Tytuł oryginału: Bite-Sized Magic

Copyright © 2014 by The Inkhouse

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,
Warszawa 2014

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted, broadcast or stored in an information retrieval system in any form or by any means, graphic, electronic or mechanical, including photocopying, taping and recording, without prior written permission from the publisher.

Tłumaczenie: Barbara Górecka

Redakcja: Anna Mirkowska

Korekta: Jolanta Gomółka, Katarzyna Sarna, Anna Sidorek

Projekt okładki: Mikołaj Kamler

Ilustracje w środku: © Shutterstock

Koordynacja produkcji: Jolanta Powierża

Wydawca prowadzący: Natalia Sikora

Przygotowanie pliku e-booka: 88em

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie pierwsze, Warszawa 2014

Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 978-83-281-0185-2

Skład i łamanie: KATKA, Warszawa

Dla Katherine Tegen,
która dokonuje cudów z książkami

Prolog
Będzie, co ma być

Marzenia Rozmarynki Szczęsnej się spełniły.

Stała się oto najsłynniejszą mistrzynią wypieków na świecie. Jako najmłodsza w historii uczestniczka konkursu cukierniczego Gala des Gâteaux Grands organizowanego we Francji zajęła w nim pierwsze miejsce. Dwunastolatce udało się pokonać słynną gwiazdę kulinarnych programów telewizyjnych Lily Le Fay i w ten sposób udaremnić jej nikczemne knowania. Nikomu nieznana dziewczynka ocaliła rodzinne miasteczko i odzyskała magiczny Almanach wiedzy kulinarnej Szczęsnych.

No to dlaczego nie była szczęśliwa?

Trzynastego ranka po powrocie z Paryża Rozmarynka wstała z łóżka i rozsunęła zasłony.

Trzask. Błysk. Klik. Pstryk.

Właśnie dlatego.

– Hej, spójrzcie w okno, to Róża! – Pstryk. Błysk. Trzask. – Różo, jak się czujesz po wielkim zwycięstwie? – Błysk. Błysk. Trzask. Trzask. – Różo! Jakie to uczucie być mistrzynią wypieków, i to najlepszą na świecie? – Trzask. Pstryk. Klik. – Przecież masz dopiero dwanaście lat! – Klik. Pstryk. Błysk.

„O raju! – pomyślała smętnie Róża. – Jeszcze tu sterczą”. Przepadły kojące odgłosy poranka: cichy stuk dzwonków wietrznych, ocieranie się liny huśtawki o konar starego dębu za oknem. Zamiast nich pojawiły się nowe, a to za sprawą grupki fotoreporterów, którzy na stałe zainstalowali się przed cukiernią Szukaj Szczęścia u Szczęsnych. Codziennie rano czekali, aż Rozmarynka odsłoni okno, i pstrykali jej mnóstwo zdjęć, domagając się komentarza na temat nadzwyczajnego triumfu w konkursie.

Róża od najmłodszych lat była ciekawa, jak to jest być sławną, a teraz się o tym przekonała. Czuła się jak złota rybka w akwarium, na którą gapią się setki wytrzeszczonych oczu, a ona nie ma gdzie uciec ani się ukryć, chyba że w małym plastikowym zameczku.

Zasunęła szczelnie zasłony, pogrążona w ponurych rozmyślaniach o tym, czy nie ma już przypadkiem dosyć pieczenia. Nic nie było warte tego, co teraz przyszło jej przeżywać.

– Chciałabym już nigdy nie mieć do czynienia z wypiekami – powiedziała w przestrzeń.

Ze sterty brudnych ubrań rzuconych pod łóżko wychynął szary puchaty łebek ze spłaszczonymi uszami.

– Uważaj, czego sobie życzysz – ostrzegł Gus. – Życzenia wypowiedziane przed urodzinami mają moc spełniania się w dziwny, czasem pokrętny sposób. – Gus, szkocki kot zwisłouchy, podniósł łapkę i zaczął starannie wylizywać trudno dostępne miejsca między pazurami.

– Nic podobnego – odparła Róża. – Moje urodziny wypadają dopiero pod koniec lata. Zresztą nie mówiłam poważnie. – Podrapała kota po łebku, a on zaczął mruczeć. – Po prostu wolałabym przez jakiś czas nie zajmować się pieczeniem, wiesz?

Została cukiernikiem z miłości do rodziny i miasteczka, w którym się urodziła, zresztą pieczenie miała we krwi, ale wskutek zwycięstwa w konkursie Gala des Gâteaux Grands wszystko raptem stanęło na głowie.

Róża zdawała sobie oczywiście sprawę, że minęły dopiero dwa tygodnie, zarazem jednak było to najdłuższe czternaście dni w jej dotychczasowym życiu. Ani chwili ciszy i spokoju. Brak czasu, żeby cieszyć się latem. Pieczenie przestało być przyjemnością; teraz była to czynność, której od niej wymagano, zupełnie tak samo jak odrabiania pracy domowej.

Nie, nie było w tym żadnej frajdy. Róża uznała, że jeśli coś się tego lata nie zmieni, to ma już dość wypieków, i to na zawsze.

Na parterze, na zapleczu rodzinnej cukierni Szczęsnych, sytuacja przedstawiała się niewiele lepiej. Błyski fleszy przedzierały się przez zasłony w oknach, jakby na zewnątrz trwała nieustanna burza z piorunami, a wokół panował taki harmider, jakby reporterów były tysiące, a nie tylko setki. Dlaczego nie mogli zostawić jej w spokoju?

Listy były chyba jeszcze gorsze.

Bracia Róży, Tymek i Kminek, siedzieli już w kuchni i przedzierali się przez wczorajszą pocztę. Nieistotne listy wrzucali do wielkiego czarnego wora na śmieci, a te, które wymagały odpowiedzi, odkładali na bok. Róża wiedziała, że przyszły do niej („Twoi fani nas kochają – to znaczy ciebie” – mawiał z upodobaniem Tymek), ale miała już dość ich czytania. Gdyby ją kto pytał, to nie miała ochoty oglądać żadnych listów, ani teraz, ani nigdy. Pragnęła jedynie wrócić do normalnego życia.

– Do śmieci – ogłosił Kminek, wrzucając do wora papier zmięty w kulę.

Pucołowaty młodszy braciszek Róży skończył właśnie dziesięć lat, ale nadal wyglądał na osiem i ani dnia więcej. Miał kręcone rudawoblond włosy i nic się nie zmieniał, a przez ostatni rok przybyło mu jedynie piegów na perkatym nosku.

– Co tam miałeś? – zaciekawił się Tymek. Przystojny starszy brat Róży, owszem, urósł, ale niewystarczająco; ostatnio zwierzył się siostrze ze swoich obaw, że jego marzenia o zostaniu supergwiazdą amerykańskiej ligi koszykówki mogą się nie ziścić.

– Prezydent Francji chce otrzymać tort – odrzekł Kminek, przeglądając pobieżnie listy. – Warren Buffett zamawia ogromne ciasto szachowe, a każde pole ma mieć inny smak.

– Co to jest ciasto szachowe? – zdziwił się Tymek.

– Kim jest Warren Buffett¹? – spytała Róża.

– Nikim szczególnym, przypuszczam, że gość po prostu lubi ciasta – odparł Kminek i zaczął czytać kolejny list. – Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych chce, żebyśmy na najbliższą naradę upiekli po babeczce dla każdego ambasadora, z lukrem w barwach flag narodowych i – a to dobre! – „każdy kęs winien być przepojony smakiem kraju dzieciństwa ambasadorów”.

– Jeszcze czego – mruknął Tymek. – Słuchajcie, kiedy wreszcie napisze do nas ktoś naprawdę ważny?

Kminek otworzył kolejny list, grubą różową kopertę, z której unosił się delikatny zapach słodkich perfum. Spadł z krzesła na podłogę i chwycił się za pierś jak człowiek konający na atak serca.

– Teraz! – wrzasnął, podając ją Róży i Tymkowi.

Róża przebiegła wzrokiem treść listu na cieniutkim papierze papeteryjnym.

Moja droga, cudowna Różyczko wraz z resztą ekipy z Szukaj Szczęścia u Szczęsnych!

Proszę, przyślijcie mi tort. Bardzo Was proszę. Nieważne jaki. Po prostu koniecznie muszę mieć któryś z Waszych tortów, bo inaczej umrę. Zapłacę, ile zażądacie. Będziecie nawet mogli zagrać w moim zespole podczas najbliższego tournée.

Tylko przyślijcie mi tort jak najszybciej.

Katy Perry

– NIE! – zachłysnął się Tymek. – Na pewno oglądała Galę, zobaczyła mnie na ekranie i szaleńczo się zakochała. Tort jest tylko pretekstem, żeby się do mnie zbliżyć.

Róża westchnęła. Niby powinna być uradowana, ale stosy listów od sławnych osób zwyczajnie ją męczyły. Ciasta piecze się nie po to, żeby dostawać liściki od celebrytów. Pieczenie polega na mieszaniu, dosypywaniu, ugniataniu, na łączeniu mąki, masła i cukru, serca i miłości, i…

– Będziemy bogaci! – rozdarł się Tymek, podrzucając w górę list opatrzony zabawnym rysunkowym logo wielkiej wytwórni artykułów spożywczych. – Różo – ciągnął – proponują nam siedemset siedemdziesiąt siedem tysięcy dolarów za trzydziestosekundową reklamę z wykorzystaniem ich produktów.

– Co oni z tymi siódemkami? – zainteresował się Kminek.

– Musiałabyś tylko zjeść kawałek ich kokosanki – kontynuował Tymek – i powiedzieć: „Nazywam się Rozmarynka Szczęsna, jestem najmłodszą zwyciężczynią Gali des Gâteaux Grands w historii” i… eee… „firma Kathy Keegan jest dla mnie inspiracją!”. – Tymek wręczył siostrze list i zapatrzył się w sufit rozmarzonym wzrokiem. – Gdybym ożenił się z Katy Perry, a ty podpisałabyś kontrakt reklamowy… żadne z nas nie musiałoby nigdy więcej pracować!

– Przecież Kathy Keegan nie jest postacią realną – zauważyła Róża. – Keegan Corporation założyła grupa biznesmenów. Jak mogę twierdzić, że inspiracją jest dla mnie osoba, która nie istnieje naprawdę? Zresztą nie zjadłabym ani kawałka tego ich gnieciucha. Dobrze wiesz, co mama sądzi na temat ciast owiniętych w plastikową folię. – Włożyła list do kieszeni i odwróciła się na pięcie. Na dziś miała już korespondencji po dziurki w nosie.

Dopiero wtedy spostrzegła, że każdy centymetr powierzchni w kuchni jest wyłożony pergaminem do pieczenia ciastek.

Bella Szczęsna, mama Róży, wpadła przez wahadłowe drzwi z pomieszczenia cukierni od frontu, objuczona siatami jak wielbłąd. Była wysoka i mocno zbudowana, miała miłą twarz i kręcone czarne włosy, których niesforne kosmyki opadały na czoło.

– Chłopcy, do wyciskania! – zawołała. – Mówiłam wam przecież, żebyście zapełnili wszystkie papiery do pieczenia, a dopiero potem możecie sobie czytać listy!

Mamrocząc pod nosem, bracia wzięli do rąk płócienne woreczki do wyciskania masy. Bella poklepała ich po ramionach, gdy zaczęli wyciskać w równych rządkach niewielkie grudki ciasta czekoladowego.

– Co się dzieje? – zapytała Róża.

– Ci reporterzy doprowadzają mnie do rozpaczy – jęknęła Bella, cmokając córkę w czoło. – Dopóki się stąd nie zabiorą, nie uda nam się wrócić do normalnego życia.

– Pomogę ci – powiedziała Róża, po raz pierwszy od wielu dni czując zapał do działania. Może jednak na coś się przyda.

– Wiesz co, kochanie? – zagaiła Bella, rozpakowując zakupy. – Lepiej będzie, jak wrócisz na górę. To na ciebie polują, twoja obecność ich elektryzuje.

– Mam siedzieć u siebie w pokoju jak Roszpunka w wieży? – żachnęła się Róża, wyrzucając ramiona w górę. – Co to, to nie! – Chwyciła woreczek z ciastem i wycisnęła z niego kilka równiutkich czekoladowych grudek. Wspólnie z braćmi dokończyła pracę.

– Trzysta kulek – wymamrotała Bella, licząc w pamięci. – Tyle wystarczy. Chodźcie tu, dzieci. – Pociągnęła Różę i chłopców do siebie i delikatnie położyła im dłonie na ramionach.

Drzwi do chłodni otworzyły się gwałtownie i wychynął z niej prapraprapradziadek Róży Baltazar z dużym słojem z niebieskiego szkła w rękach. Ze środka dochodził taki dźwięk, jakby dziesięć tysięcy elektrycznych szczoteczek do zębów działało jednocześnie.

– Gotowi? – zapytał.

Bella skinęła głową i wykrzyknęła:

– Wypuścić pszczoły!

Baltazar postawił słój pośrodku kuchennej posadzki i ostrożnie odkręcił wieczko. Rój owadów wypadł na zewnątrz, wypełniając kuchnię rozedrganą, czarno-żółtą, bzyczącą wściekle chmurą.

– Patrzcie i podziwiajcie, przed wami śmiercionośny rój z Tubertine! – wykrzyknął Baltazar, nieco nerwowo szarpiąc brodę.

– Ciastka noszą nazwę kapsle „Pilnuj Swojego Wosku” – wyjaśniła Bella, przekrzykując bzyczenie. – Jeśli ktoś zje ciastko, do którego dobrała się pszczoła ze śmiercionośnego roju z Tubertine, z pewnością zacznie pilnować swojego nosa. Po raz pierwszy użyto ich w zakonie trapistów. Nim nadszedł pamiętny dzień, w którym mnisi objedli się kapsli, gęby im się nie zamykały. Trajkotali jak najęci! Kiedy jednak pojedli tych ciasteczek, postanowili przyjąć śluby milczenia jako pierwsi w historii zakonów męskich. – Z kieszeni fartucha wyjęła fujarkę. – Uwaga! – Wydęła wargi i zagrała rytmiczne tango.

Pszczoły natychmiast znieruchomiały w powietrzu, po czym rozmieściły się tak, że każda zawisła nad grudką ciasta czekoladowego. Następnie w skupieniu spojrzały wielkimi oczami na Bellę. Róża poczuła na twarzy lekki powiew wywołany trzepotaniem skrzydełek.

Bella zaświstała sygnał na fujarce, a wtedy trzysta pszczół jednocześnie wbiło żądła w czekoladowe grudki. Rozległo się jakby westchnienie, bzyczenie przycichło, po czym owady jeden za drugim wleciały z powrotem do słoja.

Baltazar szybko zakręcił wieczko.

Tymek i Kminek wypełzli spod stołu we wnęce, w której jadali posiłki, oddychając z ulgą.

– Fuj – mruknął Kminek. Róża dopiero teraz spostrzegła, że ściany i podłoga były wysmarowane żółtawym śluzem. Kminek dotknął palcem lepkiej plamy. – Wszystko uświniły.

Baltazar podrapał się po łysej czaszce. Z jego opuszków skapnęła tajemnicza żółtawa substancja. Ostrożnie musnął ją koniuszkiem języka.

– To miód – wymruczał.

Bella i Róża wsuwały do pieca jedną tacę czekoladowych kapsli za drugą. Po niespełna kwadransie przeniosły upieczone, jeszcze gorące ciasteczka na dwie wielgachne patery, które następnie Tymek z Kminkiem wynieśli przed dom. Tam zaczęli częstować gotowym wypiekiem tłum dziennikarzy i fotoreporterów.

Wystarczyło, żeby któryś z nich wsunął ciastko do ust, a oczy rozbłyskiwały mu złotożółto jak pancerzyk pszczoły, po czym biegiem uciekał z trawnika. Nie minęło dziesięć minut, a stado natrętów opuściło dziedziniec. Zniknęły też kamery, aparaty, mikrofony na wysięgnikach i reflektory.

Bracia wrócili do kuchni z pustymi paterami. Czupryna Tymka, którą od czasu Gali stawiał na żel na wysokość siedmiu centymetrów, oklapnęła teraz jak zdeptane chwasty, a Kminek miał na czole wielkiego siniaka.

– Ktoś trzasnął mnie mikrofonem – poskarżył się rozzłoszczony. – Ci ludzie to dzikusy. Dzikie bestie, powiadam!

– Kiedy się wreszcie zabrali – powiedział Tymek, pokazując pomarańczową kartkę – znalazłem to na drzwiach frontowych. Jest ich więcej, cały dom jest nimi oklejony! – Na brzegu kartki widać było resztki taśmy klejącej.

Bella odebrała mu kartkę i przeczytała głośno:

– „Zgodnie z rozporządzeniem Państwowego Biura do spraw Przedsiębiorstw i na mocy ustawy Kongresu HC dwieście trzynaście ta placówka działalności gospodarczej zostaje ZAMKNIĘTA AŻ DO ODWOŁANIA”.

– Czy oni mogą tak postąpić? – spytał Kminek z niepokojem. – Czy nie powinni się najpierw z nami rozmówić?

– Przecież właśnie zaczęło się nam powodzić! – zawołał zdesperowany Tymek. – Katy Perry chce od nas tort!

Bella zmarszczyła czoło i czytała dalej:

– „Ustawa o przeciwdziałaniu dyskryminacji wielkich firm cukierniczych stanowi, że przedsiębiorstwa zatrudniające poniżej tysiąca osób muszą zaprzestać działalności. Wielkie firmy ponoszą niezawinione straty z powodu rosnącej liczby małych cukierni rodzinnych w Stanach Zjednoczonych. Niniejszym zakazuje się sprzedaży wypieków cukierniczych w celach zarobkowych z rygorem natychmiastowej wykonalności. Wszelkie naruszenia zakazu będą surowo karane”.

Róża przełknęła ślinę i poczuła, że coś miękkiego otarło się o jej kostkę. Spuściła wzrok i ujrzała kota Gusa, który uważnie się w nią wpatrywał.

– A nie mówiłem? – mruknął, ocierając się o jej nogi. – Uważaj, bo życzenia czasem się spełniają!