Mojej mamie, Diane
– za bezwarunkową miłość
i wsparcie

Przedmowa

Zastanawiałem się, jak uzasadnić to, że napisałem tę książkę. Tak naprawdę, nie było powodu, dla którego miałbym jej nie napisać!

Myślę jednak, że przelałem te słowa na papier głównie po to, by opowiedzieć wam o tym, co mi się przydarzyło, a także zapewnić ludzi, którzy doświadczyli kontaktu z aniołami, że nie są osamotnieni w swoich przeżyciach. Zbyt często jeszcze takie osoby myślą, że zwariowały lub obawiają się, że nikt im nie uwierzy. Próbują więc zapomnieć o swoich doświadczeniach i wmówić sobie, że były one tylko wytworem wyobraźni. To jest powód, dla którego chcę wam powiedzieć: nie, nie oszaleliście. Niczego sobie nie wymyśliliście. Wierzę wam.

Mam również poczucie, że moim celem życiowym jest pomaganie aniołom – w niesieniu ich światła oraz niezwykle prostego przesłania. Anioły pragną byśmy w nie wierzyli i kochali samych siebie. Nie chcą, byśmy opierali się tylko na nich i nie pozwolą nam na to. Codziennie zachęcają nas do tego, byśmy uświadomili sobie swoją własną moc, dzięki czemu sami zdołamy przezwyciężyć wszelkie trudności, a one na pewno nam w tym pomogą. Mam ogromne szczęście, że mogę im służyć, ale chcę żebyście widzieli, że wy również macie szczęście, ponieważ anioły są przy was – tak samo jak przy mnie. Ufam, że pomogę wam w to uwierzyć i nawiązać z nimi głęboką więź.

Odkąd byłem małym chłopcem, ludzie powtarzali mi, że któregoś dnia napiszę książkę. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego mi to mówią. Czułem jednak, że powinienem ją napisać, więc oto jest – moja książka. Chciałbym, żebyście przede wszystkim zapamiętali z niej to, że nigdy nie umrzemy. Te niezwykłe historie o miłości i nadziei, które tu przedstawiam, stanowią dowód na to, że po śmierci nadal żyjemy i kochamy, przebywając w innym wymiarze. Miłość jest wszędzie wokół nas. Jesteśmy miłością i jesteśmy kochani. Mam nadzieję, że to poczujesz, gdy zapoznasz się z moją książką i że to uczucie przeniknie cię do głębi.

Namaste.

Podziękowania

Wielu ludzi udzieliło mi wsparcia w tej przygodzie, za co zawsze będę im wdzięczny.

Na początek chciałbym podziękować swoim rodzicom za to, że mnie „ugruntowali”. Moja mama jest bardzo wrażliwą duszą, która nauczyła mnie mówić to, co myślę, a tata zawsze zachęcał mnie, bym bronił swoich przekonań.

Dziękuję swojej babci, która przebywa teraz w niebie, za to, że zawsze jest przy mnie.

Szczególne podziękowania należą się Lindzie Watson-Brown, która jest pomysłodawczynią tej książki i ciężko pracowała nad tym, abyś mógł ją teraz przeczytać, a także Clarze Huston, naszej agentce, która nigdy nie traci nadziei na znalezienie najlepszego wydawcy (znalazła mi takiego, o jakim zawsze marzyłem).

Dziękuję Gill Benning, Davidowi Wellsowi i Monice Cafferky, którzy pomagają mi w rozwijaniu kariery medialnej.

Składam również podziękowania całemu zespołowi Hay House – Carolyn, Jo oraz redaktorom. Współpraca z wami była czystą przyjemnością, a wierzę, że to rezultat pozytywnej energii Louisy L. Hay.

Dziękuję Davidowi Hamiltonowi za ogromne wsparcie, słowa zachęty i komentarze – Davidzie, jesteś inspiracją.

Chciałbym również podziękować mojej duchowej rodzinie, a zwłaszcza June Moore, mojej kosmicznej mamie, która zawsze powtarzała, że Hay House będzie moim wydawcą. Podziękowania dla Margaret McKim, która lata temu prowadziła moje koło rozwojowe – byłaś świetną nauczycielką. Dziękuję Avril Stephens, mojej mistrzyni Reiki, która nauczyła mnie, bym niczego sobie nie utrudniał, oraz Alexis Wilson – za wsparcie, inspirację oraz wskazówki. Zawsze pozostanę wdzięczny Michelle Connor i Diane Etherson, moim siostrom duchowym, które przy każdym spotkaniu uczą mnie czegoś nowego.

Dziękuję paniom, z którymi co tydzień spotykałem się w Kościele Spirytualistycznym, a które zawsze we mnie wierzyły – Andrei, Marie, Wilmie, Jean, May (która odeszła do świata ducha, gdy pisałem tę książkę) oraz Tillie. Dziękuję także Elsie – pierwszej osobie, której przekazałem ze sceny wiadomość ze świata ducha – pamiętam cię!

Dziękuję całemu zespołowi „Scottish Sun”, a zwłaszcza Yvonne (która zaprosiła mnie na rozmowę o pracę), Emmie (która przekazuje mi listy i podarunki) oraz Peterowi Coxowi (za to, że wciąż trzyma mnie w gotowości).

Chciałbym również podziękować moim niesamowitym przyjaciółkom: Jennifer, Teri, Heather i Amandzie (jesteście niezwykłe i zawsze będę was kochał!) oraz przyjaciołom, którzy są dla mnie jak bracia: Scottowi, Felixowi, Ryanowi i Johnowi (jesteście niesamowicie utalentowanymi ludźmi). Dziękuję wszystkim moim znajomym z Glynhill i mojej przybranej cioci Maroulli za wsparcie i za to, że pozwalaliście mi zasypiać do pracy przez dwa i pół roku. Wiele się od was wszystkich nauczyłem.

Oczywiście, chciałbym również podziękować wszechświatowi oraz aniołom, dzięki którym to wszystko stało się możliwe. Książka ta jest dowodem na to, że jeśli mocno w coś wierzysz, możesz to stworzyć. Kocham was i wierzę w was.

Namaste

Wprowadzenie

Obudziłem się w środku nocy. Było ciemno i cicho, ale nie bałem się. Miałem tylko cztery lata, ale nie odczuwałem żadnego lęku. Jakże mógłbym się bać, skoro czuwała nade mną osoba, którą kochałem najbardziej na świecie?

Uwielbiałem swoją babcię i wiedziałem, że ona również mnie kocha. Zawsze, gdy się czegoś bałem lub denerwowałem się, głaskała mnie po ramieniu, aż się uspokoiłem. Gdy przytulała mnie i mówiła, że mnie kocha, miałem poczucie, że wszystko będzie dobrze, bo ona jest przy mnie.

Niedawno sytuacja uległa zmianie. Wiedziałem, że babcia zachorowała, ponieważ wprowadziła się do nas, żeby mama mogła się nią opiekować. Z mojego pokoju zabaw wyniesiono wszystkie rzeczy i przekształcono go w małą sypialnię oraz przestrzeń mieszkalną dla babci. Nie widziałem, co jej dolega, ale wszyscy dorośli byli śmiertelnie poważni, gdy mówili o jej stanie zdrowia, a ja zauważyłem, że czasem z trudem oddycha. Bardzo się ucieszyłem, gdy wprowadziła się do mojego dawnego pokoju zabaw, bo znajdował się on tuż obok mojej sypialni. Byłem szczęśliwy, że mam babcię tak blisko siebie. Myślałem, że cały czas będzie się ze mną bawić, a wieczorem zaglądać do mnie, żeby poczytać mi bajki na dobranoc.

Niestety rzeczywistość okazała się inna. Babcia musiała zacząć jeździć na wózku i nie mogła się już samodzielnie poruszać. Nie była w stanie wjechać przez wąskie drzwi do mojego pokoju, a w dodatku oddychała z coraz większym trudem. Tydzień wcześniej zabrano ją do szpitala, a gdy ją tam odwiedziłem, miałem wrażenie, że jest zupełnie inną osobą. Babcia miała na sobie jeden ze swoich puszystych szlafroków, ale była bardzo zmęczona i nie miała na nic siły. Gdy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się i powiedziała: „O, jest mój chłopczyk!”, a ja podbiegłem do niej, ale wkrótce musieliśmy wyjść, żeby mogła odpocząć.

Byłem więc niezmiernie szczęśliwy, kiedy znowu ją zobaczyłem. Ponieważ miała na sobie swój szlafrok, założyłem, że wróciła ze szpitala i wymknęła się ze swojego pokoju, żeby się ze mną przywitać. Cieszyłem się, że nie musi już jeździć na wózku, a ona wyglądała na uszczęśliwioną tym, że może siedzieć ze mną na moim łóżeczku. Cały pokój wypełniała wyjątkowa energia – bardzo namacalnie odczuwałem miłość, którą emanowała babcia.

Uśmiechnęliśmy się do siebie, a ona zbliżyła się do mnie. Byłem zachwycony, że czuje się już lepiej i przyszła się ze mną zobaczyć. Pamiętam, że pomyślałam sobie wtedy: „Jest przy mnie moja najlepsza przyjaciółka. Na pewno pomoże mi znów zasnąć”. Lubiłem, gdy łaskotała mnie po głowie – zawsze mnie to usypiało. Ledwo o tym pomyślałem, babcia zaczęła mnie głaskać. Poczułem się otulony jej miłością. Nigdy nie czułem się tak bezpiecznie. Miałem wrażenie, że to uczucie pozostanie już ze mną na zawsze. Stopniowo zapadałem w sen – byłem bezpieczny, chroniony i szczęśliwy.

Następnego ranka mama weszła do mojego pokoju, żeby odsłonić żaluzje, a gdy słońce wlało się do środka, zapytałem ją, gdzie jest babcia. Wydała mi się trochę nieobecna. Zapytała, co dokładnie mam na myśli.

– Czy babcia jest w swoim pokoju? – zapytałem, a mama zasmucona pokręciła głową.

– To może je śniadanie? – dopytywałem dalej, a ona znów zaprzeczyła.

Przyszła mi do głowy okropna myśl: „A co, jeśli babcię zabrano z powrotem do szpitala?”. Mama wyszła z pokoju, gdy zadałem jej to pytanie. Zbiegłem więc na dół na śniadanie i znów zapytałem o babcię.

– Widziałem ją w nocy – oznajmiłem. – Przyszła do mojego pokoju, gdy się obudziłem i pomogła mi znowu zasnąć. Czuła się dużo lepiej. Jak wspaniale, że nie musi już jeździć na wózku! Gdzie ona jest?

Nie doczekałem się odpowiedzi. Cóż matka mogła odpowiedzieć synkowi paplającemu niewinnie o swojej ukochanej babci? Nie mogła mi powiedzieć, że gadam bzdury i nie mogła mnie też uciszyć. Wychowywano mnie w atmosferze miłości i życzliwości. Być może to właśnie dlatego mama nie potrafiła zebrać się w sobie, żeby przekazać mi wiadomość, która miała złamać mi serce: moja cudowna babcia zmarła zeszłej nocy. Nie wypisano jej ze szpitala i już nie wróciła do domu. Jej dusza odwiedziła mnie, zanim odeszła do innego świata.

Teraz wiem, że zanim dusza przejdzie do światła, może jeszcze zrobić krótki „obchód” po swojej rodzinie. Moja więź z babcią była naprawdę wyjątkowa. Wierzę, że przyszła się ze mną zobaczyć, zanim przeszła do innego wymiaru istnienia, ponieważ byłem „jej chłopczykiem”. Obudziłem się wtedy i poczułem jej miłość. Myślę, że tak właśnie miało się stać – babcia podarowała mi tamtej nocy coś, co pozostało ze mną do dziś. Poczułem się chroniony i niepokonany. Czułem, że nic nie może mnie skrzywdzić. Doświadczyłem błogosławieństwa, które zmieniło moje życie.

Noc, w której odeszła moja babcia, pozostawiła we mnie ślad na całe życie. Myślę, że nawet na dłużej, ponieważ wierzę, że to, czego doświadczamy na ziemskim planie, jest tylko niewielką częścią całego naszego istnienia. Tamto doświadczenie pod wieloma względami bardzo głęboko na mnie wpłynęło. Po raz pierwszy poczułem ból po stracie bliskiej osoby, a jednocześnie przeżyłem coś, co zupełnie mnie odmieniło.

Chciałbym podzielić się z wami wspomnieniami z wczesnego dzieciństwa, ponieważ to właśnie wtedy zaczęła się moja przygoda ze światem duchowym. Moim zdaniem życie składa się z mnóstwa okazji do nauki (a my w dużej mierze sami tworzymy własne lekcje życiowe przez wybory, których dokonujemy), ale pewne istotne wydarzenia mogą być zapowiedzią naszej przyszłości. Jeśli przeniesiecie się wraz ze mną do świata tamtego czteroletniego chłopca, być może zrozumiecie, co się wówczas wydarzyło oraz jak to się stało, że jestem teraz tym, kim jestem.

Tamtej nocy moja babcia pokazała mi moje przeznaczenie. To dzięki temu doświadczeniu nauczyłem się komunikować z aniołami. Chociaż nadal jestem bardzo młody, to jednak doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jaki jest cel mojego życia. Jestem przekonany, że to właśnie wtedy rozpoczęła się moja przygoda ze światem duchowym i nadal dziękuję swojej babci za wszystkie wspaniałe przeżycia, jakich mogłem później doświadczyć. Łączyła mnie z nią naprawdę bliska, piękna więź – a właściwie nadal łączy, chociaż fizycznie nie ma jej przy mnie.

Babcia Agnes była matką mojej mamy. Ona i mama były sobie bardzo bliskie, a ja od samego początku świetnie się z nimi czułem. Kobiety odegrały ogromną rolę w moim wczesnym dzieciństwie, dzięki czemu jestem teraz świadomy swoich uczuć oraz własnej wrażliwości. Gdy jeszcze chodziłem do szkoły, wrażliwość często działała na moją niekorzyść, a jednak nigdy nie chciałem się jej pozbyć, ponieważ wniosła do mojego życia wiele dobra.

Zanim babcia wprowadziła się do naszego domu, mieszkała dosłownie trzy minuty drogi od nas – w domu na wzgórzu, w którym urodziła się moja mama. Codziennie się z nią widywałem. Potem, gdy już u nas zamieszkała, nawiązałem z nią jeszcze silniejszą więź, podobnie jak z mamą (która jednak skupiała się wtedy głównie na babci).

W wieku trzech lat poważnie zachorowałem. Choroba trwała prawie rok i jeszcze bardziej zbliżyła mnie do babci. Cierpiałem na zespół Guillaina-Barrégo – zaburzenie, które polega na tym, że układ odpornościowy atakuje obwodowy układ nerwowy. Na tę chorobę z autoagresji zachorowałem po ciężkim przeziębieniu. Zaczęło się od osłabienia organizmu, bólu i mrowienia w nogach. Mój stan zdrowia pogarszał się z dnia na dzień, aż w końcu w ogóle nie byłem w stanie chodzić. Lekarze spodziewali się najgorszego, ale na początku myśleli, że to zapalenie opon mózgowych. Nigdy nie zapomnę nakłucia lędźwiowego! Wrzeszczałem wniebogłosy – to było jedno z najgorszych doświadczeń w moim życiu. Przez dziewięć miesięcy byłem sparaliżowany od pasa w dół. Przez jakiś czas przebywałem w Yorkhill Hospital – szpitalu dziecięcym w Glasgow. To jest bardzo rzadka choroba, która zdaniem lekarzy dotyka tylko jedną na 100 000 osób. Miałem ogromne szczęście, ponieważ wyzdrowiałem w wieku czterech lat i nie doświadczyłem żadnych długotrwałych skutków ubocznych – za wyjątkiem płaskostopia, na które nie pomogły nawet miesiące fizjoterapii!

Z tamtego okresu życia pamiętam głównie paraliż, ale nie kojarzy mi się on tylko negatywnie. Zapamiętałem sobie, że dzięki niemu zaznałem jeszcze więcej miłości. Wniebowzięty, godzinami przesiadywałem na kolanach babci. W pewnym momencie ona jeździła już na wózku, a ja nie mogłem chodzić, więc byliśmy naprawdę dobranymi kompanami. Bardzo ją kochałem.

Mimo choroby mam z tamtego okresu wiele dobrych wspomnień. Babcia zawsze nosiła ze sobą torebkę, z której wyciągała wszystko, o czym tylko mogłem zamarzyć. Pewnego dnia siedziałem na tylnym siedzeniu samochodu, a mama i tata poszli odebrać jakiś zegar. Powiedziałem babci, że jestem głodny, a ona, jakby nigdy nic, wyciągnęła z torebki nóż i kawałek sera z woskową skórką! To było dla niej typowe – nigdy nie wiedziałem, co tym razem wyczaruje. Do dziś nazywam ten ser „babcinym serem” i wspominam, jak wyciągała go z torebki, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie!

Nie mogłem znieść myśli, że miałabym zostawić babcię samą, więc na pożegnanie zawsze zostawiałem jej swoje zabawki – kilka swoich ulubionych, plastikowych potworków – które miały dotrzymać jej towarzystwa.

Mam bardzo żywe wspomnienia z tamtego okresu – pamiętam wspólne oglądanie filmu „Fantazja”, przytulanie się do babci na wózku i pałaszowanie twardych cukierków. Nie byłem pierwszym ani ostatnim małym chłopcem, który uwielbiał swoją babcię, i założę się, że wielu czytelników doskonale zrozumie, że byliśmy dla siebie całym światem. Nic więc dziwnego, że nawet po swojej śmierci babcia wciąż odgrywała w moim życiu ważną rolę. Za każdym razem, gdy się spotykaliśmy, wołała do mnie: „O, jest mój chłopczyk!”, a ja podbiegałem do niej i przytulaliśmy się, jakbyśmy nie widzieli się od miesięcy. Pewnego letniego dnia zastałem babcię plotkującą na podwórku z sąsiadkami. Na mój widok staruszki zawołały: „O, przyszedł Kyle, nasz chłopczyk!”, ale babcia gorąco zaprotestowała: „O, nie! To mój chłopczyk!”.

Jedno z moich ulubionych wspomnień z babcią wiąże się z jej zamiłowaniem do staroci. Znajdowała w sklepach przeróżne przedmioty, którymi zachwycała się niczym wspaniałymi skarbami. Dzieci również fascynują się różnymi śmieciami, więc razem z babcią świetnie się bawiliśmy na tych poszukiwaniach i oboje cieszyliśmy się ze „skarbów”, które znajdowała.

Z czasem jednak te wszystkie cechy jej osobowości zaczęły zanikać. Nie mogła już samodzielnie wychodzić z domu, więc przestała wyruszać na swoje poszukiwania. Nie była nawet w stanie wyjść do sklepu, żeby kupić mi słodycze. Czytelnicy tej książki na pewno znają ten rodzaj smutku, jaki pojawia się, gdy czyjeś życie na ziemskim planie dobiega końca. W tamtym czasie byłem jeszcze zbyt mały, żeby zdać sobie sprawę z tego, że to tylko przejściowy okres ziemskiego życia, ale teraz wiem, że ból, strata, cierpienie i starość są jedynie krótką chwilą w całej naszej podróży i umożliwiają nam przejście do kolejnego etapu istnienia. Wszyscy możemy czerpać pociechę z tej świadomości (z pomocą naszych aniołów), a ja miałem naprawdę ogromne szczęście, że babcia tak wspaniale mnie pocieszyła tamtej nocy, kiedy odeszła.

Przed śmiercią babcia cierpiała na rozedmę płuc. Była już w ostatnim stadium choroby – musiała być podłączona do aparatu tlenowego i miała bardzo spuchnięte stopy oraz nogi. Z trudem się poruszała. Jej nogi zawsze były przykryte kocem i bardzo cierpiała, ale nawet, gdy czuła się źle, wciąż pamiętałem, jaką wspaniałą była osobą.

Z czasem dowiadywałem się od mamy coraz większej ilości szczegółów na temat śmierci babci. Rzeczywiście umarła tamtej nocy, kiedy widziałem ją po raz ostatni. Mama czuwała wtedy przy niej w szpitalu. Nie spała całą noc, była zrozpaczona i nie wiedziała, czy powinna powiedzieć mi o tym, co się stało – w końcu byłem wtedy bardzo mały. Postanowiła wstrzymać się z przekazaniem mi wieści o śmierci babci – nie chciała mnie tym obciążać z samego rana. Razem z tatą zabrali mnie na lunch i tam przekazali mi tę wiadomość.

Udaliśmy się do rodzinnej restauracji i usiedliśmy razem przy stole. Po złożeniu zamówienia, mama chwyciła mnie za rękę.

– Kyle – powiedziała – to bardzo ważne. Mam ci coś smutnego do przekazania. Babcia odeszła do nieba.

Nie zrozumiałem jej. Miałem pewne wyobrażenie o tym, czym jest niebo, ale myślałem, że trafiają tam tylko zmarli.

– To nieprawda – powiedziałem. – Przecież widziałem ją w nocy.

– To musiał być sen – odpowiedziała mama. – Babcia naprawdę odeszła.

Nie potrafiłem tego pojąć, ale zaufałem mamie. Wiedziałem, że nie mogłaby mnie okłamać.

– Czy to znaczy, że nigdy więcej jej nie zobaczę? – zapytałem ze łzami w oczach.

– Obawiam się, że tak – odpowiedziała zasmucona.

– Ale ja chcę ją zobaczyć! – płakałem. – Chcę znowu zobaczyć babcię!

– Wiem – powiedziała mama. – Ja też chcę ją zobaczyć, Kyle, ale nie możemy. Po prostu nie możemy. Odeszła do nieba. Nie ma jej już z nami, Kyle. Tak mi przykro.

Nic z tego nie rozumiałem. Przecież jeszcze tej nocy babcia była w mojej sypialni, głaskała mnie i wyglądała na zdrowszą niż wcześniej, a teraz dowiadywałem się, że odeszła na zawsze. Nie potrafiłem zrozumieć, co się właściwie stało.

To był dla mnie trudny czas. Dzieci radzą sobie ze śmiercią bliskich w zupełnie inny sposób niż dorośli i czasem, niemal beztrosko, potrafią przejść z jednej emocji w drugą. Ja sam jednak długo czułem dojmującą pustkę. Czy czułbym się lepiej, gdybym wiedział wtedy to, co teraz? Na pewno.

ŻYCIE PO ŚMIERCI

Gdy byłem dzieckiem, dowiedziałem się, że wszyscy dobrzy ludzie idą do nieba. To było bardzo pocieszające przekonanie, które jednocześnie motywowało mnie do posłuszeństwa – bałem się, że przez swoje psoty mógłbym nie pójść do nieba! W naszej kulturze już od najmłodszych lat uczymy się, że śmierć jest czymś, czego należy się bać. Takie podejście wcale nie pomaga nam zmierzyć się ze śmiercią bliskiej osoby – zwłaszcza gdy musimy ją jeszcze wytłumaczyć małemu dziecku.

Jeśli znajdziesz się kiedyś w takiej sytuacji – nie owijaj w bawełnę. Powiedz swojemu dziecku prawdę o śmierci, a ono na pewno ci uwierzy. Wyjaśnij mu, że ludzkie ciała przypominają pojazdy, które „wiozą” nas przez całe życie, ale nie trwają wiecznie. Nasza podróż wcale się nie kończy, gdy zepsuje się „samochód”.

Przekaż dziecku, że serce człowieka zawiera w sobie esencję jego istnienia. Gdy ciało przestaje pracować, nasza prawdziwa istota dostaje skrzydeł i udaje się do bardzo pięknego miejsca, z którego może czuwać nad całą swoją rodziną.

Dzięki swojej niezwykłej wyobraźni, dzieci z łatwością akceptują koncepcję życia po życiu, która bardzo podnosi ich na duchu. Być może odkryjesz nawet, że twoje dziecko widzi zmarłych członków rodziny. Powiedz mu, że jego rodzina w niebie słyszy go, a ono również może ją usłyszeć, jeśli tylko będzie uważne. Możesz swobodnie rozmawiać ze swoim dzieckiem o zmarłych. Dzieci są niezwykle otwarte. Takie rozmowy niosą im pociechę, więc dziel się z nimi swoimi opowieściami oraz wspomnieniami.

To, czego nauczymy się w dzieciństwie, pozostaje z nami przez całe nasze życie, więc kochający i troskliwi rodzice mają obowiązek przekazać swoim pociechom jak najbardziej pozytywne przekonania. Wiara w życie po życiu bardzo pomaga dziecku w przezwyciężeniu lęku przed śmiercią. Wszyscy będziemy musieli przejść przez ten etap, więc dlaczego mielibyśmy nie ułatwić tego swoim dzieciom?

Przekaż również swojemu dziecku, że ma wyjątkowego, niewidzialnego przyjaciela – anioła, który istnieje właśnie po to, aby go chronić. Niech wie, że zawsze może poprosić swojego anioła o pomoc – jeśli coś zgubi, przestraszy się czymś lub zmartwi. Wystarczy, że o nim pomyśli lub zawoła go w myślach, a anioł na pewno się o nie zatroszczy.

Dodawaj dziecku otuchy i obdarzaj je miłością przy każdej okazji. Przekazuj mu pozytywne poglądy i zachęcaj do tego, by zaakceptowało duchowy aspekt swojego istnienia. W ten sposób ofiarujesz mu coś znacznie ważniejszego niż dobra materialne – spokój i szczęście. Cóż wspanialszego mógłbyś mu podarować?

Niedługo po śmierci babci mój pies Tora rasy west highland terrier został zaatakowany przez innego psa i wdała się infekcja. Tora towarzyszył mi przez całe moje życie, więc bardzo cierpiałem na samą myśl, że on również może mnie opuścić.

Po jego śmierci zacząłem słyszeć dziwne hałasy w nocy. Myślałem, że to Tora woła mnie o pomoc i bardzo wytrącało mnie to z równowagi. Potem było coraz gorzej – hałas skupiał się w moim pokoju. Przerażały mnie głębokie, groźne pomruki, przerywane dyszeniem i kaszlem. Nie wiedziałem, co się dzieje. Teraz wiem, że Tora po prostu chciał przekazać mi wiadomość i nie miałem się czego bać, ale tamto doświadczenie było bardzo traumatyczne dla czterolatka.

Wkrótce zacząłem też widzieć różne rzeczy – ludzkie sylwetki i poruszającą się wokół nich energię. Teraz już się tego nie obawiam, bo wiem, co to jest, ale wtedy byłem przerażony. Zastanawiałem się, czy inne dzieci też widzą i słyszą to, co ja. Dostałem lampkę nocną Jurrasic Park, która miała mi pomóc, ale okazała się zupełnie bezużyteczna! Przeważnie musiałem spać w pokoju z mamą.

Teraz wiem, że jestem jak gąbka. W tamtym czasie chłonąłem wszystko – nawet to, co działo się poza ziemskim planem. Z jakiegoś powodu uruchomiła się we mnie zdolność bycia łącznikiem między światem ziemskim a duchowym. Duchy pragną porozumiewać się z naszym wymiarem, a po śmierci mojej babci przekonały się, że potrafię odebrać wiadomości z ich świata, więc chciały mi je przekazywać. To, że miałem wtedy tylko cztery lata, nie miało dla nich żadnego znaczenia. Duchy nie postrzegają ziemskich lat tak jak my – dla nich byłem tylko jednym z ludzi, którzy potrafią odbierać informacje z innych wymiarów.

Istnieje znaczna różnica między aniołami a duchami, z której wtedy jeszcze nie zdawałem sobie sprawy. Anioły są boskimi istotami duchowymi, stworzonymi przez wszechświat (którego niektórzy nazywają Bogiem) po to, aby były naszymi przewodnikami. Wierzę, że istniały na długo przed nami i obserwowały nasze życie od początku świata. Tylko niektóre z nich przebywały na ziemi – większość cały czas pozostaje w duchowej postaci. Anioły są czystą miłością i nigdy nas nie osądzają. Są naszymi boskimi wzorami do naśladowania. Charakteryzują się pewnymi określonymi cechami, ale nie mają ludzkiej osobowości.

„Duchy” z kolei są duszami naszych zmarłych bliskich, przyjaciół oraz zwierząt, które opuściły ciało fizyczne i powróciły do domu – do nieba. Każdy duch ma swoją osobowość. Jeśli dany człowiek był impulsywny na ziemi, będzie również impulsywny w niebie, a jeśli był małomówny i chłodny, to po śmierci także taki będzie. Gdy powracamy do świata ducha, tracimy jednak zdolność osądzania, manipulowania i złoszczenia się. Odzyskujemy dostęp do własnej, prawdziwej esencji, która jest miłością, więc nie jesteśmy już w stanie nikogo skrzywdzić!

Często spotykam się z pytaniem, czy nasi zmarli bliscy mogą się stać naszymi aniołami. To urocza myśl, ale z przykrością muszę odpowiedzieć, że to niemożliwe, ponieważ dusze zmarłych są zupełnie innymi istotami niż anioły.

Archanioł Michał to wyjątkowy, znany na całym świecie anioł, który wyróżnia się płomienną pasją. Podchodzi do wszystkich sytuacji z miłością, ale jest przy tym bardzo rzeczowy. Jest również uderzająco piękny: ma ponad trzy metry wzrostu, długie kręcone blond włosy o srebrzystym odcieniu i nosi zbroję z platyny, kryształu i złota. W jego niebieskich oczach płonie ogień. Zwykle nosi ze sobą ognisty miecz, który nie przypomina niczego, co istnieje na tym świecie, a jego płomienie są opalizujące i niemal przezroczyste.

Słowo „archanioł” pochodzi z greki i oznacza „naczelnego anioła”. Archanioły są wyżsi rangą od zwykłych aniołów stróżów. Tak naprawdę są „szefami” aniołów – sprawują nadzór nad aniołami stróżami i ich zadaniami.

Uświadomiłem sobie wyraźnie różnicę między duchami a aniołami w wieku piętnastu lat, gdy tylko zacząłem widzieć anioły. Odczułem je zupełnie inaczej niż duchy – zachwycała mnie ich pełna miłości energia. Anioły mają znacznie wyższe wibracje. Są doskonałe pod każdym względem i całkowicie zjednoczone z boskością. Duchy z kolei mają określone cechy osobowości.

To prawdopodobnie anioły pokazały przewodnikom duchowym, w jaki sposób mogą udzielać ludziom wskazówek oraz przywoływać dusze zmarłych, aby mogły się z nimi porozumieć. Sam mam kilku przewodników duchowych, ale to właśnie dzięki aniołom rozwinąłem silną więź z niebem.

Anioły nigdy nie wtrącają się do naszego życia – nie pojawiają się nagle i nie straszą nas, lecz zawsze ukazują się nam z miłością, w swojej świetlistej postaci. Duchy z kolei są nieprzewidywalne i czasem potrafią zrobić wszystko, aby tylko nawiązać z nami kontakt. Dotyczy to zwłaszcza duchów, które nie przeszły do nieba i utknęły na ziemskim planie. Sądzę, że taki właśnie duch mi towarzyszył, gdy rozbudził się mój zmysł duchowy.

Nie miałem zielonego pojęcia, co mi się przydarza – było to dla mnie bardzo zagmatwane, straszne i mroczne. Teraz wiem, że niebo znajduje się na bardzo wysokich wibracjach, do których musisz się dostroić, zanim zaczniesz rozmawiać z duchami. Jeśli tego nie zrobisz, możesz doświadczyć przerażających rzeczy, takich jak nieustanne, groźne mamrotanie. Miałem zaledwie cztery lata, gdy coś takiego stało się ścieżką dźwiękową mojego życia.

Powiedziałem mamie, że widzę i słyszę różne rzeczy, ale nie potrafiła mi pomóc. Nie dość, że musiała radzić sobie z rozwodem i własnym żalem po śmierci matki, to jeszcze jej synek nie potrafił zasnąć w swoim własnym łóżku i „wymyślał” różne rzeczy. Przez pewien czas zastanawiała się, czy nie mam czasem ADHD. Nie dziwię się, że mi nie dowierzała, bo opowiadałem jej naprawdę niestworzone rzeczy. Skąd mogła wiedzieć, że nawiedzają mnie duchy?

Gdy wracam myślami do tamtego okresu uświadamiam sobie, że naprawdę sporo przeszedłem w niezwykle krótkim czasie. Zmarła mi babcia, moi rodzice się rozwiedli i jeszcze w tym samym tygodniu zacząłem chodzić do szkoły. To wszystko byłoby już wystarczająco trudne dla czterolatka, a ja w dodatku doświadczyłem pierwszej wizyty z nieba i wyglądało na to, że to dopiero początek. Pod względem emocjonalnym był to dla mnie bardzo trudny czas.

Przez wiele lat słyszałem i widziałem różne rzeczy. Do dziś tak jest, ale teraz już sobie z tym radzę. Uzyskałem nad tym kontrolę i traktuję to jako część siebie. Ale nawet wtedy doświadczenia te były dla mnie czymś niezwykle osobistym. W miarę jak dorastałem, słuchałem opowieści innych dzieci o duchach oraz innych przerażających zjawiskach, lecz nie sądziłem, że mają cokolwiek wspólnego z horrorem, który rozgrywał się w mojej ciemnej sypialni. Nie łączyłem historyjek, które opowiadano w czasie Halloween, z własnymi doświadczeniami, ponieważ wydawały mi się zmyślone, a moje odczucia i wizje były jak najbardziej rzeczywiste.

Muszę jednak przyznać, że miałem udane dzieciństwo. Co prawda moi rodzice rozstali się, gdy miałem cztery lata (cały proces rozwodowy trwał nieco dłużej), ale zawsze czułem, że mnie kochają i troszczą się o mnie. Do ósmego roku życia mieszkałem w Port Glasgow, na przedmieściach Glasgow, a potem przeprowadziłem się do Greenock, około pięciu kilometrów dalej. Byłem jedynakiem, a moja mama była ze mnie bardzo dumna – w grupie rówieśników zawsze byłem najlepiej ubranym dzieciakiem!

Uwielbiałem tańczyć i śpiewać – najwyraźniej miałem dużą potrzebę ruchu po wyjściu z ciężkiej choroby. Lubiłem być w centrum zainteresowania i zwracać na siebie uwagę (mama powiedziałaby, że pod tym względem w ogóle się nie zmieniłem!). Nie wiem, dlaczego tak bardzo chciałem, żeby inni ludzie na mnie patrzyli, zwłaszcza że jedno z moich najbardziej wstydliwych wspomnień wiąże się z okropną fryzurą „na garnek”. Moja rodzina do dziś się z niej nabija. W tamtym czasie nic nie mogło mnie powstrzymać – musiałem pokazać co potrafię na każdym przyjęciu lub spotkaniu towarzyskim. Byłem dobrym tancerzem i chętnie popisywałem się swoimi „ruchami robota”. Myślę, że już wtedy można było przewidzieć, co będę robił w przyszłości – przecież osoba, która występuje na scenie przed setkami lub nawet tysiącami ludzi, nie możesz być wstydliwa. Nawet jeśli bywa małomówna lub nieśmiała, to jednak w takim momencie musi się maksymalnie skoncentrować i w pewnym sensie zagrać swoją rolę.

Mimo wszystko często mi dokuczano. Byłem niezwykle wrażliwym dzieckiem – podobnie jak wszyscy świadomi duchowo ludzie lub ci, którzy w przyszłości mają wejść na ścieżkę duchowego rozwoju. Miłość, jaką otrzymywałem w domu, dodała mi pewności siebie, ale nie uchroniła mnie przed odrzuceniem i prześladowaniem ze strony rówieśników. Nawet w szkole podstawowej dzieci często mi dokuczały lub wykluczały ze swojego grona, a w szkole średniej zachowania te jeszcze się nasiliły. Muszę przyznać, że byłem łatwym celem – w ogóle nie potrafiłem się bronić. Nie byłem agresywny ani porywczy, chociaż często się denerwowałem.

Obydwoje rodzice byli obecni w moim życiu. Nie odebrałem jednak tradycyjnego zachodnioszkockiego wychowania jak większość moich kolegów. Nie musiałem marznąć na stadionach w sobotnie wieczory, wykrzykując przyśpiewki kibiców. Tata nie zmuszał mnie do gry w piłkę nożną. Nauczył mnie za to jeździć na snowboardzie i na nartach, a oboje rodzice zachęcali mnie, bym zawsze był sobą i otwierał się na różne możliwości. Ze zgrozą myślę o tym, co by było, gdyby zabroniono mi mówić o swoich przeżyciach lub gdyby mnie za to karano. Ile dzieci to spotyka!

Zachęcam wszystkich rodziców, których dzieci wyczuwają duchy i anioły, aby dopuścili do siebie myśl, że istnieją na tym świecie rzeczy, których sobie nie uświadamiają, a które mogą w niezwykle korzystny sposób wpłynąć na życie ich pociech. Wierzę, że pewne wydarzenia, takie jak śmierć bliskiej osoby, czy też doświadczenia z pogranicza śmierci, mogą otworzyć dziecko na kontakt ze światem duchowym. Ze względu na swoją niewinność dzieci z łatwością akceptują takie przeżycia – w przeciwieństwie do dorosłych, którzy są skłonni je ignorować. Jeśli więc twoje dziecko jest wrażliwe na istnienie innych wymiarów, zachowaj otwartość i wspieraj je, a wtedy także doświadczysz licznych błogosławieństw w swoim życiu. Można oczywiście zamknąć się na kontakt ze światem duchowym, jeśli się tego pragnie, ale ja nie potrafiłem tego uczynić. I teraz bardzo się z tego cieszę!

Gdy miałem dziesięć lat, moja mama została zaproszona na przyjęcie z udziałem medium. W tamtym czasie nie przyszło jej nawet przez myśl, żeby próbować nawiązać kontakt ze swoimi zmarłymi rodzicami, więc potraktowała to przyjęcie tak, jak każde inne. Pracowała wtedy jako fryzjerka na telefon. Właśnie wróciła z pracy i spóźniona zbierała się do wyjścia, gdy zadzwoniła jej przyjaciółka, Susan – organizatorka przyjęcia.

– Lepiej się pośpiesz, Diane – powiedziała. – Medium już tu jest, ale nie chce robić dla nikogo odczytów, dopóki nie porozmawia z tobą.

– O czym ty mówisz? – zapytała mama.

– No cóż – odpowiedziała Susan – zaraz po przybyciu oznajmiła, że musi porozmawiać z kimś, kogo jeszcze tu nie ma. Powiedzieliśmy jej, że brakuje jednej osoby, a ona odpowiedziała, że nie musimy podawać twojego imienia, bo doskonale wie, kim jesteś i czeka właśnie na ciebie.

Mama pomyślała, że przyjaciółka ją nabiera i roześmiała się. Spodziewała się żartobliwego nastroju, ale gdy dotarła na miejsce, w domu Susan panowała osobliwa atmosfera. Wszystkie zaproszone tam kobiety były najwyraźniej zaskoczone naleganiami medium, by zostawiły ją w spokoju, dopóki nie zobaczy się z mamą.

– Jest tam – wyszeptała Susan do medium, wskazując na kuchnię.

Gdy tylko mama weszła do pokoju, medium mruknęło:

– Diane.

Mama była zdumiona. Kobieta przemówiła głosem mojej babci (bardzo charakterystycznym, zachrypniętym od papierosów)! Następnie Gladys (tak nazywało się medium) zwróciła się do mamy swoim własnym, znacznie lżejszym i młodszym, głosem.

– A więc to ty jesteś Diane? – zapytała.

Mama przytaknęła.

– Pośpiesz się i usiądź tutaj, bo twoja matka chce z tobą porozmawiać!

Osłupiała mama usiadła, a wtedy medium przemówiło:

– Zrobiło się tłoczno. Twoja mama nie jest jedynym duchem, który chce się z nami porozumieć. Mamę zdumiały te słowa – szczerze mówiąc, cała ta sytuacja była dla niej oszałamiająca.

– Jest tutaj mężczyzna, który chce z tobą porozmawiać – kontynuowała Gladys. – Czy wiesz, dlaczego chce ci podziękować?

Mama pokręciła głową.

– Zastanów się. Pomogłaś komuś, prawda? Dostaję informację, że bardzo komuś pomogłaś.

Wtedy mamie zrobiło się słabo, bo doskonale wiedziała, o kogo chodzi.

– Ten człowiek, który jest teraz tutaj ze mną – ciągnęła Gladys – pragnie podziękować ci za uratowanie mu życia. Mówi, że reanimowałaś go na ulicy, a on zawdzięcza ci resztę swoich dni.

Gladys mówiła prawdę. Moja mama jeszcze jako nastolatka uratowała przed śmiercią mężczyznę o imieniu Hughie. Gdy zastanawiała się nad tym, usłyszała, jak medium mówi:

– No dobrze, Hughie, ona już wie, jak bardzo jesteś jej wdzięczny. Odejdź teraz i pozwól przemówić innym.

Niebo najczęściej funkcjonuje w ten sposób, że dusza, która przebywa tam najdłużej, jako pierwsza nawiązuje połączenie z naszym światem, a następnie umożliwia to innym duszom. Hughie przemówił pierwszy, następna miała być moja babcia.

– Nazywa się Agnes, prawda? – zapytała Gladys.

Mama przytaknęła.

– Wiem, że nie wierzysz w to wszystko, ale Agnes prosi mnie, żebym zapytała o jej niebieskookiego chłopczyka.

Chodziło o mnie. Dokładnie tak nazywała mnie babcia. Mama zaniemówiła ze zdumienia.

– Twój synek widział ją tuż po jej śmierci.

Dla mamy było to niezwykłe doświadczenie. Oto moja babcia, przebywająca już na tamtym świecie, za pośrednictwem Gladys dostarczyła mojej mamie dowodu na to, że wciąż jest przy nas, czuwa nad nami i że naprawdę widziałem ją tamtej nocy. Oczywiście, mama usłyszała już to ode mnie, ale wtedy uzyskała potwierdzenie od zupełnie obcej osoby, co sprawiło, że zupełnie inaczej spojrzała na tę sytuację.

– Lepiej szybko w to uwierz – oznajmiła Gladys. – Ten niebieskooki chłopczyk Agnes pewnego dnia będzie robił to, co ja. Będzie podróżował po całym świecie, a ty nie zakwestionujesz tego, co widzi i słyszy, ponieważ wykracza to poza wszelkie twoje wyobrażenia.

Gladys przekazała mamie jeszcze kilka szczegółowych informacji na temat mojej wrażliwości oraz potwierdziła, że babcia czuwa nade mną. Mama powiedziała mi o tym wydarzeniu dopiero po kilku latach. Zapamiętała je sobie i potem bacznie obserwowała rozwój wypadków. A od tamtej pory wydarzyło się naprawdę wiele…

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO ODCZYTU?

Prywatna sesja z medium (jaką miała moja mama) może być naprawdę przejmującym przeżyciem. Mam nadzieję, że moje wskazówki ułatwią ci przejście takiej sesji i sprawią, że odczyt będzie bardzo udany.

Na początek sprawdź wiarygodność medium, z którym zamierzasz się spotkać. Zapytaj przyjaciół lub krewnych, czy o nim słyszeli – osobiste rekomendacje są najlepsze. Znajdź referencje na stronie internetowej oraz opinie w Internecie. W dzisiejszych czasach większość mediów ma swoje strony na Facebooku, gdzie klienci zostawiają informacje zwrotne na temat ich pracy. Jest wiele sposobów na to, aby dowiedzieć się, czy osoba, którą wybrałeś, jest godna zaufania.

W wieczór poprzedzający odczyt wypowiedz słowa: „Dziękuję wam aniołowie i moi bliscy zmarli za to, że pojawiacie się na tym odczycie”. Pomyśl o zmarłych, z którymi chciałbyś się porozumieć, a w modlitwach afirmacyjnych poproś o to, byś mógł jak najlepiej skorzystać z tej sesji.

Moja modlitwa mogłaby wyglądać następująco: „Dziękuję wam – aniołowie, babciu i dziadku – za to, że pojawiacie się na tej sesji i z miłością przekazujecie mi wskazówki na temat mojego życia. Dziękuję za to, że udzielacie medium istotnych informacji, które są zrozumiałe tylko dla mnie!”.

Medium nie powinno zadawać ci zbyt wielu pytań. Niczego mu nie ułatwiaj – pozwól mu wykonać jego pracę. Odpowiadaj „tak” lub „nie” na pytania, ale nastaw się raczej na wysłuchanie tego, co ma do powiedzenia. Jeśli nie jesteś czegoś pewien, zastanów się nad tym, a następnie porozmawiaj o tym z medium.

Jeśli sesja przebiega prawidłowo, powinieneś poczuć, że doświadczasz czegoś duchowego. Pomieszczenie powinno wypełnić się energią miłości i akceptacji ze strony twoich aniołów oraz zmarłych bliskich, która sprawi, że poczujesz się lepiej.

Zachowaj otwarty umysł. Medium może wspomnieć o sprawach, nad którymi wcześniej się nie zastanawiałeś lub o których wolałbyś nie myśleć. Pamiętaj, że ma prowadzenie z góry – porusza te tematy, ponieważ czuje, iż są dla ciebie ważne.

Media powinny przekazywać tylko pozytywne wiadomości. Jeśli jasnowidz przepowiada śmierć lub destrukcję, zabieraj pieniądze i uciekaj! Gdyby naprawdę rozmawiał z aniołami i zmarłymi, przekazałby ci tylko wspierające i pełne miłości informacje. Przepowiednie śmierci i zniszczenia pochodzą z poziomu ego i świadczą o tym, że masz do czynienia z szarlatanem.

Profesjonalne medium nigdy nie weźmie od ciebie pieniędzy z góry – przyjmie wynagrodzenie tylko wtedy, gdy uda mu się odebrać ważne dla ciebie informacje. Ja sam nie biorę pieniędzy od klienta, jeśli nie odbiorę dla niego wartościowego przekazu. Zarabiam uczciwie, a moi klienci mogą być pewni, że nie zostaną oszukani.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:
The Angel Whisperer

Tłumaczenie: Karolina Bochenek
Redaktor prowadzący: Agnieszka Piktel
Redakcja: Emilia Chmielewska
Korekta: Aneta Baranowska
Projekt okładki: Krzysztof Kibart, www.designpartners.pl

THE ANGEL WHISPERER
Copyright © 2012 by Kyle Gray
English language publication 2012 by Hay House (UK) Ltd.
Słuchaj radia Hay House na www.hayhouseradio.com

Copyright © for Polish edition by ILLUMINATIO Łukasz Kierus 2016
Copyright © for Polish translation by Karolina Bochenek

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

ISBN 978-83-651-7078-1

www.illuminatio.pl

Wydawnictwo ILLUMINATIO Łukasz Kierus

E-mail: wydawnictwo@illuminatio.pl

Dział handlowy: zamowienia@illuminatio.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com