Text © 2006 by Ewa Nowak

© by Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2013

Projekt graficzny serii,

projekt okładki i stron tytułowych:

Dorota Nowacka

Redakcja:

Anna Jutta-Walenko

Korekta:

Agnieszka Sprycha

Agnieszka Trzeszkowska

Joanna Egert-Romanowska

Koordynacja produkcji:

Małgorzata Wnuk

Skład i łamanie:

GJ-studio Grażyna Janecka

Wydawca prowadzący:

Agnieszka Betlejewska

Przygotowanie pliku e-booka:

Anita Pilewska

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie czwarte, Warszawa 2013

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN: 978-83-237-5341-4

Jestem egzemplarz człowieka,
A to znaczy – diabli, czyśćcowy i boski.
Jacek Kaczmarski, Rozmowa

Walizka nie chciała się domknąć. Edyta wstała z klęczek i z impetem na niej usiadła. Pomogło.

„A więc to by było tyle. Jestem spakowana. Zaraz, zaraz! Czy ja wzięłam ten sweter w paski?”.

Nie mogła sobie tego przypomnieć, więc po raz kolejny rozpięła zamki. Sweter złożony w idealną kostkę leżał na samym wierzchu.

„Nie biorę go”.

Ostrożnie, żeby się nie rozłożył, odniosła sweter do komody.

„Po co chciałam go zabrać, skoro go nie lubię? Owszem, jest ładny, ale przecież gryzie. A walizka musi się zamykać bez problemu, bo ojciec na pewno sprawdzi”.

Wyjeżdżała do Warszawy, do cioci, a raczej do wujostwa. Miała tam chodzić do trzeciej klasy gimnazjum, a potem... to się jeszcze okaże, co będzie potem. Rok był dla Edyty takim samym odcinkiem jak sześćdziesiąt pięć milionów lat, czyli niewyobrażalnie długim.

Edyta zaczęła kolejną selekcję. Najchętniej pozbyłaby się sztywnych od nowości lektur szkolnych, ale tego ojciec by jej nie darował. Na samo dno wrzuciła więc trzy książki. Do Mitów greckich Jana Parandowskiego ojciec włożył kartkę, na której wykaligrafował:

Czas pokaże, czy będziesz córką moich marzeń. Nie zawiedź mnie.

Edyta spojrzała na okładkę i aż się wzdrygnęła.

„Czas już pokazał, tatusiu – pomyślała i zapatrzyła się w okno. – Koniec. Mam się tylko spakować, żadnych rozmyślań. Skarpetki. Które wziąć, a które zostawić? Brać raczej wygodne czy raczej ładne?”.

Dlaczego ładne tak rzadko są wygodne?

Bluzki.

Najchętniej zabrałaby wszystkie, ale wtedy nie zmieszczą się buty.

Trudno. Na razie zabierze tylko pantofle i jedne na deszcz. Miała większe zmartwienia. Na przykład takie, żeby w drodze na dworzec nie spotkać nikogo znajomego. A przynajmniej nikogo, kto będzie wiedział o tym, co się stało.

Edyta znów się wzdrygnęła.

„Nie wiem, czy kogokolwiek na świecie spotkało coś tak okropnego jak mnie”.

Na szczęście wypracowała bardzo skuteczną metodę: gdy tylko nachodziły ją myśli o sprawie Łukasza – o tym, co przez niego musi znosić, zaczynała językiem liczyć sobie zęby. Górna lewa jedynka, górna lewa dwójka, górna lewa trójka... Przy dolnych prawych czwórkach niemiłe wspomnienia znikały. Tym razem wystarczyło doliczyć do górnej prawej trójki.

Jeszcze raz zajrzała do walizki.

„Chyba wszystko. Tak, na pewno już wszystko”.

Kapcie dorzuci w ostatniej chwili.

– Dzień dobry, Edytko. – W drzwiach jej pokoju stanął ojciec.

– Dzień dobry, tato. – Podniosła się z kolan i nadstawiła ojcu czoło. Pocałował ją.

– Widzę, że się szykujesz. Bardzo dobrze. A gdzie mama?

– U sąsiadki.

– U której?

– U Malczewskiej. Pomaga jej wieszać firanki. – Ktoś inny może by nie zauważył, że ojciec zmarszczył brwi, ale Edyta zauważyła od razu. Czym prędzej więc dodała: – Zaraz ci odgrzeję obiad. Jest dziś krupnik, zrazy z kaszą i buraczki.

Ojciec nic nie powiedział. Jak zawsze zamknął się na kilka minut w łazience, a potem usiadł przy stole i sięgnął po przygotowaną dla niego gazetę.

– Proszę, tato. – Edyta wniosła talerz z parującą smakowicie zupą.

Ojciec sięgnął po chleb i nie odrywając wzroku od gazety, zaczął jeść.

Edyta wróciła do kuchni przypilnować kaszy i zrazów. Nawet nie chciała myśleć, co by się stało, gdyby coś przypaliła.

– Edytko!

– Tak, tato?

– I pamiętaj, żebym nie usłyszał słowa skargi na ciebie. A chleb krój cieniej. Zobacz, jak niezdarnie to zrobiłaś...

Edyta przepraszająco kiwnęła głową.

– Tato, to ja pójdę się dopakować.

– Nie. Miałaś na to czas. Za chwilę znikasz z domu. Chcę się tobą jeszcze nacieszyć.

Edyta usiadła na brzegu krzesła i patrzyła, jak ojciec bez słowa je kaszę i zrazy.

Zazgrzytał klucz w zamku i weszła mama. Pulchna, zadbana, była lekko zaczerwieniona i zdyszana, jakby po biegu.

– O, jesteś już, kochanie.

– Jestem. Możesz już iść się pakować, Edyto. Potem zobaczę, czy nie za dużo rzeczy tam ze sobą ciągniesz.

Edyta czym prędzej poszła do swojego pokoju, z nawyku jak najciszej zamykając drzwi. Usłyszała jeszcze, jak mama szepcze:

– Wybacz mi, kochanie. Tak jakoś się zasiedziałam. Nie gniewasz się, prawda?

Edyta wyjęła wszystkie rzeczy z walizki i spojrzała na nie oczami ojca. Od razu wiedziała, co zakwestionuje. Bez wahania odłożyła na bok spranego pajaca, cienie do powiek, puder, lakier do paznokci i wszystkie jaskrawe bluzki. Sweter w paski położyła na samym wierzchu – to był prezent od ojca.

Gotowe. Teraz powinno mu się spodobać.

Usiadła po turecku na dywanie i spojrzała w okno.

„Jak mi tam będzie? Czy znajdę sobie jakąś przyjaciółkę? Czy nie będę gorsza od innych? Dam sobie radę? I najważniejsze: czy na pewno nie sprawię wujostwu kłopotu? I czy nie będą mnie czasem wykorzystywać do bawienia im dzieci?”.

Była tak wdzięczna, że zechcieli po tych wszystkich przykrościach zabrać ją do siebie, że zaczęła sobie wyobrażać, jak oni szykują się do jej przyjazdu. Ciocia na pewno od tygodnia sprząta cały dom. Biedna ciocia.

– Czy ktoś widział mój depilator?

Joanna Gwidosz miotała się między łazienką a kuchnią, co chwila z trzaskiem otwierając szuflady. Przerzuciła tłuczek do mięsa, łyżkę cedzakową i korkociągi. Jednak depilatora nigdzie nie było.

– Mamuś, a czy przewidujesz nagrodę? – niewinnie zapytała ośmioletnia Marysia.

– Tu cię mam! – Joasia wycelowała palcem w pierś córki. – Jeśli pytasz o nagrodę, to zapewne wiesz, gdzie jest mój depilator.

– Wiem. Tam gdzie zawsze – spokojnie odpowiedziała Marysia.

– Czyli gdzie?

– W naszym pokoju. W pudełku z zabawkami Celi.

Joasia czym prędzej pognała do pokoju córek. Siedząca przy stole w kuchni Marysia usłyszała, jak mama z hukiem wyrzuca zawartość pudła, po czym wykrzykuje radośnie: „Jest!”.

Potem w pokoju zapanowała cisza. Marysia wiedziała dlaczego. Uprzedzając pytanie matki, krzyknęła:

– Sama dałaś go Celi, wtedy jak sobie wróżyłaś przez telefon! Żeby ci nie przeszkadzała!

– Czyje to kłaki?

– Bawiłyśmy się w gabinet kosmetyczny. Cela wydepilowała misia.

Joasia jęknęła.

– Ja się zabiję. Za kilka godzin przyjeżdża Edytka, a my jesteśmy zupełnie niegotowi. Wiesz co? Wzięłabyś Celę na spacer, a ja tu wszystko przyszykuję.

– Wszystko przyszykujesz... – mruknęła Marysia z przekąsem, ale wstała z krzesła i bez słowa podeszła do swojej dwuletniej siostry.

– Idziemy na spacer, ubieraj się.

– Hmbr um aha? – mruknęła dwulatka.

– Które chcesz. Jest ciepło, weź sandały – spokojnie odparła Marysia.

Joasia rozejrzała się po mieszkaniu. Na pierwszy rzut oka było widać, że konieczne jest odkurzanie, umycie okien, upranie firanek, ogarnięcie wszystkich trzech pokoi, pozbieranie rozmaitych rupieci, poskładanie rozwleczonych gazet oraz odzieży dziecięcej. Jednak Joasia za pomocą szpilki zaczęła wywlekać brązowe kłaki z depilatora.

Gdy się z tym uporała, znów rozejrzała się po mieszkaniu. Jej wzrok padł na coś dziwnego na podłodze. Był to wystający fragment jej ukochanej spódnicy.

– A ty co tu robisz, złociutka? Takie buty... – dodała, widząc, że na drugim końcu spódnicy śpi Pies, czyli ich kot.

Pogłaskała kota, który lekko uchylił powieki, przeciągnął się i zaczął mruczeć.

– No, dobrze, dobrze, pańcia na pewno nie zabierze. A Łapa tu czego? Czego pies chciał? Moje kochane psisko. Waruj!

Łapa natychmiast padł na podłogę.

Asia poszła do kuchni. Wyjęła książkę kucharską, mrucząc:

– Najważniejsze jest pierwsze wrażenie...

Zaczęła szukać, co wytwornego można by wyczarować z kurczaka, ziemniaków i kapusty kwaszonej.

Otworzyła książkę na chybił trafił i zaczęła czytać:

Rydze w sosie śmietanowym.

Świeżo zebrane rydze oczyścić starannie, uważając, żeby nie uszkodzić blaszek...

Joasia miała bujną wyobraźnię i już po chwili poczuła w swojej kuchni cudowny zapach świeżo zebranych rydzów, które obsychały po umyciu. Do przepisów dotyczących drobiu nie udało jej się dotrzeć. Lektura wciągnęła ją bez reszty.

– Co ty tu robisz, wariatko?

– Uspokój się, przecież nie możesz wyjechać bez pożegnania. Siadaj. Blokujesz przejście.

Gdy Edyta wsunęła się na siedzenie autobusu koło przyjaciółki, na skraju jezdni zamajaczyła jej tablica z przekreślonym napisem: ŁOMŻA.

– Gdyby twoja mama... – Edyta aż bała się myśleć, jak zareagowaliby jej rodzice.

– Gdyby, gdyby... A gdybym to ja wyjeżdżała, ty byś nie przyszła, co?

– Przyszłabym.

– Już za tobą tęsknię. – Renata mocno uścisnęła przyjaciółkę. – A widziałaś na liście, kto doszedł do naszej klasy? Nie widziałaś, bo nic cię to już nie obchodzi. Z jednej strony jesteś szczęściarą, że nareszcie się stąd wyrwiesz... Nie patrz tak. Powiedziałam przecież: z jednej strony. Wiesz... – ściszyła głos do szeptu – że on na miesiąc jedzie do sanatorium?

– A szkoła?!

– Co tam szkoła! Zwolnią go. Słyszałam, jak Malczewska mówiła Siudymce, że dostał skierowanie od psychiatry. Wyobrażasz sobie?! No dobrze, kończę ten temat. Jak się tylko czegoś o nim dowiem, to zaraz ci napiszę. Masz do nich adres?

– Renia, boję się, że ojciec się dowie, że do mnie piszesz.

– Bo mogłabyś nauczyć się mailować, wiesz? No dobra, nie rób takiego dzioba. Musisz szybko poznać tam kogoś, do kogo mogłabym pisać. To znaczy będę pisać do ciebie, tylko na adres... O kurczę, Śniadowo. Muszę tu wyskoczyć.

– Jak wrócisz? Pieszo?

– Coś ty, czternaście kilometrów? Namówiłam Romana, żeby przyjechał po mnie na rowerze. No, daj pyska. I nic się nie martw.

– Wcale się nie martwię – wydusiła przez łzy Edyta.

– I nie myśl o Łukaszu.

– Ja w ogóle o nim nie myślę.

– I bardzo dobrze. Podaj adres w tej zakichanej Warszawie. I szybko napisz. A zresztą... może cię odwiedzę, jeśli... Trzymaj się!

Edyta nie dosłyszała ostatnich słów. Załzawionymi oczami patrzyła na przyjaciółkę, która jeszcze kilka metrów biegła wzdłuż jezdni. Krzyczała coś z całych sił, machała rękami, a na koniec zdarła z głowy kapelusik i machała nim tak długo, aż autobus zniknął jej z oczu.

– Odjechała?

Roman, ich kolega z klasy, wyciągnął rower z krzaków koło przystanku.

– Teraz już nic nie będzie takie samo. – Renata wcisnęła sobie kapelusik na głowę. – Nie chce mi się jeszcze wracać.

– To chodź na grzyby.

– Biedna Edi. W tej Warszawie nawet grzybów nie ma. Tylko spaliny.

– A wiesz, Łukasza podobno zamykają w wariatkowie. Słyszałem plotkę, że...

– Biedna Edyta... W Warszawie na pewno nawet dobrych plotek nie mają. Co się tak gapisz? Ty nigdy nie płaczesz?

– Jasne, że płaczę. Nawet bardzo często.

– Chłopak i płacze? Baba jesteś! – prychnęła Renia i wgramoliła się na bagażnik.