Copyright © Marta Obuch

Copyright © Wydawnictwo Replika, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

Monika Orłowska

Projekt okładki

Marta Obuch & Iza Szewczyk

Zdjęcia na okładce

Copyright © depositphotos.com/ wisiel

Copyright © depositphotos.com/ OlegGerasymenko

Copyright © depositphotos.com/boris15

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2014

ISBN 978-83-7674-327-1

Wydawnictwo Replika

ul. Wierzbowa 8, 62-070 Zakrzewo

tel./faks 061 868 25 37

replika@replika.eu

www.replika.eu

Dla Elisabeth,

która jest duszą tej książki…

Czy kobiecie może coś bardziej zorać czaszkę niż facet w podkolanówkach?

Zosia Haba stwierdziła, że tak.

Facet w podkolanówkach i z zawieszonym na szyi tamburynem.

Patrząc na swojego asystenta, który wszedł właśnie dziarskim krokiem do gabinetu, ciągnąc na smyczy mikroskopijnego yorka, Zosia zrozumiała, że jej poczucie estetyki zostało niniejszym zdruzgotane.

Mirek Mędrzycki.

Obiektywnie irytujący brzydal o nosie podobnym do rozklekotanej klamki, subiektywnie jednak mężczyzna o dużym uroku osobistym, który działał nie tylko na wiekowe panie profesorki i szczebel średni, ale także na portierki, o morzu entuzjastycznych studentek nie wspominając. Zosia, która od października znosiła mniej lub bardziej niedyskretne pytania na temat jego życia uczuciowego, uśmiechnęła się w duchu z satysfakcją.

Teraz powinny go zobaczyć te jego fanki.

A może wyciągnąć komórkę i strzelić Mędrzyckiemu fotkę?

Mirek jak rzadko kiedy zasługiwał dziś na pyszny portrecik. Wypisz, wymaluj, wyglądał jak przewodnik duszpasterstwa akademickiego, który w dwa dni zaliczył pieszo nie tylko Piekary, ale również Gidle i Częstochowę, przy czym z każdą miejscowością zastęp niewinnych dziewic topniał. Plecaczek, bojówki i trapery plus rozanielony uśmiech pośród brody à la Jezus po czterdziestu dniach na pustyni – wszystko było w nim nieświeże i smętnie oklapłe. Twarz miał zmęczoną i czerwoną niczym burak, a włosy, które zwykle nosił związane w kitkę, powiewały trzęsącymi się nitkami w powstałym przeciągu. Obcisłą koszulkę Mirka – niestety zbudowany był niezgorzej – zraszał pot, a aromat tego męskiego ciała wypełniał cały gabinet.

Zapachniało czosnkiem i smażoną nad ogniskiem kiełbasą.

Kichnęła.

– Sto lat z jednym… – zaczął, ale widocznie przypomniał sobie, że Zosia jest świeżo po rozwodzie, wiec urwał. – Zdążyłem? – spytał z nadzieją i pośród pobrzękiwań tamburyna już stał przy biurku, które sprawiało wrażenie, jakby zaraz miało runąć pod naporem jego wielkich owłosionych łap. York podreptał tuż za swym panem, a prezentował się jeszcze bardziej żałośnie. Na powitanie szczeknął i dopadł jej nóg. – Przybiegłem prosto z dworca. Goliat, piesku, poliż panią w moim imieniu…

– Drzwi – rzuciła chłodno w odpowiedzi i nie uciekła wzrokiem, mimo że Mirek patrzył na nią uparcie i nie przestawał dyszeć.

– Jak ja się za tobą stęskniłem – wymruczał obłudnie, a Zosia pomyślała, że majowy weekend, który ten typek spędził w Bieszczadach jako opiekun roku, należał do wyjątkowo udanych.

W końcu miała gabinet tylko dla siebie. I w końcu jej miejsce pracy nie śmierdziało psem. Rybki, proszę bardzo, nawet zaskrońce i świerszcze, czemu nie. Ale kupka sierści dygocząca ze strachu przy najlżejszym szeleście papieru?

Goliat jakby czytał jej w myślach. Pisnął i usiadł we właściwej odległości.

Niestety jego pan nie zamierzał brać z czworonoga przykładu.

– Mędrzycki, usuń swoje włochate rączki z mojego biurka i zamknij drzwi – powtórzyła więc beznamiętnie, po czym wróciła do pracy. A przynajmniej: starała się wrócić.

Prześladowca jednak nie odpuszczał.

– Poważnie, stęskniłem się. Świat się przeobraża, wiesz? Tonie w wiośnie, kobiety pięknieją, a ty… Tak cudownie niezmienna.

Zosia przez chwilę kontemplowała tę podłą uwagę, a pośród ciszy słychać było leciutkie poskrzypywania parkietu, który uginał się pod nowym ciężarem. Za ścianą zabrzmiały brawa – profesor najwyraźniej skończył swój ostatni wykład.

Czy to się właśnie tak odbywa?

Cały świat widzi, jaka jest brzydka, tłusta i nieciekawa. Tylko że z nieba zamiast gromów sypią się entuzjastyczne oklaski. Nikt nie karze sprawcy, gołębie nadal przyozdabiają parapet wonnymi maziajami, a na Jagiellońskiej trąbią auta.

– Bardzo dziękuję za komplement – przemówiła wreszcie. – Musiał cię kosztować sporo wysiłku. Intelektualnego – rzuciła zjadliwie, uśmiechając się przy tym olśniewająco, jakby już zdążyła przełknąć usłyszaną złośliwość, co nie było prawdą. Bolało nadal. Doskonale wiedziała, że nie jest piękna, nie musiał jej tego uświadamiać, podlec jeden. Zwłaszcza dzisiaj. Wiosna. I w czym ona ma niby tę wiosnę przywitać? W pokrowcu na auto? Po zimie wszystko było na nią za ciasne. – Aaa, widzisz, zapomniałabym... Z powodu twojej nieobecności odwołano konkurs – poinformowała niby służbowo.

– Konkurs? Jaki konkurs? – Mirek zastrzygł uszami.

– Na największego kretyna wydziału.

Podlec na chwilę się zawiesił, ale zaraz potem wybuchł odrażająco szczerym śmiechem, a Goliat zaczął mu wtórować tak bezczelnie, że Zosia postanowiła, że nie podzieli się już z wypierdkiem żadną, nawet najbardziej wymemłaną kanapką.

– Widzę, że nie marnowałaś czasu i czekając na mnie, układałaś… CIĘTE riposty – zaakcentował, po czym beztrosko poprawił plecaczek. Najwyraźniej nie dotarło do niego, że ktoś tu uraził kobiecą dumę. I że za to zapłaci. Oj, zapłaci… Żarciki zawodowe, nie ma sprawy, ale docinki osobiste?! To było poniżej pasa. – No, dobrze, pani doktor. O której pożegnanie profesora?

Zosia zerknęła niespiesznie na wiszący ponad biurkiem zegar.

– Punkt osiemnasta. Masz raptem czterdzieści minut, żeby coś ze sobą zrobić. Dwudziestolecie międzywojenne, jak zapewne pamiętasz? Muszka, cylinder, te sprawy. Tamburyn i podkolanówki raczej odpadają. Chyba że życzysz sobie być gwoździem programu. Nadmienię, że rektor zaprosił prasę. Już widzę te tytuły… „Nonszalancki Mirek M. pożegnał profesora odziany w przykrótkie gacie”. „Schetany asystent wydziału literatury współczesnej popełnia faux pas”.

– Schetany? Dobra, nie wyrażaj się, pojąłem. Ale cylinder? Skąd ja ci wezmę cylinder? – Mirek opadł oszołomiony na najbliższe krzesło, a Zosia aż zarechotała w środku z uciechy.

Najwyraźniej zapomniał, że dzisiejsza impreza została starannie zaplanowana. Jedną z atrakcji miał być bal kostiumowy, o czym dowiedzieli się z intrygującego w treści zaproszenia: „Podczas całej uroczystości obowiązuje strój retro”.

Retro!

Całe szczęście, że profesor pasjonował się właśnie dwudziestoleciem, a nie na przykład barokiem. Żadnych bezowych sukienek, żadnego fashion-lukru i wściekłego podkreślania nieistniejącej talii. Chociaż Zosia była przeciwna przemocy, cieszyła się, że na ówczesną modę miała wpływ wojna. Kapelusze w kształcie hełmów albo misek do prania, zdecydowane cięcia formy, a nie jakieś głupie hołdy na cześć Wenus z Milo, która cieszyła się (wyłączając rączki) nienaganną figurą. We włosach wystarczy przecież tylko jakieś szalone piórko, szyję poddusi się perłami z Rossmanna i jest szał ciał. Szkoda tylko, że takie trendy nie obowiązują dzisiaj.

– O strojach przypominam przez zwykłą zawodową solidarność – wyjaśniła, żeby nie było wątpliwości. – Jeśli zbłaźnisz się publicznie, wszyscy będą na nas wieszać… psy. – Posłała yorkowi niezbyt przychylne spojrzenie, ale ten nic sobie z tego nie zrobił. Machając ogonem, znowu usiadł przy biurku i najwyraźniej oczekiwał odwzajemnienia sympatii. Niestety, odruchowo podrapała go za uchem. – Więc jeśli nie masz planu B i nie chowasz w szafie stroju Szpicbródki, proponuję odpuścić – dokończyła. – I iść do domu.

Mirek zasępił się, lecz nie zdążył wymyślić odpowiedzi, bo w otwartych drzwiach stanęła kobieta.

Zosia w ułamku sekundy zdążyła ocenić, że ma do czynienia z kimś o niespotykanej urodzie i klasie. Aż sobie cichutko westchnęła z zazdrości. Gdyby ona tak wyglądała… Figura idealna. Ubiór również. Estetyka całości hulała aż miło, ordynarność biła kobiecie jedynie z lica, które miało w sobie coś, no, coś wrednego po prostu. Było niby ładne, symetria brwi wprost proporcjonalna do kwadratu szczęki, ale babka miała w oczach cały dział z mrożonkami.

Zimno, pusto i tylko lody Bambino.

Za to ubrać potrafiła się tak, że kapcie spadały, dopracowany był na niej każdy szczegół. Biodra blondynki eksponowała przylegająca spódnica, nogi zdobiły szałowe szpilki, które wystawę CCC widziały jedynie od frontu, i to w przelocie. Do tego subtelna biżuteria i doskonały makijaż.

Niektóre kobiety tak po prostu mają.

Lśnią.

Inne stapiają się z kaloryferem i podłogą, a na ich tle toczy się barwne życie tych pierwszych.

Normalna, parszywie niesprawiedliwa rzeczywistość.

– Dzień dobry – rzuciła zimno blondyna, patrząc przy tym wyłącznie na Mirka.

Ale dlaczego w jej spojrzeniu Zosia zarejestrowała odrazę?

Czyżby się znali?

Chyba tak, bo Mirek nagle skurczył się i spokorniał jak gdyby był kumplem swojego psa, a kiedy wzrok kobiety zaczął się z pogardą prześlizgiwać po elementach jego stroju (tamburyn rządzi!), wykrztusił:

– E… E… Edyta… Ty tutaj? Nie mogłaś zadzwonić?

– Tak. Ja tutaj. A gdzie twoim zdaniem powinnam być? Może pod mostem? Z karteczką: „Proszę o wsparcie”?

– Ooo. – Zaśmiał się niemrawo, po chwili jednak zaczął wracać do żywych. – To ci raczej nie grozi.

– Nie próbuj być ironiczny, czekam już drugi miesiąc! I dzwoniłam, sto razy. Tylko że ty nie odbierasz.

– Bo byłem w górach, zasięg zdychał.

– Daruj sobie te bajeczki. Kiedy dostanę przelew?

– A kto mnie namówił na ten piep… na kredyt? Czy możemy jednak porozmawiać gdzie indziej? – zaproponował nagle, widząc, że Zosia przysłuchuje się tej wymianie zdań z nieskrywanym zainteresowaniem. – Czemu zawsze musisz urządzać sceny?

– Nie zamierzam nic urządzać. To znaczy, nie zamierzam rozmawiać. – Dla podkreślenia tych słów blondyna zaczęła wymachiwać elegancką skórzaną torbą, do której spokojne zmieściłby się nie tylko komputer, ale i drukarka, i Zosi przeszła właśnie chęć, żeby nabyć takie monstrum, choć duże torby były w modzie. – Przyszłam ci tylko oznajmić, że jeśli pieniądze nie wpłyną na konto do końca tygodnia, zakładam sprawę. Pani jest świadkiem – spojrzała na Zosię.

– Słuchaj, nie skąpię i nigdy nie skąpiłem na własne dziecko. Ale jestem spłukany, musiałem spłacić zaległe raty i odsetki. Za twój samochód, który kupiłaś na moje nazwisko! – Wzburzony Mirek przestał już zważać, że o intymnych sprawach mówi w towarzystwie szefowej. – Przez ciebie mam na pensji komornika. A przecież kto jak kto, ale ty doskonale wiesz, że pracownik naukowy nie zarabia tyle co… reprezentant Polski w siatkówce mężczyzn. Z głodu nie umieracie.

– Odczep się od kadry narodowej, dobrze ci radzę. – Blondynka pogroziła Mędrzyckiemu swoim zadbanym palcem. – Jesteś ojcem czy nie? Masz przelać alimenty i koniec. I kropka. Taki jest wyrok sądu – dodała na zakończenie, chlasnęła powietrze blond grzywą i już jej nie było.

Mirek znowu opadł na krzesło, a potem umęczony zwrócił się do Goliata, jakby tylko on mógł go zrozumieć:

– Edyta, stary, wciąż ta sama Edyta. I kto tu powinien nosić kaganiec?...

Zosia Haba do dwudziestki srała tęczą.

Znaczy się: kwitła i pachniała, jej śmiech jak te anielskie dzwoneczki rozbrzmiewał w M-3, które dzieliła w dzikiej rozkoszy ze swym nowo poślubionym Oskarkiem. Potem przyszła na świat przyczyna zawarcia małżeństwa, potem dziecię zaczęło się wniebogłosy drzeć, a przygniecione pieluchami uczucie dla odmiany jakby sklęsło.

I tęczę szlag trafił.

Nadciągnęły ciemne chmury, z chmur zaczął siąpić najpierw drobny, ale namolny kapuśniaczek, a dalej poszło już szybko: zadudniło, zazgrzytało i nastąpiło gradobicie, bo okazało się, że Zosia wyszła za mąż nie tylko za patentowanego lenia, ale i za egoistę.

O rozmiarze nieszczęścia przekonała się już w trakcie ciąży, a potem było tylko gorzej. Małżonek w niczym jej nie pomagał, ciągle znikał, została więc ze wszystkim sama, bo rodziców już nie miała. Natomiast rodzice Oskara wszystko krytykowali i we wszystko się wtrącali, przysparzając tym samym Zosi dodatkowych zgryzot, bo w swojej poczciwości nie wpadła na pomysł, żeby namolne towarzystwo po prostu ze swojego życia przegonić. Choćby drągiem, jeśli zwykłe: „Wypad, kmiotki” by nie poskutkowało.

Tymczasem studiowała, robiła zakupy, gotowała, prała, sprzątała, prasowała, zajmowała się wychowaniem syna i swojej młodszej siostry i nieustannie walczyła z mężem, który doprawdy nie pojmował, dlaczego jego zrzędząca żona nie potrafi przyjąć bezinteresownej pomocy mamusi będącej przecież chodzącą dobrocią. Chodząca dobroć uwielbiała syneczka, podstępnie rozpieszczała wnuka, a na synową patrzyła jak kot na śmierdzącą kuwetę i wszystko robiła lepiej. Energii w tej chudej babie kotłowało się tyle, że dobijana widłami, odgryzłaby trzonek.

Zosia znosiła to cierpliwie przez kilka lat. Potem ze stresu i przemęczenia wysiadła jej tarczyca.

Zaczęła tyć.

I rozpoczął się kolejny etap małżeńskiego pożycia.

Pożycie zanikło.

A konkretnie pożycie Zosi, bo Oskar sobie nie żałował i miewał regularne przyjaciółki. Żeby nie zwariować, Zosia rzuciła się w wir pracy, a że była zdolna, nie wiedzieć kiedy zrobiła doktorat i zaczęła przygotowywać habilitację. W międzyczasie myślała co prawda o rozstaniu z mężem, ale nie chciała fundować swojemu jedynemu dziecku stresu, bo syn uwielbiał tatusia miłością wręcz fanatyczną. Kiedy poszedł do szkoły, faza obłędu zelżała, a Zosia odetchnęła z ulgą, bo mądre dziecko zaczęło wreszcie patrzeć na przekupującą go słodyczami babcię jak na wiedźmę z bajki o Jasiu i Małgosi.

Ostatecznie geny Zosi wzięły górę.

Dziecko zauważyło, że tatuś wcale nie chce spędzać czasu z rodziną, że najszczęśliwszy jest, kiedy może wyjść z domu, a kiedy wraca, pachnie „jakąś obcą panią”. Te same geny nie zawiodły i kilka lat później. Pewnego razu syn, już jako dziewiętnastoletni młodzieniec, wrócił do domu wcześniej niż zwykle i w sypialni rodziców zastał sytuację mocno jednoznaczną. W pierwszym zaskoczeniu wycofał się do swojego pokoju, bąknął nawet „przepraszam”, ale kiedy po kwadransie wszedł do kuchni, spotkał tam niewiele starszą od siebie dziewoję ubraną w szlafrok jego matki. I tu już nie wytrzymał, powiedział ojczulkowi kilka słów prawdy, co niemal skończyło się przepychanką pod lodówką.

Ten ożywiony dialog pokoleniowy miał miejsce równo rok temu – przed tygodniem Zosia otrzymała wreszcie upragniony rozwód. Wcześniej syn wyjechał na studia do Wrocławia, a ona najpierw zatrzymała się u swojej siostry Danki, wynajmującej mieszkanie w kamienicy na obrzeżu osiedla Tysiąclecia, a potem, kiedy na poddaszu zwolniła się kawalerka – zyskała własną przestrzeń.

Żyło się jej prawie doskonale.

Prawie.

Bo bez miłości zawsze żyje się tylko prawie.

Tyle że miłość wychodziła Zosi zwykle bokiem.

W czasie ostatniego roku spotykała się z dwoma delikwentami, co przy jej puszystej figurze i kompleksach i tak było nie lada osiągnięciem. Finał jednakże wyglądał w obu przypadkach tak samo. Kiedy faceci orientowali się, że Zosi zależy, że się angażuje i jedzie na pełnym gazie, ostro dawali po hamulcach.

Pozostała więc samotna i zraniona.

I ogólnie rozczarowana życiem.

W dodatku przeświadczona, że najlepiej mają się zimne, chude zołzy.

I bardzo taką zołzą chciała być. Po wszystkim, co przeszła, stała się podobno złośliwa, ale o ile wbijanie szpilek komuś, z kim łączyły ją luźne relacje, nie stanowiło problemu, to w momencie, gdy relacje te ulegały zacieśnieniu, coś się w jej wewnętrznej maszynerii przestawiało i zaczynała być czuła i słodka jak noc majowa.

A taki Mędrzycki…

Na jego widok od razu poczuła w środku gorąco. Żadnych letnich reakcji, żadnego tiu tiu tiu. Rzetelny ogień na wskroś przepalający macicę. I to mimo że był od niej prawie dziesięć lat młodszy, co przecież nosiło znamiona pedofilii! Czterdziestoletnie próchno i jurny trzydziestolatek? Żenujące. Wystarczy pomyśleć, że kiedy ona miała dziewięć lat, jego jeszcze nie było na świecie. A kiedy w czwartej klasie kupiła swoje pierwsze cieniutkie rajstopy, pani Mędrzycka pakowała syna w tetrową pieluchę, która sięgała mu po szyję i zimą mogła służyć za golf.

Niestety, chociaż Zosia uważała się za osobę rozsądną i pewnych scenariuszy nie brała pod uwagę, to po prostu się stało. Mirek wpadł na początku semestru do jej gabinetu i uśmiechnął się tak ciepło i serdecznie, że z bólem w sercu pojęła, że zapełnił sobą nie tylko pokój od parkietu po szafę, ale dużo, dużo więcej. Więc żeby się czasem nie domyślił, zaczęła być nieprzyjemna. Tak utarł się zwyczaj – toczyli ze sobą cichą, podjazdową wojnę. Słowo za słowo, docinek za docinek. Ale właśnie dlatego, że nie było w tym żadnej prawdziwej wrogości czy niechęci, Zosia w swoim odczuciu tak naprawdę niczym nie różniła się od wzdychających do Mirka panienek. Była tak samo banalna jak dziesiątki innych bab, mimo że w gabinecie fruwały pod jego adresem „głąby” i „świniaki”, które zresztą przyjmował z podejrzanym zadowoleniem.

Więc on również był po rozwodzie?

Czasem, kiedy chowała kolce, dłużej rozmawiali, ale do tego jej się nie przyznał. Nie mogła oprzeć się wrażeniu, jakby powodzenie u kobiet dziwiło go i cieszyło jednocześnie, jednak o swoim życiu prywatnym po prostu nie mówił. I w sumie, bardzo dobrze. Facet kłapiący gębą gorszy od Tatarzyna.

– Taaak – westchnął. – Właśnie poznałaś przyczynę prarzeczy – wyznał niby żartobliwie, ale wcale nie było mu do śmiechu. – Edyta. Piękna i seksowna, chociaż trochę za chuda i… I puściła mnie kantem. Co ci jest?

Zosia musiała mieć dziwny wyraz twarzy.

– A co ma mi być?

– Jesteś jakaś taka… To była moja była.

– Była była. Tak, zorientowałam się, synapsy mi się domykają, póki co.

– No, właśnie, ja się zorientowałem za późno. Bo można być piękną i seksowną i na tym lista przymiotów się kończy. Aha, dodajmy jeszcze jedno. Płodna. Zaszła w ciążę przy pierwszym podejściu, masz pojęcie? A ja postanowiłem być rycerzem.

Zosia ze zdziwienia wytrzeszczyła oczy.

– Tak, pani doktor. – Pokiwał głową i bezwiednie potarł przedramię z tatuażem, który przedstawiał sowę. Ptaszysko, zdaje się, nawiązywało do nazwiska i do tego, co myślał o sobie jego właściciel. – Największy kretyn na wydziale. To by się nawet zgadzało... Osiemnasta? – zapytał dla pewności. – Zajmij mi miejsce, mogę się spóźnić. Ale będę na pewno. Ty wystąpisz w perłach i na szpilkach, jak sądzę?

– Tak. I wyskoczę z tortu w stringach, krzycząc „Niespodzianka!”. Chciałbyś. Muszka! – przypomniała jeszcze raz, zanim wyszedł na korytarz.

– A te stringi – puścił do niej oko – to czerwone czy czarne? Dobra, nie wnikam. Też odstawię się, że mucha nie siądzie, zobaczysz.

– Oczywiście – mruknęła pod nosem. – Na pewno padnę z wrażenia.

Gdyby wiedziała, że dokładnie tak się stanie, ugryzłaby się w język.

Tymczasem nic nie zapowiadało burzliwych wydarzeń, jakie miały nastąpić. Zosia zamknęła się w pokoju i założyła strój na dzisiejszy wieczór: workowate chomąto, które smętnie powiewało omdlałymi frędzelkami. Całe trzydzieści złotych w Tanim Armanim.

– Mała, pieprzona, czarna – mruknęła z ironią i zerknęła do lustra, gdzie zamiast brunetki o zielonych oczach zobaczyła opasłą krowę przedwcześnie wygonioną z pastwiska. Tak właśnie się czuła. Oszukana przez naturę. Która zabrała jej wszystko o kilka lat za szybko. – Czarny wyszczupla, jasne. Mój tyłek to już nie będzie Dar Pomorza, tylko Titanic. Cała naprzód, po prostu hurrra! – westchnęła przygnębiona. – „Tak cudownie niezmienna”… Boże, ile ja bym dała, żeby znowu być młoda!

Danka wcinała ze smakiem serniczek z brzoskwiniami i rozemocjonowana po raz kolejny weszła na stronę „Dziennika Zachodniego”, gdzie przed tygodniem znalazła ciekawy artykuł: „Dieb to złodziej. Diebel – złodziej, co rządził Katowicami”. A ponieważ w pokoju, który dzieliła z dokumentalistką, nie było dziwnym trafem nikogo, postanowiła dać ujście swojemu ożywieniu. Bo tłamszenie w sobie rozmaitych treści zupełnie mijało się z celem. Miała dostać nadciśnienia albo pryszczy? A w życiu!

Zadzwoniła do siostry.

– Zosia, musisz coś przeczytać. Znowu znalazłam Diebla!

– Muszę, to ja zrobić coś z tą wstrętną gębą – usłyszała w odpowiedzi. – Ale ze zdenerwowania trzęsie mi się ręka.

– A możesz mnie nie obrażać? Bo dziwnym trafem moja gęba jest bardzo podobna do twojej. I sobie chwalę.

– Jasne. – Zosia sapnęła z irytacją. – I jeszcze mi powiedz, że Bóg jest kobietą.

– Uuu, widzę, że grubszy szpadel. A czemuż to do naszej miłej pogawędki pakujesz Boga, jeśli mogę spytać? Jakoś nie widzę związku.

– Bo właśnie stwierdziłam, że on na mur beton jest facetem. Żadna kobieta nie wymyśliłaby cellulitu. I tego, że jeśli chce się w pewnym wieku wyglądać, jedyne wyjście to makijaż. Godzina durnego gruntowania płótna, a po następnej godzinie i tak przypominasz karpia w galarecie. Już nie wspomnę o tym, że kiedy przekraczasz czterdziestkę, stajesz się dla facetów przezroczysta. Przezroczysta! Przygotuj się.

– Poważnie? – Danka usiłowała obrócić przemówienie siostry w żart, ale ta najwyraźniej dopiero się rozkręcała. – To może ja już kupię sobie balkonik?

– Śmiej się, śmiej – powiedziała złowieszczo Zosia, ale już zaczynała brzmieć lepiej. – Pelargonie to niestety jedyna pewna opcja. Za kilka lat też będziesz mieć na liczniku czterdzieści. A wtedy, chcesz czy nie, przechodzisz na niewidzialną stronę mocy. Mówię ci. Twój target to nagle skapcaniałe pryki po siedemdziesiątce. Z podagrą i uwiądem starczym, nietrzymanie moczu ci daruję, bo słyszę, że coś jesz. Dla nich, proszę bardzo, to ty będziesz małolata. A tobie, jak na ironię, zaczną się podobać młode wilki około trzydziestki, dla których menopauza to program Ministerstwa Edukacji Narodowej. Jakieś pytania?

Danka nabrała powietrza, bo Zosia o pewnym młodym wilku nawijała ostatnio bezustannie, ale po chwili przezornie zamilkła. Swoją drogą, to miło, że profesor tak owocnie współpracował z Muzeum Śląskim. W końcu pojawiła się okazja, żeby zobaczyć obiekt westchnień sfrustrowanej siostry, więc zadbała, żeby na uroczystość pożegnania oddelegowano właśnie ją.

Jeśli nie chciała się spóźnić, powinna już wychodzić.

– Owszem, mam jedno. Czy zderzyłaś się dzisiaj z czołgiem? – zapytała może niezbyt uprzejmie, ale tylko w ten sposób mogła oszczędzić na czasie. – Bo bredzisz, jakby ci lufa przebiła mózg. Poza tym poczytaj sobie o dysmorfofobii. Jesteś klasycznym przypadkiem. Nawet nie chcę myśleć, jakie bzdury będziesz wygadywać po pięćdziesiątce. Ty się faktycznie zaczęłaś starzeć. Umysłowo.

– Bardzo ci dziękuję.

– Ależ bardzo cię proszę. Starzenie zaczyna się w głowie – stwierdziła z mocą. – I to wiem na pewno, nie muszę niczego przekraczać. Zamiast marudzić, jakbyś była pięć lat przed pomostówką, rusz swoją biedną pokrzywdzoną dupę i zacznij ćwiczyć – oznajmiła, po czym oblizała łyżeczkę. – Spadnie ci pięć kilo, a resztę ujędrnisz i tyle. A wtedy, owieczko, wilki zmienią zdanie. Rzeź masz jak w banku, bo od kogoś te bydlaki muszą się uczyć sztuki miłości, nie? Dieta i ćwiczenia, nic więcej. A, i nie łudź się, że schudniesz trzy rozmiary. Kości rozkładają się dopiero w grobie. To słowa otuchy. Żeby nie było.

– Dopiero w grobie? Jak miło z twojej strony – ucięła na pozór chłodno siostra, ale w końcu porzuciła temat. – Dobra, mów, co z tym Dieblem, bo maluję oko.

I proszę, kiedy przychodziło do konkretów, Zosia zajmowała z góry upatrzoną pozycję. A była to pozycja oślicy. Która sama okładała się kijem, ale surową i niskokaloryczną marchewką gardziła; zamiast tego pożerała na noc miskę popcornu.

– Mówię ci, że to jest nasz przodek. Sprawdź link do artykułu, masz go na poczcie – zawiadomiła Danka, szukając wzrokiem torebki. – Może zdążysz przeczytać, zanim przekwitniesz i w końcu cię olśni. Haba! Przecież ze śląskiego to „kradzież”! Iść na haby, łapiesz? A z niemieckiego Dieb znaczy „złodziej”. Pamiętasz, co powiedział przed śmiercią ojciec? Że jakiś nasz praprapra był w mieście ważną figurą i potem musieliśmy zmienić nazwisko. Obiecaj, że w wakacje poszukamy w archiwach dokumentów.

Zosia miała irytujący zwyczaj ignorowania czegoś, co nie było potwierdzone naukowo. A dla Danki postać Louisa Diebla, czyli pierwszego burmistrza Katowic, który nosząc wymowne nazwisko Złodziejski, obrabował po kilku latach urzędowania kasę miejską i zwiał do Ameryki, była od miesięcy tematem może nie najważniejszym, ale na pewno elektryzującym. A już na pewno poruszała w niej żyłkę zawodową. I nie tylko zawodową. Jako osoba praktyczna, Danka widziała z takiego powinowactwa bardzo konkretne korzyści. Wywiady, reklamy, może nawet awans. I książka. Koniecznie książka. Skoro kobiety zarabiają na prezydencie, burmistrz w rodzinie też obleci. Napisze o tym, jak budził się w niej Diebel, dołączy materiał historyczny, bo zebrała go już całkiem sporo, i parę tysięcy wpadnie. Zosia kompletnie tego nie czuła, ale jeśli teoria się potwierdzi, Diebel mógł być dla nich prawdziwą żyłą złota.

Złodziej.

Wielkie rzeczy.

Może to po nim ma zamienianie cichaczem cen w marketach?

– Zobaczymy – odpowiedziała wykrętnie Zosia, a w jej głosie zabrzmiała jakaś nowa nuta. Zupełnie jakby coś ukrywała, choć nie lubiła przecież tajemnic i intryg. Dziwne. – Jesteś gotowa?

– Gotowa jestem już od rana – zapewniła Danka. – W autobusie co prawda trochę dziwnie na mnie patrzyli…

– Wsiadłaś do autobusu w wieczorowej kiecce?! O siódmej rano?

– A miałam ją zapakować do walizki? – spytała, obciągając sukienkę na… biuście.

No tak, ale coś, co jest prawie wklęsłe, trudno nazwać biustem. Jednak w przeciwieństwie do Zosi Danka nie zamierzała się nad pewnymi kwestiami zastanawiać. Nic jej przecież od tego nie urośnie.

– Ubrałam się od razu i zrobiłam furorę w sześć siedem cztery. Mówię ci, szyk i kwik w pegeerze.

– Wyobrażam sobie – mruknęła bez przekonania Zosia.

Jednak pewne cuda trudno sobie wyobrazić.

Danka pożegnała się i przygotowała do wyjścia, zerkając w przelocie na swoje odbicie. W koronkowej sukience, która zachęcająco odsłaniała uda, odwracając w ten sposób uwagę od płaskowyżu na teoretycznym „popiersiu”, czuła się wybornie. I co z tego, że przed wojną nie noszono mini?

Phi!

Ma przecież długie rękawiczki i naszyjnik z pereł, poza tym seks jest i zawsze był modny, bez względu na epokę. „Dodajmy trochę smaczku do historii” – w pracy muzealnika, nie bez przyczyny, to było jej ulubione motto. Więc dodała, a koledzy z działu obsypali ją komplementami.

I jak tu nie mieć dobrego humoru?

Błękitny nieboskłon zasłaniała tylko jedna czarna chmurka. Wspomniana w rozmowie z siostrą walizka. A właściwie skórzana teczka, do której musiała zapakować laptopa i dokumenty – niedziela zapowiadała się, niestety, pracowicie. Jak zwykle to na nią spadło najwięcej obowiązków przy organizowanej przez muzeum wystawie o Wielkich Katowicach. Ale co tam teczka, najwyżej zostawi ją u Zosi w gabinecie. Żadne walizki i inne barachła nie będą jej odbierały dzisiaj wdzięku.

Męski świecie humanistów – drżyj!

Ciąg dalszy w wersji pełnej