WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

The Cruise Connection

Projekt okładki

ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Redakcja

IWONA GAWRYŚ

Korekta

IWONA HUCHLA

Redakcja techniczna

LOREM IPSUM

Copyright © Peter Kerr 2008

Polish edition © Publicat S.A. MMXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5409-5

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Statek wycieczkowy Ostentania – u wybrzeży wyspy Lanzarote, Wyspy Kanaryjskie, Północny Atlantyk – niedziela, 9 września

Andy’emu Greenowi pękały płuca, jego głowa eksplodowała, a ramiona i nogi młóciły wodę w rozpaczliwej próbie wypłynięcia na powierzchnię, zanim niepowstrzymane pragnienie zaczerpnięcia powietrza zakończy jego młode życie. Ale więził go wir wytworzony przez śmiertelne drgawki tonącego statku. Napierająca wciąż woda wciągała Andy’ego coraz głębiej, bombardując jego ciało przedmiotami zmytymi z pokładu i obracając nim, jakby był szmacianą lalką w pralce.

– Przecież jestem jeszcze chłopcem! – rozpaczał, zdając sobie sprawę z beznadziejności swej walki. – I mam taką przyszłość w policji, i w ogóle...

Wtem przez ryk kipieli przebił się głos – głos matki wypowiadającej jego imię i proszącej, by do niej wrócił. Jednak choć czarna dziura nieświadomości zaczęła już pochłaniać umysł młodzieńca, zdał on sobie sprawę, że wołanie to jest tylko złudzeniem wynikającym z niedotlenienia mózgu. Matka znajdowała się teraz przecież o ponad dwa tysiące mil stąd, w małym miasteczku Haddington, leżącym pośród wzgórz hrabstwa East Lothian, w sercu „Ogrodu Szkocji” – w rodzinnych stronach Andy’ego. Mimo wyczerpania młodzieniec pomyślał o tym, że nigdy więcej nie zobaczy już rodziców ani tego pięknego krajobrazu, co sprawiło, że korzystając z ostatniej krzty powietrza, jaka pozostała w jego płucach, wykrzesał z siebie resztkę sił, by dotrzeć na powierzchnię. Zacisnął powieki i spiął się w nadludzkim wysiłku.

– Andy! – ponownie krzyknęła matka nieszczęśnika, gdy jego głowa zderzyła się z czymś solidnym, lecz zarazem zmysłowo miękkim. Otworzył oczy i dostrzegł nogę – kołyszącą się przed nim zgrabną damską nogę. Gołą. Może i był skołowany, ale natychmiast zrozumiał, że skoro nie ma na niej żylaków, to nie może ona należeć do jego matki. Instynktownie złapał za górną część kończyny i rozpaczliwie podciągnął się nad powierzchnię.

– Andy! – rozległ się znowu krzyk, lecz tym razem rozbrzmiała w nim piskliwa nuta protestu.

Wtem dwie ręce chwyciły go pod pachami. Dłonie nie pasowały do zaobserwowanej nogi. Były to silne dłonie – dłonie mężczyzny; mocno szarpały one Andy’ego, by oderwać go od zgrabnej nogi.

– Och, uuu – zaświergotała kobieta, gdy głowa rozbitka wreszcie wynurzyła się z głębin. – Hi, hi, hi – zachichotała. – Zrobiło nam się z tego bliskie spotkanie, może troszkę za bliskie.

– W co ty się, do diabła, bawisz, Green? – warknął mężczyzna, do którego należały ciągnące Andy’ego dłonie. – Jesteś większym idiotą, niż kiedykolwiek przypuszczałem, a to znaczy naprawdę cholernie dużo, wierz mi!

Łapiąc wielkie hausty powietrza i drżąc na całym ciele, młody człowiek zamrugał, by pozbyć się szczypiącej w oczy wody, i potrząsnął głową, chcąc przywrócić sobie zdolność logicznego myślenia.

– C-co się stało? – wykrztusił. – G-g-gdzie ja jestem?

– Jesteś w jacuzzi, w takiej wannie z hydromasażem, ty pieprzony półgłówku!

Zmysły Andy’ego błyskawicznie wracały do siebie po przeżytym koszmarze pośród wód. Miał ochotę się skulić, gdy zaczął rozpoznawać tożsamość człowieka, który go chwycił. Szybko odzyskujące sprawność oczy nieszczęśnika potwierdziły jego obawy.

– Szefie? – spytał z zażenowaniem. – Szefie, czy to  p a n?

Komisarz Burns nie silił się na odpowiedź, ale powoli wstał z miejsca przy brzegu basenu, gdzie klęczał, kompletnie ubrany. Wbił w swego podwładnego złowróżbne spojrzenie, a potem gwałtownym ruchem głowy wskazał właścicielkę zgrabnego uda, które tamten wciąż ściskał, jakby od tej czynności zależało jego życie.

Andy z wahaniem podążył za wzrokiem przełożonego.

– Jesteście troszkę za bardzo pałąkowaci jak na misia koala, posterunkowy Green – zaszczebiotała właścicielka nogi, patrząc mu w oczy. Siedziała w jacuzzi tuż obok niego. – A przy okazji, słonko – dodała tym swoim uwodzicielsko wykwintnym akcentem z Glasgow, który Andy zawsze uważał za wyjątkowo podniecający – nikt dotąd nie wziął mnie za pień eukaliptusa.

– Więc Andy, co łóżkowe ma zapędy – warknął Bob – zabieraj swoje lubieżne łapska z nogi pani doktor Bryson. NATYCHMIAST!

Zażenowany w najwyższym stopniu Andy Green błyskawicznie wykonał polecenie.

– Naprawdę bardzo przepraszam, pani doktorko. No bo... znaczy się, tego... myślałem, że idę na dno z tonącym statkiem. Ten cały taki jakby prąd wody i rupiecie, co się unosiły na powierzchni, to jakby...

– Na powierzchni – przerwał mu Bob – unosi się tylko butelka piwa, którą wypuściłeś z ręki, a tam... – przerwał, by wskazać na dno baseniku – a tam leży para twoich laczków, które tu wpadły, kiedy zleciałeś z tej półki dupą do przodu.

Julia Bryson zachichotała szelmowsko.

Andy skierował zbolałe spojrzenie w głąb baseniku.

– O nie! Eleganckie skórzane japonki od mamy! Mówiła, że nie należy ich moczyć – jęknął. – Zabije mnie, jeśli je zniszczyłem.

– Kurde, to jest żałosne – wymamrotał Bob, sadowiąc się na leżaku.

– Nie przejmuj się, Andy – uśmiechając się, pocieszyła młodzieńca Julie. – Wyłowimy twoje klapki, a kiedy wyschną, wetrę w skórę krem do obuwia. Będą jak nowe, nic się nie martw.

Andy’ego bolała głowa, w ustach – jak sam to określił – czuł smak siodełka roweru górskiego, którym jechał nudysta, a jego mózg wciąż nie potrafił zebrać wszystkich myśli.

– A-ale co się stało, pani doktorko? – nalegał na udzielenie wyjaśnień. – Co ja takiego robiłem, że wpadłem do tej wody?

Zanim Julie zdążyła odpowiedzieć, Bob warknął:

– Urżnąłeś się jak świnia, Green. Kiedy tu podeszliśmy z doktor Bryson, siedziałeś skulony na tej ławeczce w jacuzzi z butelką w ręce. Głowa ci się kiwała, jakbyś miał złamany kark, i chrapałeś niczym hipopotam cierpiący na wzdęcie. – Bob cmoknął z rozdrażnieniem, po czym ponownie położył się na leżaku. Spojrzał na Julie z wyrzutem i burknął: – A co napadło panią doktor Bryson, żeby tam do ciebie wchodzić, to pozostanie dla mnie niepojęte.

– Och, daj spokój, Dzielny Szeryfie – złajała go Julie. – Nie bądź takim starym zrzędą. Andy zasłużył wczoraj na to, żeby trochę poświętować, tak jak my wszyscy. Przecież sprawa jest już rozwiązana, a pomyśl tylko – nadal mogłaby się ciągnąć, gdyby posterunkowy detektyw Green nie zrobił tego, co zrobił. Poza tym on nie jest teraz na służbie.

Bob chrząknął z dezaprobatą, przymknął oczy i zatonął we wspomnieniach...

Dwa tygodnie wcześniej – przed pubem Castle Inn, miasteczko Dirleton, południowy wschód Szkocji

– Takie życie to ja rozumiem – oświadczył Bob z uśmiechem, a potem obficie uraczył się swoim ulubionym piwem Belhaven Best. Siedząc wygodnie, napawał się widokiem złocistego napoju w półlitrowej szklance. – Sobotni poranek, koniec roboty aż do poniedziałku, Andy Green oddelegowany do służby w wydziale celnym, a Julie spędza tu ze mną spokojny weekend... – Pozwolił sobie na znaczący uśmieszek. – No, miejmy nadzieję, że nie  z a  spokojny. Taa, życie rzadko bywa jeszcze lepsze.

Podniósł wzrok ponad zajmowany przez siebie stolik przed starym pobielanym pubem. Znał to miejsce od zawsze – mały kamienny kościółek przy ścieżce prowadzącej nad brzeg morza, skwerek otoczony krytymi dachówką domkami z różami przy drzwiach, rozłożyste stare drzewa pod murem zamku. Dirleton – miasteczko uważane przez wielu ludzi za najpiękniejsze w Szkocji. Ilekroć oglądał ten widok, jego umysł nawiedzało mnóstwo miłych wspomnień. Bezcennych. A teraz, po wszystkich tych latach spędzonych wśród zgiełku Edynburga, gdy kariera policyjna Boba zaczęła rozkwitać, a jego małżeństwo rozpadło się za obopólną zgodą, wrócił w swe rodzinne strony, by zamieszkać w jednej z tych pobielanych chatek. Nawet mordęga dwudziestomilowej podróży do Edynburga była znośna, gdy dzień miał się kończyć w tym miejscu. Oczywiście, było też ulokowane przy Forth Street – w samym centrum miasta – mieszkanie Julie, w którym mógł szukać schronienia, gdy oboje delektowali się włoskim jedzeniem w usytuowanym za rogiem, przy Antigua Street, lokalu Ristorante Mamma Roma i nieco przesadzili z włoskim winem. „Tak” – rozmyślał. „W dzisiejszych czasach lepiej nie ryzykować jazdy z ilością alkoholu we krwi nawet nieznacznie przekraczającą dopuszczalny limit”. Kiedyś czasami tak robił, a bywało nawet, że włączał syreny i niebieskie światła, żeby szybciej dotrzeć do domu po spędzeniu wieczoru z młodymi gliniarzami w pubie. Teraz te wygłupy należały już do przeszłości.

Jego spojrzenie powędrowało ponad skwer, ku starodawnym ruinom zamku, któremu zajazd zawdzięczał swą nazwę. „Najpiękniejszy dom tej ziemi” – ktoś opisał tak Dirleton Castle w zamierzchłej przeszłości. Nastąpiło to jeszcze, zanim przed trzema stuleciami Cromwell przymaszerował tu z południa i kulami z ciężkich armat postrącał tynki ze ścian, próbując brutalnie narzucić swą wolę miejscowej ludności. Jego wojska zrobiły dokładnie to samo ze wszystkimi innymi wspaniałymi, starymi twierdzami w okolicy – dzieła kolejnych pokoleń mistrzów rzemiosła zostały na zawsze roztrzaskane przez żądnego władzy autokratę.

Bob zerknął na widniejący na pierwszej stronie leżącej przed nim gazety nagłówek artykułu o najnowszym kryzysie bliskowschodnim.

– Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają – mruknął. – Kiedy my się czegokolwiek nauczymy?

– Znów gadasz sam do siebie? Tyle razy mówiłam ci, że to pierwsza oznaka starczego zdziecinnienia. – Julie pocałowała Boba w policzek i usiadła obok niego. Wręczyła mu widokówkę. – To leżało u ciebie pod drzwiami, kiedy wyszłam spod prysznica.

Bob spojrzał na pocztówkę.

– Od Greena. Znaczek z Lizbony. Zaadresowana do komisarza Roberta Burnsa i podpisana posterunkowy detektyw Andy Green. – Pokręcił głową i westchnął. – To by było tyle, jeśli chodzi o D-U-P-A.

– Dupa? – zdziwiła się Julie, marszcząc czoło.

– Dogłębna Utajniona Procedura Analityczna. Kwintesencja tajniackiej roboty. Przecież już ci o tym mówiłem. – Spojrzał na nią współczująco i dodał: – Utrata pamięci – pierwsza oznaka starczego zdziecinnienia.

– Niech ci będzie. – Julie wzruszyła ramionami. – No dobrze, ale czemu on musi tak się kryć z tym swoim pobytem w Portugalii?

– Po prostu dlatego, że pracuje pod przykrywką dla gości z Wydziału Celnego Leith – w ramach szkolenia policyjnego. Udaje, że uczy się zawodu barmana na statku wycieczkowym, który płynie na Wyspy Kanaryjskie. Ma postarać się przeniknąć do jakiejś szajki przemytników papierosów.

Julie uniosła brwi.

– Fajnie dostać taką robotę.

– Taa, rozdają im teraz takie, kurde, ciepłe posadki – odrzekł Bob. – Nawet nie myślałem o takich mecyjach, kiedy sam byłem...

– Kiedy sam byłeś młody? – zadrwiła Julie.

Bob pociągnął kolejny łyk piwa.

Julia uśmiechnęła się promiennie do młodego kelnera, który pojawił się w drzwiach pubu.

– Dzień dobry, Vincent.

– Dla pani jak zwykle szprycer z różowego wina, doktor Bryson?

– Jeszcze chyba nie pora na napoje alkoholowe. – Julie z dezaprobatą rzuciła okiem na piwko Boba. – Nie, Vinny, poproszę świeży sok pomarańczowy. – Posłała mu kolejny uśmiech. – I dajmy spokój tej tytułomanii. Mów mi Julie.

– Umiesz owijać sobie takich młodzieniaszków wokół palca – zauważył oschle Bob, gdy kelner odszedł z uśmieszkiem samozadowolenia na twarzy. – Nie sądzisz, że w tym wieku nie wypada ci już zgrywać zalotnej szóstoklasistki?

Julie uszczypnęła go w policzek.

– Będę o tym pamiętała, kiedy następnym razem poprosisz mnie, żebym włożyła swój stary mundurek szkolny.

Bob rozejrzał się ukradkiem.

– Ciszej, na litość boską – syknął. – Tylko tego brakowało, żeby tutejsi pomyśleli, że jestem jakimś zboczkiem.

Julie poklepała go uspokajająco po ręce.

– Spokojna głowa, Dzielny Szeryfie, zabiorę twoją tajemnicę do grobu.

– Tak, tak, bardzo zabawne.

– W każdym razie – najeżyła się Julie – przestań ględzić, co mi wolno w moim wieku. Zdaje się, że to ty już niedługo dojdziesz do chwili, od której zaczyna się prawdziwe życie – ponoć!

– Ale bzdecisz! Do czterdziestki zostało mi jeszcze parę lat – no, prawie.

– Ho, ho! Trochę nam się przytępiły pazurki, co? – Julie znów poklepała go po ręce. – Mniejsza z tym, kochaniutki – powiedziała, naśladując protekcjonalny ton stereotypowej pielęgniarki z domu starców. – Rano zawsze dopilnuję, żebyś miał jajeczka  n a   m i ę k k o, kiedy już będziesz mógł tylko ciamkać pokarm dziąsłami.

– Do tej pory dawno już zostaniesz wymieniona na nowszy model, więc uważaj, żebyś nie wyszła na jajko mądrzejsze od kury.

– A jak z ciebie będzie taki kogut, to mój szkolny fartuszek idzie na eBay. – Podczas gdy Bob ją uciszał, Julie dodała donośnym głosem: – Wiesz, mówię o tym kusym fartuszku szkolnym, dodam jeszcze do tego czarne pończoszki w stylu Dziewczyn z St Trinian i pas z podwiązkami.

Bob częściowo zwrócił twarz w stronę dwóch panów w średnim wieku, którzy tłumili chichot przy sąsiednim stoliku.

– To humor z Glasgow – odezwał się z fałszywym uśmiechem. – Bywa trochę przaśny, ale nawet glasgowczycy z wyższych sfer, tacy jak ona, czasami nie potrafią się od niego powstrzymać.

– Jasna sprawa, my sami są chłopaki z Glasgow – odrzekł jeden z panów. – Stuprocentowi glasgowczycy, więc nie ma sprawy, co nie?

– Nie ma – powiedział drugi z nich. – A jak dziewuszka nie chce się stroić tak, jak pan chce, to nie można jej zmuszać, bo mogą za to zamknąć w mamrze i nie ma zmiłuj.

– Powiem panu szanownemu – poinformował Boba dyskretnym tonem pierwszy mężczyzna – że akurat handluję szmatkami, więc jakby szanowny pan życzył sobie szkolną marynareczkie, krótkie spodeneczki i czapeczkie dla siebie, to da się zrobić w try miga, a przy płatności gotóweczką mogę dać przyzwoity rabacik.

Nastąpił wybuch wesołości, w którym Julie ochoczo wzięła udział.

Bob odchrząknął, skierował ku obu panom wymuszony uśmiech, a potem z determinacją powrócił do lektury gazety.

Właśnie wtedy uwagę wszystkich obecnych przyciągnął pomrukujący cicho czarny rolls-royce z przyciemnianymi szybami, który zatrzymał się przed pubem. Nawet w tym zamożnym zakątku hrabstwa East Lothian widok takiej lśniącej limuzyny należał do rzadkości.

– To chyba królowa wreszcie przyjechała, żeby ci nadać ten zaległy tytuł szlachecki, Tam – powiedział jeden z mieszkańców Glasgow do kumpla.

– Pewnie, Eck, akurat! – odparł drugi.

Miał rację, ponieważ pierwszej postaci, jaka wyłoniła się z rollsa, nie można było wziąć za żadną z przedstawicielek brytyjskiej rodziny królewskiej. Była wprawdzie zbudowana jak nieokreślonej płci enerdowski kulomiot z lat siedemdziesiątych, ale zakrywająca cały dół twarzy broda nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że postać jest jednak mężczyzną, akcent zaś z pewnością  n i e   w s k a z y w a ł  na przynależność do wyższych sfer.

– Oczeń miłyje miejsce – warknął brodacz do jednego z dwóch posępnych fagasów, którzy wysiedli za nim z samochodu. Zatrzymał się, by spojrzeć w kierunku zamku, po czym dodał głośno: – Do czorta, może ja kupię też całe to sioło!

Następnie zarzucił na ramiona płaszcz z wielbłądziej wełny i wmaszerował do baru w towarzystwie obu członków swej świty, którzy idąc, patrzyli spode łba na klientów siedzących przy stolikach na zewnątrz lokalu.

Bob odwzajemnił krzywe spojrzenie.

– Kto to jest, do cholery? – spytał półgębkiem Julie. – Attaché kulturalny Arnolda Schwarzeneggera w Szkocji czy co?

Julie obojętnie wzruszyła ramionami.

– Skąd mam wiedzieć?

– To Borys Kaminski – poinformował Boba jeden z mieszkańców Glasgow. – Stoi o nim w pana gazecie. Ostatnia strona – dział sportowy.

– Taa – potwierdził jego kumpel. – Rusek nadziany jak cholera, przyjechał kupić klub Glasgow Rangers. Zresztą szanse ma na to marniutkie.

– No chyba że jest w moskiewskiej loży masońskiej – zażartował ten pierwszy.

Obaj pośmiali się z tego przez chwilę.

– Właściwie to on jest z Balgonii – dyskretnie wyjaśnił kelner Vincent, stawiając przed Julie szklankę soku pomarańczowego. – Wczoraj też przyjechał do nas na lunch. Mówi, że chce tu kupić posiadłość. Polowania, strzelanie, wędkarstwo – tego typu rzeczy. A, no i oczywiście przyciągają go wszystkie te pola golfowe w okolicy. Podobno lubi sport.

– Hm – mruknął Bob, przeglądając dział sportowy gazety. –  T e r a z  jest z Balgonii, ale tu piszą, że pochodzi z Ukrainy.

– Tak czy inaczej – wtrąciła się Julie – formalnie rzecz biorąc, nie jest Rosjaninem.

– Ale niewiele mu do tego brakuje – odparł Bob. – W każdym razie to kolejny z tych tajemniczych gości z postkomunistycznego Wschodu z rzadkim i niespodziewanym talentem do tego, żeby nas, tak zwanych kapitalistów, uczyć, jak z dnia na dzień zbić fortunę. Wszyscy są mniej więcej tak uczciwi jak kapuś w kryminale. – Nagle stracił zainteresowanie Borysem Kaminskim i powrócił do lektury części gazety poświęconej sprawom ogólnym.

Tymczasem z czarnego rolls-royce’a wyłoniła się czwarta postać, przysadzista i tęga. Mimo że przygrzewało sierpniowe słońce, była odziana od stóp do głów w futro, a jej wydatne kości policzkowe i mongoloidalne rysy nasunęły Bobowi podejrzenie, że pochodzi ona z rodu samego Czyngis-chana. Bez cienia uśmiechu na twarzy podreptała do pubu.

– Taa, to będzie pani Kaminska – stwierdził Tam z Glasgow. – W gazetach była jej fotka. Została Miss Syberii czy coś takiego, w latach sześćdziesiątych.

– Tera to ona bardziej wygląda na mistrzynię Syberii – w jedzeniu ciasteczek – zauważył jego towarzysz, Eck.

– Ano – zgodził się Tam. – A w przerwach między turniejami robi pewnie za ruchomy dmuchany zamek do wynajęcia, no nie?

Nie ustała jeszcze kolejna salwa chichotu, kiedy z drzwi pubu wyłonił się Borys Kaminski wraz z żoną i dwójką ochroniarzy. Mina Borysa wskazywała, że nie jest on szczęśliwym człowiekiem.

– Jeśli ta swołocz nie zna, jak zdziałać barszcz z pampuszkami – warknął, krocząc gniewnie do samochodu – to ja gdzie indziej jeść idę!

Julie nachyliła się ku Bobowi.

– Skądkolwiek by pochodził, przekleństwa w naszym języku wychodzą mu całkiem nieźle.

– Hm, skoro – jak piszą w gazetach – ostatnio większość czasu spędził na oglądaniu meczów piłkarskich w Szkocji, to nie ma się co dziwić.

Borys przerwał swój marsz w stronę samochodu, by zwrócić się bezpośrednio do Julie, której wdzięki oceniał bardzo ostentacyjnie, gdy przed kilkoma minutami szedł do pubu. Teraz oceniał je z jeszcze większą ostentacją.

– Miło mi was poznać, barysznia – oznajmił, stukając obcasami, skłaniając głowę i podając Julie rękę, a jednocześnie zupełnie ignorując Boba. – Borys Kaminski, do waszych usług.

Julie skromnie skinęła głową.

– Bardzo mi miło.

Borys wskazał na swój samochód.

– Podoba wam się ten duży rolls-royce, barysznia? – kontynuował ze swadą, nie czekając na odpowiedź. – U mnie jest ich cztery. U mnie jest też jacht oceaniczny z helikopterem, dużym, i jest u mnie cztery wielkie wille z basenami, i jest u mnie na lotnisku prywatny samolot z maszynami Rolls-Royce, dwiema dużymi, i...

– I jest też wasz duży cień – przerwał Bob – który zasłania mi słońce, więc prosiłbym, żeby pan łaskawie zszedł mi z drogi.

Borys poczerwieniał ze złości.

– Ty mnie każesz iść do czorta? – wykrztusił.

Komisarz był rozdrażniony i wcale się z tym nie krył.

– Poza tym pański samochód jest nieprawidłowo zaparkowany i jeśli natychmiast go pan nie przestawi, to... – Instynktownie sięgnął do kieszeni po swoją legitymację policyjną. – To cię...

Powstrzymało go silne szturchnięcie pod stołem – było to kolano Julie.

– D-U-P-A – szepnęła, zasłaniając usta dłonią.

Bob zrozumiał. Odkrywanie własnej profesji przed tym facetem nie miałoby sensu – w każdym razie nie po to, żeby wydusić z niego parę groszy kary za niedozwolone parkowanie. Sądząc z jego agresywnego zachowania, w przyszłości mogła się nadarzyć okazja do złapania Borysa Kaminskiego na czymś poważniejszym. Detektyw znał ten typ ludzi. W policyjnej grze dochodzi do dziwnych zbiegów okoliczności, a anonimowość jest w takich sytuacjach asem w rękawie gliniarza.

Pani Kaminska chwyciła męża za ściśniętą pięść.

– Chodź, Borysie – nalegała. – Na nas pora.

Borys głęboko wciągnął powietrze i skinął głową – choć zrobił to z wyraźną niechęcią.

– No – burknął do Boba, złowrogo mrużąc oczy. – No, ciebie to ja sobie bardzo dobrze zapamiętam. Borysowi Kaminskiemu NIKT nie będzie kazał iść do czorta!

– Ano, to se znalazłeś nowego kumpla, synku – powiedział do Boba Eck z Glasgow, gdy rolls już odjechał.

– Co za cholerna arogancja – wymamrotał Bob. – Przyjeżdżają tu sobie ze swoimi podejrzanymi łupami i zachowują się, jakby byli na własnym folwarku. – Zerknął z ukosa na Julie. – Taa i wszystkim to pasuje.

– Ja mam go gdzieś – oświadczył beznamiętnie Tam z Glasgow. – Żeby tylko nie wybulił podejrzanego ruskiego łupu na Glasgow Rangers.

– To nie lubicie Rosjan? – spytała Julie, żeby podtrzymać konwersację.

– A skąd, nic do nich nie mamy, złotko. Nie lubimy Glasgow Rangers.

– Jasna sprawa – zgodził się Eck. – My kibicujemy  C e l t i c   G l a s g o w.

Bob skrył twarz za gazetą. „Jak, do diabła, całe kraje na Bliskim Wschodzie czy gdziekolwiek indziej mają żyć ze sobą w zgodzie, jeżeli kibice dwóch klubów piłkarskich po dwóch stronach jednego cholernego miasta myślą tylko o tym, żeby szkodzić sobie nawzajem?” – rozmyślał. „Religia – to oczywiście jest źródłem konfliktu w obu wypadkach”.

– Boże, pomóż nam i chroń nas! – wymamrotał cynicznym tonem.

– Znów gadasz do siebie? – Julie uśmiechnęła się słodko.

Bob nie chwycił przynęty.

– Aby nie odchodzić całkiem od tematu... Co znaczyło to bary-coś tam, którym uraczył cię ten Rusek? Brzmiało jakoś tak nazbyt poufale.

– Barysznia? Och, to nic strasznego. Po prostu tak się mówi po rosyjsku „młoda damo” – i tyle. – Wyprostowała palec serdeczny lewej ręki i pomachała nim przed twarzą Boba. – A dokładniej:  n i e z a m ę ż n a  młoda damo!

W samą porę zadzwoniła komórka Boba, dając mu wymówkę do przejścia na skwer po drugiej stronie drogi. Zrobił to rzekomo przez grzeczność, ale równie silną motywacją była niechętna reakcja na niezbyt subtelną aluzję Julie do obrączek ślubnych. „Kto po ślubie się sparzył, ten do zaręczyn się nie pali” – brzmiało jego motto w tych sprawach. To chwilowe oddalenie się pozwoliło mu też uniknąć zaczepek Julie z powodu zaniedbania podstawowych założeń D-U-P-A, które sam kiedyś wymyślił po to, żeby móc wprowadzać w błąd i kontrolować nieszczęsnego Andy’ego Greena.

Gdy Bob rozmawiał przez telefon, Julie obserwowała jego gesty i miny, które najpierw wyrażały wyczekiwanie, potem napięcie, a w końcu zupełne załamanie objawiające się opuszczeniem ramion.

– Jak się nazywał wycieczkowiec z tej kartki od Greena? – spytał, gdy powrócił do stołu.

Julie podniosła widokówkę, by na nią spojrzeć.

– Ostentania.

– Właśnie tak jak, cholera, myślałem – jęknął Bob. – Takie już mam dziadowskie szczęście.

[...]