Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Wydawnictwa Szara Godzina s.c.

Projekt okładki i stron tytułowych

FHU ARKADIA PLUS Jarosław Bartosiński

Redakcja

Elżbieta Spadzińska-Żak

Zdjęcia na okładce

© zoomteam/123rf.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie i opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Zespół

Niniejsza powieść to fikcja literacka. Jakiekolwiek podobieństwo do wydarzeń lub postaci autentycznych jest zupełnie przypadkowe.

Wydanie I, Katowice 2014

Wydawnictwo Szara Godzina s.c.

biuro@szaragodzina.pl

www.szaragodzina.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Szara Godzina s.c., 2014

ISBN 978-83-64312-17-5

Podziękowania:

Grzegorzowi – za nieustającą wiarę we mnie, Manuli Kalickiej, mojej Agentce – za pomoc i dobre rady, a przede wszystkim Paulinie Żak – za moralne wsparcie, a także za to, że jest dobrym duchem – pełnym wiary i życzliwości.

Zamiast prologu: Poznajmy Madzię

Przedstawiam Wam Madzię Kociołek. Madzia ma trzydzieści pięć lat i jest najbardziej przeciętną osobą, jaką można byłoby sobie wyobrazić. Nie wyróżnia się absolutnie niczym. Jest tak bezbarwna, że zupełnie ginie w tłumie. Patrząc na nią, nie można oprzeć się wrażeniu, że została ulepiona z beżowo-brązowej plasteliny przez kogoś, kto całkowicie pozbawiony był wyobraźni i choćby odrobiny polotu.

Madzia ma włosy w bliżej nieokreślonym kolorze. Rozpaczliwie chciałaby móc o sobie powiedzieć, że ma bujną ciemnoblond czuprynę, lecz niestety, kosmyki, które smętnie zwisają wokół jej twarzy, nie są ani jasne, ani ciemne, ani tym bardziej bujne. Po prostu są. I już samo to powinno ją cieszyć, bo gdyby matka natura była istotą o jeszcze większej fantazji, to mogłaby na przykład sprawić, żeby nasza bohaterka była łysa.

W marzeniach panna Kociołek widzi siebie, jako urzekającą kobietę o powłóczystym, zniewalającym spojrzeniu. Bezwarunkowo spod długich, jak u jelonka Bambi, rzęs.

Biedna Madzia! Jedyne, co można powiedzieć o jej oczach jest to, że są w mniej więcej tym samym kolorze, co włosy. I tutaj też powinna cieszyć się tym, co ma, bo… Ech, nie życzmy dziewczynie aż tak źle.

Madzia ma lekką wadę zgryzu, przez co nie uśmiecha się często. W ogóle mało rozrywkowa z niej kobietka. No bo i z czego tu się cieszyć? Jak się ma trzydzieści pięć lat i jest się starą panną (nie mylić z singielką — singielki, nie czarujmy się, mają o niebo więcej klasy, kasy i dobrej passy), to raczej nie ma powodu do radości. A na domiar złego, w swoim słusznym już wieku ma jedną bardzo, ale to bardzo młodzieńczą cechę — wyjątkowo uporczywy trądzik.

Biedna Madzia.

Mogłaby ewentualnie poratować się ładnymi strojami, makijażem albo chociaż facetem, ale, niestety, należy do tej części ludzkości, której wybitnie nierówno dostało się od losu. Nierówno — w sensie, że pod kreską. No po prostu totalne nic.

Co by tu powiedzieć na korzyść Madzi?

Jako autorka czuję się poniekąd zobligowana do tego, żeby jakoś wspomóc nieboraczkę.

Podarujmy więc Madzi pracowitość, inteligencję logiczną i dobre serce. Jednak żeby nie było zbyt cukierkowo nadmieńmy, że Madzi brakuje inteligencji emocjonalnej, a na dodatek jest chorobliwie nieśmiała. Strach przed otworzeniem ust i powiedzeniem na głos choćby kilku słów potrafi ją dosłownie sparaliżować. A nie daj Boże, aby musiała przemówić do mężczyzny!

Ogólnie rzecz biorąc, istoty płci przeciwnej budzą w niej głębokie stany lękowe. Czasami Madzia wręcz odnosi wrażenie, że mężczyźni zostali stworzeni po to, aby wyśmiewać jej dorodne niczym baleron łydki oraz drobne piersi. Bo łydki, w przeciwieństwie do biustu, ma nasza bohaterka doprawdy imponujące.

Ostatnio panna Kociołek usłyszała na temat piersi teorię: „Wielkość biustu nie ma nic wspólnego z tyciem lub odchudzaniem. Piersi dostaje się w spadku genetycznym po przodkach, co oznacza, że albo są duże albo małe, i koniec”.

I po co było jeść tyle czekolady? Myślała, że powiększy dzięki niej zawartość stanika, a tym czasem zwiększyła drastycznie obwód łydek.

Madzia zajada wszystkie stresy słodyczami. Zawsze ma w torebce batoniki, cukierki albo chociaż żelki.

Nie ma bowiem lepszego lekarstwa na smutki niż słodycz rozpływająca się w ustach. A ona musi z tej terapii korzystać często, bardzo często.

Rozdział 1. Żywot człowieka poczciwego, czyli jak funkcjonuje Madzia

Drr… drrr… drrrr… drrrrrrrrr — budzik przy łóżku Madzi dostaje już szału. Madzia gramoli się nieporadnie w skłębionej przez noc pościeli. Strzepuje z powiek resztki snu. Ziewa tak przeciągle, że widać wszystkie plomby w jej zębach. Plomby są niestety refundowane przez NFZ, czyli z amalgamatu — Madzia nie zarabia wystarczająco dużo (albo raczej jest nazbyt wielką kutwą!), żeby chodzić do dentysty prywatnie i plombować zęby bardziej dyskretnym materiałem.

— Wyłącz w końcu ten budzik! — drze się przez cienką gipsową ścianę dużo młodszy brat Madzi, który dla równowagi naturalnej jest:

• niesamowicie przystojny,

• uszczęśliwiony fantastycznym ciałem,

• magnetyzujący dla płci przeciwnej,

• obdarzony pewnością siebie, elokwencją i wszystkim tym, czego Madzi natura poskąpiła.

Dla zażegnania kolejnej wojny domowej Madzia wali otwartą dłonią w budzik tak mocno, że zachodzi obawa, iż urządzenie nie ocaleje z tej napaści. Na szczęście budzik jest przedpotopowy, pochodzi jeszcze z czasów, gdy na lokalnym bazarze handlowali „Ruscy”. Na blaszanej obudowie ma napis: „Sdiełano w CCCP”, a jego największą zaletą jest to, że „gniotsia nie łamiotsia”. Tak więc budzik po raz kolejny przetrzymuje brutalną napaść ze strony swej właścicielki, wydając ostatnie, nieco zdziwione: „Drr?”, po czym zapada głęboka, wibrująca w uszach cisza.

Madzia jeszcze raz prezentuje muchom łażącym po suficie swoje plomby, a następnie gramoli się z przytulnego, cieplutkiego kokonu kołdry wprost w chłodne objęcia poranka. Dotknięcie bosą stopą zimnej podłogi sprawia, że jej ciało pokrywa gęsia skórka. Madzia jest okropnym zmarzluchem, więc za nic ma fakt, że właśnie jest upalny czerwiec — ona po prostu marznie i już. Aby zatem ograniczyć swój kontakt z zimną podłogą (brrr!!!), wyszukuje pod tapczanem rozdeptane pantofle, narzuca rozmamłany, stary szlafrok frotte (bardzo ciepły i mocno zużyty, gdyż należy on do tych rzeczy, które z całą pewnością w pierwszej kolejności zapakowałaby do walizki, gdyby nagle musiała gdzieś wyjechać) i człapie do łazienki, wciąż ziewając przeciągle. Zazwyczaj pannie Kociołek brak jest rano choćby odrobiny energii, więc ciągnie biedaczka za sobą swoje ciężkie łydki i oporne stopy, które, niezależnie od jej dobrej woli, najchętniej wróciłyby pod jeszcze ciepłą kołdrę.

W mdłym świetle żarówki Madzia bez entuzjazmu ogląda swoją fizjonomię. Odkrywa kilka nowych pryszczy (w tym jeden na brodzie, dwa na nosie, reszta na szczęście pod linią grzywki, więc się nie liczy) i stwierdza, że popełniła niewybaczalny błąd, nie myjąc włosów poprzedniego dnia wieczorem, gdyż zwisają teraz smętnie wokół jej nijakiej twarzy, sklejając się w niechlujne strąki. Dodam jeszcze, że owe strąki nie mają absolutnie nic wspólnego z dredami.

Madzia szybko dokonuje niezbędnej porannej toalety. Problem włosów rozwiązuje poprzez związanie ich w koński ogon, który zwija dodatkowo w miniaturowy precelek i mocuje na karku kilkoma spinkami. Zastanawia się przy tym, jak to jest możliwe, że inne dziewczyny w takiej fryzurze wyglądają jak kobiety z klasą, podczas gdy ona nasuwa raczej skojarzenia z ulizanym strachem na wróble.

Nasza bohaterka odpuszcza sobie zrobienie makijażu, co oczywiście jest wielkim błędem, gdyż ma dosyć ładnie wykrojone usta, które wręcz błagają o odrobinę błyszczyku lub szminki, a jej oczy, w gruncie rzeczy, gdyby podkreślić je odrobiną cienia i tuszu, to kto wie, może nabrałyby większej wyrazistości?

Wciąż ziewając rozdzierająco (ileż można ziewać???), wraca biedulka do swojego pokoju, gdzie spośród kłębiących się chaotycznie w szafie ubrań udaje się jej wyłuskać:

• rozkloszowaną, popielatą spódnicę (do Madzi nie dotarło jeszcze, że w tym sezonie obowiązkowo nosi się wąskie spódnice albo bombki),

• popielaty sweterek, troszkę kusy i nieco zmięty, ale co tam, jeśli go założy, powinien sam się rozprostować, co jednak nie spowoduje naciągnięcia się nazbyt krótkich rękawów,

• beżową koszulową bluzkę bez wyrazu, która dokładnie zlewa się z kolorem jej twarzy, a która to jest jeszcze bardziej pomiętoszona niż wspomniany już sweterek, lecz niestety, rano Madzia nie ma czasu na prasowanie.

Szybki przegląd wyżej wymienionych pozycji przynosi satysfakcjonujący rezultat. Nasza bohaterka odnosi nieodparte wrażenie, że wygląda jak kobieta z klasą, jej ubrania są dobrze dobrane kolorystycznie, nie gryzą się ze sobą i nie są krzykliwe. A że są tak okropnie bezbarwne? Cóż, o gustach się nie dyskutuje. Zadowolona, że choć raz udało jej się tak szybko skompletować garderobę, wpina w sweterek śliczną broszkę w kształcie jaszczurki, jedyną rzecz, której naprawdę nie powstydziłaby się najbardziej wybredna elegantka.

Madzia ma bowiem aspiracje i marzenia. Chciałaby bardzo uchodzić za Kobietę z Klasą, mimo że tak naprawdę nie do końca potrafi sprecyzować, o co chodzi w tym pojęciu. Niemniej jednak spodobało się jej bardzo, gdy pewnego dnia usłyszała, jak koledzy z pracy mówią o dyrektor Ninie właśnie w ten sposób.

Nina… Ach, Nina… — dużo można byłoby pisać o Ninie Stredze-Oramus, dyrektorze do spraw handlu i reklamy w firmie „Ted Nowak — Transport Międzynarodowy”. Wiadomo powszechnie, że jest ona niezwykle tajemniczą osobą. Zawsze nosi stonowaną garderobę: czerń, popiel i biel. Z racji tego często nazywa się ją Czarną Damą. Nina ma wszystko to, czego Madzi brakuje — urodę, klasę i styl, piękny samochód i domek na sielankowej wiosce, a od kilku dni również i posadę dyrektora. Można też bez najmniejszego przekłamania stwierdzić, że dyrektor Nina jest jej wzorem niedoścignionym, ideałem, cóż… po prostu Madzia chciałaby choć trochę upodobnić się do tej niesamowitej istoty.

Jak już przed momentem wspominałam, w minionym tygodniu Nina dostała awans na stanowisko dyrektora. Wcześniej pracowały z Madzią w tym samym dziale firmy, niemalże biurko w biurko i gdy poszła fama, że nowa pani dyrektor będzie potrzebowała asystentki, to Madzia oczywiście bardzo zapragnęła dostać tę posadę. Niestety, ktoś tak bezbarwny jak ona nie mógł liczyć na to, że zostanie zauważony przez Uosobienie Doskonałości. I tak, niestety, asystentką Niny została Kinga, która pracuje w firmie od roku, podczas gdy Madzia nadal musi zajmować się pierdołami.

Gwoli wyjaśnienia: Madzia pracuje w biurze — od dziesięciu lat wciąż w tym samym. Tak bardzo wrosła w to miejsce, zakorzeniła się w nim i zaśniedziała, że aż dziw bierze, iż pod koniec roku, podczas inwentaryzacji, nie została wciągnięta w arkusz spisu z natury. Zresztą, kto wie? Może gdzieś pod przyciasną bluzką lub cielistymi rajtkami[1] ma naniesiony czarnym markerem numer ewidencyjny?

Dosyć jednak tych dywagacji.

Madzia przegląda się w upstrzonym przez muchy lustrze i zastanawia, czy dyrektor Nina Strega-Oramus uznałaby jej strój za dość elegancki. Dochodzi do wniosku, że tak, i owszem, bo jej strój jest stonowany i daleko mu do krzykliwości, której Nina po prostu nie uznaje.

Usatysfakcjonowana dziewczyna człapie do kuchni, aby skonsumować śniadanie i wypić poranną kawę, zanim wsiądzie do hałaśliwego tramwaju, aby, jak co dzień rano, pomknąć nim do pracy.

Zerkając z niepokojem na zegarek, Madzia popija kawę, zagryzając ją kanapką z wiśniowym dżemem. Czuje już presję czasu, cholerny tramwaj na pewno nie będzie na nią czekał, a następny dopiero za piętnaście minut. Jeśli się nie pospieszy, to znowu przyjdzie jej się spóźnić, czego ona nie znosi, jest bowiem osobą wyjątkowo sumienną.

W ogóle na pannie Kociołek można polegać jak na Zawiszy. Jak już coś powie albo obieca, to tak być musi i nie ma możliwości, żeby było inaczej. To naprawdę imponująca cnota w świecie, gdzie wszyscy na każdym kroku robią wszystkich w bambuko i tłumaczą się później głupio:

— Ojej! Na śmierć zapomniałem! Słuchaj, coś mi wypadło…. — i tak dalej, i tak dalej.

Madzia kończy swoją kanapkę, gdy do kuchni wpada jej dużo młodszy brat i oczywiście potrąca ją, czego efektem jest plama z wiśniowego dżemu na popielatym sweterku. Dziewczyna wydaje z siebie przeraźliwy pisk.

— No, co tak stoisz jak cielę? — oburza się Filip w odpowiedzi na jej uwagi na temat nieostrożności.

Madzia wyciera dżem papierowym ręcznikiem. Rezultat tych manewrów jest taki, że dżem wczepia się kurczowo w mocno skosmacone włókienka. Zdruzgotana dziewczyna pędzi do swojego pokoju i wyrzuca z szafy ubrania, szukając naprędce czegoś na zmianę. Niestety, garderoba Madzi jest nader mizerna i, co gorsza, w większości już upchana do kosza na brudy, który stoi w łazience i zdaje się błagać o to, aby ktoś w końcu zrobił pranie.

Madzia najchętniej zrezygnowałaby z wkładania sweterka, ale w biurze jest klimatyzacja i jej, wiecznemu zmarzluchowi, byłoby zimno, a poza tym bluzka, którą ma na sobie jest, delikatnie mówiąc, nieco pognieciona, więc sweterek ma za zadanie zatuszować ten drobny defekt garderoby. Dziewczyna kontempluje niewielki, czerwony ślad na sweterku i dochodzi do wniosku, że zasadniczo plama wcale taka duża nie jest. Właściwie nawet jest bardzo mała, całkiem niewidoczna i istnieje duża szansa, że nikt jej nie zauważy. „Zresztą można ją ukryć” — przychodzi jej nagle do głowy. Przepina broszkę z lewej strony sweterka na prawą. Jaszczurka niemalże idealnie zakrywa czerwony zaciek po dżemie wiśniowym. Od biedy można byłoby uznać, że to jaszczurka płci żeńskiej, która właśnie dostała damskiej niedyspozycji[2]. Madzia znowu jest zadowolona z siebie.

Łapie w biegu torebkę, wkłada czarne pantofle bez pięt na niedużym obcasiku i niczym pocisk pędzi w stronę przystanku, na który podjeżdża właśnie tramwaj. Niesamowicie atrakcyjny młodszy brat odprowadza ją wzrokiem do drzwi i zauważa, że w jej rajtkach jest wysoka aż po rąbek popielatej spódnicy drabinka oczka, które zaczyna się od dziury na pięcie.

— Magda! — drze się za nią, lecz oczywiście jego starsza i mocno zahukana siostra już tego nie słyszy.

Filip wzrusza ramionami i drapie się po swoich klejnotach. Nic nie poradzi na to, że Magda to taka łajza. Cóż, wystarczy, że z dwójki rodzeństwa to on jest:

• przystojny

• inteligentny

• ze wszech miar atrakcyjny — krótko mówiąc, młody Bóg.

Tymczasem nasza Madzia pędzi zziajana na przystanek, sapiąc przy tym jak miech kowalski. W ostatniej chwili udaje się jej wspiąć po schodkach do zatłoczonego tramwaju, w którym przez bite dwadzieścia minut przepycha ją przetaczający się po pojeździe tłum. Z zazdrością spogląda na samochody sunące wzdłuż torów tramwajowych i zastanawia się, dlaczego nigdy nie zdobyła się na to, aby kupić sobie auto. Gdyby była szczęśliwą posiadaczką czterech kółek, nie byłaby skazana na wieczny pośpiech, niewygody i inne uciążliwości z tym związane.

W końcu wymaglowana tak, że czuje każdy mięsień swojego zacnego ciałka, wysiada na odpowiednim przystanku, gdzie u znajomej pani kupuje dwa krakowskie precelki[3] posypane: jeden sezamem, a drugi solą, obowiązkowo z Bochni, uchowaj Boże z innej kopalni.

Madzia wsiada do windy. Z zadowoleniem stwierdza, że ma całą kabinę dla siebie. Jakoś nie lubi gnieść się w tym klaustrofobicznym pomieszczeniu z innymi ludźmi, zwłaszcza przedstawicielami gatunku męskiego. Już, już ma ruszyć w górę, gdy ku jej zgrozie drzwi rozsuwają się i nasza nieboraczka staje oko w oko z najbardziej samczym osobnikiem, jakiego można sobie wyobrazić.

— Dzień dobry — mówi z olśniewającym uśmiechem szalenie atrakcyjny mężczyzna w szytym na miarę garniturze.

— Dź… bry… — mruczy niewyraźnie Madzia, sztywniejąc niczym powieszone na mrozie pranie.

Drzwi zasuwają się z cichym wizgiem. Winda zaczyna sunąć w górę. Madzia rzuca ukradkowe spojrzenie na towarzyszącego jej obcego mężczyznę. Efekty obserwacji kształtują się następująco: facet koło czterdziestki, brunet, oliwkowa karnacja, ciemnobrązowe oczy, modny zarost na szczęce, drogie, eleganckie ubranie, cholerna pewność siebie, ogromna klasa i szyk. Mężczyzna rodem z powieści dla pań lub wręcz filmowego planu. Najgorszy egzemplarz samca, jakiego Madzia miała wątpliwe szczęście ostatnio spotkać: mrożący krew w żyłach, budzący przerażenie, paraliżujący strachem i wprost ociekający testosteronem.

Nieznajomy osobnik płci przeciwnej dzierży w jednej dłoni aktówkę, więc nie wygląda na jakiegoś pierwszego lepszego kolesia, w drugiej natomiast ma pojedynczą cieplarnianą różę, co jest dość dziwne, zważywszy na porę dnia i miejsce.

Madzia modli się w duchu, aby ucieleśnienie kobiecych marzeń nie zauważyło jej skromnej osoby. I, żeby tajemniczy dżentelmen, broń Boże, nie zechciał do niej przemówić. Wystarczy już, że muszą razem jechać tą windą.

— Pani tutaj pracuje? — zagaduje ją nieznajomy, obdarzony wyjątkowo aksamitnym głosem.

— Tak. W dziale marketingu — piszczy Madzia, czerwieniąc się niczym cegła na pobliskiej budowie.

— To świetnie — mówi mężczyzna, choć Madzia zupełnie nie rozumie, co takiego świetnego może być w fakcie pracowania w „Ted Nowak — Transport Międzynarodowy”. — Wszystko wskazuje na to, że będziemy razem pracować — oznajmia nieznajomy. — Będę zajmował się logistyką — dodaje.

— Aha — piszczy Madzia, marząc o tym, żeby zapaść się jak najszybciej pod ziemię, gdyż Bóg Seksu przygląda jej się badawczo swoimi ciemnymi oczyma.

Madzia jest prawie pewna, że Pan Idealny dostrzega plamę po dżemie z wiśni, którą tak sprytnie udało jej się zamaskować broszką w kształcie jaszczurki. Robi się przez to jeszcze bardziej czerwona, a jej pryszcze wyglądają, jakby miały za chwilę eksplodować wprost na grafitową marynarkę.

— Nazywam się Kordian Radecki — uśmiecha się mężczyzna.

Madzia dałaby sobie głowę uciąć, że w życiu nie widziała takiej ilości olśniewająco białych zębów o nieco wystających kłach. Nawet jej szalenie przystojny dużo młodszy brat nie może pochwalić się równie imponującym uzębieniem. No i jeszcze to imię! Ho, ho, ho…

„Urwał się ze Słowackiego, czy ki pieron?” — nasuwa się Madzi jakże błyskotliwe skojarzenie.

— Madzia Kociołek — piszczy, łapiąc się zaraz na tym, że strasznie głupio to zabrzmiało, gdyż powinna była powiedzieć Magdalena, to brzmi o wiele dostojniej, a przynajmniej Magda, co sprawia wrażenie „swojej” dziewuchy, a nie Madzia, co wyszło zupełnie tak, jakby była w przedszkolu.

Na szczęście winda zatrzymuje się na piętrze, gdzie pracuje Madzia i dziewczyna z ulgą odkrywa, że tylko ona wysiada z tego diabelskiego urządzenia. Nieznajomy jedzie wyżej, na piętro, gdzie urzędują sami ważniacy, czyli właściciel firmy, doktor/dyrektor Nina Strega-Oramus, dyrektor Jarosław Zawadzki i cały sztab ich sekretarek-asystentek, pośród których niestety zabrakło panny Kociołek.

O słodki Jezu! Czyżby Madzia miała właśnie zaszczyt poznać nowego dyrektora transportu i logistyki, o pojawieniu się którego szeptano pokątnie od trzech dni, nazywając go dość enigmatycznie Panem Czarnym Koniem, bo tak w rozmowie z Zawadzkim ochrzciła go dyrektor Nina?

Madzia z rozpaczą przypomina sobie swoją nieudolną konwersację z windy, a raczej jej brak, plamę z dżemu na sweterku, nieumyte włosy i kilka nowych pryszczy. Biedaczka nie zdaje sobie sprawy z tego, że na lewej nodze ma drabinkę oczka biegnącego od dziury na pięcie aż po rąbek popielatej spódnicy, co oczywiście nie uszło uwadze Pana Czarnego Konia, który zlustrował ją uważnym spojrzeniem, gdy wysiadała z kabiny.

Biedna, biedna Madzia… Ona tę dziurę odkryje dopiero wieczorem, w mieszkaniu, i przez pół nocy nie będzie mogła zasnąć, zastanawiając się, ile osób tę dziurę miało przyjemność kontemplować i czy był pośród nich Andrzej Bilski z logistyki, jedyny samiec w „Ted Nowak — Transport Międzynarodowy”, który traktuje ją jak człowieka, ustępuje jej pierwszeństwa w drzwiach i kiedyś nawet siedział z nią przy tym samym stoliku w firmowej stołówce.

Na razie jednak mamy uroczy, poniedziałkowy poranek. W biurze cichutko szemrze klimatyzacja, nieco głośniej pracują komputery i stara kserokopiarka. Co chwilę dzwoni telefon, ludziska gadają ze sobą jak najęci, strzępią języki na plotki, pomału jednak rozłażą się do swoich boksów, aby zabrać się do pracy. Tylko biedna Madzia nie plotkuje z nikim, bo nie ma o czym.

Zaraz, zaraz… Jak to nie ma o czym? A domniemany Pan Czarny Koń? Czyż to nie jest łakomy kąsek na poniedziałkowy poranek?! A gdyby tak wyjść na środek sali i zakomunikować wszystkim, że jako pierwsza miała okazję poznać nowego dyrektora? Zasypano by ją gradem pytań, znalazłaby się w centrum zainteresowania, może nawet któraś dziewczyna umówiłaby się z nią po pracy do kawiarni na babskie ploty. Kusząca perspektywa, bardzo kusząca….

„Ach… Żeby tak choć raz wyjść z cienia i wzbudzić czyjeś zainteresowanie…”.

No, Madziu! Na co czekasz? Czy jako autorka mam cię kopnąć w cztery litery i zmobilizować do aktywnego udziału w życiu?

Madzia waha się jeszcze, po czym pod wpływem nagłego impulsu wyrzuca z siebie:

— A ja widziałam nowego dyrektora.

Oczy wszystkich współpracowników kierują się w stronę naszej szarej myszki. Madzia czerwieni się niczym dorodny burak tuż przed wykopkami. Zewsząd sypią się dociekliwe pytania, więc nieboraczka, chcąc nie chcąc, musi szeroko opowiedzieć o obserwacjach poczynionych w czasie dwuminutowej przejażdżki windą. Nagle odkrywa w sobie niesamowity potencjał, zapomina o wrodzonej nieśmiałości i okazuje się, że niezła z niej obserwatorka. Z godnymi pochwały detalami opisuje wygląd zewnętrzny domniemanego dyrektora, aksamitną barwę głosu, cytuje słowo w słowo jego wypowiedź i oczywiście nie zapomina wspomnieć o intrygującej, czerwonej róży cieplarnianej.

Dziewczęta wzdychają głośno, słuchając jej wywodów, i zachodzą w głowę, co oznacza ta róża. Snują mnóstwo teorii, z których żadna nie pokrywa się z rzeczywistością, bowiem róża materializuje się we flakonie w gabinecie Niny Stregi-Oramus, o czym dowiadują się dużo, dużo później od Kingi — osobistej asystentki pani dyrektor.

Oczywiście Kinga ma znacznie więcej do powiedzenia na temat nowego dyrektora, więc poranny sukces Madzi w przełamywaniu własnej nieśmiałości szybko idzie w niepamięć, co i tak nie zmienia faktu, że jest ona z siebie bardzo dumna. Udało jej się zdobyć na publiczne wystąpienie. Kto wie, jak tak dalej pójdzie, to może wybierze się na najbliższą imprezę integracyjną, a w bardziej dalekowzrocznych wizjach widzi samą siebie, jak zostaje uznana za Kobietę z Klasą?

Tymczasem przychodzi czas najwyższy, aby zabrać się do pracy. Panna Kociołek znika w swoim boksie, gdzie pod osłoną biurka podciąga w górę opadające rajtki. Wciąż nie zauważa jednakowoż wysokiej aż po rąbek popielatej spódnicy drabinki oczka biegnącej od dziury na pięcie.

Aż do przerwy obiadowej Madzia niestrudzenie wklepuje w komputer różne „takie tam”, wynikające z jej funkcji w firmie. A później człapie do stołówki, gdzie siedząc samotnie przy stoliku pod ścianą, chlipie żurek z ziemniakami (uchowaj Boże, aby to były kartofle albo pyry) i zauważa, że doktor Strega-Oramus siedzi w towarzystwie Radeckiego i Zawadzkiego, cała trójka je z apetytem zupę pomidorową posypaną natką pietruszki, zawzięcie o czymś konwersując. Panowie oczywiście wdzięczą się do Niny (o ile można takie określenie odnieść do mężczyzn, może właściwsze byłoby stwierdzenie, że tokują jak dwa bażanty, przy czym prym w tej materii wiedzie nowy pan dyrektor).

Po obiedzie Madzia wraca do swojego boksu, gdzie przez resztę dnia sporządza różne raporty dla Niny. Jest w tym naprawdę niezła, bardzo staranna, dokładna, i to sama pani dyrektor zleciła jej tę, jakże odpowiedzialną, pracę.

— Nikt nie zrobi tego lepiej niż ty, Madziu — powiedziała wówczas.

Fakt, że swą wypowiedź okrasiła imieniem Madzi sprawił, że nieboraczce wyrosły u ramion skrzydła, a w jej dobrotliwym serduszku pojawiła się nadzieja, że może w końcu zostanie Zauważona.

Popołudniowy ścisk w tramwaju. W takich chwilach Madzia czuje się jak balonik chyboczący na wietrze. Niemalże nie dotyka stopami podłogi, unoszona zwartym tłumem, który z racji upału ocieka potem, dyszy i sapie. Mimo że jest jej gorąco i pod pachami pojawiają się mokre placki, Madzia nie zdejmuje popielatego sweterka, żeby nie ujawnić bardzo wygniecionej bluzki. Z cierpliwością godną anioła znosi trzydziestodwustopniowy upał.

W mieszkaniu nie ma nikogo. Rodzice Madzi jeszcze pracują: mama sprzedaje gazety w kiosku Ruchu, a tato o tej porze kończy zapewne sortowanie poczty. Nie ma również Filipa, co ani trochę jej nie dziwi. Tak atrakcyjny chłopak ma na głowie przyjemniejsze sprawy niż kiszenie się w dusznym mieszkanku na najwyższym piętrze jednej z krakowskich kamienic.

Madzia z ulgą zdejmuje pantofle na niezbyt wysokim obcasiku i wkłada domowe klapki. Zastanawia się, jak inne kobiety wytrzymują cały dzień w biurze na dziesięciocentymetrowych obcasach. Na przykład taka Nina — Madzia nigdy nie widziała jej w butach na niskim obcasie albo adidasach. Pani dyrektor zawsze wygląda tak, jakby przyszła na świat w gustownych szpilkach, nie wykazuje żadnych oznak dyskomfortu, kuśtykania lub rozlazłości.

Nasza zmęczona życiem bohaterka szura stopami w stronę łazienki. Płucze w letniej wodzie ręce i twarz, ogląda wnikliwie swoją fizjonomię w upstrzonym przez muchy lustrze, stwierdzając ze stoickim spokojem, że dzień w biurze zaowocował jeszcze jednym pryszczem na brodzie.

Nawet przez myśl jej nie przechodzi, aby kupić sobie clearasil lub inny specyfik na trądzik albo, co chyba jest najrozsądniejsze, udać się do dermatologa po pomoc. W gruncie rzeczy, gdyby wyleczyła swoją skórę z tych okropnych krost, to jej buzia stałaby się całkiem miła dla męskich oczu.

Dziewczyna omija szerokim łukiem kosz z brudami. Po dniu pracy pełnym wrażeń (no… w końcu zdobyła się na publiczne wystąpienie, czyż nie?) zamierza w spokoju delektować się miłymi wspomnieniami oraz torbą czekoladowych cukierków z galaretką w środku. Robi zatem człap, człap, człap do swojego pokoju, gdzie z przyzwyczajenia już opada ciężko na fotel i po omacku wyłuskuje pilota spod sterty gazet zalegających na ławie.

Gwoli wyjaśnienia — są to damskie czasopisma o modzie, urodzie i innych pierdołach. Madzia oczywiście wierzy w to, że dzięki tym gazetkom jej życie stało się barwniejsze, pełniejsze i w ogóle takie, jak wisienka na torcie. Z tego powodu w każdej wolnej chwili z zapartym tchem przegląda prasę, marząc o tym, aby włożyć kiedyś strój przypominający gigantyczną bezę.

Gdyby tylko chciała zrobić choć jeden, maleńki krok w tym kierunku! Och… To byłaby połowa sukcesu, bo samo kupowanie gazet i bezmyślne oglądanie kolorowych fotek nie odwali za nią tej ciężkiej pracy, jaką bez wątpienia jest doprowadzenie się do stanu używalności.

Madzia bowiem jakiś czas temu pogrążyła się w głębokim marazmie, zupełnie jakby usnęła snem zimowym, który trwa nieprzerwanie już od kilku lat. Jest bystra, inteligentna, no… niegłupia, krótko mówiąc, lecz marnuje cały swój potencjał na oglądanie w telewizji powtórek oraz ckliwych telenowel produkcji latynoamerykańskiej. Poniekąd mogłabym ją usprawiedliwić, gdyż męska część obsady tych mdłych produkcji bywa taka, że chciałoby się schrupać, ale nie w tym rzecz. Madzia potrzebuje naprawdę solidnego kopniaka w swój nieco przyciężkawy tyłek. I bynajmniej nie chodzi mi tutaj o niewielką nadwagę, nie, daleka jestem od krytykowania jej kształtów, tę ciężkość rozumiem jako głęboko zakorzenioną niechęć do podejmowania wszelkich działań. Uff… Trzeba mieć sporo cierpliwości dla kogoś takiego.

Zapadła nam się dziewczyna w ten swoisty letarg. Już przeżuwa swoje ulubione galaretki. Na ekranie telewizora On znowu próbuje pogodzić się z Nią. Madzia chlipie, pociąga nosem i wczuwa się w rolę ciemnowłosej bohaterki. Ona na pewno nie oparłaby się Jemu, tak myśli, śledząc w napięciu ciągnącą się jak guma w gaciach akcję. Już nie pamięta, jak panicznie sama boi się męskiego rodzaju i ile paniki wywołała w niej przejażdżka windą z superatrakcyjnym nowym panem dyrektorem.

I tak mija godzina za godziną, Madzia skacze pilotem po kanałach, dobrze wiedząc, gdzie znajdzie kolejne łzowyciskacze, które śledzi z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Tymczasem wraca do domu jej nieco hałaśliwa rodzina. Ktoś zagląda do jej pokoju, zagaduje o coś, lecz Madzia niecierpliwi się tylko, wzrusza ramionami i z powrotem zatapia się w swój świat seriali.

I tak aż do wieczora.

I tak każdego dnia.

A następnego poranka panna Kociołek znowu budzi się z głęboką niechęcią do opuszczenia wygodnego łóżka, goni w popłochu pomiędzy kuchnią, łazienką a swoim pokojem. Chaotycznie przetrząsa bałagan w szafie w poszukiwaniu ubrań nadających się do włożenia, spóźniona, ostatkiem tchu dopada drzwi tramwaju i rzuca się w wir swojego nudnego życia.

Jeszcze nie czuje potrzeby dokonania najmniejszych zmian w swoim świecie, mimo że jak każda dziewczyna marzy o tym, aby być piękną i bogatą kobietą sukcesu z uroczym samcem u boku. Uważa jednak, że zgodnie ze słowami znanej piosenki, głoszącymi iż jeden ma za dużo, a drugi ma za mało nie wszystkim od natury to samo się dostało[4], jej, biduli, dostało się zdecydowanie mniej niż innym.

Przypisy

1 Tak właśnie: rajtkami, nie zaś rajstopami, bo Madzia jest krakuską z krwi, kości i aktu urodzenia.

2 Co oczywiście jest technicznie niemożliwe, gdyż jaszczurki nie miewają tej przypadłości .

3 Warszawiaków informuję, że w Krakowie nie ma bigli, bajgli ani niczego podobnie brzmiącego! Mogą być ewentualnie obwarzanki.

4 Fragment piosenki z repertuaru grupy Big Cyc pt. Każdy coś ma.

Table of Contents

Strona tytułowa

Zamiast prologu: Poznajmy Madzię

Rozdział 1. Żywot człowieka poczciwego, czyli jak funkcjonuje Madzia

Przypisy