Tytuł oryginału: David Beckham

First published in English language in 2013 by

HEADLINE PUBLISHING GROUP

Copyright © 2013 Footwork Productions Limited

The right of David Beckham to be identified as the Author of the Work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988.

Every effort has been made to fulfil requirements with regard to reproducing copyright material. The author and publisher will be glad to rectify any omissions at the earliest opportunity.

Design and art direction by Patrick Insole Picture research by Cathie Arrington

HEADLINE PUBLISHING GROUP

An Hachette UK Company

338 Euston Road

London NW1 3BH

www.headline.co.uk

www.hachette.co.uk

Wydanie polskie:

Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Tłumaczenie: Magdalena Grala-Kowalska / Quendi

Redakcja i korekta: erte

Redaktor prowadzący: Małgorzata Zemsta

Redaktor techniczny: Mariusz Teler

Skład i łamanie: erte

Zdjęcie na okładce: Alasdair McLellan

Copyright for Polish edition © 2014 Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa. All rights reserved.

ISBN 978-83-7778-851-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję Matthew Syedowi z „The Times” który pomógł mi przelać wszystkie myśli i wspomnienia na papier. Jestem wdzięczny Patrickowi Insoleowi, Jonathanowi Taylorowi i pozostałym członkom ekipy z Headline za ciężką pracę, jaką włożyli w powstanie tej książki.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Wstęp

- Dedykacja

- Wstęp

- CZĘŚĆ PIERWSZA

1. ANGLIA

2. LONDYN

3. MANCHESTER

- CZĘŚĆ DRUGA

1. ANGLIA

2. MADRYT

3. LOS ANGELES

4. MEDIOLAN

5. PARYŻ

- Spis ilustracji

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Victorii, Brooklyna,

Romea, Cruza i Harper.

Bez was nigdy bym nie zrealizował

swoich marzeń.

Ta książka jest dla was.

Kocham was,

David (tata)

KIEDY PO RAZ PIERWSZY kopnąłem piłkę w dzieciństwie, wiedziałem, że nie chcę w życiu robić już nic innego. Dziś, gdy myślę o wszystkich niezwykłych doświadczeniach i wydarzeniach ostatnich lat, wciąż trudno mi uwierzyć, że przeżyłem je naprawdę. Zdaję sobie sprawę, że miałem wielkie szczęście, wykonując pracę, którą kocham.

Gdy po wyjątkowym, wzruszającym meczu w Paryżu oficjalnie przeszedłem na sportową emeryturę, mogłem wreszcie spojrzeć wstecz i zastanowić się, co i w jaki sposób udało mi się osiągnąć.

Nie chciałem pisać kolejnej autobiografii. Zamiast tego postanowiłem przyjrzeć się kilku zdjęciom z tamtego okresu i opowiedzieć, co czułem w uchwyconych na nich chwilach.

Praca nad tą książką sprawiła mi dużą radość. Mam nadzieję, że również dla was będzie przyjemną lekturą.

Wspominając swoją karierę, zdałem sobie sprawę, że ani przez moment nie była nudna!

JEST TAK WIELE OSÓB, którym chciałbym podziękować, że musiałbym chyba napisać osobną książkę, żeby wymienić wszystkich.

Jestem dozgonnie wdzięczny Victorii, moim synom i córeczce za ich miłość i wsparcie. Bez nich nigdy nie udałoby mi się osiągnąć tego, co osiągnąłem, tak w życiu, jak i w sporcie. Bardzo was kocham.

To, jak daleko zaszedłem, zawdzięczam także moim rodzicom, dziadkom i siostrom, Joanne i Lynne, którzy z całych sił pomagali mi realizować moje marzenia. Nie zapomnę o tym.

Dziękuję również rodzinie Victorii: Jackie, Tonyemu, Christianowi i Louise.

Jeśli chodzi o moich najlepszych przyjaciół, to doskonale wiedzą, kogo mam na myśli. Umieliście mnie rozbawić nawet w najtrudniejszych chwilach. Dziękuję za wasze wsparcie.

Pragnę podziękować Simonowi Fullerowi za jego bezcenne porady i wskazówki, których udzielał mi przez wszystkie te lata. Mam nadzieję, że czeka nas jeszcze wiele lat wspólnej, owocnej pracy.

Dziękuję również wszystkim zawodnikom, trenerom, menedżerom i pracownikom, z którymi miałem kiedykolwiek zaszczyt i przyjemność pracować. Piłka nożna to prawdziwy sport drużynowy. Jestem zaszczycony, że mogłem pracować i grać razem z wami.

Wreszcie, kilka słów do moich fanów. W czasach triumfu i w czasach próby – ani na moment nie przestaliście mi kibicować i dodawać mi zapału do dalszej walki. Nigdy wam tego nie zapomnę. Mam nadzieję, że czeka nas jeszcze wiele wspólnych przygód. Nasza podróż dopiero się zaczyna.

Gdy śpiewałem hymn narodowy, zawsze ogarniała mnie wielka duma i wzruszenie.

Pierwszy gol dla Anglii, w urodziny mojej mamy. Prawie słyszałem, jak mówi:
„To mój syn strzelił!”.

Uwielbiam takie chwile – radowanie się z kimś, kogo znam od dwunastego roku życia (Solem Campbellem).

Męski uścisk z Emile’em. Wspaniały dzień dla całej drużyny i naszego kraju. Emile – łagodny olbrzym.

BĘBEN. NIE SŁYSZAŁEM nic oprócz niego. Jeden bęben wybijający miarowy rytm docierający wprost na boisko. Reszta stadionu była pogrążona w ciszy, jakby wszyscy wiedzieli, że następny strzał będzie decydujący.

Bum, bum. Bum, bum. Bum, bum.

Teddy Sheringham, mój kolega z reprezentacji, chciał wziąć piłkę i położyć ją w miejscu, w którym chwilę wcześniej Emile Heskey został sfaulowany przez greckiego zawodnika. Poczułem przypływ adrenaliny. To była 93. minuta meczu. Anglia przegrywała 2:1. Jeśli teraz byśmy nie zdobyli bramki, nie awansowalibyśmy do mistrzostw świata w 2002 roku.

Nie mogłem znieść tej myśli.

Odebrałem piłkę Teddy’emu i sam ustawiłem ją w odpowiednim punkcie. Teddy nie od razu chciał ustąpić. Delikatnie, ale stanowczo odepchnął mnie barkiem.

– Ja to zrobię, David – powiedział. – Wiem, że mi się uda.

Ale nic nie mogło mnie powstrzymać przed wykonaniem tego rzutu wolnego. Byłem pewny siebie, spokojny, zdeterminowany. Wiedziałem, że stać mnie na zdobycie bramki. W tym meczu zmarnowałem już kilka okazji, ale nie straciłem pewności siebie. Choć była to końcówka meczu, mnie wciąż rozpierała energia.

– Dla ciebie jest za daleko, Teddy – powiedziałem. – Zaufaj mi. Dam radę.

Coś podobnego zrobiłem już dawniej, jako nastolatek. Rozgrywaliśmy mecz treningowy podczas jednego z moich pierwszych sezonów w Manchesterze United. Bryan Robson, kapitan United, grał z nami, ponieważ regenerował się po kontuzji. Mieliśmy rzut wolny z linii pola karnego i Robson ruszył, żeby go przejąć.

Był również kapitanem angielskiej reprezentacji i jednym z najlepszych piłkarzy na świecie, lecz odebrałem mu piłkę.