Przełożyła z angielskiego

Maria Grabska-Ryńska

WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

Absent in the Spring

Projekt okładki

ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Elementy graficzne na okładce

Kobieta © terriana/fotolia. Walizki © kreatiw/fotolia. Ramka © preto_perola/fotolia

Redakcja

ELŻBIETA SPADZIŃSKA-ŻAK

Korekta

JOANNA RODKIEWICZ

Skład

KRZYSZTOF CHODOROWSKI

Motto zaczerpnięto z sonetu 98, w: William Shakespeare, Sonety, w przekładzie Stanisława Barańczaka, wydawnictwo a5, Poznań 1993.

Absent in the Spring © 1944 The Rosalind Hicks Charitable Trust. All rights reserved.

AGATHA CHRISTIE and the Agatha Christie Signature are registered trade marks of

Agatha Christie Limited in the UK and/or elsewhere. All rights reserved.

W samotności © 2015 Agatha Christie Limited. (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

Powieść Absent in the Spring była wcześniej wydana w innym tłumaczeniu pod tytułami Samotna wiosną oraz Samotna.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-245-8210-5

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Epilog

Przypisy

Nie było mnie przy tobie wiosną...

William Shakespeare, Sonety

ROZDZIAŁ 1

Joan Scudamore zmrużyła oczy, bo w sali jadalnej panował półmrok, a ona była nieco krótkowzroczna.

Czyżby to...? Nie, niemożliwe. A jednak! Blanche Haggard!

Cóż za dziwny traf – ni stąd, ni zowąd spotkać na samym końcu świata szkolną koleżankę, której się nie widziało, policzmy... z piętnaście lat!

W pierwszej chwili Joan bardzo się ucieszyła. Z natury była kobietą towarzyską; lubiła spędzać czas w otoczeniu przyjaciół lub choćby tylko znajomych.

Ale...

Biedna Blanche, pomyślała mimo woli. Bardzo się posunęła. Wygląda tak staro, jakby minęły dekady... A przecież nie może mieć w tej chwili więcej niż... momencik... Czterdzieści osiem lat?

Wiedziona odruchem zerknęła w lustro, które jakby na życzenie wisiało tuż za stołem. To, co w nim zobaczyła, wprawiło ją w jeszcze lepszy humor.

Muszę przyznać, stwierdziła w duchu, że czas był dla mnie łaskawy.

Widziała szczupłą kobietę w średnim wieku, o zaskakująco gładkiej twarzy, ciemnokasztanowych włosach ledwie tylko muśniętych siwizną, pogodnych niebieskich oczach i skłonnych do uśmiechu ustach. Miała na sobie lekki, szykowny płaszcz podróżny i praktyczną spódnicę, w dłoni zaś dość spory podręczny neseser.

Wracała do Londynu drogą lądową. Zeszłego wieczoru dotarła tu pociągiem z Bagdadu. Dzisiejszą noc również miała spędzić w dworcowym hoteliku, a rano ruszyć dalej autobusem.

Do pośpiesznego wyjazdu z Anglii zmusiła ją nagła choroba córki i świadomość, że William (jej zięć) jest człowiekiem niezbyt praktycznym. Bez sprawnego nadzoru nad domową służbą groził im kompletny chaos.

Sytuacja została opanowana. Joan gładko przejęła rządy, zaplanowała wszystko od A do Z i dokonała właściwych posunięć. Dzięki jej zdolnościom organizacyjnym William, wracająca do zdrowia Barbara i ich maleńkie dziecko znów mieli normalny dom. Na szczęście, pomyślała, zawsze miałam głowę na karku.

Młodzi małżonkowie nie posiadali się z wdzięczności. Nalegali, żeby przedłużyła swój pobyt w Bagdadzie, lecz Joan odmówiła z uśmiechem, tłumiąc westchnienie. Musiała przecież mieć na względzie Rodneya. Biedny stary Rodney, po uszy zawalony pracą, tkwił w Crayminster i nie miał kto zadbać o jego komfort.

– Bo służba – stwierdziła Joan – to niestety tylko służba.

– Twoja służba, mamo – wtrąciła Barbara – zawsze chodzi jak w zegarku. Wytresowana do perfekcji!

Joan skwitowała śmiechem tę uwagę, ale zrobiło jej się przyjemnie. Co tu kryć, każdy lubi być doceniony. Czasami nawet się zastanawiała, czy jej rodzina w ogóle zauważa, ile trudu i poświęcenia wymaga sprawne prowadzenie domu.

Och, oczywiście, nie mogła się uskarżać. Tony, Averil i Barbara byli radością jej życia. Joan z Rodneyem mieli wszelkie powody do dumy. Ładne, zdrowe i grzeczne dzieci wyrosły na porządnych ludzi i każde z nich odniosło życiowy sukces.

Tony miał teraz plantację drzew pomarańczowych w Rodezji. Averil, o którą przez pewien czas bardzo się martwili, ułożyła sobie życie, wychodząc za bogatego – i uroczego – maklera giełdowego. Mąż Barbary z kolei objął dobrą posadę w irakijskim Departamencie Robót Publicznych.

Joan czuła przez skórę, że oboje z Rodneyem mieli dużo szczęścia – prywatnie jednak wyznawała pogląd, że szczęściu należy pomagać, i tu sporą część zasługi mogli przypisać sobie jako rodzicom. Wiele trudu i starań poświęcili wychowaniu tej trójki, doborowi odpowiednich nianiek, guwernantek, a później właściwych szkół. Dobro dzieci zawsze było na pierwszym miejscu.

Odwróciła się od lustra, czując miłe ciepło w okolicy serca. Poczucie, że człowiek dobrze wykonał swoją pracę, zawsze jest przyjemne. Nigdy nie marzyła o wielkiej karierze ani niczym w tym rodzaju. Wystarczyła jej rola żony i matki. Wyszła za człowieka, którego kochała, i to on odniósł sukces zawodowy – po części dzięki niej.

Delikatnym wpływem można zdziałać bardzo wiele, pomyślała. Kochany Rodney!

Znów poczuła ciepło w sercu na myśl, że wkrótce go zobaczy. Nigdy wcześniej nie rozstawali się na dłużej. Przeżyli razem szczęśliwe, spokojne życie.

No, może z tym spokojem to przesada. Życie rodzinne nigdy nie toczy się całkiem gładko. Wyjazdy na wakacje, choroby zakaźne, pękające od mrozu rury... Życie to w istocie ciąg małych, kameralnych dramatów. Rodney ciężko pracował – za ciężko, by pozostało to bez wpływu na jego zdrowie. Sześć lat temu poważnie się pochorował. Joan poczuła delikatne ukłucie wyrzutów sumienia. Rodney nie starzał się tak dobrze jak ona. Pochylił się, posiwiał. W jego oczach na stałe zagościło zmęczenie.

Ale, ostatecznie, takie już jest życie. Teraz, kiedy dzieci miały własne rodziny, firma prosperowała jak nigdy dotąd, a nowy wspólnik wniósł znaczny zastrzyk finansowy, Rodney mógł zwolnić kroku. Będą mieli czas na wspólne rozrywki. Muszą się więcej ruszać – choćby raz na jakiś czas spędzić tydzień lub dwa w Londynie. Rodney mógłby grać w golfa. Dlaczego nigdy wcześniej nie wpadło jej do głowy, żeby namówić go na golfa? Ruch na świeżym powietrzu jest bardzo zdrowy, zwłaszcza gdy ktoś całe dnie spędza za biurkiem.

Zakarbowawszy to sobie w pamięci, pani Scudamore jeszcze raz spojrzała w drugi koniec jadalni na kobietę, która – tak, to prawie pewne! – była jej dawną szkolną koleżanką.

Blanche Haggard. Jakże Joan ją podziwiała, gdy uczyły się razem u świętej Anny! Blanche była... oszałamiająca. Śmiała, dowcipna i śliczna, po prostu śliczna. Nie do wiary, że to ona – ta chuda, nerwowa, zaniedbana, starzejąca się kobieta. Cóż za ubiór! A przy tym wygląda na... co najmniej sześćdziesiątkę!

Trudno się dziwić, pomyślała Joan. Nie miała szczęśliwego życia.

Poczuła nagły przypływ irytacji. Co za karygodne, zbrodnicze marnotrawstwo. W wieku dwudziestu jeden lat Blanche miała u stóp cały świat. Urodę, pozycję, wszystko. Zmarnowała je, wiążąc się z nieodpowiednim mężczyzną. Kimże on był? A, tak, weterynarzem. Na domiar złego żonatym weterynarzem. Rodzice Blanche zareagowali z godną pochwały stanowczością – natychmiast zabrali ją w wycieczkowy rejs dookoła świata. Ale Blanche jakby nigdy nic zeszła z pokładu w Algierze czy Neapolu i wróciła do Anglii, do weterynarza. Oczywiście żona nie dała mu rozwodu, wkrótce stracił praktykę i zaczął pić. Po jakimś czasie wyprowadzili się z Crayminster i Blanche na długie lata zniknęła Joan z oczu. Wpadły później na siebie w Londynie u Harrodsa, w dziale obuwniczym. Z krótkiej rozmowy, którą Joan starała się prowadzić dyskretnie (bo Blanche nigdy nie dbała o dyskrecję), dowiedziała się, że Blanche wyszła w końcu za człowieka nazwiskiem Holliday, pracownika agencji ubezpieczeniowej, którą chciał rzucić, żeby poświęcić się pisarstwu. Pracował nad biografią Warrena Hastingsa i zamierzał przeznaczyć na nią cały swój czas, nie tylko wieczory po powrocie z biura.

Joan półgłosem wyraziła przypuszczenie, że w takim razie musi mieć zgromadzone środki.

– Nie, ani centa! – odparła ze śmiechem Blanche.

Na to Joan posunęła się do stwierdzenia, że w takiej sytuacji porzucenie pracy jest niezbyt rozsądne – chyba że jej mąż jest pewny sukcesu. Czy podpisał już umowę z wydawnictwem?

– Skądże! – odparła Blanche pogodnie, dodając, że jej zdaniem książka zrobi klapę, bo choć Tomowi bardzo na niej zależy, jest kiepskim literatem.

Poruszona Joan doradziła jej, by położyła temu kres, na co Blanche zmierzyła ją dziwnym spojrzeniem i odparła:

– Ale on tak bardzo chce być pisarzem, biedaczysko. Pragnie tego ponad wszystko na świecie.

– Czasem ktoś musi mieć rozum za dwoje – zauważyła Joan.

Blanche roześmiała się głośno, stwierdzając, że jej samej nigdy nie starczało rozumu nawet na jedną osobę.

Rozmyślając o tym później, Joan musiała przyznać, że Blanche miała w tym, niestety, całkowitą rację.

Po roku zobaczyła ją przypadkiem w restauracji w towarzystwie nadmiernie wystrojonej kobiety i dwóch równie ekstrawaganckich mężczyzn, wyglądających na artystów. Później Blanche przypomniała jej o swoim istnieniu tylko raz, po kolejnych pięciu latach, kiedy Joan dostała od niej list z prośbą o pożyczkę. Jej synek, pisała, ma być operowany; brakuje jej do tego pięćdziesięciu funtów. Joan wysłała jej dwadzieścia pięć i serdeczny list, w którym pytała o szczegóły. W odpowiedzi otrzymała pocztówkę z nabazgranym pośpiesznie: Kochana Joan, wiedziałam, że mnie nie zawiedziesz! – co można było uznać za podziękowanie, ale w żadnym razie za wyjaśnienie. Więcej się nie odezwała. I oto nagle objawiła się tutaj, w kolejowym hotelu na Bliskim Wschodzie, wśród skwierczących naftowych lamp, wzmagających jeszcze smród zjełczałego baraniego tłuszczu, parafiny i środków owadobójczych – postarzała, zbrzydła i ubrana jeszcze gorzej niż zwykle.

Blanche pierwsza skończyła jeść i zmierzała właśnie do wyjścia, gdy nagle dostrzegła Joan. Stanęła jak wryta.

– Jasny gwint! Toż to Joan we własnej osobie!

Natychmiast przysunęła sobie krzesło.

– Świetnie się trzymasz – zauważyła Blanche po wymianie powitań. – Wyglądasz co najwyżej na trzydziestkę. Gdzie się chowałaś przez te wszystkie lata? W chłodni?

– Bynajmniej. W Crayminster.

– Crayminster od kolebki po grób! – zaintonowała Blanche.

– Czy to tak źle? – odparła Joan ze śmiechem.

Blanche potrząsnęła głową.

– Nie – stwierdziła z powagą. – Powiedziałabym, że to bardzo dobrze. A co słychać u twoich dzieci? Masz dzieci, prawda?

– Tak, trójkę. Syna i dwie córki. Syn mieszka w Rodezji. Dziewczynki powychodziły za mąż. Jedna mieszka w Londynie, a druga w Bagdadzie, właśnie od niej wracam. Nazywa się teraz Wray, Barbara Wray.

Blanche kiwnęła głową.

– Poznałam ją. Miła dziewczyna. Bardzo wcześnie wyszła za mąż, prawda?

[...]