Tytuł oryginału: A Dash of Magic

Copyright © 2012 by The Inkhouse

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2013

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted, broadcast or stored in an information retrieval system in any form or by any means, graphic, electronic or mechanical, including photocopying, taping and recording, without prior written permission from the publisher.

Tłumaczenie: Barbara Górecka

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Anna Sidorek, Agnieszka Sprycha

Projekt okładki: Mikołaj Kamler

Ilustracje w środku: © Shutterstock

Koordynacja produkcji: Małgorzata Wnuk

Wydawca prowadzący: Natalia Sikora

Przygotowanie pliku e-booka: Anita Pilewska

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie pierwsze, Warszawa 2013

Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 978-83-281-0008-4

Skład i łamanie: KATKA, Warszawa

Dla mojego ukochanego Dziadunia,

najwyższej klasy rzemieślnika

Prolog

Paczkowana magia

Minęło dziewięć miesięcy od feralnego dnia, w którym ciotka Lily zuchwale wykradła Almanach wiedzy kulinarnej Szczęsnych, kiedy Rozmarynka Szczęsna odkryła coś okropnego na półkach supermarketu Ralpha w centrum Klęsk Zdroju.

Podeszwy trampek Róży aż zapiszczały na lśniącej posadzce, gdy raptem stanęła jak wryta.

Z tuzinów kartonowych opakowań patrzyła na nią uśmiechnięta twarz jej kłamliwej i przebiegłej ciotki. Każde pudełko opatrzone było dodatkowo nalepką z napisem: CZARODZIEJSKI SKŁADNIK LILY! REKLAMOWANY W PROGRAMIE TV!

Duży słoik majonezu wyśliznął się Róży z rąk i znalazł śmierć na podłodze.

– Mamo! – krzyknęła.

Bella, jej mama, natychmiast pośpieszyła córce na pomoc.

– Ojejku…

– Nie, mamo, nie chodzi o majonez. Spójrz! – Róża pokazała jej pudełka z Czarodziejskim Składnikiem Lily.

Zniknąwszy bez śladu z magicznym Almanachem wiedzy kulinarnej Szczęsnych, ciotka Lily dotrzymała swojej obietnicy, że wykorzysta go, aby zdobyć sławę. Napisała cieszącą się wielką popularnością książkę kucharską, 30 minut czarów z Lily, i miała własny program telewizyjny o gotowaniu i wypiekach. A teraz, proszę, uśmiechała się radośnie z półek ich ulubionego supermarketu, podczas gdy reszta mieszkańców Klęsk Zdroju popadła w ponure przygnębienie.

Pozbawieni Almanachu Bella i Albert Szczęśni nie mieli wyboru, musieli piec zwykłe ciasta, babeczki i rogaliki, według przepisów ze zwyczajnej Książki kucharskiej Betty Crocker. Oczywiście wypieki były nadal wyborne i mieszkańcy Klęsk Zdroju wciąż przychodzili po nie co rano, jak zawsze, ale magia wyparowała z miasteczka, przez co wszystko i wszyscy byli trochę jak sparzona wrzątkiem sałata: słabowici, poszarzali i przywiędli.

Na obrazku z pudełka Lily wyglądała tak samo ślicznie jak zawsze. Zamiast dawnej krótkiej fryzurki miała teraz długie włosy, które opadały jej na ramiona pięknymi falami koloru ciemnej czekolady. Uśmiechała się uwodzicielsko, dłonie w pomarańczowych kuchennych rękawicach wsparła na biodrach. Pod obrazkiem widniały słowa: „Dodaj łyżkę stołową do któregokolwiek przepisu z 30 minut czarów z Lily jako szczyptę magii!”.

– Posłuchaj tylko! – wykrzyknęła Bella, czytając etykietę. – „Niewystarczające źródło żelaza lub witaminy C. Składniki: nieznane. Dopuszczenie do spożycia przez FDA[1] w toku”.

– Dlaczego ktoś miałby jeść cokolwiek, czego nie zatwierdziło FDA? – zdziwiła się Róża.

– Lily jest bardzo popularna – wyjaśniła Bella, odgarniając z oczu niesforne loki. – Ludzie widzą jej twarz i od razu wyciągają kartę kredytową. Zresztą spójrz na wielkość czcionki.

DOPUSZCZENIE DO SPOŻYCIA

PRZEZ FDA W TOKU.

– Co teraz zrobimy, mamusiu? – szepnęła Róża, czując, jak jeżą jej się włoski na karku.

Czuła się winna, ciągle pamiętając, że największy błąd jej młodego życia – obdarzenie zaufaniem zdradzieckiej ciotki Lily – sprowadził klęskę na Klęski Zdrój. Na dodatek nieszczęście rozniosło się na resztę świata, a świadomość tego sprawiała, że poczucie winy wręcz przytłaczało Różę.

– Musimy się dowiedzieć, czym dokładnie jest ten Czarodziejski Składnik – odrzekła Bella, podwijając rękawy swego zniszczonego niebieskiego płaszcza.

Zaczęła wrzucać do wózka na zakupy pudełko za pudełkiem, dopóki nie opróżniła całej półki.

Róża wraz z mamą spędziły resztę weekendu na robieniu wypieków wedle przepisów z 30 minut czarów z Lily, z dodatkiem szczypty Czarodziejskiego Składnika Lily.

Czarodziejski Składnik był niebieskoszarym proszkiem, pachnącym jak przypalona grzanka. Kiedy Róża wsypała łyżkę stołową tego specyfiku do ciasta na „zaklejający usta” czekoladowy biszkopt z budyniem, zasyczało jak rozgrzany olej i zaczęło pryskać, szepcząc imię ciotki: „Liiillllyyyy…”.

Następnie łyżka składnika została dodana do kruchego ciasta na tartę jabłkową z karmelem; podskoczyło na blacie stołu, chichocząc: „Lily!”.

To samo wydarzyło się z waniliowym kremem brûlée, wiśniowym clafouti à la Lily oraz pychaciastem z brzoskwiniami.

Bracia Róży, Tymek i Kminek, wychodzili akurat przez kuchnię na podwórko, gdzie chcieli pograć w kosza.

– Czy ktoś tu wspomniał o Lily? – spytał Tymek.

Od czasu kradzieży Almanachu wiedzy kulinarnej Szczęsnych Tymek jeszcze urósł. Rudy czub z przodu stawiał na żel, co wyglądało tak, jakby nosił na głowie kilkucentymetrową tiarę albo maleńki czerwony płotek. Na szesnaste urodziny kupił sobie w drogerii butelkę wody kolońskiej i roztaczał woń chodzącej europejskiej dyskoteki.

– Wydawało mi się, że nie wolno nam wymieniać jej imienia! – wrzasnął Kminek prosto w mikrofon przenośnego magnetofonu.

Młodszy brat Róży wyczytał gdzieś, że występujący solo komicy nagrywają się podczas zwykłych rozmów na wypadek, gdyby zdarzyło im się powiedzieć coś śmiesznego, więc sam także zaczął nagrywać swoje słowa, bo przecież mogło mu się to przydać do przyszłych występów. Kminek również urósł, podobnie jak jego ruda czupryna, i był jeszcze bardziej pucołowaty.

– Nikt nie wymieniał tego imienia – odparła Bella.

– Opowiadałam właśnie mamusi o mojej nowej koleżance, Tilly – wtrąciła Róża. – I dwóch innych koleżankach, Billy i Gilly… które mieszkają w Philly.

Tymek i Kminek zerknęli podejrzliwie na mamę i siostrę, po czym wybiegli na podwórko.

Róża i Bella kontynuowały przerażający eksperyment. Wyjęte z pieca niskotłuszczowe ciasto biszkoptowe Lily cuchnęło jak spalona guma, podobnie jak smażone pączuszki z lukrem, cytrynowe kwadraty i pudding chlebowy z bakaliami.

– Czy pieczemy je zbyt długo? – spytała Róża.

– Nie! – wykrzyknęła mama. – Jeśli już, to raczej nie dopiekamy!

Kiedy Róża i Bella wreszcie skończyły eksperymentować, każdy centymetr kuchni w cukierni Szukaj Szczęścia u Szczęsnych był pokryty blachami ciast, kruchych ciasteczek, tortów i puddingów, zawierających Czarodziejski Składnik Lily. W powietrzu unosił się lekki, a jednak drażniący nozdrza, złowrogi zapach.

– Jak się dowiemy, czy ich spożycie jest niebezpieczne? – spytała Róża.

Bella strząsnęła mąkę ze swoich niesfornych loków.

– Nie wiem – przyznała niechętnie. – Czy odważymy się ich same spróbować?

Podczas gdy Róża zastanawiała się, co począć z potencjalnie trującymi wypiekami, Bella włączyła przenośny odbiornik telewizyjny, który na wszelki wypadek stał na blacie stołu.

Róża zobaczyła ze zgrozą, że na ekranie ukazała się ciotka Lily, ubrana w obcisłą czarną koktajlową sukienkę. Przypadkowo włączyły telewizor akurat na jej program o gotowaniu i wypiekach.

„A oto i on, moi drodzy: najlepszy, najpyszniejszy tort na świecie! – zakrzyknęła Lily. – Dobrze wiecie, co to oznacza, prawda? Pora na słowo na C!”.

Uniosła ramiona jak kaznodzieja, a wówczas zgromadzona w studiu publiczność zaczęła dziko skandować: „Czekolada! Czekolada! Czekolada!”.

Zdegustowana Róża zmieniła kanał, po czym wytarła umączonego pilota o dżinsy. Rozpoczął się blok reklamowy.

„Tylko teraz specjalne łopatki Lily za jedyne dziewiętnaście dolarów i dziewięćdziesiąt pięć centów! Zamów jeszcze dzisiaj, a otrzymasz w prezencie fantastyczną formę do babki, całkowicie za darmo!”.

Róża ponownie zmieniła kanał.

– O raju, nie mogę…

Znowu Lily. Tym razem brała udział w talk-show i miała na sobie inną koktajlową sukienkę, również czarną i obcisłą.

„Tajemnica mojego sukcesu? – powtórzyła zadane jej pytanie, trzepocząc uwodzicielsko rzęsami. – Ależ to proste: pasja do wypieków i gotowania!”.

– Przełącz na wiadomości! – krzyknęła Bella.

Róża po raz kolejny zmieniła kanał.

„Padł dzisiaj nowy rekord – oznajmił prezenter. – Program 30 minut czarów z Lily zyskał największą oglądalność wśród programów o gotowaniu w całej historii telewizji. Liczba widzów przekroczyła w istocie liczbę odbiorników telewizyjnych w Ameryce. Jak dotąd nikt nie potrafi wytłumaczyć tego fenomenu”.

Róża i Bella gapiły się oniemiałe w ekran, gdy wtem do kuchni przydreptała Pietruszka.

– Jestem głodna, mamusiu.

– Lunch będzie za pół godziny, Pietrusiu. – Bella, nie odrywając wzroku od ekranu, czule zmierzwiła jej włoski. – Widzę, że znowu zmieniłaś fryzurę. – Odkąd Pietruszka skończyła cztery lata, upierała się, że sama będzie sobie podcinać włosy. W efekcie miała na główce wiecheć wystrzępionych czarnych kosmyków rozmaitej długości. – Może przyniesiesz kokardę, to zwiążę ci włoski?

– Dobrze! – zgodziła się Pietruszka i ruszyła do drzwi.

Nie zaszła jednak daleko. Mając wzrok przykuty do ekranu, na którym prezentowała się Lily, Róża i mama nie zauważyły, że Pietruszka wspięła się na palce i ściągnęła z kontuaru prostokątną blachę biszkoptu.

Pochłonęła go w okamgnieniu, siedząc na podłodze, oblizała paluszki, po czym wstała i głośno odchrząknęła.

– Ho-ho, to wprost niebywałe! – wygłosiła niskim, poważnym i uczonym tonem, zupełnie niepasującym do jej małych usteczek. – Był to bez wątpienia znakomity biszkopt. Bardzo słodki, lecz bynajmniej nie mdlący; aksamitny, puszysty, wilgotny… Czyim dziełem jest ten mistrzowski wypiek?

Róża i Bella odwróciły się gwałtownie, wlepiając wzrok w tę małą dziewczynkę, która ledwie chwilę wcześniej nie miała pojęcia, czym jest biszkopt, nie wspominając już o znaczeniu słowa „mdlący”.

„O, nie” – pomyślała z niepokojem Róża.

Pietruszka spojrzała na ekran telewizora i zobaczyła Lily, która tym razem siedziała obok prezentera wiadomości, z długimi opalonymi nogami skrzyżowanymi elegancko w kostkach.

– Oczywiście! To Lily, gospodyni programu 30 minut czarów z Lily, który zyskał najwyższą oglądalność w historii amerykańskiej telewizji! Nestorka ciastek francuskich, kapłanka babeczek z owocami, wielka dama krakersów z mąki razowej! To wstyd, aby ze swoją charyzmą miała się ograniczać do wyrobów cukierniczych. Powinna ubiegać się o urząd publiczny! – Pietruszka urwała na chwilę, zachłysnąwszy się nowym pomysłem. – Tak! Lily powinna zostać pierwszą kobietą prezydentem Stanów Zjednoczonych! Jest królową pączków cynamonowych! Cesarzową…

Bella zakryła jej usta dłonią i spojrzała z przerażeniem na Różę.

Źrenice Pietruszki powiększyły się tak bardzo, że przypominały przepastny wir migotliwej czerni.

Róża, wstrząśnięta, opadła na pokrytą czerwoną skórą ławę przy stole w jadalni.

– Jeśli Lily nakłoni ludzi do spożycia tej mieszanki – powiedziała z powagą – będzie miała cały kraj w garści. – Naciągnęła na oczy kaptur zielonej znoszonej bluzy z polaru.

Lily pragnęła nie tylko sławy; jak się teraz okazało, zależało jej także na władzy.

Pietruszka wyrwała się matce i śmiało ruszyła w kierunku drzwi na podwórko.

– Nie dam się przykuć łańcuchem, nie jestem niczyją własnością! Udam się na poszukiwanie Lily i powiem jej, jak wybitną jest postacią! – Zatrzasnęła za sobą drzwi od podwórza, zostawiając Różę i Bellę z kuchennym bałaganem, pośród blach, foremek i skażonych wypieków, spocone, ubrudzone mąką i pochlapane żółtawym ciastem.

– Naszym pierwszym zadaniem – oznajmiła Bella – jest przywrócenie Pietruszki do normalnego stanu. Następnie posprzątamy kuchnię. A potem…

Róży nie trzeba było jednak tłumaczyć, na czym polega trzecie zadanie. Cały kraj znalazł się w poważnym niebezpieczeństwie, i to wyłącznie z jej winy. Nie wiedziała jeszcze, jak tego dokona, ale musiała odzyskać Almanach wiedzy kulinarnej Szczęsnych.

1 FDA (Food and Drug Administration) – amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (przyp. red.).

Rozdział 1

Wyzwanie przed kamerami telewizyjnymi

Lily niepewnie balansowała na wysokich obcasach, wyjmując z pieca konwekcyjnego, wbudowanego w ścianę telewizyjnej kuchni, tacę parujących babeczek dyniowych. Odwróciła się do publiczności i pokazała babeczki, które wyglądały nieco dziwnie w rękach kobiety ubranej w krótką czarną sukienkę koktajlową i trzynastocentymetrowe szpilki.

– Czy kiedykolwiek w życiu widzieliście coś wspanialszego? – Postawiła tacę na kontuarze i podniosła wysoko ręce. – Czy czujecie ten boski aromat, kochani?

Widzowie zerwali się z miejsc i odkrzyknęli chórem: „Cynamon! Cynamon! Cynamon!”.

Uczynili tak wszyscy poza Różą i Tymkiem.

– Kłamczucha! Kłamczucha! Oszustka – szepnęła Róża do starszego brata, kiedy usiedli z powrotem w tylnym rzędzie krzeseł.

W telewizyjnej kuchni Lily ściany były jasnożółte, szafki jasnopomarańczowe, a wyspa pośrodku wyłożona turkusowymi kafelkami. Z okna rozpościerał się widok na dachy Nowego Jorku.

„To sztuczne – pomyślała Róża, zaciskając pięści. – Tak samo jak i ona. Studio znajduje się przecież w stanie Connecticut!”.

Przyglądała się rzędom ożywionej publiczności, setkom jaskrawych lamp przymocowanych do metalowej kraty na suficie oraz kamerom w liczbie pięciu. Usiłowała sobie wyobrazić, jak ważna musi się czuć Lily, stojąc przed tymi wpatrzonymi w nią ludźmi w studiu, nie mówiąc już o milionach telewidzów oglądających program w swoich domach. A więc to były zaszczyty i sława, z których zrezygnowała Róża, gdy oznajmiła ciotce Lily, że jednak nie pojedzie z nią do Nowego Jorku.

Wiedziała, że podjęła słuszną decyzję. Gdyby wtedy wyjechała z Lily, jej rodzina siedziałaby teraz wokół kuchennego stołu, wyczuwając, że brakuje czegoś istotnego, lecz nie pamiętając, że Róża i Almanach w ogóle istnieli. Róża już nigdy więcej nie mogłaby zobaczyć swoich bliskich, nawet na fotografii. Żadna popularność ani sława nie były warte tego, by utracić miłość rodziny.

Choć z drugiej strony, dokąd to miłość zaprowadziła Szczęsnych?

Obecnie uliczki Klęsk Zdroju wydawały się zimne i szare mimo wiosennej pory. Koszałki-opałki pani Dobrodziejskiej stały się znacznie mniej wymyślne, Związek Bibliotekarek oddał swój autokar wycieczkowy na złom, a pan Palik i pani Pokrzywa-Palik przestali pałać do siebie gwałtowną namiętnością. Nie było śmiechu, magii, czarów. Dusza Klęsk Zdroju skurczyła się jak zwiędły liść, a winę za to ponosiła właśnie Róża.

Nawet Dominik Kapelusz stracił cały swój wdzięk. Odkąd Lily wykradła Almanach, Róża przy pięciu różnych okazjach zebrała się na odwagę, by zagadnąć Dominika o dwie ważne sprawy: dwukrotnie na korytarzu szkolnym o trudne zadania z algebry, dwa razy przy ladzie Naprawy Samochodów i Sprzedaży Pączków u Kapeluszy, znów o algebrę, i raz przy ladzie cukierni Szukaj Szczęścia u Szczęsnych.

„Jak się masz, co słychać?” – zapytała, czując, że prawa powieka drga jej nerwowo, jak zawsze w jego obecności.

„Dzięki, wszystko w porządku – odrzekł Dominik, wzdychając. Niesforne kosmyki, wcześniej barwy lśniącego złota, były teraz matowe i zwyczajnie jasnoblond. – Miejski chór Klęsk Zdroju się rozwiązał. Nikt nie ma już ochoty na śpiewanie”.

„To przykra wiadomość” – powiedziała Róża.

Pragnęła wyciągnąć rękę i pogłaskać jego posępną twarz, ale zabrakło jej śmiałości, a poza tym czuła się winna.

Westchnęła teraz na to wspomnienie i z gniewem spojrzała na Lily. Wprawdzie nie cierpiała ciotki, ale najbardziej złościła się na samą siebie. Gdyby była choć odrobinę mądrzejsza, gdyby miała się na baczności przed ciotką Lily i nie nabrała się na jej pochlebstwa, to wszyscy, których kochała i lubiła w tym mieście, byliby nadal zdrowi i szczęśliwi. Obecnie jednak, przemierzając bez celu ponure ulice Klęsk Zdroju, na każdym kroku uświadamiała sobie, jaki koszmarny zamęt spowodowała.

– Ta broda mnie swędzi – poskarżył się Tymek, szarpiąc długie szare kłaki, które jego ojciec Albert przykleił mu do twarzy przed kilkoma godzinami. – A klej cuchnie chemicznym nawozem do roślin. Nie zdziwię się, jak zemdleję. – Chwycił skraj swojej białej lnianej szaty. – Dlaczego to ja muszę nosić tę kieckę?

– Program niedługo się skończy – odparła Róża, poklepując go uspokajająco po plecach. – Jestem niemal pewna, że zostały już tylko pytania i odpowiedzi.

Mówiła najspokojniej, jak potrafiła, ale ręce jej drżały. Strasznie denerwowała się tym swoim pierwszym występem w telewizji, zwłaszcza że miała zrobić coś kompletnie szalonego.

– Siadajcie, kochani, siadajcie! – zawołała Lily. – Przejdźmy teraz do pytań i odpowiedzi. A ja tymczasem, jeśli nie macie nic przeciwko temu, skosztuję jednej z tych pysznych babeczek. To całe rozprawianie o cynamonie obudziło we mnie wilczy apetyt.

Mrugnęła łobuzersko do widzów, po czym zdjęła z dolnej połowy gorącej babeczki marszczoną papilotkę i wbiła lśniące zęby w ciasto. Dyskretnie otarła kącik ust. Na jej wargach nigdy nie było ani okruszyny, żaden włosek na głowie nie odstawał. Była wcieleniem doskonałości.

Róża wiedziała, że to jej szansa, aby przejść do ataku. Podniosła rękę i wymachiwała nią energicznie, dopóki Lily nie dostrzegła jej wreszcie w ostatnim rzędzie krzeseł.

– Słucham, ślicznotko z jasnymi loczkami!

Nie tylko Tymek nosił przebranie. Róża sczesała do tyłu długie czarne włosy i upięła je pod peruką blond kędziorów, którą Bella kupiła w Klęskach Zdroju z okazji Halloween. Oprócz tego miała na sobie jasnoniebieską satynową sukienkę z bufiastymi rękawkami i suto marszczonym dołem, układającym się jak krynolina.

– Czy te przebrania są naprawdę konieczne? – spytała mamę Róża przed wyjazdem do studia. – Gdybym miała jeszcze w ręku kijek, wyglądałabym jak mała pastereczka.

– Potrzebujecie przebrań, żeby zadać wasze pytania – oznajmiła Bella. – Gdyby Lily was rozpoznała, nigdy nie dałaby wam tej szansy.

Teraz Róża wstała z miejsca, a brodaty mężczyzna w słuchawkach wręczył jej mikrofon. Ze wszystkich sił starała się nie zemdleć, czego była niebezpiecznie bliska. Oto nadszedł moment prawdy.

Podniosła mikrofon do drżących warg i przemówiła szeptem: „Próba mikrofonu? Próba mikrofonu?”. Urządzenie zapiszczało w odpowiedzi.

– Mikrofon na pewno działa! – zawołała Lily.

Zachichotała przy tym, ale oczy miała zwężone. Malowało się w nich takie samo zniecierpliwienie, jakie Róża widywała w spojrzeniu ciotki podczas jej pobytu u Szczęsnych; zniecierpliwienie, na które wtedy wolała nie zwracać uwagi.

„No i proszę, dokąd zaprowadziło mnie ignorowanie własnych przeczuć – pomyślała. – Występuję w telewizji, i to w peruce”.

Ale wiedziała – a jej rodzina całkowicie się z nią zgadzała – że był to jedyny sposób naprawienia zła, jakie się wydarzyło.

– Uważam – zaczęła, odchrząknąwszy – że pani babeczki dyniowe są mdłe i przesuszone. – Z trudem przepychała słowa przez ściśnięte ze strachu gardło. Wzięła głęboki wdech. – Nawet ja potrafię upiec smaczniejsze.

Wszyscy jęknęli ze zgrozy i odwrócili się, żeby na nią popatrzeć.

Lily zgromiła Różę wzrokiem. A potem na sekundę oczy jej się rozszerzyły i Róża już była pewna, że ciotka ją rozpoznała.

– Ha! Mamy wśród publiki komediantkę! – zawołała Lily, zanosząc się piskliwym chichotem i klaszcząc w ręce. – To takie urocze! Proszę o następne pytanie!

Zanim kolejna osoba zdążyła podnieść rękę, Tymek zerwał się z miejsca i wycelował w ciotkę palec. Z siwą brodą, w czerwonej pelerynie, wyglądał jak Święty Mikołaj.

– Ta młoda dama, której nigdy wcześniej nie widziałem i z którą nie jestem w żadnym stopniu spokrewniony, zasługuje na szansę pochwalenia się swoimi babeczkami!

W studiu zapadła cisza jak makiem zasiał. Po kilku chwilach rozległy się pojedyncze oklaski.