Prolog

Hyde Park, Londyn

8 kwietnia 1912 roku

Dziewczyna osunęła się na kolana i wybuchnęła płaczem. Towarzyszący jej chłopak rozejrzał się wokół. Tak jak się spodziewał, o tej porze park był zupełnie pusty. Moda na jogging miała nadejść dopiero wiele lat później, a dla śpiących na parkowych ławkach włóczęgów przykrytych jedynie gazetami było zbyt zimno.

Ostrożnie owinął chronograf chusteczką i schował go do plecaka.

Jego towarzyszka klęczała wśród przekwitłych krokusów pod jednym z drzew na północnym brzegu jeziora Serpentine. Ramiona jej drżały, a ciałem wstrząsał szloch, który brzmiał jak rozpaczliwy jęk zranionego zwierzęcia.

Nie mógł tego znieść, ale z doświadczenia wiedział, że lepiej będzie zostawić ją w spokoju. Usiadł więc obok na wilgotnej od rosy trawie, zapatrzył się w gładką niczym lustro powierzchnię wody i czekał. Czekał na to, by ból, który prawdopodobnie już nigdy do końca jej nie opuści, nieco zelżał.

Czuł się zresztą tak samo jak ona, ale starał się jakoś trzymać. Nie powinna martwić się jeszcze o niego.

– Czy wynaleźli już chusteczki higieniczne? – Pociągnęła w końcu nosem i zwróciła ku niemu twarz mokrą od łez.

– Nie mam pojęcia – odparł. – Ale mogę ci zaoferować stylową chusteczkę z materiału, z monogramem.

– G.M. Czyżbyś ukradł ją Grace?

– Nie, sama mi ją dała. Możesz ją teraz zasmarkać, księżniczko.

Oddając mu chusteczkę, ściągnęła usta w krzywym uśmieszku.

– Jest teraz kompletnie do niczego. Przepraszam.

– Ach, co tam! W tych czasach wywiesza się je na słońcu, żeby wyschły, i używa jeszcze raz – powiedział. – Najważniejsze, że przestałaś płakać.

W jej oczach natychmiast znów pojawiły się łzy.

– Nie powinniśmy byli tak jej zostawiać. Przecież ona nas potrzebuje! Wcale nie wiemy, czy nasz podstęp się uda, i nie mamy szansy kiedykolwiek się tego dowiedzieć.

Jej słowa go zabolały.

– Martwi zdalibyśmy się jej na jeszcze mniej.

– Gdybyśmy mogli się gdzieś ukryć wraz z nią, gdzieś za granicą, pod fałszywym nazwiskiem, do chwili kiedy będzie wystarczająco duża…

Przerwał jej, energicznie potrząsając głową.

– Znaleźliby nas wszędzie, rozmawialiśmy już o tym tysiąc razy. Nie zostawiliśmy jej, wybraliśmy jedyne właściwe wyjście: umożliwiliśmy jej bezpieczne życie. Przynajmniej przez najbliższe szesnaście lat.

Przez chwilę milczała. Gdzieś w oddali zarżał koń, a od strony West Carriage Drive dobiegły jakieś głosy, chociaż była jeszcze noc.

– Wiem, że masz rację – powiedziała w końcu. – Ale boli mnie świadomość, że już nigdy jej nie zobaczymy.

Przeciągnęła dłonią po zapłakanych oczach.

– Przynajmniej nie będziemy się nudzić. Prędzej czy później wytropią nas również w tych czasach i naślą na nas Strażników. On nie zrezygnuje bez walki ani z chronografu, ani ze swoich planów.

Uśmiechnął się, widząc w jej oczach błysk zainteresowania, i wiedział już, że kryzys minął.

– Może jednak byliśmy sprytniejsi niż on, a może na koniec okaże się, że ten drugi chronograf nie działa. Wtedy już się nie wydostanie.

– Byłoby wspaniale. Ale jeśli mu się uda, tylko my będziemy mogli pokrzyżować jego plany.

– I choćby dlatego zrobiliśmy to, co do nas należało.

Wstał i otrzepał dżinsy.

– Chodź już! Ta przeklęta trawa jest wilgotna, a ty musisz o siebie dbać.

Pozwoliła, by podciągnął ją do góry i pocałował.

– I co teraz zrobimy? Znajdziemy kryjówkę dla chronografu?

Zerknęła niezdecydowanie na most oddzielający Hyde Park od Kensington Gardens.

– Tak. Ale najpierw opróżnimy skrytki Strażników i weźmiemy sobie pieniądze. A potem możemy pojechać pociągiem do Southampton. Stamtąd w środę wypływa w swój dziewiczy rejs „Titanic”.

Roześmiała się.

– Ach, więc tak rozumiesz dbanie o siebie! Ale i tak z tobą pojadę.

Był tak szczęśliwy, słysząc ponownie śmiech ukochanej, że natychmiast pocałował ją raz jeszcze.

– Pomyślałem sobie… Wiesz przecież, że kapitan na pełnym morzu ma prawo udzielić ślubu, prawda, księżniczko?

– Chcesz się ze mną ożenić? Na „Titanicu”? Zwariowałeś?

– To byłoby takie romantyczne!

– Owszem, gdyby nie ta góra lodowa!

Położyła mu głowę na piersi i wtuliła twarz w jego kurtkę.

– Tak bardzo cię kocham – wymruczała.

– Czy zostaniesz moją żoną?

– Tak – powiedziała, z twarzą ciągle ukrytą na jego piersi. – Ale tylko, jeśli wysiądziemy najpóźniej w Queenstown.

– Gotowa na kolejną przygodę, księżniczko?

– Gotowa, jeśli i ty jesteś gotów – odrzekła cicho.

Niekontrolowaną podróż w czasie zapowiadają, występujące z reguły kilka minut, czasem też kilka godzin czy nawet dni wcześniej, zawroty głowy, mdłości i niekiedy drżenie nóg. Wielu nosicieli genu mówi także o migrenopodobnych bólach głowy.

Pierwszy skok w czasie – nazywany również inicjacyjnym – ma miejsce między szesnastym a siedemnastym rokiem życia nosiciela genu.

Kroniki Strażników

Tom II, Zasady ogólnie obowiązujące

1.

Pierwszy raz poczułam to w poniedziałek w południe w szkolnej stołówce. Przez moment ścisnęło mnie w brzuchu tak jak na górskiej kolejce, kiedy lecisz w dół z najwyżej położonego punktu. Trwało to tylko dwie sekundy, ale wystarczyło, żebym wywaliła sobie purée z sosem z talerza na mundurek. Sztućce z brzękiem upadły na podłogę, talerz udało mi się jeszcze przytrzymać.

– To i tak smakuje, jakby już raz było zbierane z podłogi – powiedziała moja przyjaciółka Leslie, podczas gdy ja usiłowałam uprzątnąć ten bałagan. Oczywiście wszyscy się na mnie gapili. – Jeśli chcesz, możesz sobie wysmarować bluzkę także moją porcją.

– Nie, dziękuję.

Góra od mundurka liceum Saint Lennox była wprawdzie przypadkiem tego samego koloru co purée z ziemniaków, ale plama i tak nieprzyjemnie kłuła w oczy. Zapięłam guziki granatowej bluzy, którą miałam na wierzchu.

– I co, mała Gwenny znowu bawi się jedzeniem? – odezwała się Cynthia Dale. – Tylko nie siadaj koło mnie, ofermo!

– W życiu nie usiadłabym koło ciebie z własnej woli, Cyn.

Niestety, małe wypadki z jedzeniem zdarzały mi się w szkole dość często. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu zielony kisiel wyleciał mi z aluminiowej foremki i wylądował dwa metry dalej w spaghetti carbonara jednego gościa z piątej klasy. Tydzień wcześniej wylał mi się sok wiśniowy i wszyscy przy stole wyglądali tak, jakby mieli ospę wietrzną. A ile razy zamoczyłam w sosie, soku czy mleku ten idiotyczny krawat, który był częścią mundurka, tego już nie zliczę.

Tyle że jeszcze nigdy dotąd mnie przy tym nie mdliło.

Chociaż pewnie tylko to sobie wmówiłam. Ostatnio w naszym domu po prostu za dużo się mówi o mdłościach.

Ale nie moich, tylko mojej kuzynki Charlotty, która, jak zwykle śliczna i perfekcyjna, siedziała obok Cynthii i jadła łyżką purée.

Cała rodzina czekała na to, żeby Charlottę zemdliło. W niektóre dni lady Arista – moja babka – dopytywała się co dziesięć minut, czy Charlotta coś czuje. Z przerw między tymi pytaniami korzystała ciotka Glenda, matka Charlotty, żeby zapytać dokładniusieńko o to samo.

I za każdym razem kiedy Charlotta odpowiadała przecząco, lady Arista ściągała usta, a ciotka Glenda wzdychała. Czasami także na odwrót.

Pozostali – mama, moja siostra Caroline, mój brat Nick i cioteczna babka Maddy – przewracali oczami. Oczywiście posiadanie w rodzinie nosiciela genu podróży w czasie było ekscytujące, ale z upływem lat wyraźnie spowszedniało. Czasami po prostu mieliśmy dosyć tego teatru, jaki urządzano wokół Charlotty.

Sama Charlotta zwykle ukrywała swoje emocje za tajemniczym uśmieszkiem w stylu Mony Lisy. Na jej miejscu też bym nie wiedziała, czy brakiem mdłości mam się cieszyć, czy raczej martwić. No, szczerze mówiąc, pewnie bym się cieszyła. Byłam raczej typem strachajły. Wolałam mieć spokój.

– To się wydarzy prędzej czy później – powtarzała codziennie lady Arista. – I wtedy musimy być przygotowani.

No i faktycznie wydarzyło się po obiedzie, na lekcji historii z panem Whitmanem. Ze stołówki wyszłam głodna. Jakby tego wszystkiego było mało, w deserze – kompot z agrestu i pudding waniliowy – znalazłam czarny włos i nie byłam pewna, czy jest to mój włos, czy może kucharki. Tak czy owak, apetyt mi przeszedł.

Pan Whitman oddał nam klasówkę, którą pisaliśmy w zeszłym tygodniu.

– Widzę, że dobrze się przygotowaliście. Szczególnie Charlotta. Szóstka z plusem.

Charlotta odgarnęła z twarzy jeden ze swoich lśniących rudych kosmyków.

– Och – powiedziała, jakby wynik był dla niej zaskoczeniem, a przecież zawsze i ze wszystkiego dostawała najlepsze stopnie.

Ale także Leslie i ja mogłyśmy tym razem być zadowolone. Obie dostałyśmy szóstki z minusem, choć nasze przygotowanie polegało na obejrzeniu na DVD filmu o królowej Elżbiecie, z Cate Blanchett, i podjadaniu przy tym chipsów i lodów. Tyle że na historii zawsze uważałyśmy, co na innych przedmiotach niestety rzadziej się zdarzało.

Lekcje pana Whitmana były po prostu tak ciekawe, że nie dało się inaczej, jak tylko słuchać. Sam pan Whitman też był bardzo interesujący. Kochała się w nim, skrycie lub otwarcie, większość dziewczyn. Pani Counter, nauczycielka geografii, również. Gdy pan Whitman przechodził obok niej, zawsze czerwieniała jak burak. Ale rzeczywiście wyglądał zabójczo, co do tego wszystkie byłyśmy zgodne. To znaczy wszystkie prócz Leslie. Jej zdaniem pan Whitman przypominał wiewiórkę z kreskówki.

„Za każdym razem kiedy spogląda na mnie tymi wielkimi brązowymi oczami, mam ochotę dać mu orzecha” – powiedziała kiedyś. Doszła nawet do tego, że namolne wiewiórki w parku nazywała „panami Whitmanami”. I co zabawne, było to zaraźliwe i ja też zaczęłam mówić: „Zobacz tylko, taki grubiutki, mały pan Whitman, jaki śliczny!”, widząc zbliżającą się do nas w podskokach wiewiórkę.

Przez tę historię z wiewiórkami Leslie i ja byłyśmy z całą pewnością jedynymi dziewczynami w klasie, które nie durzyły się w panu Whitmanie. Ja wprawdzie od czasu do czasu próbowałam (choćby dlatego, że chłopcy w naszej klasie byli w sumie jeszcze dzieciakami), ale na nic się to nie zdawało, bo porównanie z wiewiórką nieodwołalnie zagnieździło się w mojej głowie. A jak tu pałać romantycznym uczuciem do wiewiórki?

Cynthia rozpuściła pogłoskę, że pan Whitman w czasie studiów pracował jako model. Na dowód wycięła z ilustrowanego pisma stronę z reklamą, na której mężczyzna, dość podobny do pana Whitmana, namydlał się żelem pod prysznic.

Prócz Cynthii nikt nie wierzył, że to pan Whitman jest tym facetem od żelu. Bo tamten miał dołek w podbródku, a pan Whitman nie.

Chłopakom z naszej klasy pan Whitman niezbyt się podobał. A Gordon Gelderman wręcz go nie znosił. Bo zanim pan Whitman trafił do naszej szkoły, wszystkie dziewczyny z naszej klasy kochały się w Gordonie. Ja też, muszę się niestety do tego przyznać, ale miałam wtedy jedenaście lat, a Gordon był całkiem ładny. Teraz, w wieku szesnastu lat, był już tylko głupi. A od dwóch lat przechodził nieustającą mutację. Niestety, piski na przemian z buczeniem nie powstrzymywały go od ciągłego wygadywania głupot.

Strasznie się zdenerwował pałą z klasówki.

– To jest dyskryminacja, proszę pana. Zasłużyłem co najmniej na czwórkę. Nie może mi pan stawiać złych stopni tylko dlatego, że jestem chłopakiem.

Pan Whitman wyjął klasówkę z rąk Gordona i przewrócił stronę.

– „Elżbieta I była tak okropnie brzydka, że nie mogła znaleźć męża. Dlatego wszyscy nazywali ją brzydką dziewicą” – odczytał na głos.

Klasa zachichotała.

– No i co? Przecież to prawda – bronił się Gordon. – Wyłupiaste oczy, zaciśnięte usta, a już na pewno kretyńska fryzura.

Musieliśmy gruntownie przestudiować malowidła przedstawiające Tudorów w National Portrait Gallery i faktycznie, na tych obrazach Elżbieta I nie bardzo przypominała Cate Blanchett. Ale po pierwsze, w tamtych czasach uważano wąskie usta i spiczaste nosy za bardzo szykowne, a po drugie, ciuchy były naprawdę super. Po trzecie, Elżbieta I nie miała wprawdzie męża, ale miała za to masę romansów – między innymi z tym… no, jakżeż on się nazywał? W filmie grał go Clive Owen.