WROCŁAW 2014

Tytuł oryginału

Ride Like the Wind

Projekt logo serii

MARIUSZ BANACHOWICZ

Projekt okładki

ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Fotografie na okładce

© SMEOLA/Shutterstock.com

© PHIL_SCARLETT/Fotolia.com

© MACALLAN99/Fotolia.com

© HUGH SHAW/Fotolia.com

Redakcja

EWA CZAPSKA-KOWALIK

Korekta

ANNA BROCZKOWSKA-NGUYEN

Redakcja techniczna

ADAM KOLENDA

Text copyright © Patricia Leitch, 1982

The moral right of the author has been asserted.

Polish edition © Publicat S.A. MMXIV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest za bronione.

All rights reserved

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2014

ISBN 978-83-271-5207-7

Wydawnictwo Dolnośląskie

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

Oddział Publicat S.A. w Poznaniu

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

www.wydawnictwodolnoslaskie.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

enny koszmar wciągał Jinny Manders coraz głębiej i głębiej. Chociaż walczyła z całych sił, aby się przebudzić – niczym tonący człowiek, który rozpaczliwie usiłuje złapać oddech – straszny sen trzymał ją w swych szponach i pogrążał w nienazwanym, obezwładniającym przerażeniu. Otaczała ją pierwotna, zła moc, a Jinny unosiła do góry ręce, by się przed nią osłonić. Uchylała się przed nią, krzycząc na całe gardło, i czuła, jak traci grunt pod nogami. W całym wszechświecie nie istniało miejsce, w którym mogłaby się ukryć. Pozostało jej jedynie zwinąć się w kłębek i zastygnąć już na zawsze w przerażeniu.

Dziewczynka obudziła się zlana potem, z twarzą oblepioną mokrymi kosmykami długich, rudych włosów. Zdawało się jej, że w ciszy sypialni wciąż rozbrzmiewa echo jej przeraźliwego krzyku. Przez kilka sekund leżała w bezruchu, sparaliżowana wspomnieniem złego snu, a potem omiotła pokój wpółprzytomnym wzrokiem. Nic się nie zmieniło i wszystko było na swoim miejscu. Szarzejące niebo za oknem wskazywało, że zaczyna wstawać kolejny dzień.

Jinny od razu pomyślała o koniach i w panice rzuciła się do okna. Przypomniał się jej poranek zeszłej wiosny, kiedy po przebudzeniu jak zwykle podeszła do okna, by spojrzeć na Shanti, swoją ukochaną arabską klacz, i zobaczyła pustą łąkę. Tego ranka jednak konie były na swoim miejscu: Shanti, Jeżynek – krępy, kary kuc wypożyczony ze stadniny panny Tuke oraz Pisanka, biała klacz u kresu życia, którą Jinny uratowała od okrutnego losu – właściciel szkółki jeździeckiej chciał sprzedać ją do rzeźni. Wszystkie konie były teraz bezpieczne. Dziewczynka przysiadła na krawędzi łóżka, by nie ryzykować ponownego zaśnięcia, przerażona tym, że koszmar może powrócić. Na samą myśl o tym śnie odczuwała panikę. Oby nigdy do tego nie doszło, powtarzała bezgłośnie, chociaż sama nie wiedziała, co ją aż tak bardzo przeraziło.

Jinny Manders, uspokój się, przywołała się w myślach do porządku. Przestań się wygłupiać. Szkoła się skończyła i przed tobą sześć długich tygodni niczym nieskrępowanej wolności, a ty trzęsiesz portkami ze strachu z powodu jakiegoś głupiego snu. Wciąż jednak miała poczucie, że gdzieś w zakamarkach rzeczywistości czai się tajemniczy mrok. Życie Jinny toczyło się zwykłym trybem, do którego zdążyła już przywyknąć od momentu, kiedy wraz z rodzicami, Petrą – swoją szesnastoletnią siostrą – oraz z Mikiem – dziesięcioletnim bratem – porzucili miejskie życie w Stopton i zamieszkali w stojącym pośród szkockich wrzosowisk domu z szarego kamienia, tuż przy zatoce w Finmory. Teraz jednak pod powierzchnią zwykłego życia dawał się wyczuć nieokreślony niepokój, który nie odstępował dziewczynki na krok. I choć nie potrafiła sprecyzować tego uczucia, stale jej towarzyszyło.

Nie mogę tutaj o tym myśleć, stwierdziła Jinny i postanowiła opowiedzieć o swoich zmartwieniach Shanti. Arabska klacz zawsze ją rozumiała.

Dziewczynka ubrała się szybko, lecz zanim wyszła z pokoju, pobiegła jeszcze do drugiej części pomieszczenia, w której okno wyglądało na wrzosowiska i majaczące w oddali wzgórza. Ściany tej części pokoju oklejone były jej rysunkami. Stało tam biurko, które w ciągu roku szkolnego służyło do odrabiania lekcji, a teraz piętrzyły się na nim stosy kartek i pudełka z farbami. Na ścianie widniało malowidło Czerwonego Konia. Dziewczynka zastała je na ścianie pokoju, sprowadzając się do Finmory. Kilka miesięcy temu razem ze starą szamanką z plemienia wędrowców odnowiły to malowidło i teraz majestatyczny rumak patrzył prosto na Jinny złotymi, pełnymi mocy oczami. To tajemnicze zwierzę miało nad nią przedziwną moc, jednak tego poranka przywoływało jedynie wspomnienie nocnego koszmaru.

Dziewczynka odwróciła się czym prędzej i zbiegła po stromych, drabiniastych schodach. Minęła zamknięte drzwi sypialni rodziców, zbiegła szerokimi schodami na parter i wypadła przez drzwi wejściowe.

Świat wydawał się pogrążony w zupełnym bezruchu.

Mój świat, pomyślała Jinny, biegnąc po trawie mokrej od rosy, mijając po drodze stajnię i budynki gospodarcze, które niszczały nieużywane, kiedy rodzina Mandersów sprowadziła się do Finmory, a teraz służyły do przechowywania paszy oraz sprzętu jeździeckiego. Pobiegła dalej, na łąkę, na której pasły się konie. Miała przed oczami migoczącą w oddali taflę wody w zatoce.

Żyjemy tu jak w bańce mydlanej, która w każdej chwili może prysnąć, pomyślała Jinny. Wszyscy są bezpieczni i robią to, na co mają ochotę. Petra ćwiczy na pianinie i przygotowuje się do egzaminów, Mike skacze do góry z radości, że pan MacKenzie pozwala mu jeździć traktorem, a ja mam swoją klacz.

I gdy tak biegła, nagle poczuła się tak, jakby oglądała początek filmu, w którym drobna dziewczynka z rudymi włosami pędzi bladym świtem przez łąkę, nie zdając sobie sprawy z tego, że świat, jaki znała do tej pory, zaraz się skończy, a za chwilę nastąpi zwrot akcji i przewróci całe jej życie do góry nogami.

Mamy tak wiele, pomyślała z wdzięcznością Jinny. Wzgórza, morze i wolność. Tak wiele. Żyjemy tu jak w bajce.

Ale przecież Shanti, czekająca już na nią przy bramie, była prawdziwą klaczą z krwi i kości. W przeszłości męczyła się w cyrku, a teraz należała do Jinny. Dziewczynka przeczytała kiedyś fragment książki, w którym szejk arabski opisywał swojego konia, i mogłaby powtórzyć za nim słowo w słowo: „Jej twarz jest jak rozświetlona lampa, która prowadzi wiernych do domu Allaha”.

Jinny przeskoczyła przez bramę i zarzuciła ramiona na szyję klaczy, przyciskając twarz do jej ciepłej sierści.

– Kochany koniku – szepnęła. – Jak to dobrze, że jesteś prawdziwa. Wspomnienie koszmaru trochę zbladło, gdy Shanti odwróciła głowę oraz ogrzała twarz i szyję dziewczynki ciepłym oddechem.

Pisanka, biała klacz, leżała na boku z wyciągniętymi nogami. Jej ciało zdawało się być szkieletem z naciągniętą, cienką jak pergamin skórą, a długa szyja wydawała się tak wiotka, że klacz sprawiała wrażenie, jakby nie była w stanie podnieść głowy. Jedynie grzywa i ogon, opadające srebrną falą, świadczyły o dawnej urodzie i kondycji klaczy, która w przeszłości brała udział w pokazach. Dziewczynka czesała je teraz z wielkim zaangażowaniem. Odkąd uratowała Pisankę ze szkółki jeździeckiej „Arrana”, stan klaczy bardzo się poprawił i dziewczynka była niemal pewna, że Pisankę czekają w Finmory długie dni spokojnego życia. Wyobrażała sobie, jak klacz latem pasie się razem z Shanti i Jeżynkiem, a zimą leży na ciepłej słomie w bezpiecznej stajni, podczas gdy na zewnątrz szaleje zawierucha.

– To prawdziwy cud, że ona jeszcze żyje – stwierdził weterynarz, gdy na początku pobytu Pisanki w Finmory podał klaczy środki na odrobaczenie. – Niedługo pewnie stuknie jej czterdziestka.

– Ale przecież widać u niej szaloną poprawę – zaprotestowała dziewczynka.

– Przechowaj ją przez lato, a później... – weterynarz zawiesił głos, zostawiając w domyśle wyrok śmierci.

– Niech pan tak nie mówi. Pisanka pożyje jeszcze kilka ładnych lat.

Wtedy Jinny była tego pewna, jednak teraz trudno było nawet patrzeć na klacz, która często stała w bezruchu z nisko opuszczoną głową przez wiele godzin i nie miała już nawet siły skubać trawy. Nie chciała jeść specjalnej mieszanki, którą Jinny przygotowywała dla niej z otrąb i owsa wymieszanego z kawałkami jabłek lub buraków cukrowych, wyżebranych od pana MacKenzie z sąsiedniej farmy. Nawet gdy dziewczynka przynosiła jej tartą marchewkę, Pisanka tylko odwracała głowę.

Jinny przytuliła teraz policzek do szyi Shanti, żeby odpędzić czarne myśli. Pisanka zasłużyła sobie przecież przynajmniej na jedno spokojne, szczęśliwe lato w Finmory po tym wszystkim, co przeszła w szkółce jeździeckiej.

Przy białej klaczy stał Jeżynek, jak zawsze krępy, silny jak czołg i uparty jak osioł. Kiedy Jinny po raz pierwszy przyprowadziła Pisankę na pastwisko, Jeżynek przywitał ją rżeniem i skubaniem w szyję. Dziewczynka była pewna, że konie znają się z przeszłości. Od momentu ponownego spotkania były nierozłączne.

Przez większą część roku Jeżynek mieszkał w Finmory i Mike dojeżdżał na nim do szkoły w Glenbost. Jednak w czasie letnich wakacji kuc zwykle wracał do stadniny panny Tuke i tak jak pozostałe kucyki brał udział w rajdach konnych oraz biegach przełajowych organizowanych przez właścicielkę stadniny.

Być może w tym roku panna Tuke o nim zapomni. Może przypomni sobie dopiero we wrześniu, kiedy zacznie się już szkoła.

Ależ oczywiście, że może u nas zostać. Traktujemy go, jakby był nasz, Jinny zwróciła się w wyobraźni do właścicielki stadniny. To zabawne, że tak mówisz, bo właśnie postanowiłam, że wam go podaruję. Od tej chwili należy do was, odparła wyobrażona rozmówczyni. To bardzo miło z pani strony, dziękowała dziewczynka. Przestań, upomniała się natychmiast w myślach. Wiesz, że nigdy do tego nie dojdzie.

Była pewna, że prędzej Shanti urosną u ramion skrzydła, niż panna Tuke zdecyduje się oddać Jeżynka. Już niedługo zadzwoni telefon i w słuchawce rozlegnie się jej głos, oświadczający, że najwyższy czas, by ten czarny łobuz zaczął uczciwie zarabiać na swoje utrzymanie.

Pisanka będzie bardzo za nim tęsknić. Co ona bez niego pocznie?

Jinny nie potrafiła znaleźć odpowiedzi na to pytanie.

Podeszła powoli do klaczy i kucyka. Jeżynek ożywił się na widok dziewczynki i zaczął trącać pyskiem jej kieszeń w nadziei na smakołyki.

– Poczekaj. – Jinny odepchnęła go na bok. – Jak wrócisz do stadniny, wszyscy będą cię rozpieszczać. Nie ze mną te numery.

Obrażony kuc zagrodził jej przejście, odwracając się do niej zadem.

– No dalej, zejdź mi z drogi – upomniała go ostro Jinny.

Ani mi się śni, zdawał się mówić kucyk, który teraz obrócił głowę w stronę Jinny i przybrał niewinną minę.

– Błazen – mruknęła dziewczynka, podając mu wyciągnięty z kieszeni kawałek marchewki.

Na widok zbliżającej się postaci biała klacz uniosła nieco głowę i przyglądała się dziewczynce zamglonymi oczami. Jinny przykucnęła przy niej na trawie, delikatnie gładząc jej szorstką, zapadniętą skórę szyi. Wyjęła z kieszeni kostki cukru i kawałki marchewki, jednak Pisanka odwróciła głowę. Jej reakcja zmroziła dziewczynkę, która wstała i jeszcze raz przyjrzała się uważnie klaczy, jednak próżno było szukać oznak jakiejkolwiek poprawy.

Nagle Pisanka wyprostowała nogi i podniosła się z trudem. Przed chwilę stała w miejscu, chwiejąc się ze zwieszoną głową, ale w końcu zrobiła kilka kroków i zaczęła skubać trawę.

Serce Jinny przepełniła nadzieja. Biała klacz miała przecież swoje lata, może po prostu od czasu do czasu potrzeba jej było więcej odpoczynku.

Za plecami dziewczynka usłyszała odgłos kopyt Shanti, więc odwróciła głowę. Przy bramie stał jej przyjaciel Ken, a przy jego nodze warował Kelly.