Przełożyła z angielskiego

Maria Jaszczurowska

WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

Triple Fault

Projekt okładki

JESSICA HANDELMAN

Fotografia na okładce

© 2009 by MONICA STEVENSON

Redakcja

CELINA RYMSZA

Korekta

ALEKSANDRA HADA

Redakcja techniczna

LOREM IPSUM

CANTERWOOD CREST #4: Triple Fault by Jessica Burkhart

Polish Language Translation copyright © 2015 by PUBLICAT S.A.

Original English language edition copyright © 2009 by Jessica Burkhart Published by arrangement with Aladdin, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Polish edition © Publicat S.A. MMXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5281-7

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

Dedykacja

1. Pierwszy pocałunek. O mały włos!

2. Witamy w Winchester. Wcale nie serdecznie

3. Zatruta czekolada

4. Fanka

5. Uwaga, zagrożenie!

6. O włos od ujawnienia

7. Próba sił w kawiarni

8. Koniec duetu S i S

9. Chcecie zobaczyć, jak się jeździ?

10. Obiad, ale wcale nie randka

11. Spokojne popołudnie. Marzenia

12. Tak by pasowało

13. Trio kontra Królewny

14. Co robić?

15. Pasmine?

16. Nudzi ci się? To na koń!

17. Naskarżyć czy nie naskarżyć?

18. Czym właściwie jest sport?

19. Plus jeden

20. Kara czy co?

21. Rozmowa

22. Co za błysk!

23. Znów współpraca

24. Naprawdę myślałaś, że ci się uda?

25. To twoje świadectwo!

26. A nie mówiłam?

27. Mój kumpel Eric

28. Lista gości

29. Pora rozwinąć czerwony dywan

30. Potrójne uderzenie

31. Nienawidzę poniedziałków

32. Prawda wychodzi na jaw

33. Kłamczucha

34. Werdykt

Notka o autorce

Najlepsze nieprzyjaciółki

Podziękowania

Słowniczek

Przypisy

Kate Angelelli

– za komentarze na różowo i fioletowo.

Za błyskotliwą zachętę.

Za Brooklyn

1. Pierwszy pocałunek. O mały włos!

No powiedz to!, ponagliłam się w myślach. Odpowiedz mu.

Poprawiłam się na skrzynce ze szczotkami leżącej przed boksem Księcia. Jak ktoś pyta, czy może cię pocałować, to powinno się odpowiedzieć. Jednak widząc twarz Erica zaledwie kilka centymetrów od mojej, czując na sobie jego pełne wyczekiwania spojrzenie, nie zdołałam zebrać myśli, a co dopiero mówić o skleceniu sensownego zdania. Mój koń, Książę, parsknął, patrząc na nas z góry, jak gdyby on sam był ciekaw mojej odpowiedzi. Szczerze mówiąc, w tej chwili nie zastanawiałam się już nad tym, że moja najlepsza przyjaciółka, Callie, i mój niedoszły chłopak, Jacob, mnie oszukali. Ani nad tym, że omal nie zaprzepaściłam szansy na zaprezentowanie się przed łowcami talentów do reprezentacji młodzików. Wiedziałam, jakiej odpowiedzi chcę udzielić – miałam ochotę pocałować Erica.

Sądząc po radosnym wyrazie jego twarzy, Eric chyba wiedział, o czym myślę. Czarne włosy opadły mu na jedno oko, kiedy pochylił się nade mną. Nie zwróciłam uwagi na szum w uszach ani na nerwowy ścisk w żołądku. Usta Erica były coraz bliżej moich. Zacisnęłam powieki.

O.

Rany.

– Eric? – zawołał ktoś nagle.

Oboje gwałtownie podnieśliśmy głowy.

– Eric? – rozległ się znów męski głos.

To pan Conner! Kroki naszego trenera słychać było w przejściu między boksami.

– O ja cię! – szepnęłam, zeskakując ze skrzynki.

Zachwiałam się i Eric szybko wstał, żeby mnie chwycić i powstrzymać przed upadkiem. Ze wszystkich sił starałam się nie rumienić.

– Spokojnie – szepnął ze śmiechem Eric.

– Wielkie dzięki! – syknęłam.

Czułam, że policzki nadal mam czerwone.

Pan Conner podszedł do nas. Zatrzymał się i utkwił we mnie wzrok.

– Rozmawialiśmy o pokazie – wymamrotałam.

Eric spojrzał na mnie, jakby chciał powiedzieć: „Słodko się tłumaczysz”. Uznałam, że lepiej będzie zamilknąć.

– W porządku – powiedział trener, przyglądając mi się.

Poczułam się nieswojo. Czy mam na czole napisane, że przed chwilą omal nie całowałam się z chłopakiem? Przerzuciłam ramię przez drzwi do boksu Księcia i oparłam się o nie, starając się wyglądać naturalnie i na luzie.

– Ericu, chciałbym, żebyś mi pomógł poszukać paru dokumentów dla łowców talentów. Niedługo odjeżdżają – rzucił pan Conner.

– Oczywiście – odparł Eric.

– To do zobaczenia – pożegnałam się z Erikiem. – Albo nie. To znaczy, nie będę cię specjalnie szukała. Jeśli się akurat spotkamy, to super, a jak nie, to też w porządku.

Siedźże już cicho!, zganiłam się w myślach.

Pan Conner znów mi się bacznie przyjrzał, delikatnie pokręcił głową, po czym zawrócił i ruszył do wyjścia. Chłopak skierował się za nim, ale obejrzał się jeszcze przez ramię.

– Świetne zagranie – wyszeptał bezgłośnie.

Przewróciłam oczami, ale wciąż mimowolnie się uśmiechałam. Kiedy trener i Eric wyszli ze stajni, oparłam się o drzwi do boksu Księcia. Wybitną aktorką raczej nie zostanę.

– Cześć! – Usłyszałam nagle Paige Parker, moją przyjaciółkę i współlokatorkę. Podeszła do mnie i spytała: – Wracamy do internatu?

Rankiem Paige przyszła do stajni, by obejrzeć mój pokaz jazdy konnej przed łowcami talentów, ale nie miała pojęcia o tym, co rozgrywało się za kulisami.

– Spotkajmy się na miejscu – zaproponowałam. – Chciałam jeszcze chwilkę pobyć z Księciem.

Chciałam też zaczekać na Erica.

Paige kiwnęła głową.

– Dobra! – Przez chwilę milczała, jak gdyby domyślała się, że coś jest nie tak, ale uśmiechnęłam się do niej promiennie, zanim wyszła ze stajni.

Wsunęłam się do boksu Księcia i objęłam go za szyję. Zamrugał leniwie, kiedy głaskałam strzałkę na jego głowie i kiedy chciałam rozplątać jego kasztanowatą grzywę. Musiałam stanąć na palcach, by dosięgnąć do jego uszu. Nawet jak na konia z domieszką krwi angielskiej i belgijskiej, Książę był dość wysoki.

– Prawie całowałam się z Erikiem! – szepnęłam do niego rozradowana.

Nawet okropne wydarzenia dzisiejszego poranka nie zdołałyby stłamsić mojej radości z powodu pocałunku, od którego byłam o włos.

– Posłuchaj, koniku – zwróciłam się do Księcia. – Wiem, że jazda nam nie poszła, bo przejmowałam się Jacobem, ale łowcy talentów powiedzieli, że złożyli to na karb zdenerwowania – czyli w sumie dobrze się skończyło.

Dziewczyny z zaawansowanej drużyny w Canterwood mogły zająć maksymalnie trzy miejsca w reprezentacji młodzików. Jeśli razem z Księciem zrobimy wrażenie na łowcach talentów na kolejnym pokazie, w czerwcu, to mamy szansę dostać jedno z nich. Jeśli nie, możemy się pożegnać z marzeniami o reprezentacji.

Nagle zawibrował mi telefon. Otwarłam klapkę. To Eric.

„Utknalem w gabinecie pana Connera. Nie wyjde wczesniej niz za godzine. Przepraszam. Napisze pozniej, ok?”

Westchnęłam. „No trudno. Do zgadania”.

Chciałam zobaczyć się z Erikiem jak najszybciej. Ale chwila moment! Wtedy faktycznie mogłoby dojść do... pocałunku. Teraz, kiedy miałam okazję trochę się nad tym zastanowić, zaczynałam mieć wątpliwości, czy jestem na to gotowa. Nie miałam pojęcia, jak to jest. A co, jeśli pocałunki są obrzydliwe? To jednak dobrze, że pan Conner zjawił się w porę. Potrzebowałam jakichś porad i informacji na temat całowania. Pogłaskałam Księcia na pożegnanie.

– Do zobaczenia, koniku.

Kiedy ruszyłam do wyjścia, konie i jeźdźcy zaczynali wracać z ujeżdżalni do stajni. Przyjezdni uczniowie nieśli naręcza koców, derki, ochraniacze na ogony i owijki, by przygotować konie do drogi powrotnej. Schyliłam głowę, żałując, że nie mogę na chwilę stać się niewidzialna – było tu zbyt wiele osób, z którymi teraz nie miałam ochoty rozmawiać. Kiedy mijałam dereszowatą klacz stojącą na rozpinkach, skręciłam i omal nie wpadłam na Callie i Jacoba.

Z trudem powstrzymałam jęk. Jacob momentalnie spuścił oczy i wbił wzrok w ziemię.

– Sasho, proszę cię – zaczęła Callie. Głos jej drżał, a zaczerwienione oczy wskazywały na to, że przed chwilą płakała. – Nie mogłybyśmy...

Odwróciłam się.

– Muszę lecieć – powiedziałam.

– Sash – odezwał się Jacob.

Wreszcie podniósł głowę i spojrzał mi w oczy. Widziałam, że jest mu naprawdę przykro, ale mało mnie to obchodziło. Zabolało mnie, kiedy ujrzałam ich razem... Czuli się tak swobodnie w swoim towarzystwie. Najgorsze w tym wszystkim było to, że przez cały czas spotykali się za moimi plecami. Callie była nawet na mnie wściekła, bo sądziła, że interesuję się Erikiem. A wtedy jeszcze o nim w ten sposób nie myślałam. Wtedy jeszcze zależało mi na Jacobie. A, jak się okazuje, Jacob już wtedy myślał o Callie.

Pokręciłam głową, wymijając Callie, i wyszłam ze stajni. Zadrżałam z zimna. Marcowe powietrze było jeszcze chłodne. Skrzyżowałam ramiona. Na kampusie panowała dziwna cisza. Większość uczniów dopiero jutro miała wrócić z ferii. Słońce, które jasno świeciło podczas pokazu, teraz schowało się za wielką szarą chmurą. Kopnęłam leżącą pod moimi stopami łatkę zbrązowiałej trawy. Sama nie wiedziałam, jak powinnam zareagować. W jednej chwili cieszyłam się, bo byłam tak blisko pocałunku z Erikiem, a sekundę później miałam ochotę zwinąć się w kłębek, przypomniawszy sobie o Callie i Jacobie. Po raz pierwszy od bardzo dawna pożałowałam, że nie jestem w domu. Mama zrobiłaby mi malinowej herbaty, a tata śpiewałby jakieś żenujące przedpotopowe piosenki, udając, że gra na gitarze, żeby mnie rozśmieszyć. Było jednak za późno, żeby jechać do domu... W poniedziałek zaczynały się lekcje.

Nie chciałam nawet myśleć o lekcjach angielskiego, na których siedziałam w ławce z Callie. Też mi przyjaciółka! Szkoda, że nie chodzę na żadne zajęcia z Erikiem. Sama myśl o nim wywołała uśmiech na mojej twarzy. Od paru miesięcy moją uwagę zaprzątał jedynie Jacob. Przez to w ogóle nie zauważyłam, jakim inteligentnym, miłym i niesamowitym chłopakiem jest Eric. Do dziś w ten sposób myślałam tylko o Jacobie.

Ech. Nie chciałam się już nim przejmować.

Otwarłam drzwi do internatu Winchester Hall i weszłam do ciepłego korytarza. Wesołe żółte ściany nie poprawiły mi tym razem humoru. Chciałam się schować w pokoju. Człapiąc obok świetlicy, przystanęłam na chwilę, kiedy ciszę przerwał jakiś dziewczęcy głos.

– Nie szarp mojej walizki! I pospiesz się. Chciałabym się wprowadzić przed końcem semestru.

O nie!

2. Witamy w Winchester. Wcale nie serdecznie

Zrozpaczona ukryłam twarz w dłoniach.

– Ej, nie przewróć mi walizki! – warknęła dziewczyna.

Nie musiałam na nią patrzeć, by poznać, kto to, a walizka też wydała mi się znajoma. To była Jasmine King. Wcześniej chodziła do siódmej[1] klasy w Wellington, ale w tym semestrze przeniosła się do Canterwood. Była tak okropna, że przy niej Heather Fox – moja zmora, dziewczyna, która uważała się za królową Canterwood – sprawiała wrażenie uroczej. A to nie lada sztuka. Heather lubiła zastraszać i grozić. Jasmine posuwała się do działań.

– O rany boskie, wolniej już się nie da? – burknęła Jasmine do ekipy, która wnosiła jej bagaże.

Uznałam, że ten dzień nie mógłby chyba być gorszy. Cały był do bani. Fakt, że Jasmine wprowadzała się do Winchester, byłby prawdopodobnie najgorszy z tego wszystkiego, gdyby nie to, że odkryłam, iż dziewczyna, którą uważałam za najlepszą przyjaciółkę, spotyka się z moim byłym chłopakiem. To chyba też wiele mówi.

Poczłapałam dalej korytarzem, a za rogiem... Do licha! Toż to istna lawina bagażu! Pod sam sufit piętrzył się ogromny stos walizek na kółkach, skórzanych toreb, worków podróżnych, teczek i innych pojemników, których sama nie umiałabym nazwać. Dwóch umięśnionych chłopaków podniosło jedną z wielkich waliz, czerwieniąc się z wysiłku, po czym przetaszczyło ją przez drzwi.

– Sasho! – wykrzyknęła Jasmine z uśmiechem. – Przyszłaś, żeby mnie powitać w Winchester!

– Niezupełnie – odparłam.

Jas wydęła wargi.

– A czemu nie?

– Sama nie wiem. Może dlatego, że na zawodach próbowałaś zastraszyć naszą drużynę, oblałaś Arystokratę olejem przed startem Heather i niby to przypadkowo wylałaś mi melasę na głowę podczas kursu jeździeckiego – wyjaśniłam, krzyżując ramiona.

Jasmine machnęła ręką. Rzucił mi się w oczy nienaganny manicure.

– Oj, daj spokój. Będzie fajnie! A poza tym spójrz tylko! – Wskazała pokój, w którym już leżała sterta walizek. – Będę mieszkać tylko dwa pokoje od ciebie.

– Super – mruknęłam.

Patrzyłam, jak bagażowi wnoszą do jej pokoju kolejne torby. Jasmine stała bez ruchu, opierając dłonie na biodrach, i patrzyła groźnie na obu chłopców.

– Halo! – warknęła na jednego z nich, gdy omal nie upuścił jednej z walizek. – Uważaj na nią!

– W tym pokoju wcześniej nikt nie mieszkał – powiedziałam. – Kogo masz za współlokatorkę?

Jasmine pokręciła głową.

– Livvie powiedziała, że mogę mieć cały pokój dla siebie, bo dołączyłam w połowie roku. Wyjaśniłam, że będzie mi łatwiej się zaaklimatyzować, jeśli będę miała trochę przestrzeni dla siebie. Poza tym po co mi współlokatorka, skoro będę miała nowe przyjaciółki z drużyny jeździeckiej?

Z trudem powstrzymałam się, by nie przewrócić teatralnie oczami. Livvie, opiekunka internatu Winchester, z pewnością przejrzała udającą niewiniątko Jasmine. Nie mogło być inaczej.

– No tak, ma się rozumieć – odparłam. – Tak czy owak, muszę iść do siebie.

Przeskoczyłam nad torbą podróżną i przecisnęłam się pod ścianą, starając się nie przewrócić wysokiego stosu walizek.

Jasmine westchnęła.

– To miejsce ani trochę nie przypomina internatów w Wellington, ale niech będzie.

Jeśli tak się jej nie podoba w Canterwood, dlaczego nie wróci do swojej starej szkoły?

– Mnie się tu podoba – rzuciłam.

– No jasne, tobie to pewnie wystarcza.

Tym razem przewróciłam oczami, ale nic nie odpowiedziałam. Nie warto.

– Nie mogę się doczekać, aż wszystkich poznam – powiedziała Jasmine. Wyjęła pojemniczek z błyszczykiem, tym wiśniowo-waniliowym, którego nie miałam, i nałożyła sobie odrobinę. – Możemy urządzać sobie w świetlicy wieczory filmowe!

Spojrzałam na nią zaskoczona. Ona chyba żartuje!

– My możemy, ale ty nie. Jeśli nie będziesz milsza, nikt nie będzie chciał się z tobą kumplować.

Odeszłam, zostawiając Jasmine i świtę jej bagażowych. Otwarłam drzwi do swojego pokoju, ciesząc się, że nie muszę już patrzeć na Jas i na całą resztę świata.

– Uwierzyłabyś? – jęknęłam do Paige, gdy tylko zamknęłam za sobą drzwi.

– W co? – spytała moja przyjaciółka, odwracając się na krześle.

– Jasmine wprowadza się do Winchester!

– Jasmine King? Naprawdę? To była ona?

Przypomniałam sobie, że opowiadałam Paige o Jasmine i o tym, jaka z niej małpa, ale moja współlokatorka nigdy nie widziała jej na własne oczy.

– Tak! Nie wystarczyło jej, że na zawodach robiła wszystko, by nasza drużyna przegrała, ani to, że na kursie jeździeckim nie dawała mi żyć. Teraz będzie jeszcze mieszkała w naszym internacie.

Paige pokręciła głową.

– Nie mogę uwierzyć, że przydzielono ją akurat do Winchester.

– Ma cały pokój dla siebie. Dwa pokoje od nas.

– To niefajnie. – Paige zmarszczyła brwi. – Ale podejrzewam, że nie jest tak łatwo zmienić szkołę w środku roku. Livvie prawdopodobnie uznała, że przeprowadzka do jednego pokoju z dziewczyną, której się w ogóle nie zna, byłaby dla Jasmine stresująca. My miałyśmy szansę wymienić chociaż kilka maili przed rozpoczęciem roku szkolnego, żeby lepiej się poznać, prawda?

Ze złością zdjęłam buty i zajrzałam do szafy w poszukiwaniu czystych ubrań.

– Daj spokój. Jas za nic nie przejęłaby się współlokatorką. Możesz mi wierzyć na słowo.

Paige wzruszyła ramionami.

– Może i nie.

Miałam wrażenie, że chce coś jeszcze powiedzieć, ale umilkła. Była przekonana, że złoszczę się tylko z powodu Jasmine – nie miała pojęcia o tym, co zaszło między Callie a Jacobem. Nie byłam jednak gotowa, by już teraz jej o tym opowiedzieć – na razie nie chciałam do tego wracać. Potrząsnęłam głową, wyjmując z szafy ciuchy na przebranie. Jednej rzeczy byłam pewna – w internacie Winchester już nigdy nie będzie tak jak dotąd.

[...]

Przypisy

[1] W USA obowiązuje następujący system oświaty: szkoła podstawowa obejmuje klasy od 1 do 5, gimnazjum od 6 do 8, a klasy od 9 do 12 to liceum, zwane „college”. Po ukończeniu liceum i zdaniu matury można ubiegać się o przyjęcie na uczelnię wyższą.