Poznań 2013

Tytuł oryginału

Once an Arafat Man: The True Story of How

a PLO Sniper Found a New Life

Poznań, 14.03.2012 r.

© 2008 by Taysir Abu Saada.

Pierwsze wydanie: Ich kämpfte für Arafat,

Brunnen Verlag Basel, z numerem ISBN-13: 978-3-7655-1408-1.

Wydanie polskie:

© Wydawnictwo Agape sp. z o.o., Poznań 2013

ISBN ePUB: 978-83-63759-51-3

ISBN MOBI: 978-83-63759-50-6

Seria "Rok Wiary"

ISBN serii: 978-83-63759-01-8

Redaktor serii: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Redaktor: Mirosław Rucki

Projekt okładki: Paweł Fiszer

Korekta: Iveta Rucka, Katarzyna Góra

Wydawnictwo Agape

ul. Panny Marii 4; 60-962 Poznań

e-mail: wydawnictwo@agape.org.pl

tel./fax (+48) 61 852 32 82

www.agape.org.pl; www.milujciesie.org.pl

Dział handlowy

tel./fax (+48) 61 852 32 80

e-mail: sklep@milujciesie.org.pl

Księgarnia internetowa:

Plik przygotowany przez DlaDucha.pl

e-mail: kontakt@dladucha.pl

www.dladucha.pl

Jak nauczyłem się nienawidzić

Druga walka o Jerycho

Poranne słońce grzało mnie w plecy, gdy leżałem przyczajony za dużą kupą chrustu, którą wcześniej ułożyłem, i obserwowałem dolinę Jordanu. W oddali, za rzeką, było położone Jerycho, chyba najstarsze miasto świata. Tutaj, po wschodniej stronie, razem z towarzyszami spędziliśmy noc w zimnej jaskini, ukrytej w górach. Obudziliśmy się wcześnie rano i, podekscytowani, czekaliśmy na nadejście Armii Obrony Izraela (AOI), której zamierzaliśmy zrobić niespodziankę. Obok mnie leżał na ziemi wspaniały, błyszczący karabin Simonowa z celownikiem teleskopowym. Obserwowałem położoną w dole spokojną wieś al-Karame.

Brudne drogi, wijące się między skromnymi domkami z glinianej cegły, były puste tego poranka 28 marca 1968 roku. Większość z około 40 tysięcy mieszkańców uciekła – nie z powodu ulotek ostrzegawczych, rozrzuconych z izraelskich samolotów dzień wcześniej, ale dlatego, że powiedzieliśmy im, co planowaliśmy uczynić. Teraz wieś była przerażająco cicha. Nie słychać było krzyków osłów w stajniach ani dzieci wołających do matek. Nikt nie mógł widzieć około siedmiu tysięcy wojowników Fatahu, czyli nas, którzy się chowali za kamiennymi murami, pod wiatami, między drzewami daktylowymi i w ogródkach oliwnych. To był nasz komitet powitalny, który miał rozwinąć dla najeźdźców czerwony dywan krwi.

Mając siedemnaście lat, byłem dobrze wyćwiczonym snajperem i teraz czekałem na odpowiedni moment. Byłem gotowy zastrzelić każdego żołnierza izraelskiego, który śmiałby wysunąć głowę z czołgu lub samochodu. Lekki wiaterek poruszał trawą. Bacznie obserwowałem most Allenby – najważniejsze przejście pomiędzy Zachodnim Brzegiem Jordanu, kontrolowanym przez Izrael, a terytorium Jordanii, na której się znajdowaliśmy.

Z pewnością, pierwsze pojazdy konwoju, które znalazły się w polu widzenia, były trudne do zauważenia z powodu koloru ochronnego. Było to wojsko, które dziewięć miesięcy wcześniej upokorzyło Arabów w niesławnej Wojnie Sześciodniowej. Od tego czasu my, Palestyńczycy, nie dawaliśmy im spokoju drobnymi wypadami: tu granat, tam kilkuminutowa strzelanina. A teraz oni postanowili zaatakować nasz obóz ćwiczeniowy w al-Karame. Chcieli jednym zamachem zniszczyć nasz opór, a przy okazji mieli nadzieję schwytać naszego przywódcę, Abu Ammara – Jasera Arafata.

Oni przypuszczali, że większość naszych partyzantów wycofała się, jak wiele razy przedtem, i nie chce stawić im czoła. Nie mieli pojęcia, że przebiegły Arafat tym razem zmienił strategię. Powiedział do nas: „Zrobimy tutaj zasadzkę. Będziemy walczyć z honorem. Cały naród arabski patrzy na nas. Rozbijemy mit o niezwyciężonej AOI!”.

I rzeczywiście, oni nie spodziewali się, że dzisiaj po raz pierwszy zastosujemy nową taktykę: wybuchy samobójcze. Znaleźliśmy ochotników, pragnących w ten sposób stoczyć swoją ostatnią walkę o sprawiedliwość dla Palestyny. Teraz siedzieli oni na dachach, ubrani w masywne kamizelki naładowane materiałami wybuchowymi, czekając na odpowiednią chwilę, by zeskoczyć w dół na ulicę.

Śmiertelna niespodzianka

Warkot silników AOI stawał się coraz bardziej wyraźny. Moje serce zaczęło mocno uderzać. Miałem zadanie, które wymagało ciągłej aktywności. Konwój wrogów dotarł do obrzeży wioski. Wybrałem sobie najbliższy cel, wycelowałem w jego głowę i delikatnie nacisnąłem spust.

Prawie w tej samej chwili zaczęli strzelać nasi towarzysze, ukryci we wsi. Walka wybuchła w jednym momencie, a jej huk był ogłuszający. W tamtych czasach izraelscy żołnierze nie mieli kamizelek kuloodpornych, więc mogliśmy ich ranić i zabijać bez trudu. Prawdziwe piekło rozpętało się tego ranka w al-Karame.

Oczywiście, my również zaczęliśmy ponosić straty. Każdy wojownik Fatahu wie, że to się może zdarzyć. Nikt z nas nie mógł być pewny, że dożyje końca dnia. Byliśmy w pełni gotowi, by ponieść śmierć. Uważaliśmy, że lepiej już nie zobaczyć księżyca, lecz odzyskać honor. Właściwie, takie też jest znaczenie nazwy tej wsi – Karame. Po arabsku słowo to oznacza „honor”, „godność”.

Walka na ulicach wsi szalała w najlepsze, a ja przez cały czas eliminowałem „cele” z mojego wzgórza. Mijały minuty, być może, minęła nawet godzina. Nie mieliśmy żadnych skrupułów: robiliśmy wszystko, by zadać Żydom śmiertelny cios. Nagle potężny wybuch wstrząsnął doliną: to nasze oddziały wysadziły w powietrze most Allenby, odcinając żołnierzom izraelskim możliwość wycofania się. Zostali oni złapani w pułapkę na wschodnim brzegu Jordanu – na naszym brzegu – i musieli walczyć, aż zginą. Uratować ich mógł tylko cud podobny do tego, jaki zdarzył się w czasie zdobycia Jerycha przez Jozuego.

Kilka minut po wybuchu usłyszałem zaniepokojony głos mojego dowódcy, który krzyczał do mnie: „Słyszysz to? Nadlatują helikoptery wojskowe!”. Byłem zbyt zajęty moimi „celami”, by to zauważyć. „Uciekaj z tego wzgórza!” – rozkazał. „Jeśli zostaniesz tu, rozniosą cię w kawałki z powietrza! Zejdź w dół do wsi, gdzie są wszyscy!”.

Zczołgałem się w dół, by dołączyć do walczących towarzyszy. Potyczka zamieniła się w prawdziwą bójkę. Nie było już możliwości użycia broni i wszyscy się tłukli na pięści, noże i nawet kamienie. Zastosowaliśmy techniki karate i judo. Walczące strony tak się wymieszały, że ich helikoptery nie były w stanie odróżnić, do kogo trzeba strzelać. Biłem się, wiedziony wyłącznie instynktem samozachowawczym. Nie było czasu na obmyślenie strategii. Musiałem po prostu uderzyć Izraelczyka, zanim on uderzy mnie.

Mogę twierdzić, że wróg był rozwścieczony z powodu naszej brawury. Oni oczekiwali, że będziemy działać raczej po partyzancku, wycofując się tuż po ataku. Zamiast tego walczyliśmy na śmierć i życie. Wszędzie słyszało się krzyki, tryskała krew, jęczeli ranni i wszyscy potykaliśmy się o wciąż rosnące zwaliska martwych ciał, nie przerywając walki. Spojrzałem na kilka ran na moim ramieniu, ale nie przejąłem się nimi. Adrenalina podskoczyła tak, że nie zwracało się uwagi na jakieś tam rany.

My, bojówkarze Fatahu, byliśmy bardziej mobilni niż żołnierze izraelscy, ponieważ mieliśmy mniej ekwipunku i mogliśmy biec szybciej. Poza tym mieliśmy już zamocowane na karabinach bagnety, gotowe do walki, a Izraelczycy musieli najpierw odpiąć je od pasa, potem przymocować, i dopiero potem podjąć walkę. Czasami oni dosłownie wpadali na nasze bagnety.

Gdy Izraelczycy próbowali zgromadzić się pod osłoną jednego ze swoich czołgów, samobójca obładowany materiałami wybuchowymi, gwoźdźmi i kawałkami metalu skakał z dachu. Następował potężny wybuch, rozrzucający dookoła strzępy ludzkich ciał.

Czasami, kiedy Izraelczykom udawało się zabarykadować w jakimś domu, w ciągu popołudnia zdarzały się chwile przerw w walce. Wtedy szybko zajmowaliśmy dom naprzeciw i zaczynaliśmy ostrzał. Braliśmy szturmem dom za domem.

Mogliśmy się chwalić

Jakoś tak sie stało, że po siedmiu godzinach krwawej walki ogłoszono zawieszenie ognia. Dotychczas nie wiem, kto to zarządził i jak to zostało wykonane. AOI wycofała się i podążała w dół rzeki ku następnemu mostowi, by powrócić na Zachodni Brzeg. Dym unoszący się nad al-Karame zaczął powoli opadać. „Zwyciężyliśmy! Zwyciężyliśmy!” – wołaliśmy, poklepując się nawzajem po plecach. „Przeciwstawiliśmy się Żydom i pobiliśmy ich!”. Tańczyliśmy wokół czterech czołgów AOI, które zniszczyliśmy. Poza tym naszą zdobyczą były trzy półciężarówki, dwa uzbrojone jeepy, a nawet jeden samolot.

To zwycięstwo miało dla nas ogromne symboliczne znaczenie. Udało się nam to, czego nie osiągnęły regularne wojska arabskie już trzykrotnie: w 1948 roku, w 1956 oraz w roku ubiegłym. Jutro napiszą o nas w gazetach! Pokazaliśmy wszystkim, że Palestyńczycy to nie jakiś zaszczuty tłum uchodźców. To odważni ludzie o własnej godności, którym zabrano ich ziemię i którą oni zamierzają odebrać z powrotem.

Ale ja najbardziej byłem przejęty tym, że dowódca przekazał mi zdobyty na Izraelczykach Willys Jeep. Mój własny samochód! Zaprosiłem kilku moich towarzyszy do auta i przejechaliśmy się po wsi.

Nadszedł wieczór, zaczęliśmy liczyć nasze straty. Z mojej ośmioosobowej grupy zostało nas trzech. Chodziliśmy po wsi, zbierając ciała, by je pochować. Opłakiwaliśmy przyjaciół, którzy odeszli na zawsze. Ból głęboko przenikał nasze dusze i przysięgaliśmy, że ich pomścimy.

Im dłużej wykonywaliśmy naszą pracę, tym bardziej docierało do nas, że tego dnia zapłaciliśmy niezwykle wysoką cenę. Naliczyliśmy 128 zabitych, kilkudziesięciu rannych oraz 150 zaginionych. Musieliśmy przyznać, że prawdopodobnie ponieśliśmy większe straty niż AOI. Ale powtarzaliśmy sobie, że było warto. Izraelczycy przybyli z Jerycha, by z nami walczyć, i daliśmy im popalić. W jednej chwili nasza sprawa została przeniesiona na o wiele wyższy poziom niż dotąd.

Nade wszystko jednak ważne było to, iż mogliśmy stanąć z wysoko podniesioną głową przed człowiekiem z kraciastą chustą na głowie, obserwującym całą bitwę ze wzgórza niedaleko miejsca, gdzie byłem wczesnym rankiem. On widział naszą odwagę, naszą determinację, naszą ofiarę. Izraelczycy desperacko pragnęli znaleźć i zabić go tego dnia, ale im się to nie udało. Jaser Arafat był żywy i czuł się dobrze, i szanowaliśmy go bardziej niż kiedykolwiek. Był naszym niekwestionowanym przywódcą.

Pełna wersja książki do pobrania na www.dladucha.pl

Razem ewangelizujmy świat!

Wielu ludzi w Afryce, Europie Wschodniej, krajach byłego ZSRR, w Indiach, Ameryce Południowej, a także najbiedniejsi w naszym kraju wciąż czekają na Twoją pomoc!

Możesz zanieść im to, co najważniejsze – Jezusa i Jego Ewangelię poprzez czasopismo „Miłujcie się!”.

Możesz uczynić to już dziś przez:

– modlitwę, ofiarowanie swego cierpienia w intencjach redakcji,

– stałą prenumeratę „Miłujcie się!”,

– „adopcję” choć jednego czytelnika z Afryki, Azji lub byłego ZSRR (tzn. przez pokrycie za niego kosztów druku i wysyłki „Miłujcie się!”),

– informowanie swoich przyjaciół, znajomych i bliskich o czasopiśmie,

– polecanie wszystkim zainteresowanym naszego czasopisma w innych wersjach językowych,

– materialne wsparcie naszego funduszu wydawniczego.

Ofiary można składać na następujące konto:

na rachunek złotówkowy:

26 1240 1750 1111 0000 1905 0362

Ofiarodawcy z zagranicy na rachunek euro:

PL 52 1240 1750 1978 0000 1905 0388

SWIFT CODE: PKOPPLPW

Oto lista aktualnych 17 wersji językowych:

amharska, angielska, bułgarska, chińska (pisownia tradycyjna), czeska, fińska, hiszpańska, litewska, łotewska, niemiecka, polska, portugalska, rosyjska, rumuńska, słowacka, ukraińska, węgierska.

sklep.milujciesie.org.pl

Bez względu na cenę

Joseph Fadelle

Książka, której nie odłożysz, póki nie doczytasz do końca!

Miał wszystko: władzę, pieniądze, ludzkie poważanie. Czekała go spokojna, świetlana przyszłość. Ojciec przeznaczył go na swego następcę, na kolejnego przywódcę klanu wielkiej szyickiej rodziny irackiej, która pochodzi bezpośrednio od wielkiego proroka Mahometa. Ale on spotkał Chrystusa. I ma tylko jedną myśl – nawrócić się na chrześcijaństwo. Czyste szaleństwo! Dla jego rodziców i krewnych to nie do pomyślenia. W islamie zmiana religii jest przestępstwem. Pochwycony przez swoich braci, młody Musawi zostaje związany i postawiony przed obliczem wielkiego ajatollaha w An-Nadżafie. Rozmowa nie prowadzi jednak do żadnych wyjaśnień, lecz do wypowiedzenia fatwy przeciw niemu, jeśliby prawdziwie miał się okazać chrześcijaninem. Skuty Mohammed zostaje wrzucony do bagażnika samochodu i przewieziony w nieznane mu miejsce. Jest nim jedno z najgorszych więzień Saddama Husajna, które ma się stać jego domem na najbliższy czas.

Uwłaczające ludzkiej godności warunki, tortury, upokarzanie, choroba nabyta w więzieniu – to wszystko ma go złamać i doprowadzić do wydania nazwisk chrześcijan, z jakimi miał kontakt. Mohammed przechodzi te wszystkie próby zwycięsko, a kiedy jego duch zaczyna upadać, po szesnastu miesiącach katorgi zostaje nagle zwolniony.

Spotkanie kończy się próbą wypełnienia fatwy, a więc zabicia Mohammeda. Cudem udaje mu się w czas rzucić do ucieczki...

Prawdziwa historia o cenie, jaką musi zapłacić muzułmanin, pragnący poznać Chrystusa.

format: A5 | 224 strony | oprawa twarda| cena: 25 zł

wersja audio: format MP3 | czas: 8:53 | cena: 24 zł

książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape www.sklep.milujciesie.org.pl

Czy Koran jest słowem Bożym?

Raszid Al-Maghribi

Fakt, że w Koranie wspomina się o patriarchach i prorokach Starego Testamentu, a także o Maryi i Jezusie, wzbudza w wielu pytania: Czym dla chrześcijanina powinna być święta księga muzułmanów? Jakie przesłanie ona głosi? Czy można uznać informacje w niej zawarte za rodzaj Bożego Objawienia bądź wręcz uzupełnienia Biblii?

Decydującym momentem w procesie nawrócenia Raszida było studium porównawcze Koranu i Biblii. Jako syn imama i prawdopodobny kandydat na duchownego muzułmańskiego Raszid doskonale znał świętą księgę i nauczanie teologów islamskich. Był świadom, że według oficjalnej doktryny tej religii Koran ma być niestworzony i odwieczny, a jego szczególny charakter muzułmanie określają terminem i’dżaz – doskonałość, cudowność, bezbłędność pod każdym względem. Kiedy jednak Raszid zaczął badać Koran i porównywać go z chrześcijańską Biblią, odkrył, że zawiera on mnóstwo błędów, zarówno w warstwie historycznej, jak i językowej. Zaskakujące wnioski, do których doszedł, całkowicie odmieniły jego życie…

format: A5 | 256 stron | oprawa twarda| cena: 25 zł

książka w wersji drukowanej dostępna w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape: www.sklep.milujciesie.org.pl

Ze względu na Ciebie

Wstrząsające dane dotyczące islamizacji od czasów Mahometa do dnia dzisiejszego. Jakie są podstawowe metody zdobywania nowych wiernych w islamie? Co jest dozwolone, a co zabronione podczas szerzenia wiary muzułmańskiej? Jaki jest prawdziwy status chrześcijan i żydów w muzułmańskich krajach? Jak muzułmańskie prawo traktuje chrześcijankę żonę muzułmanina? Książka odpowiada na te i wiele innych pytań, pokazując, jak bardzo muzułmanie potrzebują modlitwy i ewangelizacji. Niesamowite świadectwa byłych muzułmanów ukazują nam strony religii Mahometa, o których mało się mówi w Europie.

format: A5 | 256 stron | cena: 29 zł

książka w wersji drukowanej dostępna w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape: www.sklep.milujciesie.org.pl

Jezus i Mahomet

Dwie postacie, które wywarły największy wpływ na dzieje świata.Ich wyznawcy stanowią obecnie połowę ludzkości!

Jakie było naprawdę życie, czyny i słowa jednego i drugiego? Który z nich wypada korzystniej i lepiej udowadnia swoje Boskie posłannictwo?

Mark Gabriel, były muzułmanin i wykładowca na najważniejszej uczelni muzułmańskiej na świecie opisuje swoje odkrycia i drogę do Prawdy - poprzez stawianie niewygodnych pytań, więzienie i tortury do spotkania ze Zbawicielem w Ewangelii.

Płaci wysoką cenę: musi uciekać z kraju po tym, jak własny ojciec próbuje go zabić.

Od jedenastu lat żyje jako chrześcijanin, poświęcając się dawaniu zwłaszcza muzułmanom okazji do poznania Jezusa, przekonany, że każdy ma prawo wyboru, jeśli odkryje Prawdę.

format: A5 | 336 stron | cena: 29 zł

książka w wersji drukowanej dostępna w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape: www.sklep.milujciesie.org.pl