Joseph Fadelle

Bez względu na cenę

Poznań 2011

Autor: Joseph Fadelle

Tytuł oryginału: Le prix à payer

Redaktor wydania francuskiego: Marjolaine de Latour

Współpraca: Aymeric Pourbaix

ISBN oryginału: 978-2-35631-060-6

Copyright © 2010 by Éditions de l’Œuvre

Ze względów bezpieczeństwa niektóre nazwy własne

występujące w tekście zostały zmienione.

Tłumaczenie: Marie Cofta

Translation copyright © 2011 by Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

Korekta: Sebastian Bednarowicz, Robert Bil

ISBN ePUB 978-83-63759-47-6

ISBN MOBI 978-83-63759-46-9

Poznań 2011

Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

ul. Panny Marii 4

60-962 Poznań

tel./fax 61 852 32 82

www.milujciesie.org.pl

Druk: Edica, Poznań

Plik przygotowany przez DlaDucha.pl

e-mail: kontakt@dladucha.pl

www.dladucha.pl

„Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Jak to jest napisane: »Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce na rzeź przeznaczone«. Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co [jest] wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”.

(List świętego Pawła do Rzymian, 8,35-39)

Amman, 22 grudnia 2000 roku

– Twoja choroba nazywa się Chrystus i nie ma na to lekarstwa. Nigdy się z tego nie wyleczysz...

Mój stryj Karim wyciąga rewolwer i kieruje go w moją pierś. Wstrzymuję oddech. Za nim czterech z moich braci patrzy na mnie wyzywająco. Jesteśmy sami w tej pustynnej dolinie...

Nawet w tym momencie nie mogę w to uwierzyć. Nie! Nie chcę uwierzyć, że członkowie mojej własnej rodziny, w tym ów stryj, któremu w przeszłości oddałem przysługę, mogą faktycznie mieć zamiar mnie zabić. Jak do tego doszło, że aż tak bardzo mnie znienawidzili – mnie, krew z ich krwi, tego, który jako dziecko bawił się z nimi, karmiony był tym samym mlekiem? Nie rozumiem...

Nie rozumiem również tego, że to właśnie Karim, mój ukochany stryjek, teraz mnie prześladuje. Ten, którego tak często wyciągałem z opresji wobec nieugiętości swojego ojca, głowy rodzinnego klanu...

Dlaczego? Dlaczego moja rodzina nie może po prostu zaakceptować mojego nowego życia? Skąd ta chęć, aby za wszelką cenę uczynić mnie znów jednym z nich?

Powoli ze zgrozą zaczynam rozumieć: oni są gotowi na wszystko, żeby mnie odzyskać – mnie, dziedzica szczepu Musawi, ulubieńca. Przed oczyma staje mi początek tej niewiarygodnej sceny:

– Twój ojciec jest chory – zaczął Karim – nalega, żebyś wrócił. Zobowiązał mnie, żebym ci powiedział, że pragnie zapomnieć o przeszłości, o wszystkim, co się wydarzyło...

Moi bracia nie skąpili mi opowieści o obietnicach ojca: zwykłe „tak” z mojej strony i odzyskam dom, samochody, zarobki... W zamian za to ja zapominam o krzywdzie, jaką mi wyrządzili!

Jak mógłbym zapomnieć... I nie chodzi tylko o to, żeby zapomnieć! Chodzi o moją wiarę.

– Nie mogę wrócić do Iraku, jestem ochrzczony.

– Ochrzczony? Co to ma znaczyć...!?

Stałem się chrześcijaninem, moje życie uległo zmianie. Nie mogę się cofnąć. Nie nazywam się już Mohammed. Odtąd moje dawne imię nic już dla mnie nie znaczy. Widzę jednak wyraźnie, że nawet nie słyszą tego, co do nich mówię. Dla nich jest to jedynie kłopot, który łatwo da się uregulować pieniądzem. Wszystko zależy od wysokości kwoty, jaką mieliby mi obiecać. Tymczasem każdy ich wysiłek napotyka przeszkodę: ja odmawiam stania się na powrót muzułmaninem. Dla nich jestem apostatą.

Rozmawiamy już trzy godziny, tu, na uboczu tej opustoszałej drogi. Nie posunęliśmy się nawet o milimetr, każdy obstaje przy swoim. Jestem nerwowo wykończony pytaniami, które padają z każdej strony.

Nagle napięcie wzrasta. Agresywność staje się namacalna, złowroga:

– Skoro nie chcesz pójść z nami, zabijemy cię. W ten sposób twoje ciało i tak wróci do ojczyzny. A twoja żona i dzieci umrą tu z głodu. Sami dobrowolnie wrócą do kraju.

Przez krótką chwilę zapominam o tej niepokojącej sytuacji, w której właśnie się znajduję, żeby – trochę ze smutkiem – uśmiechnąć się sam do siebie: jakżeby ten iracki szyita mógł, choćby przez sekundę, dopuścić do siebie myśl, że arabska kobieta mogłaby sama sobie poradzić i własnymi środkami zarabiać na życie, bez pomocy mężczyzny?

Ponieważ skończyły mu się argumenty, spojrzenie mojego wuja Karima staje się nienawistne, a rysy jego twarzy się zaostrzają.

– Ty chyba przeszedłeś pranie mózgu – stwierdza zimno.

Dobrze czuję, że on również jest u kresu sił i że nie chce już rozmawiać. Na tak groźną chorobę potrzeba natychmiastowego lekarstwa – prawa islamskiego, szariatu.

– Znasz nasze prawo, wiesz, że wydana jest przeciw tobie fatwa. A fatwa nakazuje cię zabić, jeśli nie powrócisz do bycia dobrym muzułmaninem, jak my, jak przedtem!

Jest mi niedobrze. Ucisk w żołądku jest jeszcze większy... Wiem, co teraz nastąpi. Powołując się na ten wyrok śmierci, Karim zobowiązuje się, że posunie się aż do ostateczności, pod karą bycia uznanym za niewierzącego czy – gorzej jeszcze – za renegata. Moja ostatnia deska ratunku właśnie wymknęła mi się spod nóg... Wobec tego, co nieuniknione, wybucham:

– Jeśli chcesz mnie zabić, zrób to! Przyszliście tu z bronią, siłą, ale ja chcę z wami rozsądnie pomówić. Przeczytajcie Koran, a potem Ewangelię i dopiero będziemy mogli naprawdę porozmawiać... Zresztą nie sądzę, żebyś miał rzeczywiście odwagę do mnie strzelić!

W przypływie gniewu i strachu za bardzo się pospieszyłem. Co mogłem zyskać tą prowokacją, przypominającą butną minę skazańca, który po raz ostatni rzuca wyzwanie plutonowi egzekucyjnemu? Może myślałem sobie, że – jako obcy w tym kraju – nie będą mieli śmiałości alarmować okolicy hałasem i tym samym ryzykować, że zostaną zatrzymani…

Huk jest ogłuszający i bez końca odbija się po wąwozie... Jakim cudem Karimowi nie udało się trafić? W głębi siebie słyszę, jakby jakiś kobiecy głos szepnął: „Ehrub – uciekaj!”. Nie zastanawiam się już więc nad wyjaśnieniem tego dziwnego uczucia, biorę nogi za pas i zaczynam uciekać, jakby się paliło.

Biegnąc, słyszę świst kul wokół siebie. Na pewno w kilku we mnie celują – i to celują, żeby mnie zabić, jeśli uwzględnić tor kul, o które się ocieram. Sekundy wydają mi się wiekami, aż do momentu, kiedy udaje mi się oddalić na tyle, żeby nie słyszeć już ich głosów.

Ponieważ wciąż biegnę i wciąż myślę o ostatniej chwili życia, jaka mi została, nie poczułem bólu, który zadała mi kula. Zauważam tylko, że moja stopa ucieka gdzieś w powietrze, jakby jakaś niewiarygodna siła gwałtownie ją wyrzuciła. Kiedy w końcu dochodzi do mnie, co się dzieje, leżę na ziemi, w błocie, z wrażeniem, że jakaś ciepła ciecz płynie po mojej nodze. Ponieważ jednak zupełnie przemokłem, nie jestem w stanie rozeznać, czy to krew czy błoto. Moja ostatnia myśl to odnotowanie ciszy, jaka wokół zaległa. Broń ucichła, zapewne dlatego, że upadłem. Tracę przytomność...

Masud

Basra, Irak, początek 1987 roku

Jest zimno. Opuściłem rodzinny dom w Bagdadzie, żeby udać się na południe, przekonany, że będzie to jedynie chwilowy pobyt w tych koszarach, gdzie nic mnie nie trzyma, oprócz skutków administracyjnej pomyłki podczas wojny.

Skończyłem dwadzieścia trzy lata i nie mam żadnej ochoty służyć w wojsku za niski żołd, a szczególnie dla reżimu Saddama, trwającego w poważnym konflikcie z młodą Republiką Islamską Iranu. Zanim wyjechałem, mój ojciec, Fadel Ali, dał mi pokrzepiające wskazówki: „Rozejrzysz się po okolicy, zobaczysz, czy jest to strefa narażona na walkę, i wrócisz zdać mi raport, żebym mógł cię zwolnić”.

Jestem o tyleż bardziej uwrażliwiony na tę ojcowską troskę, że widziałem ojca kompletnie załamanego i zdruzgotanego wieścią o śmierci mojego starszego brata, Azhara, który zginął w czasie irańskiego bombardowania. Tymczasem mój ojciec zapłacił za to, żeby Azhar był przypisany do strefy bez ryzyka.

Po tej tragedii poruszył niebo i ziemię, żeby mnie przed tym uchronić, mnie – źrenicę jego oka, swego następcę, wybranego spośród licznego potomstwa na tego, który stanie na czele klanu. I podczas kilku lat ta strategia okazywała się skuteczna. Dzięki swojej daleko sięgającej władzy mój ojciec zaczął od falsyfikowania moich dokumentów tożsamości, cofając o dwa lata datę moich narodzin, żeby zaoszczędzić trochę czasu przed moim niechybnym powołaniem.

Następnie, kiedy już osiągnąłem oficjalnie osiemnaście lat, nigdy nie odpowiedziałem na powołanie do armii, ponieważ mój ojciec zapewniał sobie milczenie dowódców garnizonu, sięgając do kieszeni, po to by móc oferować im piękny dom! I żeby dopełnić wszystkiego, zapewnił sobie pomoc asystenta urzędnika administracji, który zaopatrywał mnie każdego miesiąca w słynne przepustki – skarb nieodzowny dla uniknięcia nieprzewidzianych kontroli policyjnych. Od sześciu lat, czyli od czasu, gdy zaczęła się wojna, każdy młody mężczyzna krążący swobodnie i bez munduru po ulicy to potencjalny dezerter!

Jednak pewnego dnia podstęp przestał działać w zderzeniu z dobrą wolą i gorliwością nowego odpowiedzialnego za powołania do wojska, który pragnął walczyć z matactwem.

Mój ojciec, któremu nigdy nie brakuje pomysłów, zgadza się więc na mój wyjazd do Basry, na południe, ale z silnym zamiarem zwrócenia się do szczepu, do którego należy komendant, oraz licząc na znalezienie jakiegoś nowego układu – i tym samym na zwolnienie mnie ze służby.

Kiedy nadszedł moment mojego wyjazdu, mocno tego pewien i przekonany o potędze swej rodziny w całym kraju, wziąłem ze sobą jedynie kilka rzeczy na krótką podróż, najwyżej na trzy dni. Wystarczająco na drogę tam i z powrotem do tego obszaru położonego blisko Zatoki Perskiej.

Kiedy przybywam do obozu, prowadzą mnie od biura do biura i w końcu się dowiaduję, że jestem przypisany do jakiegoś pułku piechoty usytuowanego dwadzieścia kilometrów od Szatt el-Arab – rzeki, która wyznacza granicę z Iranem. Koszary właściwie są miejscem przejściowym dla tych, którzy wracają z frontu. Tam również magazynuje się zaopatrzenie. Znajduję się więc niejako na tyłach pola walki.

Dopiero kiedy zapada noc, udaje mi się wreszcie spotkać komendanta. Jest za późno, żeby wracać, tak więc decyduję przełożyć na następny dzień swoją niezwyczajną prośbę. Ostatecznie nawet jeśli moja żołnierska kariera ma potrwać tylko jedną noc zamiast trzech lat założonych przez reżim, to i tak nadal jestem osobą uprzywilejowaną. Mowa o przywileju uważanym przeze mnie za całkowicie normalną rzecz, którą zawdzięczam swojej pozycji społecznej... Zafunduję sobie kilka godzin żołnierskiego życia z dreszczykiem. Liczę na to, że dzięki tej przygodzie wzbogacę się o jedno czy dwa epickie opowiadanka z frontu, żeby potem móc zabłysnąć w oczach rodziny.

Na rozkaz komendanta intendent pułku każe mi iść za sobą i umieszcza mnie w tej samej kwaterze co niejakiego Masuda. Po drodze podpytuję swego przewodnika o człowieka, z którym spędzę noc.

– To dobry człowiek – odpowiada mi intendent. – Rolnik. Ma czterdzieści cztery lata i jest chrześcijaninem...

Na te słowa zatrzymuję się znienacka, niczym uderzony obuchem. Czuję, jak staję się blady, bezwładny i puszczam z rąk swoje rzeczy oraz materac, który miałem pod pachą. Po czym moje zaskoczenie ustępuje miejsca panicznemu strachowi. Tracę nad sobą kontrolę i zaczynam krzyczeć jak głupi:

– Co?! Przecież to niemożliwe! O co tu chodzi?! Zaprowadź mnie z powrotem do oficera! Myślisz, że ja, Musawi, będę spał z jakimś chrześcijaninem?!

Strach mnie ogarnia i odbiera mi rozum. W moim domu chrześcijanie postrzegani są jako nieczyści wyrzutkowie, nic niewarci, z którymi należy za wszelką cenę unikać kontaktu. W Koranie, który recytuję codziennie od najwcześniejszego dzieciństwa, to heretycy, którzy wielbią trzech bogów.

Mam w pamięci to wyzwisko, jedno z najgorszych, jakie może być, to o „twarzy chrześcijanina”. Gdyby potraktować nim wroga, ryzykuje się życie. Wiem o tym, gdyż mój ojciec interweniował któregoś dnia, żeby uregulować tego typu konflikt.

Mimo że zbity z tropu tą moją napaścią na niego, żołnierz udziela mi rady, żeby mnie uspokoić:

– Komendant jest młodym człowiekiem, brakuje mu doświadczenia. Jeśli będziesz obstawał przy swoim, może nie zrozumieć sytuacji i źle zareagować. Prześpij więc noc, tak jak to było przewidziane, a jutro znajdziemy jakieś inne rozwiązanie.

Wciąż pod wpływem emocji, opanowuję się nieco, ale dla mnie ta noc zapowiada się na prawdziwy koszmar. Boję się, że ten chrześcijanin mnie dotknie, że będę musiał z nim rozmawiać, nawet dzielić z nim posiłek. Nigdy w życiu nie pomyślałbym o takim poniżeniu...

Wszedłszy do małego pomieszczenia, ze spuszczoną głową i drżącymi nogami, znajduję się oko w oko z człowiekiem w sile wieku, o spokojnym raczej wyrazie twarzy.

– Skąd jesteś? – pyta mnie przyjaźnie, ciekaw, kim jest jego nowy towarzysz.

Pytanie przywraca mi grunt pod nogami. Odnajduję w sobie trochę odwagi, podnoszę oczy i wbijam wzrok w oczy mojego rozmówcy:

– Jestem szlachetnie urodzony Al-Musawi, z Bagdadu, z rodziny,która bezpośrednio pochodzi od Proroka – oznajmiam mu lodowatym tonem, jakby chcąc zaznaczyć różnicę społeczną, która całkowicie nas dzieli.

To trochę aroganckie, co robię, ponieważ oficjalnie nie mam już prawa podpisywać się na dokumentach szlacheckim tytułem sajjid. Taki jest zakaz ustanowiony przez Saddama – który sam nie pochodzi ze szlacheckiej rodziny – od czasu gdy objął władzę w Iraku.

Moje słowa, dobrane tak, żeby uciąć rozmowę, zdają się przynosić zamierzony efekt. Masud nic nie odpowiada. W milczeniu przesuwa powoli swoje łóżko dalej od mojego i dopiero ukończywszy swoje zajęcia, oznajmia, że cierpi na jakieś alergie, więc nie będziemy mogli jeść razem.

Trochę uspokojony jego postawą układam swoje obozowisko na noc, wciąż nie spuszczając wzroku z nieznajomego. „W końcu – mówię sobie, kładąc się na swoim materacu – ten Masud nie wygląda na bardzo niegodziwego, wydaje mi się nawet raczej dobrze wychowany. Ostatecznie może Allah zsyła mi go, żebym go nawrócił na islam...”.

Nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem bardzo wierzący, ale jestem muzułmaninem przestrzegającym zasad swojej religii. A każdy dobry muzułmanin ma za zadanie nawrócić niewierzących, aby zdobyć nagrodę w niebie obiecaną walecznym: owe kobiety o postaci syren oraz mleko i miód w obfitości. Prawdę mówiąc, interesuje mnie nie tyle nagroda, ile dobra reputacja, która pozwoliłaby mi zyskać w oczach moich bliskich.

Niejasno jeszcze, ze zdziwieniem zauważam, że to pragnienie nawrócenia, całkiem nowe w moim wypadku, dostarcza mi prawdziwej satysfakcji i jednocześnie daje odrobinę więcej pewności siebie w obliczu nadchodzącej nocy.

Nazajutrz nasze dwa łóżka oraz przybory kuchenne są rozdzielone w naszej kwaterze. W tych koszarach bowiem nie ma kantyny i każdy musi sam przygotowywać sobie jedzenie.

W ciągu kolejnych dwóch dni wciąż nieufnie obserwuję tego Masuda; nie udaje mi się jednak przyłapać go na jakimś błędzie. Jestem nawet zaskoczony, że nie dokucza mi jego zapach, ponieważ w mojej rodzinie to przyjęta rzecz – chrześcijanina rozpoznaje się po tym, że śmierdzi...

Tutaj nic w zachowaniu tego człowieka nie podsyca moich uprzedzeń. Czuję się zbity z tropu i zdezorientowany. Stopniowo mój początkowy strach się zaciera, ustępując miejsca innemu, jeszcze nieśmiałemu uczuciu: czuję się zaintrygowany tym chrześcijaninem, tym bardziej że widzę takiego z krwi i kości po raz pierwszy w życiu.

W ten sposób daję się ponieść ciekawości, zachęcony przez coś pociągającego, co emanuje od jego osobowości. Po jakimś czasie, definitywnie już upewniony co do pokojowych intencji Masuda, ośmielam się zamienić z nim kilka słów.

Jako że mój ojciec jest wielkim właścicielem rolnym, rozmawiamy o rolnictwie: on również posiada wiele ziem na północy kraju. Nie mogę nie przyznać, że jestem pod wrażeniem jego wiedzy człowieka doświadczonego – ja, który z własnej woli opuściłem szkołę w wieku czternastu lat, niezdolny do tego, żeby dłużej znosić przymus szkolny. Zwłaszcza że nie widziałem, w czym szkoła mogłaby mi być przydatna, skoro od zawsze byłem wyznaczony na przejęcie schedy po ojcu...

Potrafię jednak rozpoznać człowieka wykształconego, gdy kogoś takiego spotkam. Im dłużej słucham Masuda, tym bardziej zmuszony jestem przyznać, że wypowiada się wytwornie, z łatwością, której ja nie mam. Znajduję u niego to, co podobało mi się w licznych powieściach, z czasów gdy byłem nastolatkiem: umiejętność opowiadania historii i karmienia nimi mojej wyobraźni...

Krótko mówiąc, ulegam, nie bardzo się przed tym broniąc, urokowi tego wykształconego człowieka, któremu zazdroszczę wszystkiego, aż po sztukę wysławiania się. Pozyskany w ten sposób, nie mam już zupełnie ochoty widzieć się z komendantem, żeby prosić go o zmianę przydziału. Obecnie moim celem jest odkrycie sekretu Masuda i przywłaszczenie go sobie. A ja w zamian za to nauczę go wiary muzułmańskiej.

Tak naprawdę to nasze wojskowe życie jest dość spokojne i pozostawia mi wiele wolnego czasu. Mam oczywiście kilka wart do pełnienia, również w nocy, ale ogólnie nie daje mi się wielkich rzeczy do zrobienia. Poza dwoma czy trzema godzinami zajęć w ciągu dnia, kiedy to Masud i ja jesteśmy zobowiązani do posprzątania składu broni, większość czasu spędzamy tylko we dwóch, nie przebywając z innymi żołnierzami.

I cieszę się z tego czasu, jaki jest mi dany, ponieważ coraz bardziej cenię sobie rozmowy ze swoim koszarowym współtowarzyszem. Oczywiście unikamy na razie poruszania tematów, które budzą gniew, szczególnie tematu religii. Czekam jednak niecierpliwie na dobry moment, żeby przekonać go o wyższości islamu...

Pełna wersja książki dostępna na www.dladucha.pl

Dla Ciebie i Twojej rodziny! Zaprenumeruj już dziś! Razem ewangelizujmy świat!

Razem ewangelizujmy świat!

• „Miłujcie się!” jest czasopismem wydawanym 5 razy w roku.

• Prenumeratę dla siebie, a także jako prezent, można zamówić, począwszy od dowolnego numeru:

– listownie: Redakcja „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań

– telefonicznie: tel./fax 61 852 32 82, tel. 61 647 26 86

– pocztą elektroniczną: redakcja@milujciesie.org.pl

Opłata za prenumeratę jest dobrowolną ofiarą. Przesyłając nawet najmniejszą kwotę, wspomagasz druk i wysyłkę rosyjskiej wersji „Miłujcie się!” do krajów byłego ZSRR oraz wersji angielskiej do Afryki i Indii.

Ofiary można składać na następujące konto:

na rachunek złotówkowy:

26 1240 1750 1111 0000 1905 0362

Ofiarodawcy z zagranicy na rachunek euro:

PL 52 1240 1750 1978 0000 1905 0388

SWIFT CODE: PKOPPLPW

Oto lista aktualnych 17 wersji językowych:

Jedyny katolicki dwumiesięcznik wydawany w dwunastu językach:

amharska, angielska, bułgarska, chińska (pisownia tradycyjna), czeska, fińska, hiszpańska, litewska, łotewska, niemiecka, polska, portugalska, rosyjska, rumuńska, słowacka, ukraińska, węgierska.

Więźniowie Iranu

Prawdziwa historia dwóch chrześcijanek

Okropne więzienie Ewin stało się ich kościołem, w którym gromadziła się na modlitwie wspólnota sponiewieranych przez reżim kobiet i uwięzionych z nimi dzieci. Świadectwo nadziei, pokoju i prawdziwie chrześcijańskiego życia było czymś, co łamało zatwardziałe serca muzułmanek, otwierając je dla Chrystusa.

Najbardziej zaskakujące w zachowaniu osadzonych w więzieniu chrześcijanek było dla muzułmańskich współtowarzyszek to, że Maria i Marcelina nie chciały zaprzeć się swojej wiary w Pana Jezusa nawet pozornie, po to, by uratować swoje życie. W islamie istnieje bowiem pojęcie takijja – jest to kłamstwo dopuszczalne dla ratowania życia lub w celu szerzenia islamu. Kobiety wolały jednak umrzeć niż wyrzec się Jezusa. Potrafiły też przebaczyć swoim krzywdzicielom, odwołując się do Jego męki i śmierci za grzechy wszystkich ludzi.

format: A5 | 336 stron | oprawa twarda | cena: 29 zł

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl

Dlaczego powinniśmy zostać katolikami?

Ewangelicki pastor zadaje w książce swoim współbraciom prowokacyjne pytanie: „Dlaczego nie staniemy się katolikami?” Szczegółowo analizuje powody, które stoją za trwającym rozłamem między wyznaniami chrześcijańskimi: sprawę papieża i jego nieomylności, znaczenie tradycji apostolskiej, kult Maryi i świętych, sprawę odpustów i czyśćca, naukę o wierze i dobrych uczynkach, jak również kwestię okazałej liturgii z użyciem kadzidła w ociekających złotem kościołach... i dochodzi do zaskakujących wniosków.

format: A5 | 80 stron | oprawa miękka | cena: 19 zł

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl

Brat Luc - biografia

„Mnich, lekarz, męczennik, człowiek o tysiącu twarzy, który mógłby zniechęcić każdego biografa... A tymczasem „przez wszystkich znany i kochany" lekarz z gór Atlasu tak głęboko naznaczył wspólnotę swoją obecnością, że niemożliwym byłoby chcieć przybliżyć tajemnicę Tibhirine, nie zanurzając naszego spojrzenia w spojrzeniu brata Luca. Jeszcze dzisiaj pozostaje on dla wielu Algierczyków człowiekiem opatrznościowym, który potrafił, nie tylko poprzez stawianą diagnozę, ale także poprzez czysto ludzki, życzliwy kontakt przywrócić zaufanie, przywrócić nadzieję".

Dom Thomas Georgeon i Christophe Henning

format: A5 | 208 stron | oprawa twarda | cena: 29 zł

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl

Ogrodnik z Tibhirine

„Ogrodnik z Tibhirine” to świadectwo kapłana Misji Francuskiej i rolnika zarazem, który od ponad 30 lat styka się z innymi kulturami, z różnymi Kościołami chrześcijańskimi i wspólnotami muzułmańskimi. To jego osobista refleksja na temat „dialogu życia” i „Kościoła spotkania”. W Algierii znajduje on odpowiedzi na nurtujące go pytania, pozwalając zarazem czytelnikowi ujrzeć w tle swojej opowieści Tibhirine, gdzie wciąż żywa jest pamięć o braciach trapistach.

format: A5 | 108 stron | oprawa twarda | cena: 19 zł

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl