, że i ty wynudziłaś się jak mops przez te cztery dni. Chodź, pora trochę pobiegać.

Kiedy Jinny otworzyła bramę, Shanti uskoczyła, zadzierając wysoko głowę, i rzuciła się dzikim galopem wokół łąki, żeby po chwili zatrzymać się gwałtownie tuż przed nosem Jinny.

– Wariatka – mruknęła Jinny z czułością. – Ptasi móżdżek.

Shanti opuściła głowę i posłusznie dała się osiodłać i założyć uprząż. Jinny wyprowadziła klacz przez bramę, zebrała wodze i wskoczyła na siodło.