Przełożyła z angielskiego

Maria Jaszczurowska

WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

Best Enemies

Projekt okładki

JESSICA HANDELMAN

Fotografia na okładce

© 2009 by MONICA STEVENSON

Redakcja

ALEKSANDRA HADA

Korekta

CELINA RYMSZA

Redakcja techniczna

LOREM IPSUM

CANTERWOOD CREST #5: Best Enemies by Jessica Burkhart

Polish Language Translation copyright © 2015 by PUBLICAT S.A.

Original English language edition copyright © 2009 by Jessica Burkhart Published by arrangement with Aladdin, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Polish edition © Publicat S.A. MMXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5326-5

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

Dedykacja

1. Werdykt

2. Na zawsze

3. Stolik dla dwojga

4. Sytuacja awaryjna

5. Lęk przed wodą

6. Absolutnie nic dziwnego

7. Czas na randkę

8. Chłopcy, którzy lubią komedie romantyczne

9. Spóźnialska

10. I kto jest prawdziwym jeźdźcem?

11. Ach, te nerwy

12. Ten dzwonek brzmi znajomo

13. Próba sił

14. Kibicujemy Ericowi

15. Oby nie na długo

16. Zabawa w słońcu

17. Nie ma miejsca na amory

18. Zdradziłam Księcia

19. Koń innej maści

20. Niezręcznie

21. Ha!

22. Katastrofa zespołowa

23. Coś więcej niż pizza

24. Oszukiwały czy nie?

25. Kto wymyśli nową ciętą ripostę?

26. Popatrzcie, kto przyszedł!

27. Sasha Silver – psychoanalityk

28. Na szczęście

29. Iskra

30. I kto tu kłamie?

31. Dobranoc!

32. Tak czy nie?

33. Wyznanie

O autorce

Podziękowania

Słowniczek

Przypisy

Twitterowi i HorseChick

– za akcje, których nie powstydziłby się James Bond

1. Werdykt

Dziewczyna grająca pierwsze skrzypce w grupie zwanej Triem stała bez ruchu w drzwiach świetlicy. Nigdy nie przypuszczałam, że zobaczę doskonałą, energiczną Heather Fox w takim stanie. Była blada jak ściana. Na jej ustach nie było śladu błyszczyka, a na policzku widniał rozmazany tusz do rzęs.

Poczułam nagły ścisk w żołądku. Wiadomości o Julii i Alison nie mogły być dobre.

– Heather, co się stało? – spytałam po raz kolejny. – Co jest? Powiedz mi.

Zsunęłam się z kanapy i stanęłam naprzeciwko niej. Heather podeszła do kominka i skrzyżowała ramiona.

– Heather... – odezwałam się.

Podniosła głowę i spojrzała na mnie przez łzy.

– To okropne – wydusiła z siebie. – Julia i Alison...

Ukryła twarz w dłoniach. Na moment zapomniałam, że się nie lubimy.

– Chodź. – Dotknęłam jej łokcia i zaprowadziłam ją na kanapę.

Usiadłam koło niej, zaskoczona, że się ode mnie nie opędza. Po chwili wyprostowała się i zaczęła opowiadać.

– Czekałam w Orchard na Julię i Alison – mówiła. – Kiedy wreszcie przyszły, wyglądały koszmarnie. Obie płakały. Ledwo rozumiałam, co do mnie mówią.

– Aha – odezwałam się łagodnie. – I co potem?

– Julia powiedziała, że dyrektor Drake zadzwoniła do ich rodziców – ciągnęła Heather – i poinformowała ich, że dziewczyny ściągały na sprawdzianie z historii. Alison próbowała wyjaśnić, że milion razy powtarzały, że wcale nie oszukiwały, ale dyrektorka twierdzi, że są na to dowody.

Heather westchnęła i potarła sobie skronie. Nie wiedziałam, do czego zmierza, ale przeczuwałam, że to się dobrze nie skończy.

Wzięła głęboki oddech i odwróciła się w moją stronę. Jej twarz nie wyrażała już żadnych emocji.

– Julia i Alison zostały wyrzucone z drużyny zaawansowanej.

2. Na zawsze

Następnego dnia rano, ciężko powłócząc nogami, szłam do stajni na poranny trening. Na zewnątrz mżyło. Stalowoszare chmury wyglądały tak, jak gdyby w każdej chwili mógł z nich lunąć ulewny deszcz. Miałam ochotę wrócić do pokoju i zakopać się w łóżku. Źle spałam, bo przez całą noc myślałam o Julii i Alison. Najpierw było mi ich żal, a chwilę później czułam gniew. Jeśli rzeczywiście ściągały na sprawdzianie, zasłużyły na usunięcie z drużyny. Ale czy tak było NAPRAWDĘ? Przeczucie podpowiadało mi, że tak.

Weszłam do pomalowanej na czarno i biało stajni. Minęłam boks Trix. Gniada klacz wystawiła głowę nad drzwiami do boksu. Najwyraźniej rozglądała się za Julią.

– Później przyniosę ci coś dobrego – obiecałam jej.

Otwarłam drzwi do siodlarni. Na ścianach, na pozłacanych hakach wisiały w rzędach lśniące siodła i ogłowia. Wyszukane, misterne szczegóły zdobień we wspaniałej stajni Canterwood nigdy się nie zestarzeją.

Zza rogu wyszła Callie Harper, moja przyjaciółka, z którą niedawno się pogodziłam. Niosła siodło i ogłowie Black Jacka. Zauważyłam, że ma na sobie nowe brązowe bryczesy, które w zeszłym tygodniu razem wybrałyśmy z katalogu Dover – jakiś czas temu, kiedy się kłóciłyśmy, bardzo mi brakowało naszych wspólnych zakupów internetowych.

– Dziwnie będzie bez Julii i Alison – powiedziała.

Kiwnęłam głową.

– Jak myślisz, na jak długo zostaną wykluczone z treningów? – zapytałam.

Callie wzruszyła ramionami, poprawiając sobie siodło na rękach.

– Bo ja wiem, może na miesiąc? Widziałam Julię na świetlicy w Orchard, zanim przyszłam do stajni.

– Mówiła coś?

– Nie. Była wściekła; miałam wrażenie, że nie ma ochoty rozmawiać. Przeszła koło mnie bez słowa.

– Wyobrażasz to sobie? W ogóle nie wolno im jeździć. A co dopiero...

– Nabór do reprezentacji młodzików – dokończyła Callie. – Wiem, też mi się to przypomniało.

– Myślę, że za parę minut się dowiemy, co dalej.

Wzięłam osprzęt Księcia i razem z Callie wyszłyśmy z siodlarni. Rozdzieliłyśmy się w przejściu. Krajowa reprezentacja młodzików – najważniejsza i najbardziej prestiżowa drużyna w kraju; co roku wybierano do niej kilku nowych zawodników. Callie, Julia, Heather, Alison i ja, a pewnie i Jasmine, od początku roku ciężko pracowałyśmy, żeby mieć szansę się tam dostać. Przeszłyśmy już dwie rundy testów i pokazów przed łowcami talentów do reprezentacji. Ostatni sprawdzian miał się odbyć za pięć tygodni.

– Witaj, Książę – odezwałam się do mojego kasztanowatego wałacha. Książę był rasy mieszanej: angielsko-belgijskiej. Zarżał wesoło na powitanie, a ja pogłaskałam go po białej strzałce na głowie.

Przypięłam uwiąz do skórzanego kantara i wyprowadziłam konia z przestronnego boksu. Stał spokojnie, kiedy przypinałam go do rozpinek. Szybko go wyczyściłam i osiodłałam. Wiedziałam, że pan Conner, nasz trener, będzie nam miał coś do powiedzenia na temat nowej sytuacji i chciałam to już mieć za sobą, żeby móc się skupić na tym, co najważniejsze – na przygotowaniach do sprawdzianu.

Kłusem wjechaliśmy z Księciem na ujeżdżalnię i dołączyliśmy do Heather i Callie, które już rozgrzewały swoje konie – Arystokratę i Jacka – jadąc wzdłuż ściany. Heather sztywno siedziała w siodle, a Arystokrata – koń pełnej krwi angielskiej – nerwowo szarpał głową, piłując sobie wodzami po szyi.

Pan Conner stanął na środku ujeżdżalni.

– Podjedźcie do mnie i ustawcie się w szeregu – zawołał.

Zatrzymałyśmy konie przed trenerem; Jack i Książę stanęły po obu stronach Arystokraty. Pan Conner skrzyżował ramiona. Był wysoki, więc nawet patrząc na niego z konia, czułam się onieśmielona.

– Z pewnością wszystkie już wiecie, że Julii i Alison nie będzie na treningu – odezwał się trener. – Zostały usunięte z drużyny zaawansowanej. Na zawsze.

Usłyszałam, że Callie głośno wciągnęła powietrze. NA ZAWSZE. Nie na miesiąc. Nie do jesieni. Na zawsze. Heather wycofała swojego konia spomiędzy Jacka i Księcia. Spojrzała na trenera. Na jej twarzy pojawił się rumieniec.

– Ja muszę... Przepraszam bardzo – wyjąkała.

Pan Conner kiwnął głową i patrzył, jak Heather odwraca Arystokratę, a następnie wyjeżdża kłusem z ujeżdżalni.

A to ci dopiero. Żadna z nas nigdy nie opuściła treningu w ten sposób. Trener najwyraźniej jednak rozumiał, że to dla Heather trudne przeżycie – Julia i Alison były jej najlepszymi przyjaciółkami.

– W Akademii Canterwood Crest nie tolerujemy oszustwa – mówił dalej pan Conner. – A już na pewno nie będę pozwalał na takie zachowanie wśród moich zawodników. Julia i Alison nie będą mogły jeździć do stycznia. Kiedy wznowią treningi, dołączą do grupy średnio zaawansowanej. Później będą musiały po raz kolejny udowodnić, że nadają się do drużyny zaawansowanej.

– A co ze sprawdzianem do reprezentacji? – spytała Callie, otwierając szeroko oczy. – Co z pokazami?

Trener pokręcił głową.

– Julia i Alison nie są już zawodniczkami drużyny zaawansowanej, więc nie będą mogły pokazać swoich umiejętności przed sędziami z reprezentacji.

Książę parsknął i zrobił krok w tył. Spuściłam wzrok i zauważyłam, że za mocno ściągnęłam mu wodze.

– Przepraszam – szepnęłam.

Pan Conner na pewno nie zmieni zdania. Julia i Alison na ten rok mogą się pożegnać z marzeniami o starcie w reprezentacji. Nie umiałam sobie nawet wyobrazić, jak musiały się z tym czuć.

– Jako że mamy teraz w drużynie zaawansowanej o dwie zawodniczki mniej – oznajmił trener – w ciągu najbliższych tygodni zorganizuję sprawdzian dla dwóch najlepszych jeźdźców z grupy średnio zaawansowanej. Jeśli pomyślnie przejdą testy, dołączą do naszej drużyny.

Eric i Jasmine – to ich trener musiał mieć na myśli. Eric z tygodnia na tydzień nabierał umiejętności, a Jasmine... Gdyby nie obchodziła się tak brutalnie z Feniksem na ostatnim sprawdzianie, pewnie już należałaby do naszej drużyny.

– Wiem, że to dla was smutna wiadomość – ciągnął pan Conner. – Ale będzie najlepiej dla wszystkich, jeśli zabierzemy się z powrotem do pracy. Proszę wyjechać na ścianę. Zacznijmy od kłusa ćwiczebnego.

Przez kolejne pół godziny wykonywałam polecenia trenera. Książę dawał z siebie wszystko – jak zawsze – ale ja przez cały czas myślałam tylko o Julii i Alison. Jeden głupi błąd, a tyle je kosztował.

Po treningu przekazałam konia Mike’owi – mojemu ulubionemu stajennemu, który zajmował się Księciem po porannych jazdach – i wyszłam ze stajni. Po drodze poczułam, że w kieszeni zatrząsł mi się telefon.

„Zgadnij, co sie stalo?”

To wiadomość od Erica – mojego chłopaka. Uśmiechnęłam się, bo wciąż nie mogłam się oswoić z myślą o tym, że mam pierwszego w życiu chłopaka.

„Co takiego?”

„Pan C chce mi zrobic test do druzyny zaaw.”

„WIEDZIALAM!!!:) Opowiesz mi pozniej!”

Schowałam telefon do kieszeni i z uśmiechem na twarzy ruszyłam przed siebie. Było tyle miłych rzeczy, o których mogłam myśleć. Mój chłopak będzie zdawał do drużyny zaawansowanej – byłam pewna, że się dostanie. Po wszystkim, co przeszłyśmy z Callie, znów byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Jasmine – choć w dalszym ciągu stanowiła dla nas zagrożenie – teraz wzięła na cel Heather, a wiedziałam, że kto jak kto, ale panna Fox zdoła sobie z tym poradzić. Razem z Księciem mieliśmy zamiar przyłożyć się do treningów przed ostatnim sprawdzianem do reprezentacji. Nie było mi jednak wesoło, kiedy myślałam o Julii i Alison.

Niestety, dziewczyny podjęły swoją decyzję. A ja muszę się skupić na swoich sprawach.

3. Stolik dla dwojga

Zajęłam miejsce przy stoliku na stołówce, a Eric usiadł naprzeciwko mnie. Dookoła panował harmider.

Stolik dla dwojga, pomyślałam sobie. W poniedziałek przestaliśmy ukrywać nasz związek. Wreszcie powiedziałam Callie i Jacobowi, że spotykam się z Erikiem. Trochę dziwnie się czułam, pokazując się oficjalnie z chłopakiem – w końcu tyle czasu trzymaliśmy wszystko w tajemnicy.

– Trochę dziwnie, prawda? Nie ma już Paige w roli przyzwoitki – zagadnął Eric, jak gdyby czytał mi w myślach.

Roześmiałam się.

– Masz rację, o tym samym pomyślałam.

Paige Parker, moja druga przyjaciółka i współlokatorka, przez parę tygodni pomagała mi ukrywać związek z Erikiem. Nie chciałam oficjalnie przyznać, że się z nim spotykam, bo miałam obawy, że wszystko może się popsuć, tak jak to było z Jacobem, moją wcześniejszą sympatią. Heather o mało nas nie rozdzieliła, ale koniec końców to Callie miała w tej sprawie decydujący głos. Nie zrobiła tego celowo, ale po prostu zakochała się w Jacobie wtedy, kiedy się z nim posprzeczałam. Wiele wody upłynęło, zanim zdołałyśmy o tym porozmawiać i wszystko sobie przebaczyć, ale wreszcie się udało.

Callie była szczęśliwa z Jacobem, ja z Erikiem. I wszyscy żyli długo i szczęśliwie. I tak dalej...

Ugryzłam kawałek grillowanego sera i rozejrzałam się dookoła. Jasmine siedziała przy stoliku z Violet, Brianną i Georgią – zawodniczkami drużyny zaawansowanej ósmoklasistów[1], które same siebie nazywały Królewnami. Do tamtego stolika nie podchodził nikt poza NIMI. Starsze dziewczyny właśnie roześmiały się z czegoś, co powiedziała atrakcyjna, ciemnowłosa Jasmine.

Odwróciłam się i spojrzałam na Erica. Przestań się nimi zajmować, upomniałam się w myślach.

– I jak, pan Conner wyznaczył ci już datę sprawdzianu? – spytałam.

– Jeszcze nie – odparł. – Ale mam nadzieję, że jestem dobrze przygotowany.

Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego dłoni.

– Oczywiście, że jesteś. Zresztą widzę, że wcale się nie denerwujesz.

– Tak tylko udaję. – Eric się roześmiał. – Zaczynam panikować.

Uśmiechnęłam się.

– Szkoda, że nie możesz razem z nami startować do reprezentacji – powiedziałam.

Eric nie brał udziału w poprzednich dwóch rundach pokazów przed sędziami, więc nie mógł się zakwalifikować do czerwcowego sprawdzianu.

– No, szkoda. Ale wolałbym najpierw trochę potrenować w drużynie zaawansowanej – jeśli się dostanę. Przede mną jeszcze dużo pracy, zanim będę mógł myśleć o reprezentacji.

Pokręciłam głową.

– Co ty opowiadasz! Jesteś najlepszym skoczkiem w Canterwood. Do reprezentacji przyjęliby cię z otwartymi ramionami.

– Nie jesteś obiektywna – powiedział ze śmiechem, wrzucając sobie do ust frytkę. – Poza tym to jest twoja chwila. To TY będziesz gwiazdą z siódmej klasy, która dostanie się do reprezentacji. Mówię ci – takie mam przeczucie.

W tej chwili poczułam, że mam ochotę go pocałować. Ale przy stolikach obok siedzieli inni uczniowie i jedli, więc byłoby to trochę obrzydliwe, prawda? Dlatego tym razem tylko się uśmiechnęłam.

– To jutro... – zaczęłam. – Pamiętasz, co jest jutro, prawda?

– Jutro? – Eric zabębnił palcami w stół. – Hmm. Nie. Nic mi nie przychodzi do głowy.

– Eric! – Kopnęłam go w kostkę pod stołem. – Oczywiście, że pamiętasz.

Przez chwilę patrzył na mnie zdziwiony, po czym uśmiechnął się.

– Ach, JUTRO. No jasne. Jutro wybieram się na pierwszą oficjalną randkę z moją dziewczyną, jak jej tam na imię... Jak ją gdzieś zobaczysz, przypomnij jej o tym, dobra?

Przewróciłam oczami.

– Nie wiem, kto to taki, ale jestem przekonana, że nie może się doczekać.

I na pewno się denerwuje. I cieszy. I pewnie w nocy nie zmruży oka.

Nagle usłyszałam stukot obcasów. Podniosłam głowę i zobaczyłam Heather. Nie była już taka blada, jak wczoraj, ale nadal widziałam na jej twarzy oznaki stresu – nawet korektor nie zdołał ukryć podkrążonych oczu. Uśmiechnęła się do mnie półgębkiem i skinęła głową Ericowi.

– No, nareszcie, Silver – rzuciła tylko i odeszła, zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć.

Heather odgadła mój sekret na piątkowej imprezie z okazji premiery Młodzieżowej kuchni, programu dla nastolatków, który prowadziła Paige. Namawiała mnie – no dobra, właściwie to mi groziła – żebym powiedziała Callie o Ericu i przestała się kryć po kątach z naszym związkiem. Imprezę zorganizowałyśmy z Paige po to, żeby wszyscy dowiedzieli się, że jest nową prowadzącą program kulinarny na kanale Food Network for Kids. Niestety, nie wszystko poszło zgodnie z planem.

Eric spojrzał na mnie z ukosa.

– Wiesz, niedawno Heather udzieliła mi całkiem dobrej rady – powiedziałam. – Ale oficjalnie się do tego nie przyznam.

– Do czego?

Skończyliśmy jeść i umówiliśmy się na SMS-a później. Szybkim krokiem ruszyłam wzdłuż korytarza, zmieniając piosenki na iPodzie, gdy nagle podniosłam wzrok i zobaczyłam Julię i Alison.

– Nie patrz tak na nas – rzuciła Julia.

– Że niby jak? – zapytałam.

Julia założyła za ucho kosmyk jasnych, równo przyciętych włosów.

– Jak na frajerki, które ściągają na klasówkach.

Wzruszyłam ramionami.

– Akurat teraz W OGÓLE na was nie patrzyłam, choć ściągałyście.

Alison się zarumieniła.

– Nieprawda!

– Wcale się nie uczyłyście – przypomniałam. – Za każdym razem, kiedy byłam w bibliotece, zajmowałyście się różnymi innymi rzeczami.

– Nie uczyłyśmy się w bibliotece. I co z tego wynika? Nie mieszkasz z nami w internacie – nie wiesz, co robiłyśmy przez cały czas – protestowała Julia. – Zresztą pomyśl, po co miałybyśmy ściągać tuż przed rekrutacją do reprezentacji? Za nic nie zaprzepaściłybyśmy takiej szansy!

Ciężko było mi w to uwierzyć. Poziom nauczania w Canterwood był niesamowicie wysoki – sama wiedziałam o tym najlepiej. Skoro dziewczyny za mało się uczyły, nietrudno było posądzić je o ściąganie. Poza tym dyrektorka wspominała, że ma na to dowody, więc o czym tu dyskutować?

Gdy mijała nas grupka dziewcząt, Julia podeszła do mnie.

– Wiesz, nie obchodzi mnie, co sobie o nas myślą. Ale nie mogę znieść tego, że zabroniono nam jeździć za coś, czego nie zrobiłyśmy.

Westchnęłam.

– Ale jeśli tego nie zrobiłyście...

– NIE ZROBIŁYŚMY – przerwała mi Alison.

– To będziecie musiały to udowodnić – dokończyłam i odeszłam w swoją stronę.

[...]

Przypisy

[1] W USA obowiązuje następujący system oświaty: szkoła podstawowa obejmuje klasy od 1 do 5, gimnazjum od 6 do 8, a klasy od 9 do 12 to liceum, zwane „college”. Po ukończeniu liceum i zdaniu matury można ubiegać się o przyjęcie na uczelnię wyższą.