Heather Parsons

Matka Boża i Marija

Wydawnictwo Agape

Poznań 2013

tytuł oryginału: Marija and The Mother of God

2006, Irlandia

Faith Publications (Ireland) in association with St. Joseph & The Helpers Charity

ISBN oryginału: 0-9549298-3-7

© by Heather Parsons

autorka: Heather Parsons

tłumaczenie: Iwona Wytrzyszczak

korekta: Robert Bil, Małgorzata Radomska, Teresa Tyszkiewicz

projekt okładki: Paweł Fiszer

skład i łamanie: Tomasz Kaźmierczak

druk: Edica, Poznań

© wydania polskiego Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

ISBN ePUB: 978-83-63759-70-4

ISBN MOBI: 978-83-63759-69-8

Poznań 2008

(pierwszy dodruk 2011)

Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

ul. Panny Marii 4

60-962 Poznań

tel./fax 61 852 32 82

www.milujciesie.org.pl

Plik przygotowany przez DlaDucha.pl

e-mail: kontakt@dladucha.pl

www.dladucha.pl

Mojej Rodzinie,

bez której miłości i modlitw

nigdy nie napisałabym tej książki

Przedmowa do wydania polskiego

Do czasu pierwszego objawienia się Matki Bożej 24 czerwca 1981 r. Medjugorie było małą, nic nie znaczącą, biedną wioską, zagubioną w górach Bośni i Hercegowiny. Dziś natomiast jest jednym z najbardziej znanych i uczęszczanych miejsc pielgrzymkowych w świecie. Ponieważ objawienia trwają, Kościół katolicki jeszcze oficjalnie nie wypowiedział się na ich temat. 24 listopada 1993 r. biskupi z wysp Oceanu Indyjskiego podczas swojej wizyty w Watykanie zostali zaproszeni przez Ojca Świętego na kolację. Później relacjonowali, że rozmawiali z papieżem między innymi na temat Medjugorie. Jan Paweł II miał im wówczas powiedzieć: „Orędzie Matki Bożej jest kluczem do zrozumienia tego, co się dzieje i co się będzie dziać w świecie”.

Trzeba przypomnieć, że objawienia Matki Bożej w Medjugorie są pierwszymi w historii, podczas których zostały przeprowadzone szczegółowe badania naukowe szóstki tzw. widzących, podczas ich ekstazy w trakcie ukazywania się Maryi. Za pomocą specjalnej aparatury naukowcy badali u „widzących” mózg, serce, wzrok i słuch. Wyniki tych badań zostały opublikowane w książce Studi medici e scientifici sulle apparizioni di Medjugorje (Queriniana, 1985 r.), napisanej przez prof. H. Joyeux oraz słynnego teologa ks. prof. R. Laurentina. Studia kliniczne i parakliniczne, dokonane z wielką dokładnością, pozwoliły na stwierdzenie, że u badanych nie było żadnych zmian patologicznych. Naukowcy stwierdzili, że podczas ekstazy nie mieli do czynienia ani z epilepsją, ani też z przywidzeniami sennymi. W sposób pewny wykluczyli również możliwość halucynacji, histerii, nerwicy czy katalepsji. Badania oczu u „widzących” wykazały, że podczas objawienia następował u nich synchronizm reakcji, to znaczy że wszyscy kierowali wtedy wzrok na jeden punkt. Podczas ekstazy „widzących” poddano też działaniu dźwięku o tak wielkiej liczbie decybeli, jakiej normalny człowiek nie jest w stanie znieść, a oni w ogóle na to nie reagowali, ponieważ będąc w ekstazie, kompletnie nic nie słyszeli.  

Podczas prywatnej audiencji dla grupy naukowców badających „widzących” oraz liczne przypadki cudownych uzdrowień w Medjugorie Jan Paweł II powiedział do nich: „Świat dzisiaj zagubił nadprzyrodzoność. Wielu ludzi odnalazło ją w Medjugorie przez modlitwę, spowiedź i post”.

Pielgrzymi przybywający do Medjugorie są świadkami nadzwyczajnych znaków, takich jak cudowne uzdrowienia, nawrócenia ateistów, muzułmanów, wyznawców judaizmu, protestantów, zagubionych i oziębłych katolików, widok wirującego słońca.

Znana irlandzka dziennikarka Heather Parsons, autorka książki Matka Boża i Marija, po raz pierwszy przyjechała do Medjugorie 24.06.1985 r., po to aby napisać obiektywny reportaż o rzekomych objawieniach w tej miejscowości. Parsons była wówczas niepraktykującą protestantką, bardzo sceptycznie nastawioną do tego rodzaju zdarzeń. I właśnie tutaj nastąpiło jej nieoczekiwane, całkowite nawrócenie, którego historia wprowadza czytelnika w treść części niniejszej książki. Jej autorka, korzystając z zapisów licznych spotkań i rozmów z Bośniaczką Mariją Pavlović-Lunetti, jedną z „widzących”, w czasie trwania okrutnej wojny na terenie byłej Jugosławii, skoncentrowała się na przybliżeniu czytelnikowi fascynującej historii objawień oraz niezwykle aktualnego orędzia Matki Bożej, skierowanego do każdej i każdego z nas: „Proszę tylko o nawrócenie. To jest moje życzenie i prośba: pośpieszcie się z nawróceniem! Wy, którzy wierzycie, odmieńcie i pogłębiajcie swoją wiarę. Świat żyje w grzechu. Jeśli będzie tak dalej postępował, skończy tragicznie. Nawróćcie się i nie zwlekajcie. Przyszłam powiedzieć światu: »Bóg jest Prawdą, On istnieje. W Nim jest prawdziwe szczęście i pełnia życia. W Bogu jest prawdziwa radość, z której rodzi się prawdziwy pokój«”.

ks. Mieczysław Piotrowski TChr, październik 2008 r.

„Teraz i ja rozpoznaję Go w Hostii” – świadectwo Heather Parsons

Minęło już ponad dwadzieścia lat, odkąd po raz pierwszy stanęłam na czerwonej ziemi Medjugorie, leżącego obecnie w Bośni i Hercegowinie. Do miejsca, któremu przypisywano codzienne objawiania się Matki Bożej sześciorgu młodym ludziom, pojechałam nie jako pątniczka, lecz jako sceptycznie nastawiona dziennikarka protestancka.

Nie uwierzyłabym nikomu, kto opowiadałby mi o zjawisku, którego sama tam doświadczyłam. Nie miałam też pojęcia, jakich zmian dokona ono w moim życiu. Przyjechałam do Medjugorie 24 czerwca 1985 roku, to jest po ponad siedemnastu latach od swego wkroczenia w fascynujący – aczkolwiek często cyniczny – świat dziennikarstwa. Przez te lata pracowałam dla ogólnokrajowych gazet i różnorodnych magazynów –w dziedzinach od tematyki kobiecej i ludzkich zainteresowań po serwisy informacyjne oraz reportaże dochodzeniowe.

Gdyby ktoś mnie zapytał, odpowiedziałabym, że byłam wszędzie i widziałam wszystko – począwszy od zuchwałego, nierzeczywistego świata gwiazd muzyki i filmu, przez spotkanie z matką Teresą z Kalkuty, po prywatną audiencję u papieża Pawła VI w Watykanie (ta ostatnia to prawdziwa sensacja); od historii o wielkiej odwadze człowieka i wspaniałych jego osiągnięciach po te o całkowitym jego upodleniu, wręcz nieludzkie. W większości z nich udało mi się zachować bezstronność i być obiektywną.

Kiedy poproszono mnie o zbadanie wydarzeń w tej nieznanej, rolniczej dolinie, która wchodziła wówczas w skład komunistycznej Jugosławii, nie spodziewałam się, że choć zachowam obiektywizm, to już utrzymaniu przeze mnie dystansu zostanie rzucone wyzwanie, jakiego jeszcze nigdy dotąd nie doświadczyłam. Fakt, że nie byłam wyznania rzymskokatolickiego, miał dla redaktora serwisu informacyjnego Irish Times, dla którego pracowałam, duże znaczenie w odniesieniu do relacji o objawieniach w Medjugorie. On sam, wychowany w wierze mniejszościowego w Irlandii Kościoła protestanckiego, uważał, że wniosę do powierzonego mi zadania zarówno obiektywizm, jak i sporą dozę realizmu. Był to pogląd, z którym się w zupełności zgadzałam. Ponadto niewątpliwie interesujący był fakt, że po raz pierwszy ogólnokrajowa gazeta irlandzka miała zamiar zamieścić reportaż o tak zwanych objawieniach, które podobno miały mieć miejsce w tej jugosłowiańskiej miejscowości.

Było niesamowicie gorąco, kiedy o czwartej po południu kierowca samochodu, którym podróżowałam, zatrzymał się przed dwuwieżowym kościołem św. Jakuba w Medjugorie. Wysadzając mnie, obiecał odwieźć mnie później do pobliskiej wioski, gdzie miałam spać. Moją uwagę przyciągnął najpierw ogromny tłum zgromadzony wokół kościoła. Dowiedziałam się później, że ponad 100 000 ludzi zjechało do doliny, aby świętować czwartą rocznicę objawień „Królowej Pokoju”. Przedstawiając się kobiecie ułatwiającej pielgrzymom anglojęzycznym pobyt w parafii, poprosiłam ją o zorganizowanie spotkania z „widzącymi” oraz opiekującymi się nimi kapłanami. Z delikatnym uśmiechem przewodniczka odpowiedziała mi, że skoro wieczorna ceremonia zaraz się zacznie, może mogłabym pospacerować sobie dookoła i doświadczyć nieco atmosfery wioski. Obiecała, że nazajutrz pomoże mi zorganizować wywiady, o które prosiłam. Umówiłam się więc z nią na kolejny dzień i posłuchałam jej rady, przez następną godzinę przechadzając się naokoło świątyni, obserwując wszystko bacznie i robiąc notatki z tego, co zaobserwowałam.

Tym, czego doznawałam od momentu, kiedy wysiadłam z samochodu i obeszłam teren wokół kościoła, było uczucie całkowitego pokoju, który zdawał się wszechogarniać to zacofane miejsce pomimo zgromadzonych tam tłumów. Pod drzewami dostrzegłam grupki ludzi rozmawiających z księżmi lub z którymś z brązowohabitowych franciszkanów z kościoła św. Jakuba. Inni siedzieli lub klęczeli, samotnie bądź w małych grupach, modląc się, czytając lub rozmawiając ściszonym głosem w wielu różnych językach. Cztery lata po pierwszych doniesieniach o objawieniach maryjnych ludzie z prawie każdego zakątka świata zebrali się tutaj, przyciągnięci czymś, co zdawało mi się zupełnie nielogiczne i niewiarygodne.

Krótko po godz. 18 udało mi się znaleźć miejsce stojące z oparciem o prawą, zewnętrzną ścianę kościoła, centralnego punktu dla małych wiosek rozrzuconych po dolinie. Był koniec czerwca, słońce świeciło jasno i mocno. Wieczorne nabożeństwo się rozpoczęło; kościół był wypełniony do granic możliwości, tak że tłum ludzi wylewał się z obu jego bocznych wyjść oraz przez wyjście frontowe i rozciągał się aż do pobliskich drzew.

Głośniki transmitowały nabożeństwo w lokalnym języku chorwackim dla zgromadzonych na zewnątrz wiernych. Dopiero następnego dnia odkryłam, że odmawiano różaniec. Nie zdawałam sobie też sprawy z tego, że to, czego doświadczyłam wkrótce potem, zbiegło się w czasie z chwilą codziennego objawienia. Wszystko, co wiedziałam, to to, że atmosfera wokół jest pełna pokoju, że kierowca nie wróci wcześniej niż za kilka godzin i że mogę nawet trochę się opalić, jeśli zwrócę twarz w stronę zachodzącego słońca, tak mocno jeszcze świecącego ponad drzewami posadzonymi naprzeciw kościoła.

Stałam zatopiona w cieple i we własnych myślach o tym, z kim mogłabym jutro przeprowadzić wywiad rozpoczynający moje dochodzenie w sprawie dziwacznych twierdzeń o objawieniach, gdy nagle moją uwagę zwróciły dziecięce głosy, głośno i natarczywie przywołujące swoich rodziców. Rozglądając się wokół, aby zobaczyć, co przestraszyło dzieci, zdałam sobie sprawę, że wskazują one na niebo przede mną. Podniosłam rękę, aby osłonić oczy przed słońcem, i skierowałam się w stronę wskazywaną przez nie palcami – i na krótki moment nie uwierzyłam własnym oczom. Zamknęłam je i spojrzałam ponownie po chwili, widząc dokładnie tę samą rzecz: na wprost mnie, na niebie, słońce wirowało niczym ogromny bąk.

W miarę jak patrzyłam, spod słońca zaczęły wypływać strumieniami kolory – czerwony, zielony, żółty i niebieski – okrążając je pojedynczo, a ono samo przez cały czas wirowało. Następnie środek słońca poczerwieniał, potem przybrał kolor czarny i w końcu powrócił do normalnej jasności. Nieco z prawej strony nad nim ujrzałam coś, co wydawało się powstającymi z białych obłoczków literami. W miarę patrzenia na niebie, ponad tańczącym słońcem, pojawiło się słowo „Peace” (pokój) – po angielsku, ale napisane jakby celtyckimi literami, zupełnie takimi samymi jak w starej irlandzkiej Księdze z Kells, przepisywanej ręcznie przez mnichów wiele stuleci temu. Wydaje się, że zjawisko to trwało 20 do 30 sekund –chociaż, jeśli mam być szczera, to nie sprawdzałam czasu – potem słowo zniknęło, a słońce nadal wirowało i tańczyło. Od czasu do czasu odrywałam wzrok od tego niesamowitego widoku, żeby popatrzeć na reakcje innych. Zaledwie parę sekund po tym, jak rozpoczęło się widowisko, zdałam sobie sprawę z tego, że nie muszę przysłaniać oczu, ale mogę patrzeć prosto na słońce – co w innych okolicznościach byłoby fizycznie niemożliwe.

Większość ludzi zebranych wokół mnie również patrzyła szeroko otwartymi oczami na niebo i wydawało się, że doświadczają tego samego nadzwyczajnego zjawiska. W pewnym momencie, kiedy się tak wpatrywałam w niebo, obserwując zjawisko, które trwało około 35 minut, wydawało mi się, że kręcące się słońce wraz z wirującymi wokół niego kolorami odrywa się od nieba i pospiesznie kieruje się na nas. Wokoło słyszałam okrzyki strachu pomieszane z wypełnionymi przerażeniem modlitwami, a jasność słoneczna zbliżała się coraz bardziej – aż w końcu widziałam jedynie złote światło. Co dziwne, zdałam sobie sprawę z tego, że nie odczuwałam strachu, gdy światło się zatrzymało i później wycofało się z powrotem na niebo, gdzie słońce kontynuowało wirowanie.

Wkrótce potem nastąpiła ta część tego osobliwego zjawiska, która wywarła faktyczny i długotrwały efekt na moje życie. Otóż gdy się tak wpatrywałam w słońce, zobaczyłam coś, co wydawało się tryskającą z niego fontanną światła. Podobnie jak w przypadku wodnej fontanny tam, gdzie fontanna światła osiągała swój najwyższy punkt, rozdzielało się ono i ku memu najwyższemu zdumieniu ukazała się w tym miejscu postać z rozwartymi ramionami. Była ona tak jasna i świecąca, że nigdy nie będę w stanie opisać jej ubioru, ale rozpoznałam ją natychmiast, pomimo swego wieloletniego braku zainteresowania sprawami religijnymi: był to zmartwychwstały Chrystus. Świetlista postać była tak wyraźna, że mogłam dostrzec nawet rękawy, które zwisały jej z nadgarstków, spadając w dół aż po skraj szaty, gdzie dotykały jej stóp. Starałam się, jak mogłam, lecz nie udawało mi się dostrzec rysów jasno promieniejącej twarzy Chrystusa, chociaż wiedziałam, że była tam, otoczona włosami spadającymi do ramion. Ludzie stojący w pobliżu trącali mnie w ramię, pytając: „Widzi pani hostię wyłaniającą się ze słońca?”. Nie wiedząc, co to jest hostia, odpowiadałam niezmiennie: „Nie, ale czy widzi pan/pani postać wychodzącą ze słońca?”. Dziewięciokrotnie postać owa znikała, aby niemal natychmiast powrócić, zawsze poprzedzona fontanną światła. Przypominam sobie, że w pewnym momencie trzymałam swoją rękę przed twarzą – a mimo to cały czas widziałam ową sylwetkę, jakby mojej ręki tam w ogóle nie było! Stojąc tak w miejscu i wpatrując się w niebo, zdałam sobie sprawę, że łzy płyną mi z oczu i że jedyną myślą wypełniającą mój umysł jest to, iż stoję w obecności Boga.

Później, gdy słońce powróciło już do swej naturalnej i nieruchomej pozycji na niebie, rozmawiałam z mniej więcej trzydziestoma osobami, stojącymi koło mnie, pytając o ich doświadczenia, ale nie wspominając o swoim własnym. Doświadczenia wielu z nich były podobne do mojego – ludzie ci widzieli wirujące słońce, kolory owijające się wokół niego i większość z nich była również świadkami tego niewytłumaczalnego pędu słońca w kierunku ziemi. Niektórzy twierdzili ponadto, że w samym centrum jasności widzieli postać kobiety z dzieckiem na ręku, inni – że widzieli krzyż. Nikt nie widział słowa „Pokój”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak to, że nikt nie wspomniał o świetlistej postaci, której pojawiania się byłam wielokrotnym świadkiem. Dopiero po powrocie do domu mój mąż, człowiek głębokiej wiary wyznania rzymskokatolickiego, który jednak nie był nigdy w stanie zachwiać moją wiarą protestancką, powiedział mi spokojnie, lecz z całkowitą pewnością: „Nie rozumiesz, co się stało? Inni widzieli zbliżającą się hostię i rozpoznali w niej Jezusa. Ty widziałaś ciało, bo nie znałaś pojęcia hostii”. Było to spostrzeżenie, które w przyszłym czasie miało całkowicie odmienić moje życie.

Jednakże w ciągu następnych dni odłożyłam na bok to swoje doświadczenie i zabrałam się do ustalania tego, z kim z „widzących”, kapłanów oraz innych ludzi mogłabym się tu spotkać. Spodziewałam się, planując swoją podróż, zastać tutaj jakąś maryjną propagandę, jednak zamiast tego odkryłam ewangeliczne wezwanie. Sześć młodych osób relacjonowało, że Dziewica mówi: „Powróćcie do mojego Syna, nawróćcie się, spowiadajcie się, módlcie się, pośćcie, zmieńcie swoje życie!”. Było to wezwanie Matki, które wydawało się znajdować płynący z głębi serca oddźwięk w niemal każdej osobie, która odwiedzała tę dolinę.

Kilka dni po przybyciu do Medjugorie zostałam przedstawiona kapłanowi, którego widziałam wcześniej, gdy modlił się nad ludźmi. Byłam zdecydowana omijać go z daleka, gdyż jego zachowanie wydawało mi się nienormalne – nigdy nie widziałam podobnych rzeczy. Jednakże moja anglojęzyczna przewodniczka poznała nas ze sobą i ku swojemu przerażeniu usłyszałam, jak zwraca się do owego księdza: „Ojcze, czy mógłbyś pomodlić się z Heather?”. Zanim się w ogóle zorientowałam, co się dzieje, już siedziałam na dużym kamieniu, niedaleko kościoła, a ów kapłan położył ręce na mojej głowie i począł wzywać Ducha Świętego. Modlił się za moje życie, moją rodzinę i moją pracę dziennikarską. Prosił Ducha Świętego, aby mnie prowadził. Powiedział mi również, że podczas modlitwy ujrzał dla mnie dwie drogi prowadzące z Medjugorie. Jedna była tą, którą przyjechałam do doliny – i będę mogła nią powrócić, jeśli będę chciała. A po chwili dodał, że Pan Bóg otwiera dla mnie inną drogę i że jeśli ją wybiorę – On zmieni moje życie na zawsze. Stwierdził, że Bóg chce mi coś powiedzieć i że gdy się pomodlę i otworzę Biblię, On do mnie przemówi. Pomyślałam wtedy właśnie tak: „Dlaczego i jak Bóg chce do mnie mówić – skoro ignorowałam Jego istnienie przez tak wiele lat?”…

W nocy poprzedzającej mój wyjazd z Medjugorie mój umysł był pełen tego, czego doświadczyłam w ostatnich dniach. Uznałam, że zostałam postawiona twarzą w twarz z rzeczywistością Bożego istnienia. „Co ja teraz z tym zrobię?” – to pytanie nie dawało mi spokoju. Przypominając sobie, że kapłan polecił mi się modlić, uklękłam przy łóżku. „Ale jak i o co się modlić po tak wielu latach?” – zastanawiałam się. I wówczas przypomniałam sobie, że jeden z pielgrzymów, stojący przede mną podczas porannej Mszy odprawianej w języku angielskim (w której uczestniczyłam głównie ze względów zawodowych), niespodziewanie odwrócił się do mnie i podał mi kartkę papieru. Była na niej wypisana modlitwa. Włożyłam tę kartkę do kieszeni z zamiarem wyrzucenia jej do pierwszego napotkanego kosza na śmieci. Teraz jednak wyciągnęłam ją z kieszeni, rozwinęłam i zaczęłam czytać. Była tam modlitwa do Ducha Świętego, zapraszająca Go do mojego życia, aby je zmienił i uzdrowił oraz aby odtąd mnie prowadził. W miarę czytania coraz bardziej zdawałam sobie sprawę z tego, że oczy mam pełne łez – a potem przypomniałam sobie, że ów niedawno poznany ksiądz mówił mi, iż Bóg ma dla mnie wiadomość i że jeżeli otworzę Biblię, On sam będzie do mnie mówił. Co bardzo dziwne – kiedy dzień przed wyjazdem pakowałam swoje rzeczy, w ostatnim momencie wrzuciłam do walizki Biblię. Dlaczego? Nie miałam pojęcia. Być może dlatego, że jechałam do tak zwanego miejsca religijnego i mogłam potrzebować broni, aby odrzucić twierdzenia, z jakimi mogłam się tam spotkać.

Teraz podniosłam się z klęczek i wyciągnęłam z walizki tę Biblię. Dostałam ją w prezencie na swoje 21. urodziny – od ciotki, która była misjonarką w Kenii. Otwierałam ją tylko wtedy, kiedy szukałam odpowiednich słów, które mogłabym dodać małą czcionką na końcu zamieszczanego w dzienniku anonsu o śmierci członka rodziny. W tamtej chwili, pamiętając słowa modlącego się nade mną kapłana i nie wiedząc, co robić ani w jaki sposób Bóg będzie do mnie mówić, otworzyłam ją w przypadkowym miejscu. Biblia nie była używana i mogłam ją otworzyć gdziekolwiek. Jednakże gdy spojrzałam na tekst, moje oczy natychmiast powędrowały do grupy wersetów, które zaczęłam czytać. Był to urywek z Ewangelii wg św. Jana, w którym Jezus mówił do swoich uczniów o chlebie życia: „Jeśli nie będziecie jeść Ciała Syna Człowieczego ani pić Jego Krwi, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem”. Dotychczas, podobnie jak niektórzy z uczniów, całkowicie odrzucałam w wyznaniu katolickim rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharystii. Teraz jednak, w ciszy tego pokoiku w tak dalekim kraju, uczucie głębokiego pokoju wstąpiło do mojego serca i usłyszałam samą siebie, jak mówię Jezusowi: „Wiesz, Panie Jezu, że jest to dla mnie podstawowa przeszkoda w uznaniu wiary katolickiej. Lecz jeżeli chcesz, daj mi łaskę, abym mogła to pojąć i zaakceptować”.

Dopiero tydzień po swym powrocie do domu zebrałam się na odwagę, aby opisać to, co zaobserwowałam w Medjugorie – ale nawet wtedy nie potrafiłam się przemóc, aby opowiedzieć coś z bardziej osobistych szczegółów. I po wynikłym w ten sposób rozgłosie – nie tylko w dzienniku, w którym pracowałam, ale również w mediach – mógł to być koniec tej historii. Jednak mimo że się starałam, jak mogłam, nie udawało mi się zignorować tego, czego doświadczyłam.

Od tamtej pory zaczęłam uczestniczyć z rodziną we Mszy Świętej. Potem dołączyłam do lokalnej grupy modlitewnej, w której głęboka wiara i prawość napełnionego Duchem Świętym kapłana jeszcze bardziej dotknęły mojego serca. Wszystko to spowodowało, że zaczęłam wierzyć w rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharystii oraz w moc uzdrawiającego wpływu Eucharystii na nasze życie. Jednocześnie coraz bardziej pragnęłam wstąpić do Kościoła katolickiego i doświadczać radości tego wielkiego daru eucharystycznej obecności Jezusa w moim życiu. Ale decyzja o odwróceniu się plecami od pełnego wiary Kościoła, w którym się wychowałam, oraz od swojej rodziny, którą bym mocno tym zraniła, nie była dla mnie łatwa do podjęcia. Modliłam się więc i cierpiałam. W końcu pewnego dnia, kiedy wraz z grupą osób ze swojej parafii udałam się na nocne czuwanie do bazyliki w Knock – miejscowości w zachodniej Irlandii, gdzie Matka Boża przeszło sto lat temu ukazała się grupie wieśniaków i objawienie to zostało uznane przez Watykan – uczyniłam to, co powinnam zrobić dużo wcześniej. Złożyłam mianowicie cały problem w ręce Jezusa i Jego Matki Maryi oraz poprosiłam Ich, aby wskazali mi dalszą drogę.

Tej nocy w bazylice była również obecna siostra Briege McKenna, osoba obdarzona szczególnymi darami oraz specjalną posługą dla kapłanów, która wygłaszała tam konferencję. Mówiła z pasją o prawdziwej obecności Jezusa w Eucharystii oraz o uzdrawiającej mocy Eucharystii w naszym życiu. Wszystko, co mówiła s. Briege, było zgodne z tym, w co zaczęłam już wierzyć swym sercem – ale nie miałam odwagi na dalsze działania. Przez łzy, w miarę jak słuchałam, Bóg udzielił mi odwagi do podjęcia decyzji.

Wróciłam do domu i rozpoczęłam przygotowania do przyjęcia wiary rzymskokatolickiej. W dniu 8 grudnia 1988 roku – w święto Niepokalanego Poczęcia i zarazem w trzy i pół roku po swojej pierwszej podróży do Medjugorie w zamiarze napisania demaskującego artykułu o wydarzeniach, do których miało tam dojść – zostałam przyjęta do Kościoła powszechnego. Pełna wiara, do której doszłam, w rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharystii stała się fundamentem, na którym zbudowałam swoje nowe życie. Teraz i ja rozpoznaję Go w Hostii – zupełnie tak samo, jak owego czerwcowego wieczoru rozpoznały Go osoby zgromadzone wokół mnie w tym tak błogosławionym miejscu nazywanym Medjugorie.

Heather Parsons

Pełna wersja dostępna na www.dladucha.pl

Razem ewangelizujmy świat!

Wielu ludzi w Afryce, Europie Wschodniej, krajach byłego ZSRR, w Indiach, Ameryce Południowej, a także najbiedniejsi w naszym kraju wciąż czekają na Twoją pomoc!

Możesz zanieść im to, co najważniejsze – Jezusa i Jego Ewangelię poprzez czasopismo „Miłujcie się!”.

Możesz uczynić to już dziś przez:

– modlitwę, ofiarowanie swego cierpienia w intencjach redakcji,

– stałą prenumeratę „Miłujcie się!”,

– „adopcję” choć jednego czytelnika z Afryki, Azji lub byłego ZSRR (tzn. przez pokrycie za niego kosztów druku i wysyłki „Miłujcie się!”),

– informowanie swoich przyjaciół, znajomych i bliskich o czasopiśmie,

– polecanie wszystkim zainteresowanym naszego czasopisma w innych wersjach językowych,

– materialne wsparcie naszego funduszu wydawniczego.

Ofiary można składać na następujące konto:

na rachunek złotówkowy:

26 1240 1750 1111 0000 1905 0362

Ofiarodawcy z zagranicy na rachunek euro:

PL 52 1240 1750 1978 0000 1905 0388

SWIFT CODE: PKOPPLPW

Oto lista aktualnych 17 wersji językowych:

amharska, angielska, bułgarska, chińska (pisownia tradycyjna), czeska, fińska, hiszpańska, litewska, łotewska, niemiecka, polska, portugalska, rosyjska, rumuńska, słowacka, ukraińska, węgierska.

sklep.milujciesie.org.pl

Dlaczego powinniśmy zostać katolikami?

Ewangelicki pastor zadaje w książce swoim współbraciom prowokacyjne pytanie: „Dlaczego nie staniemy się katolikami?” Szczegółowo analizuje powody, które stoją za trwającym rozłamem między wyznaniami chrześcijańskimi: sprawę papieża i jego nieomylności, znaczenie tradycji apostolskiej, kult Maryi i świętych, sprawę odpustów i czyśćca, naukę o wierze i dobrych uczynkach, jak również kwestię okazałej liturgii z użyciem kadzidła w ociekających złotem kościołach... i dochodzi do zaskakujących wniosków.

format: A5 | 80 stron | oprawa miękka | cena: 19 zł

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl

Dotyk Matczynej Miłości

Planując podróż do tego miejsca, oczekiwałam propagandy maryjnej. Zamiast tego odkryłam ewangeliczne przesłanie. „Wróć do mojego Syna” – te słowa Dziewicy przekazywano jak kanon. „Nawróć się. Spowiadaj się. Módl się. Pość. Zmień swoje życie”. To było wołanie Matki, na które – jak się wydawało – niemal każda przybyła do tej doliny osoba odpowiedziała całym sercem.

format: A5 | 176 stron | oprawa twarda| cena: 19 zł

Książka w wersji drukowanej dostępna w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape: www.sklep.milujciesie.org.pl

Droga czystej miłości Podręcznik formacyjny

Autor: s. Maria Kwiek USJK, Iwona Nowak

Książka zawiera zbiór listów Jana Bilewicza

dotyczących czystości przedmałżeńskiej,

publikowanych wcześniej na łamach

dwumiesięcznika „Miłujcie się!”.

Książka o charakterze formacyjnym, zawiera

ponad 80 scenariuszy spotkań dla młodzieży

(RCS, KSM, ONŻ itp.) oraz różne ciekawe

pomoce dydaktyczne. To nieoceniona pomoc

dla duszpasterzy, katechetów i animatorów!

Książka w wersji drukowanej do nabycia w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape sklep.milujciesie.org.pl

Czy Koran jest słowem Bożym?

Raszid Al-Maghribi

Fakt, że w Koranie wspomina się o patriarchach i prorokach Starego Testamentu, a także o Maryi i Jezusie, wzbudza w wielu pytania: Czym dla chrześcijanina powinna być święta księga muzułmanów? Jakie przesłanie ona głosi? Czy można uznać informacje w niej zawarte za rodzaj Bożego Objawienia bądź wręcz uzupełnienia Biblii?

Decydującym momentem w procesie nawrócenia Raszida było studium porównawcze Koranu i Biblii. Jako syn imama i prawdopodobny kandydat na duchownego muzułmańskiego Raszid doskonale znał świętą księgę i nauczanie teologów islamskich. Był świadom, że według oficjalnej doktryny tej religii Koran ma być niestworzony i odwieczny, a jego szczególny charakter muzułmanie określają terminem i’dżaz – doskonałość, cudowność, bezbłędność pod każdym względem. Kiedy jednak Raszid zaczął badać Koran i porównywać go z chrześcijańską Biblią, odkrył, że zawiera on mnóstwo błędów, zarówno w warstwie historycznej, jak i językowej. Zaskakujące wnioski, do których doszedł, całkowicie odmieniły jego życie…

format: A5 | 256 stron | oprawa twarda| cena: 25 zł

książka w wersji drukowanej dostępna w księgarni internetowej Wydawnictwa Agape: www.sklep.milujciesie.org.pl