Text © Agnieszka Tyszka

© Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2014

Projekt graficzny serii, projekt okładki i stron tytułowych: Marta Krzywicka

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Katarzyna Sarna, Joanna Egert-Romanowska

Koordynacja produkcji: Jolanta Powierża

Skład i łamanie: Katka, Warszawa

Wydawca prowadzący: Agnieszka Betlejewska

Wydanie pierwsze, Warszawa 2014

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN: 978-83-281-0163-0

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

W Szuminie jest najpiękniej na świecie! Wiem, co mówię, bo mieszkam tu od urodzenia. I nie jest wcale tak, że nigdy nie wyściubiłam nosa poza naszą okolicę. W każde wakacje odwiedzam przecież moją ciocię w Krakowie. Poza tym jeżdżę z mamą na targi książkowe, które odbywają się w różnych miastach – w Warszawie, Łodzi, Krakowie albo w Poznaniu. Moja mama jest bibliotekarką i mówi, że nie ma na świecie szczęśliwszego pracownika niż ona. Wszystko dlatego, że jej zawód to jednocześnie jej największa pasja. Mama kocha książki, może o nich opowiadać godzinami, a jak czasem się zaczyta, potrafi nawet przypalić ciasto!

Potem żartujemy sobie, że nadpalony sernik to żadne tam zwykłe ciasto, tylko sernik Alice Munroe. A zwęglony piernik to piernik Doris Lessing. Mama uwielbia te dwie autorki i jak zacznie czytać, nie może się oderwać.

Ja mam to samo na przykład z Dziećmi z Bullerbyn. Bardzo żałuję, że nie mieszkamy w Bullerbyn. Byłoby fajnie widzieć obok Zagrody Północną i Południową, a nie tylko panią Kwaczek i hodowane przez nią kaczki. Wolałabym zamiast kaczek sąsiedztwo Klary i Pauliny. Gdyby tak dało się przybliżyć nasz dom do Szumińskich Łąk, gdzie teraz obie mieszkają… Byłoby jak w Bullerbyn… Oczywiście budynek trzeba by przesunąć razem z ogrodem, w którym rosną słynne hortensje mojej mamy. Każdy, kto wjeżdża do Szumina, musi się przy nich zatrzymać! Takie są ogromne i błękitne!

Za to Szumińskich Łąk nie ruszyłabym na mapie ani o centymetr. Stajnia musi być dokładnie w tym miejscu, w którym się znajduje – w pięknym zakątku, wśród łąk, trochę na uboczu. Tam koniki czują się najlepiej i nie należałoby tego zmieniać. Za nic w świecie.

Szumińskie Łąki należą do rodziców Klary – mojej najlepszej przyjaciółki. Klara wprawdzie się tutaj nie urodziła, ale kocha naszą okolicę tak samo mocno jak ja. No i mieszka tu już od wielu lat. Zawarłyśmy nawet specjalny pakt, że nigdy, przenigdy stąd nie wyjedziemy!

Trochę się martwiłam, co będzie, kiedy w Szumińskich Łąkach pojawiła się Paulina. Bałam się, że Klara przestanie mnie lubić, ale wcale się tak nie stało! Paulina i jej mama Arietta mieszkają w wyremontowanym spichlerzu, nad kawiarnią „U Augusta”, i wszystko jest jak dawniej. Może nawet jeszcze fajniej? Bo czasem o wiele przyjemniej robi się coś we trójkę niż we dwójkę! No i dzięki Paulinie nasza stajnia zyskała jeszcze jednego mieszkańca – Rokiego, który tak jak kucyk Klary jest kucem islandzkim.

Właśnie pakuję plecak i zaraz ruszam w drogę. Dziewczyny czekają już na mnie w stajni, bo dzisiaj jest nasz dyżur w sprzątaniu. Poza tym chcemy wybrać się na małą przejażdżkę, żeby poszukać wiosny. Nasza wychowawczyni, pani Basia, zadała nam taką pracę domową. Mnie bardzo się podoba. Nie trzeba siedzieć w domu nad zeszytem albo ćwiczeniami. Chociaż ja akurat lubię się uczyć, co trochę denerwuje mojego tatę.

– Haniu – prosi mnie czasem – zostaw już te lekcje i chodź pograć ze mną w piłkę!

Mama śmieje się wtedy i mówi, że tata chce mnie sprowadzić na manowce, a on upiera się, że to nie żadne tam manowce, tylko odrobina sportu dla zdrowia. I jeszcze dodaje, że to wyraz jego troski o mnie. A mnie się wydaje, że tata po prostu się nudzi. Jak już skończy swoje różne prace na polu, w ogrodzie czy w garażu – ma ochotę na odmianę. Pewnie inaczej by to wyglądało, gdybym miała rodzeństwo. Ale nie mam. Podejrzewam, że jeden młodszy brat skutecznie odwróciłby uwagę taty od mojej osoby. Na pewno kopaliby razem piłkę. A tak ja muszę to robić, chociaż trzeba przyznać, całkiem dobrze mi idzie. Ostatnio strzeliłam gola na wuefie i chłopcy byli w szoku, bo na bramce stał nie kto inny jak sam Antek! Król bramkarzy!

Nawet Paulina bardzo się zdziwiła.

– No, wiesz, Hania… Ty, taka grzeczna i delikatna, a kopiesz, jak nie wiem co! – powiedziała, z podziwem kręcąc głową.

To było bardzo miłe uczucie znaleźć się na chwilę w centrum zainteresowania całej klasy, i wcale nie z powodu dobrze odrobionej pracy domowej z matmy – bo to akurat mi się zdarza. Ale jednocześnie trochę się zawstydziłam, bo jestem raczej nieśmiała. Nie należę do osób specjalnie odważnych ani przebojowych.

Nie wiem na przykład, czy byłabym zdolna do tego, co zrobiła Paulina, która pewnej listopadowej nocy wyruszyła razem z Rokim na poszukiwania białego Gwiazdora. Ktoś – do dziś nie wiemy, kto to był – otworzył jego boks i drzwi do stajni. Biedny konik został wypędzony prosto w zimną noc!

Wszystko dobrze się skończyło, nie licząc złamanej ręki mojej przyjaciółki, ale ja zawsze mam dreszcze na plecach, gdy myślę o tamtej nocy – ciemnej, wietrznej, mokrej od topniejącego śniegu i bardzo niebezpiecznej.

Naprawdę podziwiam Paulinę za odwagę. I Rokiego też! W końcu to jego niezawodny instynkt pomógł odszukać Gwiazdora.

Dzisiaj na szczęście jest piękna pogoda! Niebo nad Szuminem nabrało błękitnej barwy, jakiej zimą nigdy tu nie widzieliśmy. Wiosenne słońce przygrzewa coraz mocniej, a jeśli chodzi o wiatr – jest ledwo wyczuwalny. Zapowiada się udana wycieczka!

Od kilku dni można już używać rowerów, bo słynne szumińskie błoto zastygło na dobre. Ruszam więc w kierunku stajni, a wiatr przyjemnie rozwiewa mi włosy i wokół pachnie przygodą!

Widzę jeszcze, jak tata przekopuje grządki w maminym ogródku – prosiła go o to wczoraj wieczorem. Ucieszy się, kiedy wróci z pracy, bo ogródek to jej druga pasja, zaraz po książkach.

Pola, które mijam, właśnie odzyskują siły po zimie. Śniegu już ani śladu, a tu i ówdzie pojawiają się zielonkawe plamy. Nie mogę się doczekać, kiedy zazieleni się na dobre! Wiosna w naszej okolicy jest pełna atrakcji nie tylko z powodu budzącej się z zimowego snu przyrody. Dwudziestego siódmego kwietnia mamy tu w Szuminie wielkie wydarzenie – festyn organizowany przez proboszcza. Właśnie tego dnia przypadają imieniny Zyty, a święta Zyta to patronka naszego kościoła. Ponieważ tak się składa, że jest ona również patronką gospodyń domowych (sama przez całe życie była gospodynią, zanim została świętą) – nasze Koło Gospodyń Szumina także przygotowuje na ten dzień różne atrakcje.

Moja mama jest w KGS-ie, podobnie jak mama Klary i nawet Arietta! Chociaż ona mieszka tu dopiero od niedawna.

Niektórzy złośliwcy nazywają KGS Kołem Gęsi Skubania, ale moim zdaniem członkinie tej organizacji są całkiem do rzeczy. No i wcale nie skubią gęsi. Mają za to różne inne pomysły – niektóre dosyć dziwne, to prawda. Na przykład okropne fartuchomundurki szkolne, uszyte dla nas na rozpoczęcie roku, uważam za totalny niewypał.Ale ciasteczka upieczone dla naszej klasy na Halloween to był strzał w dziesiątkę!

Jeszcze w zimie panie z KGS-u, we współpracy z szumińską biblioteką – czyli moją mamą! – ogłosiły konkurs na krótki utwór literacki poświęcony naszej okolicy. Rozstrzygnięcie nastąpi oczywiście podczas festynu świętej Zyty. Bardzo chciałabym wziąć udział w tym konkursie, ale nie mogę wpaść na żaden dobry pomysł! Wiem, że Klara i Paulina też mają taki zamiar. Muszę je dzisiaj zapytać, czy już coś wymyśliły, bo czasu zostało niewiele. Jury musi jeszcze przeczytać wszystkie nadesłane prace i podjąć decyzję o przyznaniu nagród.

Zabudowania Szumińskich Łąk właśnie wyłaniają się zza zakrętu piaszczystej drogi. Lubię ten moment. Wiem, że tam na mnie czekają, i jest to bardzo przyjemne. Mam dziś w plecaku dwie marchewki dla Marcysi i po jednej dla Rokiego i Gucia.

– Hania! – woła na mój widok Klara, która siedzi z Burcjuszem na werandzie.

Z tego miejsca widać dobrze, kto pojawia się na podwórku. Burcjusz jak zwykle nie szczeka, tylko merda ogonem i obwąchuje mój stary rower.

– Nie zgadniesz, co się wydarzyło! – mówi Klara, rozglądając się czujnie.

Robi to całkiem niepotrzebnie, bo nikogo przecież nie ma w pobliżu. Chyba że jej starsza siostra Nina czai się gdzieś obok. Z nią nigdy nic nie wiadomo. Potrafi pojawić się nagle, zupełnie jak duch, i zadać takie pytanie, jakby już od piętnastu minut uczestniczyła w rozmowie. To dziwne! Ale taka właśnie jest Nina. I jakby tego było mało – uwielbia upodabniać się do wampira! Robi to za pomocą kredki do oczu, tuszu i cieni do powiek. Że też jej się chce!

Malowanie się zajmuje strasznie dużo czasu. Wiem coś o tym, bo moja mama zawsze robi staranny makijaż przed wyjściem do pracy.

„Książki są takie piękne, że nie mogę być od nich ani trochę gorsza!” – powtarza ze śmiechem. Ale mama po umalowaniu się zawsze wygląda ładniej, czego nie można powiedzieć o Ninie.

Teraz rozglądam się, tak jak Klara, ale Niny wampirzycy nigdzie nie widzę.

– Co się stało? – pytam więc z ciekawością.

– Będziemy mieć tutaj w Szumińskich Łąkach prawdziwy dom starców! – mówi z dumą moja przyjaciółka.

– Jak to? – Nic nie rozumiem.

– Koński dom starców! – tłumaczy Klara ze śmiechem, a ja dalej nie mam pojęcia, o co jej chodzi. – Zamieszka u nas stary koń dziadka Bronka! – Klara w końcu wyjaśnia sprawę.