Douglas Preston
Lincoln Child

Biały ogień

Przełożył

Robert P. Lipski

Tytuł oryginału: White Fire

Copyright © 2013 by Splendide Mendax, Inc. and Lincoln Child

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, New York, USA. All rights reserved.

Copyright for the Polish Edition © 2014 Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41–42

faks 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:

Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77

Redakcja: Joanna Zioło-Wrestler

Korekta: Marianna Chałupczak

Projekt okładki: Panna Cotta

Zdjęcie na okładce: Fotolia

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-767-0

Skład i łamanie: Katka, Warszawa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Lincoln Child dedykuje tę książkę swojej córce Veronice.

Douglas Preston dedykuje tę książkę Davidowi Morrellowi.

Serdeczne podziękowania dla Conan Doyle Estate Ltd. za pozwolenie wykorzystania postaci Sherlocka Holmesa stworzonej przez śp. sir Arthura Conan Doyle’a.

PROLOG
PRAWDZIWA OPOWIEŚĆ

30 sierpnia 1889 r.

Młody doktor pożegnał się z żoną na peronie w Southsea, wsiadł do ekspresu odjeżdżającego o 16.15 do Londynu i w trzy godziny przybył na Victoria Station. Utorował sobie drogę wśród gwaru i ścisku, wyszedł ze stacji i zatrzymał przejeżdżającego fiakra.

– Do hotelu Langham, bardzo proszę – rzekł do dorożkarza, gdy zajął miejsce w dwukółce, przepełniony nerwowym wyczekiwaniem.

Usiadł na podniszczonym skórzanym siedzeniu, gdy keb ruszył w dół Grosvenor Place. Był przyjemny letni wieczór, jeden z tych najrzadszych w Londynie, gdy promienie zachodzącego słońca przepływają przez zatłoczone od dorożek ulice i rozjaśniają osmolone sadzą budynki, zalewając wszystko złocistą poświatą. Dopiero o wpół do ósmej zaczynano zapalać latarnie.

Doktor nieczęsto miał okazję bywać w Londynie i z zaciekawieniem wyglądał przez okno dorożki. Gdy fiakier skręcił w Piccadilly, doktor ujrzał St. James’s Palace i gmach Akademii Królewskiej w blasku zachodzącego słońca. Tłumy, hałas i smród miasta, tak inne niż na jego rodzimej prowincji, przepełniły go energią. Na bruku rozlegał się stukot końskich kopyt, a na chodnikach było aż gęsto od ludzi wykonujących najróżniejsze profesje: urzędników, sędziów i fircyków, a także kominiarzy, ulicznych sprzedawców i handlarzy kocim mięsem.

Przy Piccadilly Circus keb skręcił ostro w Regent Street, mijając Carnaby i Oxford Circus, zanim zatrzymał się przed porte cochère przy Langham. To był pierwszy grand hotel wzniesiony w Londynie i pozostawał najbardziej stylowy. Zapłaciwszy dorożkarzowi, doktor omiótł wzrokiem ozdobną fasadę z piaskowca, z francuskimi oknami, balkonami z kutego żelaza, wysokimi szczytami i balustradami. Interesował się trochę architekturą i domyślił się, że fasada była mieszanką stylu beaux-arts i północnoniemieckiego neorenesansu.

Gdy przeszedł przez wielką bramę, usłyszał dźwięki muzyki: kwartetu smyczkowego, ukrytego za parawanem szklarniowych lilii, grającego Schuberta. Przystanął w olbrzymim holu pełnym mężczyzn siedzących na krzesłach z wysokimi oparciami, czytających świeżo wyprasowane egzemplarze „Timesa” i popijających porto albo sherry. W powietrzu unosił się dym z drogich cygar mieszający się z aromatem kwiatów i damskich perfum.

U wejścia do sali jadalnej napotkał niskiego, dość korpulentnego mężczyznę w surducie i spodniach piaskowego koloru, który podszedł do niego szybkim krokiem.

– Ty musisz być Doyle – powiedział i uścisnął jego dłoń. Miał pogodny uśmiech i wyraźny akcent amerykański. – Jestem Joe Stoddart. Cieszę się, że się pojawiłeś. Wejdź, pozostali właśnie przybyli.

Doktor podążył za Stoddartem, gdy ten, lawirując między zastawionymi stolikami, zmierzał w stronę przeciwległego końca sali. Restauracja była jeszcze wystawniejsza niż hol, z boazerią z nasyconego oliwą dębu, kremowymi fryzami i ozdobną sztukaterią na suficie. Stoddart zatrzymał się przed suto zastawionym stołem, przy którym siedziało już dwóch mężczyzn.

– Pan William Gill, pan Oscar Wilde – dokonał prezentacji. – Pozwólcie, że przedstawię doktora Conan Doyle’a.

Gill, którego Doyle rozpoznał jako jednego ze sławetniejszych irlandzkich parlamentarzystów, wstał i ukłonił się z rewerencją. Z kieszeni jego mocno opiętej kamizelki zwieszał się łańcuszek ciężkiego złotego zegarka marki Albert. Wilde, który właśnie nalewał sobie kieliszek wina, otarł dość pełne usta serwetką z adamaszku i ruchem ręki wskazał Conan Doyle’owi puste krzesło obok siebie.

– Pan Wilde raczył nas właśnie opowieścią o herbatce, na którą został zaproszony dziś po południu – wyjaśnił Stoddart, gdy już zajęli miejsca.

– U lady Featherstone – dopowiedział Wilde. – Niedawno owdowiała. Nieszczęsna kobieta, z żalu jej włosy przybrały barwę złota.

– Oscarze – rzucił ze śmiechem Gill – jesteś doprawdy okropny. Jak można w ten sposób mówić o damie.

Wilde machnął obojętnie ręką.

– Moja dama by mi podziękowała. Na świecie jest tylko jedna rzecz gorsza niż mówienie o kimś, a mianowicie niemówienie o tej osobie. – Miał cichy, wystudiowany głos.

Doyle ukradkiem przyjrzał się Wilde’owi. Robił wrażenie. Niemal gigantycznej postury, z niemodnie długimi włosami z przedziałkiem pośrodku i zaczesanymi nonszalancko do tyłu, z mocnymi, surowymi rysami twarzy. Jego ubiór znamionował ekscentryczność graniczącą z szaleństwem. Nosił surdut z czarnego aksamitu, który ciasno opinał jego potężne ciało, rękawy ozdobione były haftowanymi kwiatowymi wzorami i wywatowane przy ramionach. Wokół szyi miał zawiązany cienki trzyrzędowy żabot z takiego samego brokatowego materiału co rękawy surduta. Był na tyle zuchwały, że nosił bryczesy do kolan, równie obcisłe jak surdut, a do tego pończochy z czarnego jedwabiu i pantofle z fantazyjnymi kokardami. Brązową butonierkę zdobiła wielka biała orchidea sprawiająca wrażenie, jakby lada chwila miała uronić kilka kropel nektaru. Palce jego wypielęgnowanych dłoni obciążone były masywnymi złotymi pierścieniami. Pomimo dziwacznego ubioru wyraz twarzy tego mężczyzny był łagodny i równoważył zapał dostrzegalny w jego brązowych oczach. Zdawał się on emanować delikatnością i taktem. Mówił powoli, starannie dobierając słowa, lekko tylko przy tym gestykulując.

– Jesteś doprawdy wspaniały, że nas tak tu gościsz, Stoddart – mówił Wilde. – W dodatku w Langham. W przeciwnym razie zmuszony byłbym sam o siebie zadbać. Nie żebym potrzebował pieniędzy na opłacenie kolacji. Pieniędzy brakuje tylko tym, którzy regulują swoje rachunki, a ja swoich nigdy nie płacę.

– Obawiam się, że motywy mojego postępowania są powodowane wyłącznie chciwością – odrzekł Stoddart. – Równie dobrze mogę już wyjawić, że jestem tu, by poprowadzić brytyjską edycję „Lippincott’s Monthly”.

– Filadelfia nie jest dla ciebie dostatecznie duża? – zapytał Gill.

Stoddart zachichotał, po czym spojrzał kolejno na Wilde’a i Doyle’a.

– Moim zamiarem jest, zanim ta kolacja dobiegnie końca, uzyskać od każdego z was nową powieść.

Usłyszawszy te słowa, Doyle poczuł ogarniającą go ekscytację. W swoim telegramie Stoddart dość mgliście wyjaśniał powody zaproszenia go do Londynu na kolację, lecz mężczyzna ten był dobrze znanym amerykańskim wydawcą i właśnie to w głębi serca Doyle miał nadzieję usłyszeć. Jego praktyka medyczna rozwijała się znacznie wolniej, niż oczekiwał. Dla zabicia czasu, czekając na pacjentów, zaczął pisać powieści. Kilka ostatnich odniosło jaki taki sukces. Stoddart był człowiekiem, jakiego potrzebował, aby zrobić pewien postęp. Doyle uznał go za miłego, może nawet czarującego – jak na Amerykanina.

Kolacja okazała się wyborna.

William Gill był zabawnym mężczyzną, ale Oscar Wilde nie miał sobie równych. Doyle był wręcz urzeczony pełnymi gracji ruchami jego dłoni, rozwlekłym sposobem wysławiania się, który przeradzał się w ożywioną narrację, gdy opowiadał kolejną ze swych niezwykłych anegdot lub rzucał zabawne bon moty. Zdaniem Doyle’a było to niemal magiczne, że za sprawą nowoczesnej techniki zaledwie w ciągu kilku godzin przeniósł się z sennego nadmorskiego miasteczka do tego wytwornego miejsca i znalazł się w towarzystwie znanego wydawcy, członka parlamentu oraz słynnego orędownika estetyki.

Potrawy serwowano suto i pospiesznie: kociołek krewetek, galantyna z kurczaka, flaczki, bisque de homard. Czerwone i żółte wino pojawiło się już na początku wieczoru i od tej pory płynęło hojnym strumieniem. To zdumiewające, ile pieniędzy mieli Amerykanie; Stoddart musiał wydać fortunę.

Zgranie w czasie było wręcz idealne. Doyle zaczął właśnie nową powieść, która powinna spodobać się Stoddartowi. Jego przedostatnia książka Micah Clarke spotkała się z przychylnymi recenzjami, choć najnowsza, o detektywie wzorowanym po części na jego starym profesorze z uniwersytetu Josephie Bellu, nie została przyjęta entuzjastycznie, gdy pojawiła się w „Beeton’s Christmas Annual”.

Zmusił się, by wrócić do toczącej się rozmowy. Gill, irlandzki parlamentarzysta, zakwestionował prawdziwość maksymy, jakoby szczęście jednego z przyjaciół dla drugiego było powodem do niezadowolenia. Usłyszawszy te słowa, Wilde ożywił się, a w jego oczach pojawił się błysk.

– Pewnego razu – zaczął – szatan, wędrując po pustyni, natknął się na miejsce, gdzie gromada czartów dręczyła świątobliwego pustelnika. Mężczyzna ten z łatwością odpierał ich zgubne podszepty. Szatan przyglądał się ich nieudolnym staraniom, po czym postąpił naprzód, aby dać im nauczkę. „To, co robicie, jest zbyt prymitywne i toporne – powiedział. – Spójrzcie, jak to się robi. – To rzekłszy, wyszeptał do świątobliwego męża: – Twój brat został właśnie biskupem Aleksandrii”. Spokojne oblicze pustelnika na moment przesłonił chmurny grymas zjadliwej zazdrości. „Oto jak moim zdaniem powinniście to robić” – zwrócił się do swoich czartów szatan.

Stoddart i Gill roześmiali się w głos, po czym zaczęli toczyć spór na tematy polityczne. Wilde zwrócił się do Doyle’a:

– Musisz mi powiedzieć, czy napiszesz książkę dla Stoddarta.

– Myślę, że tak. Prawdę mówiąc, zacząłem właśnie pracę nad nową powieścią. Pomyślałem, że nazwę ją Splątane tropy albo może Znak czterech.

Wilde złączył dłonie w geście zadowolenia.

– Mój drogi kolego, co za wspaniałe nowiny. Mam nadzieję, że będzie to kolejna opowieść o Holmesie.

Doyle spojrzał na niego zdziwiony.

– Chcesz powiedzieć, że czytałeś Studium w szkarłacie?

– Nie tyle czytałem, ile raczej pochłonąłem, drogi chłopcze. – Wilde wyjął z kieszeni kamizelki egzemplarz tejże książki w wydaniu Ward Lock & Co., z tytułem stylizowanym na modłę orientalną. – Nawet ponownie ją przekartkowałem, gdy dowiedziałem się, że będziesz towarzyszył nam podczas dzisiejszej kolacji.

– To bardzo miłe – rzekł Conan Doyle z braku lepszej odpowiedzi. Był zdziwiony i zarazem zaszczycony, że księciu angielskiej dekadencji spodobała się prosta powieść detektywistyczna.

– Odnoszę wrażenie, że tworząc Holmesa, wymyśliłeś naprawdę wielką postać. Ale… – Wilde nie dokończył.

– Tak?

– Najbardziej ujęła mnie wiarygodność tego wszystkiego. Szczegóły policyjnego dochodzenia i śledztw prowadzonych przez Holmesa były naprawdę inspirujące. W tej kwestii wiele mogę się od ciebie nauczyć. Bo widzisz, pomiędzy mną a życiem zawsze snuje się gęsta mgła słów. Wyrzucam prawdopodobieństwo precz dla dobra jakiejś frazy, a szansa na epigramat sprawia, że oddalam się od prawdy. Ty jesteś wolny od takich błędów. A mimo to… wierzę, że mógłbyś osiągnąć dużo więcej z tym twoim Holmesem.

– Byłbym wielce zobowiązany za bardziej szczegółowe wyjaśnienia – odparł Doyle.

Wilde upił łyk wina.

– Jeśli ma się stać naprawdę wielkim detektywem, wielką personą, powinien być bardziej ekscentryczny. Świat nie potrzebuje kolejnego sierżanta Cuffa czy inspektora Dupina. Nie, spraw, by jego człowieczeństwo dorównywało wielkości jego talentu. – Przerwał na chwilę i w zamyśleniu głaskał orchideę, którą miał w butonierce. – W Studium w szkarłacie określiłeś Watsona mianem wyjątkowo leniwego. W moim mniemaniu powinieneś obdarzyć takimi przymiotami jak lenistwo i ogólne zniechęcenie swego bohatera, a nie jego chłopca na posyłki. I niech Holmes będzie miał więcej rezerwy. Nie pisz, że „jego oblicze przepełniło głębokie zadowolenie” ani nie każ mu „zanosić się śmiechem”.

Doyle zarumienił się, gdy rozpoznał niefortunnie dobrane słowa.

– Niech ma też jakieś nałogi – ciągnął Wilde. – Ludzie bez skazy są banalni, nie znoszę ich. – Znów przerwał. – Nie tylko nałogi, Doyle, daj mu słabość. Niech no się zastanowię… Och, tak! Już sobie przypominam. – Otworzył egzemplarz Studium w szkarłacie, przewertował pospiesznie kilka stron, odnalazł właściwy akapit i zacytował słowa doktora Watsona: – „Zacząłbym go podejrzewać, że jest uzależniony od jakichś narkotyków, ale jego schludność i wstrzemięźliwość wykluczały taką ewentualność”¹. – Wsunął książkę z powrotem do kieszeni kamizelki. – Proszę, miałeś w rękach idealną słabość, lecz z tego zrezygnowałeś. Sięgnij po to raz jeszcze! Pchnij Holmesa w objęcia jakiegoś nałogu. Niech to będzie opium. Albo nie, opium jest dziś przerażająco pospolite, przedstawiciele klas niższych zdecydowanie z nim przesadzają. – Nagle Wilde pstryknął palcami. – Już wiem! Chlorowodorek kokainy. To nowy i elegancki nałóg, w sam raz dla ciebie.

– Kokaina – powtórzył dość niepewnie Doyle.

Jako lekarz niekiedy przepisywał siedmioprocentowy roztwór tej substancji pacjentom cierpiącym na przemęczenie i depresję, ale pomysł, aby uczynić Holmesa uzależnionym od tego specyfiku, wydał mu się dość absurdalny. Chociaż Doyle poprosił Wilde’a o opinię, poczuł się trochę zbity z tropu krytyką tamtego. Po drugiej stronie stołu wciąż trwał niezbyt zażarty spór pomiędzy Stoddartem a Gillem.

Esteta upił kolejny łyk wina i odgarnął włosy do tyłu.

– A ty? – zapytał go Doyle. – Napiszesz książkę dla Stoddarta?

– Mam taki zamiar. I uczynię to pod twoim wpływem – czy raczej pod wpływem Holmesa. Zawsze wierzyłem, że nie ma czegoś takiego jak moralna lub niemoralna książka. Książki są napisane dobrze albo źle – ot i wszystko. Postawiłem sobie jednak za cel napisanie książki zarówno o sztuce, jak i o zasadach moralnych. Zamierzam zatytułować ją Portret Doriana Graya. I wiesz co, wydaje mi się, że będzie to upiorna opowieść. Nie historia o duchach, lecz taka, w której protagonistę spotka naprawdę przerażający koniec. To będzie jedna z tych opowieści, które człowiek ma ochotę czytać w blasku dnia, a nie przy świetle lampy.

– To niezupełnie opowieść w twoim stylu.

Wilde spojrzał na Doyle’a z niejakim rozbawieniem.

– Doprawdy? Czy uważasz, że jako ktoś, kto z lubością złożyłby sam siebie w ofierze na stosie estetyki, nie potrafiłbym rozpoznać oblicza grozy, gdyby przyszło mi się z nią zetknąć? Wiedz jedno: dreszcz strachu jest równie zmysłowy jak dreszcz rozkoszy, a może nawet bardziej. – Na podkreślenie tych słów machnął drugą ręką. – Poza tym opowiedziano mi kiedyś historię tak straszliwą, tak przerażającą szczegółami i ogromem zawartego w niej zła, że odnoszę wrażenie, iż już nic nie może mnie naprawdę przerazić.

– To ciekawe – mruknął zdawkowo Doyle, wciąż nie mogąc przeboleć krytyki postaci Holmesa.

Wilde przyglądał mu się, a jego szerokie blade oblicze rozjaśnił uśmieszek.

– Chciałbyś ją usłyszeć? To nie jest opowieść dla ludzi o słabym sercu.

Ton, jakim Wilde to powiedział, zabrzmiał jak rzucone wyzwanie.

– Naturalnie.

– Opowiedziano mi ją podczas mojej wizyty w Ameryce kilka lat temu, gdy wybrałem się tam z cyklem wykładów. W drodze do San Francisco zatrzymałem się w dość zapuszczonej, choć malowniczej osadzie górniczej zwanej Roaring Fork. U wylotu kopalni dałem wykład, który został zdumiewająco dobrze przyjęty przez prawych dżentelmenów z tej osady. Podszedł do mnie jeden z górników, mężczyzna przedwcześnie podstarzały zapewne wskutek nadmiernej słabości do mocnych trunków. Odciągnął mnie na bok i wyznał, że moja opowieść tak mu się spodobała, iż chciałby podzielić się ze mną swoją.

Wilde przerwał, zwilżając mięsiste czerwone wargi łyczkiem wina.

– Przybliż się zatem do mnie, o właśnie tak, a opowiem ci tę historię tak, jak sam ją usłyszałem…

Dziesięć minut później goście w restauracji hotelu Langham z niejakim zdziwieniem spostrzegli pośród gwaru rozmów i delikatnego brzęku sztućców, że młody mężczyzna ubrany jak prowincjonalny lekarz, przeraźliwie blady, wstał od stołu. Uczynił to tak gwałtownie, że aż przewrócił krzesło, a potem, przykładając dłoń do czoła, chwiejnym krokiem, zataczając się, opuścił salę, nieomal zderzając się po drodze z kelnerem niosącym tacę pełną przysmaków. A gdy zniknął, kierując się w stronę męskiej toalety, na jego twarzy malował się wyraz nieopisanej zgrozy i bezgranicznego obrzydzenia.

1

Współcześnie

Corrie Swanson po raz trzeci weszła do damskiej toalety, żeby sprawdzić, czy dobrze wygląda. Bardzo się zmieniła, odkąd na drugim roku przeniosła się do John Jay College of Criminal Justice. Ten college był dość konserwatywną placówką. Przez jakiś czas opierała się, ale w końcu zdała sobie sprawę, że musi dorosnąć i dostosować się do reguł życia, zamiast w nieskończoność zgrywać buntowniczkę. Zrezygnowała z fioletowych włosów, licznych kolczyków, czarnej skórzanej kurtki, ciemnych cieni do powiek i innych typowo gotyckich elementów. Nie mogła jednak nic zrobić z tatuażem przedstawiającym wstęgę Möbiusa na karku poza ukrywaniem go pod włosami i noszeniem bluzek z kołnierzykami. Wiedziała, że któregoś dnia i z nim będzie musiała się pożegnać.

Jeżeli miała przestrzegać reguł, zamierzała to zrobić jak najlepiej.

Niestety zdaniem jej opiekuna, byłego nowojorskiego gliniarza, który wrócił na uczelnię i został profesorem, jej osobista przemiana dokonała się zbyt późno. Corrie odnosiła wrażenie, że od pierwszego spotkania uznawał ją za potencjalną przestępczynię, i przez ostatni rok nic się w tej kwestii nie zmieniło. Najwyraźniej postawił na niej krzyżyk. Odrzucił również jej pierwszą propozycję tematu pracy. Zebranie materiałów do niej wiązało się z wyprawą do Chile i analizą odkrytych w masowym grobie szczątków komunistycznych wieśniaków zamordowanych przez reżim Pinocheta w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Za daleko, stwierdził, zbyt drogo jak na projekt badawczy, a poza tym cała sprawa należała już do historii. Kiedy Corrie odrzekła, że o to właśnie chodzi – to były stare groby wymagające specjalnych technik i badawczych ekspertyz – powiedział coś o niemieszaniu się w kontrowersyjną politykę obcych państw, zwłaszcza komunistycznych.

Teraz miała inny pomysł na swoją pracę, zdecydowanie lepszy, i była gotowa niemal na wszystko, aby dopiąć swego.

Przejrzawszy się w lustrze, poprawiła kilka kosmyków, lekko uszminkowała usta klasyczną pomadką, wygładziła szary żakiet z samodziałowej wełny i delikatnie upudrowała nos. Zmieniła się nie do poznania, Boże, można by nawet wziąć ją za młodą republikankę. Tym lepiej!

Wyszła z toalety i szybkim krokiem przemaszerowała przez korytarz; jej czółenka stukały dystyngowanie o twarde linoleum. Drzwi gabinetu jej promotora jak zwykle były zamknięte, zastukała więc energicznie i zdecydowanie.

– Proszę – rozległ się głos ze środka.

Weszła. Gabinet był nieskazitelny: książki i dzienniki stały w równiutkich rzędach na półkach; wygodne, typowo męskie, obite skórą meble tworzyły atmosferę spokoju, wygody i przytulności. Profesor Greg Carbone siedział za wielkim biurkiem, którego blat z polerowanego mahoniu był wolny od jakichkolwiek ksiąg, papierów, rodzinnych fotografii czy bibelotów.

– Dzień dobry, Corrie – rzekł Carbone, wstając i zapinając guziki granatowego garnituru z serży. – Usiądź, proszę.

– Dziękuję, panie profesorze. – Wiedziała, że lubi, gdy zwracano się do niego oficjalnie. Biada studentowi, który chciałby odezwać się do niego per „proszę pana” albo, co gorsza, po imieniu.

Zajął ponownie swoje miejsce, gdy i ona usiadła. Carbone był zdumiewająco przystojnym mężczyzną o włosach przyprószonych siwizną, wspaniałych zębach, smukłej, wysportowanej sylwetce, zadbanym, dobrze ubranym, wykształconym, inteligentnym, wysławiającym się elokwentnie, niepodnoszącym głosu i cieszącym się z odniesionego sukcesu. Wszystko, co robił, czynił jak należy i w rezultacie był skończonym dupkiem.

– No, no, Corrie – zaczął. – Świetnie dziś wyglądasz.

– Dziękuję, doktorze Carbone.

– Nie mogę się doczekać, aby usłyszeć o twoim nowym pomyśle.

– Dzięki. – Corrie otworzyła aktówkę (college Johna Jaya nie był miejscem odpowiednim dla plecaków), wyjęła szarą kartonową teczkę i położyła ją sobie na kolanach. – Jestem pewna, że czytał pan o archeologicznym śledztwie prowadzonym w City Hall Park. Niedaleko miejsca, gdzie znajdowało się stare więzienie zwane Tombs.

– Opowiedz mi o tym.

– Wydział parków i terenów zielonych, prowadząc prace nad budową nowego wejścia do metra, odkrył nieduże cmentarzysko straconych więźniów.

– Tak, czytałem o tym – przyznał Carbone.

– Cmentarz funkcjonował od roku tysiąc osiemset pięćdziesiątego ósmego do tysiąc osiemset sześćdziesiątego piątego. Po sześćdziesiątym piątym ciała wszystkich więźniów straconych w wyniku egzekucji przeniesiono na Hart Island, gdzie pozostają niedostępne.

Carbone powoli skinął głową. Wyglądał na zaciekawionego, co dodało jej odwagi.

– Myślę, że to doskonała okazja, by przeprowadzić osteologiczne badanie tych szkieletów, żeby przekonać się, czy poważne niedożywienie w dzieciństwie, które, jak pan wie, pozostawia wyraźne ślady na kościach, może mieć jakiś związek z późniejszymi przestępczymi tendencjami u tych osób.

Carbone ponownie skinął głową.

– Mam tu ogólny zarys. – Corrie położyła na biurku wstępny szkic proponowanej pracy. – Hipotezy, metodologia, grupa kontrolna, obserwacje i analiza.

Carbone przysunął dokument do siebie i zaczął go przeglądać.

– Z wielu powodów należy to potraktować jako wyjątkową okazję – ciągnęła. – Po pierwsze, miasto posiada rzetelne archiwa dotyczące większości spośród straconych i pochowanych tam przestępców: nazwiska, listy popełnionych zbrodni, zapisy z procesów. Sieroty wychowywane w przytułku w Five Points, będącym tak naprawdę zakładem pracy przymusowej, również mają swoje akta. Wszystkich tych przestępców stracono w jednakowy sposób – przez powieszenie – więc przyczyna śmierci jest identyczna. Cmentarz funkcjonował zaledwie przez siedem lat, zatem wszystkie szczątki pochodzą z mniej więcej tego samego okresu.

Corrie przerwała. Carbone powoli przewracał strony, jedna po drugiej, wydawał się pogrążony w lekturze. Nie sposób było stwierdzić, o czym myślał; jego oblicze pozostawało beznamiętne.

– Popytałam tu i ówdzie i wygląda na to, że wydział parków zgodzi się, aby studentka college’u Johna Jaya przeprowadziła badanie szczątków.

Powolne przewracanie stron ustało.

– Już się z nimi kontaktowałaś?

– Tak. Wybadałam tylko grunt…

– Wybadałaś grunt… Skontaktowałaś się z inną służbą miejską, nie zapytawszy o pozwolenie?

Hmm…

– To oczywiste, że nie chciałam składać na pana ręce projektu, który mógłby zostać później utrącony przez czynniki zewnętrzne. Czy popełniłam błąd?

Długa cisza, aż w końcu:

– Czytałaś kodeks praw i obowiązków studenta?

Corrie poczuła ogarniający ją niepokój. Owszem, czytała kodeks, gdy przyjęto ją na studia. Ponad rok temu.

– Ostatnio nie.

– Wszystko jest tam wypisane czarno na białym. Student nie może samodzielnie kontaktować się z innymi wydziałami służb miejskich, może to robić jedynie drogą oficjalną. To dlatego, że jak wiesz, jesteśmy instytucją miejską, podlegamy miejskiemu uniwersytetowi nowojorskiemu – powiedział łagodnym, niemal życzliwym tonem.

– Ja… No cóż… Nie zapamiętałam tego z lektury kodeksu. – Przełknęła ślinę, czując narastającą panikę i gniew. To była jakaś niewiarygodna bzdura. Zmusiła się jednak, by zachować spokój. – To było tylko kilka rozmów telefonicznych, nic oficjalnego.

Skinienie głową.

– Jestem pewien, że nie złamałaś zasad naszej uczelni rozmyślnie. – Carbone znów zaczął przerzucać strony, powoli, jedną po drugiej, nie patrząc na nią. – Ale tak czy siak, znajduję inne problemy związane z proponowanym przez ciebie tematem pracy.

– Tak? – Corrie zrobiło się niedobrze.

– Ta hipoteza, jakoby niedożywienie prowadziło do przestępczego życia… To idea stara i nieprzekonująca.

– Cóż, uważam, że warto ją sprawdzić.

– Niegdyś, jak wiesz, niemal wszyscy byli niedożywieni. Ale nie wszyscy stawali się przestępcami. Poza tym pachnie mi to trochę… jak by to powiedzieć… pewną filozofią, zgodnie z którą zbrodnicze skłonności można by powiązać z niefortunnymi wypadkami z dzieciństwa tej czy innej osoby.

– Ale niedożywienie, poważne niedożywienie, może spowodować zmiany neurologiczne, naprawdę duży uszczerbek na zdrowiu. To nie jest filozofia, ale nauka.

Carbone uniósł sporządzony przez nią plan pracy.

– Już teraz mogę przewidzieć wynik: odkryjesz, że ci straceni więźniowie cierpieli w dzieciństwie na poważne niedożywienie. Prawdziwe pytanie powinno brzmieć, dlaczego spośród wszystkich głodnych dzieci jedynie niewielki procent zdecydował się na prowadzenie przestępczego procederu i popełnianie najgorszych zbrodni. Ale twój plan pracy tego nie obejmuje. Przykro mi, nie uzyskasz mojej aprobaty. Nic z tego.

Rozluźniwszy palce, Carbone pozwolił, aby kartki sporządzonego przez Corrie dokumentu łagodnie spłynęły na blat biurka.

2

Słynne – choć niektórzy uważali je za niesławne – Czerwone Muzeum w college’u prawa karnego wzięło swój początek od kolekcji starych akt śledczych, dowodów rzeczowych, przedmiotów osobistych więźniów i pamiątek, które niemal sto lat temu zostały wystawione w gablocie w jednej z sal starej akademii policyjnej. Od tamtej pory zasoby te rozrosły się, stając się jednym z najlepszych i największych w kraju zbiorów przestępczych memorabiliów. Największe perełki tej kolekcji można było ujrzeć w nowej Sali Eksponatów w należącym do uczelni gmachu Skidmore, Owings & Merrill przy Dziesiątej Alei. Pozostałą jej część – w głównej mierze butwiejące archiwa i pleśniejące dowody rzeczowe zbrodni sprzed lat – zgromadzono w upiornych piwnicach starego budynku akademii policyjnej przy Dwudziestej Wschodniej.

Corrie odkryła archiwum na samym początku swoich studiów. Była to dla niej istna żyła złota – gdy tylko zaprzyjaźniła się z archiwistą i zorientowała, jak należy radzić sobie z nieuporządkowanymi materiałami i stosami rozmaitych szpargałów. Była w Czerwonym Muzeum już wielokrotnie, by przeczesać tutejsze archiwa w poszukiwaniu tematów do prac oraz projektów, a ostatnio do pracy, która miała rywalizować o Nagrodę Rosewella. Spędziła dużo czasu wśród akt spraw nierozwiązanych, „zimnych dochodzeń”, tak starych, że wszyscy, którzy byli z nimi związani (w tym potencjalni sprawcy), zapewne dawno nie żyli.

Dzień po spotkaniu z Carbone’em zjeżdżała skrzypiącą windą do piwnic. Zjawiła się tu w rozpaczliwej misji znalezienia dla siebie czegoś nowego, zanim będzie za późno i minie termin składania tematów prac. Była już połowa listopada i Corrie miała nadzieję, że poświęci zimowe ferie na badania i pisanie. Otrzymywała niewielkie stypendium, a resztę czesnego uiszczał agent Pendergast, ale postawiła sobie za punkt honoru nie brać od niego ani centa więcej, niż to było konieczne. Gdyby jej praca zdobyła Nagrodę Rosewella, czemu towarzyszył grant w wysokości dwudziestu tysięcy dolarów, nie potrzebowałaby niczyjego wsparcia.

Drzwi windy rozsunęły się i Corrie poczuła znajomą woń – mieszaninę kurzu i zakwaszonego papieru oraz odoru szczurzego moczu. Przeszła korytarzem w stronę poobijanych metalowych drzwi ozdobionych napisem „Archiwa Czerwonego Muzeum” i nacisnęła dzwonek. Ze starego głośnika dobiegł niewyraźny dźwięk, podała swoje nazwisko i rozległ się brzęk zwalnianej elektrycznej blokady drzwi.

– Corrie Swanson? Jak miło znowu cię widzieć! – dał się słyszeć ochrypły głos archiwisty Willarda Blooma, który wstał od biurka skąpanego w kręgu światła strzegącego bezmiaru przestrzeni magazynowej, tonącej w ciemnościach hen poza nim. Wyglądał niczym szkielet, był chudy jak patyk, z długimi posiwiałymi włosami, ale wydawał się naprawdę uroczym, dobrotliwym staruszkiem. Corrie nie przeoczyła tego, że jego wzrok często błądził po różnych szczegółach jej anatomii, gdy sądził, iż tego nie widzi.

Bloom podszedł, wyciągając do niej poprzecinaną żyłami rękę, a ona ją uścisnęła. Dłoń miał zaskakująco gorącą, co ją zdumiało. Aż się wzdrygnęła.

– Chodź usiądź. Napij się herbaty – zaproponował.

Przed biurkiem stało kilka krzeseł, stolik do kawy i poobijana szafka z kuchenką elektryczną, czajnikiem i imbrykiem do herbaty; było to miejsce nieformalnych spotkań pośród całego morza kurzu i ciemności. Corrie opadła na krzesło i ciężko postawiła aktówkę na podłodze obok siebie.

– Fuj – rzuciła.

Bloom uniósł brwi w niemym geście pytania.

– Carbone. Znów odrzucił temat mojej pracy. I ponownie muszę zaczynać od zera.

– Carbone – rzekł piskliwym głosem Bloom. – Wszyscy wiedzą, że to osioł.

To pobudziło jej ciekawość.

– Zna go pan?

– Znam wszystkich, którzy tu przychodzą. Carbone! Zawsze narzekał, że pobrudzi sobie garniturki od Ralpha Laurena, że mu się zakurzą, chciał, żebym poszukał dla niego różnych rzeczy i przynosił mu je do rąk własnych. Cóż, nigdy nie udało mi się znaleźć niczego, o co prosił… Tak bywa. Znasz prawdziwy powód, dla którego odrzuca tematy twoich prac, prawda?

– Zapewne dlatego, że jestem tu dopiero od niespełna roku.

Bloom przyłożył palec do nosa i pokiwał głową potakująco.

– Otóż to. A Carbone jest reliktem szkoły, uparcie trzyma się procedur.

Tego właśnie Corrie się obawiała. Nagroda Rosewella za najlepszą pracę na roku cieszyła się w college’u Johna Jaya wielką estymą. Jej laureaci byli często studentami starszych roczników wygłaszającymi mowy pożegnalne po promocji i mieli przed sobą szczytną karierę w służbie prawa. Nie słyszała, by jak dotąd nagrodę tę zdobył ktoś z niższych roczników, prawdę mówiąc, młodszym studentom odradzano składanie prac i ubieganie się o nią. Ale nie było w tej kwestii żadnej reguły i Corrie nie zamierzała pozwolić, aby jakieś niepisane zasady pokrzyżowały jej szyki.

Bloom uniósł imbryczek i wyszczerzył w uśmiechu pożółkłe zęby.

– Herbaty?

Spojrzała na okropne naczynie, które przypuszczalnie nie było myte od dobrych dziesięciu lat.

– To imbryk? Myślałam, że narzędzie zbrodni. No wie pan, arszenik do środka i jazda.

– Zawsze masz gotową ripostę. Ale wiesz z pewnością, że trucizny używają najczęściej kobiety? Gdybym to ja miał być mordercą, chciałbym ujrzeć krew swojej ofiary. – Nalał herbaty. – A więc Carbone odrzucił twój temat. Cóż za niespodzianka. Jaki jest plan B?

– To był mój plan B. Miałam nadzieję, że podsunie mi pan jakieś nowe pomysły.

Bloom usiadł na krześle i siorbnął łyk herbaty ze swojej filiżanki.

– Niech no pomyślę. O ile dobrze pamiętam, robisz magisterium z osteologii sądowej. Czego konkretnie szukasz?

– Muszę zbadać jakieś kości ludzkie, by wykazać ich przedśmiertne lub pośmiertne uszkodzenia. Ma pan jakieś akta spraw, które mogłyby się z tym wiązać?

– Hmm. – Zniszczoną twarz Blooma wykrzywił grymas głębokiego skupienia.

– Problem polega na tym, że trudno uzyskać dostęp do ludzkich szczątków. Chyba że byłyby to szczątki prehistoryczne. Ale mogłoby to tylko na nowo rozjątrzyć stare rany i wywołać zadawnione konflikty z bardziej wrażliwymi przedstawicielami rdzennych Amerykanów. A ja potrzebuję szczątków, które mają rzetelnie spisane akta. Chodzi mi o szczątki historyczne.

Bloom przełknął kolejny łyk herbaty i zamyślił się.

– Kości. Uszkodzenia przed- albo pośmiertne. Historyczne. Dobre akta. Dostępne.

Zamknął oczy, a jego powieki były tak ciemne i poprzecinane żyłkami, że wyglądał, jakby został ciężko pobity. Corrie czekała, wsłuchując się w rozlegające się w archiwum głośne tykanie, cichy szmer wentylatorów i skrobanie czegoś, co, jak się obawiała, mogło być szczurem lub myszą.

Oczy Blooma znów się otworzyły.

– Właśnie coś mi przyszło do głowy. Słyszałaś kiedykolwiek o Baker Street Irregulars?

– Nie.

– To bardzo ekskluzywny Klub Miłośników Sherlocka Holmesa. Każdego roku wydają kolację w Nowym Jorku i publikują prace naukowe obracające się wokół tematu Holmesa, udając przy tym, że Sherlock naprawdę istniał. Otóż jeden z tych ochotników z Baker Street, jak ich nazywam z uwagi na Irregulars –nieformalne ugrupowanie zbrojne – zmarł kilka lat temu, a wdowa po nim, nie wiedząc, co innego mogłaby zrobić, przesłała do nas całą jego kolekcję rzeczy związanych z Sherlockiem Holmesem. Być może nie wiedziała, że Holmes był fikcyjnym detektywem, a my tutaj zajmujemy się tylko faktami. Tak czy owak pogrzebałem w tym trochę. Są to w dużej mierze nic niewarte śmieci. Natknąłem się jednak na kopię dziennika Doyle’a – niestety, kserokopię – który okazał się wyjątkowo interesującą lekturą dla starego człowieka wykonującego niewdzięczną pracę w zakurzonym, ciemnym archiwum.

– Co konkretnie pan odkrył?

– Wzmiankę o niedźwiedziu ludojadzie.

Corrie zmarszczyła brwi.

– Niedźwiedź ludojad? Nie bardzo wiem…

– Chodź ze mną.

Bloom podszedł do rzędu włączników światła i uderzył w nie płasko dłonią, sprawiając, że wnętrze archiwum rozjaśnił oślepiająco biały, migotliwy blask świetlówek. Corrie zdawało się, że usłyszała, jak w chwili gdy zapaliło się światło, gdzieś wśród rzędów starych regałów rozległo się popiskiwanie i skrobanie pazurów pierzchających w popłochu gryzoni.

Podążyła za archiwistą wzdłuż jednego z długich przejść między regałami i drewnianymi szafkami oznaczonymi pożółkłymi wyblakłymi fiszkami, by dotrzeć na sam koniec pomieszczenia, gdzie na stołach bibliotecznych stały wielkie kartonowe pudła. Trzy, jeden przy drugim, na nich napis „BSI”. Bloom podszedł do jednego z pudeł, grzebał w nim przez chwilę, po czym wyjął opasłą teczkę, otrzepał ją z kurzu i zaczął przeglądać papiery.

– O proszę. – Uniósł starą kserokopię. – To dziennik Doyle’a. Powinienem oczywiście powiedzieć poprawnie Conan Doyle’a, ale i tak wiadomo, o kogo chodzi.

W słabym świetle zaczął przerzucać strony, a potem przeczytał na głos:

– „…Byłem w Londynie w interesach literackich. Stoddart, Amerykanin, okazał się wspaniałym człowiekiem i zaprosił na kolację jeszcze dwóch innych gości. Byli to: Gill, nader rozrywkowy irlandzki parlamentarzysta, oraz Oscar Wilde…”.

Przerwał, a jego głos przeszedł w ciche mruczenie, gdy mężczyzna pominął pewien fragment dziennika, zaraz jednak znów przybrał na sile, gdy archiwista odnalazł fragment, który uważał za szczególnie ważny.

– „…Punktem kulminacyjnym wieczoru, jeśli mogę tak to nazwać, była relacja Wilde’a z jego objazdowej wizyty w Ameryce z serią wykładów. Może trudno w to uwierzyć, ale piewca estetyki wzbudził w Ameryce ogromne zainteresowanie, zwłaszcza na zachodzie, gdzie w pewnej osadzie grupa prostych, nieokrzesanych górników urządziła mu owację na stojąco…”.

Corrie zaczęła się wiercić nerwowo. Miała niewiele czasu do stracenia. Odchrząknęła.

– Nie jestem pewna, czy Oscar Wilde i Sherlock Holmes to coś, czego szukam – powiedziała uprzejmie.

Ale Bloom czytał dalej, unosząc palec wskazujący i domagając się jej uwagi, a jego świszczący głos zagłuszył wszelkie protesty dziewczyny.

– „…Pod koniec wieczoru Wilde, który nie szczędził sobie wybornego czerwonego wina oferowanego przez Stoddarta, opowiedział mi sotto voce opowieść tak przerażającą, tak osobliwą i mrożącą krew w żyłach, że musiałem odejść od stołu. Opowieść ta dotyczyła jedenastu górników, którzy w ubiegłych latach zostali zabici i pożarci przypuszczalnie przez niedźwiedzia grizzly, samotnika, w okolicach osady górniczej zwanej Roaring Fork. Szczegóły są tak upiorne, że nie ośmielę się przelać ich teraz na papier, choć wrażenia, jakie owa historia pozostawiła, wydają się niezatarte i obawiam się, że pamięć o niej będzie mi towarzyszyć aż po kres moich dni”.

Bloom przerwał i wziął głęboki oddech.

– No i proszę. Jedenaście trupów, górników zabitych i pożartych przez niedźwiedzia grizzly. W Roaring Fork, jeśli chodzi o ścisłość.

– Roaring Fork? Ma pan na myśli ten szpanerski kurort narciarski w Kolorado?

– Ten sam. Ta osada zaczęła się rozrastać, gdy w okolicy znaleziono pokłady srebra.

– Kiedy to było?

– Wilde był tam w tysiąc osiemset osiemdziesiątym pierwszym roku. A więc ta historia z niedźwiedziem ludojadem musiała się wydarzyć w połowie lub pod koniec lat siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku.

Corrie pokręciła głową.

– I niby jak miałabym wykorzystać ten temat w swojej pracy?

– Prawie tuzin szkieletów, ofiar niedźwiedzia ludojada! Z całą pewnością na szczątkach muszą być liczne ślady obrażeń przed- i pośmiertnych: kłów i pazurów, gryzienia, miażdżenia, kruszenia, rozrywania i gruchotania.

Bloom wymówił te słowa z wyraźną satysfakcją.

– Studiuję kryminalistykę sądową, a nie niedźwiedziologię sądową.

– Ale wiesz, że wiele, jeżeli nie większość szkieletów będących ofiarami morderstw, wykazuje obecność uszkodzeń dokonanych przez zwierzęta. Powinnaś przejrzeć akta, jakie mamy na ten temat. Trudno byłoby rozróżnić pomiędzy śladami zwierzęcia a pozostawionymi przez mordercę. O ile sobie przypominam, nikt jak dotąd nie sporządził obszernego studium traktującego o tego rodzaju przed- i pośmiertnych uszkodzeniach kości. Byłby to z pewnością nader oryginalny wkład w dziedzinę kryminalistyki i medycyny sądowej.

To prawda, pomyślała Corrie, zaskoczona przenikliwością i słowami Blooma. A skoro o tym mowa, byłby to naprawdę rewelacyjny i oryginalny temat pracy.

Bloom mówił dalej:

– Nie wątpię, że przynajmniej niektórzy spośród tych nieszczęsnych górników zostali pochowani na historycznym cmentarzu w Roaring Fork.

– Widzi pan, na tym właśnie polega problem. Nie mogę zacząć rozkopywać mogił na historycznym cmentarzu w poszukiwaniu ofiar niedźwiedzia zabójcy.

Bloom wyszczerzył w uśmiechu pożółkłe zęby.

– Moja droga Corrie, jedynym powodem, dla którego zapoznałem cię z tą sprawą, był fascynujący artykuł w dzisiejszym „Timesie”. Czyżbyś go nie czytała?

– Nie.

– Wszystkie mogiły z historycznego cmentarza w Roaring Fork zostały właśnie rozkopane, a znajdujące się w nich trumny przewieziono do wielkiego magazynu sprzętu narciarskiego. Tak się akurat składa, że tamtejsze władze postanowiły przenieść cmentarz z uwagi na planowaną rozbudowę jednego z osiedli w kurorcie.

Archiwista popatrzył na Corrie i mrugnął porozumiewawczo, uśmiechając się przy tym jeszcze szerzej.

3

Na Lazurowym Wybrzeżu na południu Francji mężczyzna w czarnym garniturze, w otoczeniu bugenwilli, odpoczywał na kamiennym tarasie na szczycie Cap Ferrat, pławiąc się w popołudniowym słońcu. Było ciepło jak na tę porę roku, a promienie słoneczne złociły cytrynowe drzewka rosnące wokół tarasu oraz na stromym stoku opadającym ku brzegowi Morza Śródziemnego i kończącym się pasmem opustoszałej białej plaży. W oddali widać było jachty stojące na kotwicach, a na skalistym cyplu na krańcu przylądka wznosił się starodawny zamek odcinający się na tle błękitnego horyzontu.

Mężczyzna leżał wyciągnięty na szezlongu nakrytym jedwabnym adamaszkiem, obok niewielkiego stolika ze srebrną tacą. Srebrzyste oczy mężczyzny były na wpół przymknięte. Na tacy znajdowały się cztery przedmioty: egzemplarz Królowej krainy czarów Spensera, nieduży kieliszek z pastisem, dzbanek z wodą i nieotwarty list. Tacę przyniósł przed dwiema godzinami służący, który teraz oczekiwał w cieniu portyku na dalsze polecenia. Mężczyzna, który wynajął willę, rzadko otrzymywał pocztę; kilka listów nosiło adres zwrotny panny Constance Greene z Nowego Jorku, reszta nadchodziła, jak się wydawało, z ekskluzywnej szkoły z internatem w Szwajcarii.

W miarę upływu czasu służący zaczął się zastanawiać, czy chorobliwie wyglądający dżentelmen, który najął go za horrendalnie wysoką stawkę, mógł doznać ataku serca – przez ostatnich kilka godzin leżał w całkowitym bezruchu. Ale nie, jedna jego ręka poruszyła się właśnie z płynną gracją, sięgając po dzbanek z wodą. Mężczyzna dolał odrobinę wody do kieliszka z pastisem, sprawiając, że żółtawy płyn zmętniał i stał się żółtozielony. Mężczyzna uniósł wówczas kieliszek i wziął długi łyk, zanim odstawił go na tacę.

Bezruch powrócił, a popołudniowe cienie wydłużyły się. Czas mijał powoli. Dłoń znów się poruszyła jak w zwolnionym tempie, raz jeszcze unosząc kryształowy kieliszek do bladych ust, które upiły kolejny długi łyk likieru. Następnie mężczyzna sięgnął po tomik poezji. Znów zapadła cisza, gdy pogrążył się w lekturze, przewracając strony bardzo powoli. Ostatnie promienie słońca skąpały fasadę willi złocistym blaskiem. Z dołu napłynęły odgłosy życia codziennego: jakiejś kłótni, szmeru jachtu podpływającego do brzegu, śpiewu ptaków wśród drzew, cichych dźwięków fortepianu grającego Hanona.

Wreszcie mężczyzna w czarnym garniturze zamknął tomik poezji, odłożył na tacę i skupił uwagę na liście. Wciąż powoli, jakby poruszał się pod wodą, sięgnął po kopertę i otworzywszy ją długim wypielęgnowanym paznokciem, wyjął z niej kartki, które rozłożył i zaczął czytać.

27 listopada

Drogi Aloysiusie,

wysyłam do Pana ten list za pośrednictwem Proctora w nadziei, że go Panu przekaże. Wiem, że wciąż jest Pan w podróży i zapewne nie chce, by Panu przeszkadzano, ale nie ma Pana już prawie od roku i pomyślałam, że może zamierza Pan wkrótce wrócić do domu. Czy nie korci Pana już, by zakończyć bezterminowy urlop z FBI i znów zacząć rozwiązywać sprawy zabójstw? A poza tym po prostu musiałam opowiedzieć Panu o projekcie mojej pracy badawczej. Uwierzy Pan lub nie, ale wybieram się do Roaring Fork w Kolorado!

Wpadłam na naprawdę niezwykły pomysł. Będę się streszczać, bo wiem, jaki jest Pan niecierpliwy, ale by to wyjaśnić, muszę najpierw nakreślić krótki rys historyczny. W roku 1873 w górach za działem wodnym utworzonym przez Góry Skaliste, niedaleko Leadville w Kolorado odkryto pokłady srebra. W dolinie powstała osada górnicza nazwana Roaring Fork, od nazwy rzeki, która przez nią przepływała, a w okolicznych górach jak grzyby po deszczu pojawiły się kolejne działki. W maju 1876 roku niedźwiedź grizzly samotnik zabił i pożarł górnika na odległej działce w górach – i przez resztę lata niedźwiedź na dobre sterroryzował ten teren. Z osady wyruszyło wiele myśliwskich drużyn, aby wytropić i zabić bestię, lecz bez powodzenia, gdyż obszar gór był wyjątkowo odludny i niedostępny. Zanim morderczy szał ludojada ustał, jedenastu górników zostało rozszarpanych i pożartych przez bestię. Wtedy była to olbrzymia sensacja, w miejscowych gazetach pojawiło się mnóstwo artykułów na ten temat (stąd poznałam szczegóły), raportów szeryfa itp. Jednak Roaring Fork było osadą leżącą na uboczu i o tej historii przestano pamiętać, gdy tylko zabijanie się skończyło.

Górników pochowano na cmentarzu w Roaring Fork i bardzo szybko zapomniano o ich losie. Kopalnie zamknięto, populacja Roaring Fork znacznie się zmniejszyła i szybko zmieniło się ono niemalże w wymarłą osadę – miasteczko duchów. Wreszcie w 1946 roku wykupili je inwestorzy i zmienili w kurort narciarski, jeden z najpopularniejszych i najdroższych kurortów na świecie – przeciętna cena domu wynosi tutaj ponad cztery miliony dolarów!

To tyle, jeżeli chodzi o historię. Tej jesieni pierwotny cmentarz Roaring Fork przekopano, aby usunąć stamtąd ciała i przygotować miejsce na nowe osiedle. Wszystkie szczątki są obecnie przechowywane w starej szopie na sprzęt narciarski wysoko na jednym ze stoków i wszyscy kłócą się o to, co należy z nimi zrobić. Sto trzydzieści trumien, z czego w ośmiu znajdują się szczątki górników zabitych przez niedźwiedzia grizzly. (Trzy pozostałe ciała zaginęły lub może nigdy ich nie znaleziono).

To podsunęło mi temat mojej pracy:

Szczegółowa analiza uszkodzeń przed- i pośmiertnych na szkieletach ośmiu górników zabitych przez niedźwiedzia grizzly na podstawie badań szczątków pochodzących z historycznego cmentarza w Kolorado

Nigdy dotąd nie przeprowadzono szeroko zakrojonych, kompleksowych badań kości ludzkich uszkodzonych przez wielkiego mięsożernego drapieżnika. Nigdy! Właściwie nieczęsto się zdarza, by ludzie byli zjadani przez zwierzęta. Moja praca będzie pierwsza!!!

Mój promotor profesor Greg Carbone odrzucił dwa wcześniejsze tematy, które mu przedstawiłam, i cieszę się, że ten drań to zrobił – proszę wybaczyć, moje słownictwo. Ten temat też by Pana odrzucił z powodów, o których nie będę tu pisać, bo nie chcę nimi zanudzać, ale postanowiłam rozegrać to jak Pan. Poszperałam trochę i dostałam w swoje spocone dłonie akta osobiste Carbone’a. Wiedziałam, że ten facet jest zbyt doskonały, by nie miał czegoś na sumieniu. Kilka lat temu bzykał jedną ze swoich studentek i był na tyle głupi, że ją oblał, gdy z nim zerwała. Nic dziwnego, iż dziewczyna się poskarżyła – nie na to, że zadawała się z wykładowcą, lecz że dał jej zaniżoną ocenę. Nie doszło do złamania prawa (dziewczyna miała dwadzieścia lat), ale ten szmaciarz postawił jej jedynkę, podczas gdy należała jej się szóstka. Sprawę uciszono, dziewczyna dostała szóstkę i w dodatku „refundowano” jej czesne za cały rok – bez wątpienia po to, aby zatuszować aferę i żeby dziewczyna otrzymała jakieś pieniądze w „nieformalny” sposób.

Czasy są takie, że każdego można znaleźć, odszukałam więc tę dziewczynę i złożyłam jej wizytę. Nazywa się Molly Denton i jest teraz policjantką w Worcester w Massachusetts, w dodatku pracuje w wydziale zabójstw i ma na koncie wiele nagród i wyróżnień za zasługi. Rany, ależ się od niej nasłuchałam o moim promotorze! Kiedy udałam się później na spotkanie z Carbone’em, byłam uzbrojona jak na wojnę, ale na wszelki wypadek miałam też pod ręką parę bomb atomowych.

Szkoda, że Pana tam nie było. To było piękne. Zanim jeszcze wyłuszczyłam mu nowy temat mojej pracy, uprzejmie poinformowałam, że mamy wspólną znajomą. Mówiąc to, uśmiechnęłam się do niego znacząco, aby dać mu do zrozumienia, o co mi chodzi. Chciałam, żeby dobrze mnie zrozumiał. Zbladł jak ściana. Nie mógł się doczekać, aż zmienię temat i powiem, co też nowego wymyśliłam w związku z moją pracą, chciał o tym usłyszeć, był bardzo uważny i natychmiast stwierdził, że to z całą pewnością najciekawszy temat pracy, z jakim miał okazję się zetknąć od lat, obiecał, że osobiście poprze mój projekt przed komisją kadry uczelnianej. A potem – i to jest najlepsze – zasugerował, że powinnam „jak najszybciej” udać się do Roaring Fork. W moich rękach facet zrobił się miękki jak wosk.

Właśnie zaczęły się ferie zimowe, za dwa dni wyjeżdżam do Roaring Fork! Proszę mi życzyć powodzenia. A jeżeli Pan zechce, proszę napisać do mnie, przekazując list za pośrednictwem Pańskiego przyjaciela Proctora, który będzie miał mój nowy adres do korespondencji, gdy tylko sama go poznam.

Pozdrawiam serdecznie,

Corrie

PS Ach, zapomniałabym wspomnieć o najciekawszym szczególe dotyczącym mojej pracy. Proszę wierzyć lub nie, ale o zabójstwach dokonanych przez tego grizzly ludojada dowiedziałam się ni mniej, ni więcej, tylko z dziennika Arthura Conan Doyle’a! A Doyle usłyszał o tym od samego Oscara Wilde’a na uroczystej kolacji w Londynie w 1889 roku. Wygląda na to, że Wilde był kolekcjonerem upiornych opowieści, a tę zasłyszał podczas swoich wykładów na amerykańskim zachodzie.

Służący, który stał wśród cieni, patrzył, jak jego dziwny pracodawca kończy czytać list. Długie białe palce nagle opadły i list ześlizgnął się na stolik, jakby został porzucony. Gdy dłoń uniosła się, by sięgnąć po kieliszek z pastisem, podmuch wieczornego wiatru porwał kartki i zwiał je poza barierkę tarasu, aż uleciały ponad wierzchołkami cytrynowych drzewek i pofrunęły w błękitną dal, falując i wirując nieprzerwanie. Zniknęły pośród morskich fal, ale bladolicy mężczyzna siedzący samotnie na kamiennym tarasie zdawał się nie przejmować tym, a może nawet tego nie zauważył.

4

Komenda policji w Roaring Fork mieściła się w klasycznym wiktoriańskim budynku w stylu starego zachodu, z czerwonej cegły i niezwykle malowniczym, stojącym w parku, na tle majestatycznych ośnieżonych szczytów. Przed nią wznosił się czterometrowy, pokryty śniegiem posąg Sprawiedliwości, o dziwo, niemającej tradycyjnej przepaski na oczach.

Corrie Swanson zaopatrzyła się w przewodniki po Roaring Fork i przeczytała wszystko na temat tego budynku pełniącego także funkcję gmachu sądu, osławionego licznymi podsądnymi, którzy znaleźli się w tych murach, od Huntera S. Thompsona po seryjnego mordercę Teda Bundy’ego. Wiedziała, że Roaring Fork było nie takim sobie kurortem. Znajdowały się tu najdroższe nieruchomości w całym kraju. Okazało się to uciążliwe, musiała bowiem zatrzymać się w miasteczku o nazwie Basalt, położonym prawie trzydzieści kilometrów jazdy krętą drogą nr 82 od Roaring Fork. Zamieszkała w kiepskim motelu Cloud Nine, ze ścianami z dykty i twardym łóżkiem, płacąc horrendalną cenę 109 dolarów za noc. Był pierwszy grudnia i sezon narciarski zaczął się na dobre. Ze zleceń przyjmowanych na studiach i tego, co jej zostało z pieniędzy otrzymanych od agenta Pendergasta rok temu, gdy w trudnym dla niego okresie wysłał ją, by przeczekała niebezpieczne chwile u ojca, zdołała zaoszczędzić prawie cztery tysiące dolarów. Jednak sto dziewięć dolarów dziennie plus posiłki i absurdalne trzydzieści dziewięć dolców dziennie za wynajem starego rzęcha – te wydatki w szybkim tempie uszczuplą jej oszczędności.

Innymi słowy, nie miała chwili do stracenia.

Problem polegał na tym, że w swym zapamiętaniu, aby uzyskać akceptację dla tematu swojej pracy, posunęła się do drobnego kłamstwa. No może nie było ono takie drobne. Powiedziała Carbone’owi i komisji uczelnianej, że zdobyła pozwolenie na zbadanie szczątków, że miała carte blanche na dostęp do ciał. Tak naprawdę nie otrzymała odpowiedzi na żadnego maila, które wysłała do komendanta policji w Roaring Fork, bo – jak sądziła – to on był w stanie wyrazić zgodę na ten dostęp, co gorsza, nie oddzwonił, choć o to prosiła. Nie żeby ktokolwiek zachował się wobec niej nieuprzejmie – było to coś w rodzaju łagodnego zaniedbania.

Gdy dzień wcześniej była na posterunku, zdołała w końcu umówić się na spotkanie z komendantem Stanleyem Morrisem. Teraz wmaszerowała do budynku i skierowała się do stanowiska przyjęć interesantów. Zdziwiła się, że nie obsługiwał go masywny, ogorzały policjant, lecz dziewczyna, która wyglądała na młodszą nawet niż Corrie. Była dość ładna, miała mleczną cerę, ciemne oczy i długie do ramion blond włosy.

Corrie podeszła do niej, a dziewczyna uśmiechnęła się.

– Jesteś policjantką? – spytała Corrie.

Dziewczyna zaśmiała się i pokręciła głową.

– Jeszcze nie.

– Wobec tego kim? Recepcjonistką?

Dziewczyna znów zaprzeczyła ruchem głowy.

– Odbywam staż na posterunku przez okres ferii zimowych. Akurat dziś mam za zadanie obsługę recepcji. – Przerwała. – Ale bardzo bym chciała wstąpić do policji.

– To już jest nas dwie. Ja studiuję w college’u Johna Jaya.

Oczy dziewczyny rozszerzyły się.

– Bez kitu?!

Corrie wyciągnęła rękę.

– Corrie Swanson.

Dziewczyna uścisnęła jej dłoń.

– Jenny Baker.

– Mam umówione spotkanie z komendantem Morrisem.

– Ach, tak. – Jenny zajrzała do terminarza. – Czeka na ciebie. Zapraszam.

– Dzięki.

To był dobry początek. Corrie próbowała zapanować nad zdenerwowaniem i nie myśleć o tym, co by się stało, gdyby komendant odmówił jej dostępu do szczątków. Od jego decyzji zależał los jej pracy. No i wydała już fortunę, aby tu dotrzeć, płacąc za bezzwrotne bilety na samolot.

Drzwi do gabinetu komendanta były otwarte i gdy weszła, mężczyzna wstał i wyszedł zza biurka, wyciągając do niej rękę. Zdziwił ją jego wygląd: był niskim, korpulentnym, pogodnie wyglądającym mężczyzną o uśmiechniętej twarzy, ze sporą łysinką i w wymiętym mundurze. Gabinet jeszcze bardziej potęgował wrażenie nieformalności, a to za sprawą starych, wygodnych, skromnych mebli i biurka, na którego blacie prócz rodzinnych fotografii można było dostrzec stosy papierów i książek.

Komendant podprowadził Corrie do zacisznego kącika w rogu pomieszczenia, do którego sekretarka w podeszłym wieku przyniosła tacę z dwoma kartonowymi kubkami z kawą, cukrem i śmietanką. Corrie, która dotarła tu zaledwie przedwczoraj, wciąż cierpiała na jetlag, poczęstowała się więc i choć powstrzymała się przed wsypaniem do kawy czterech łyżeczek cukru, była świadkiem, jak komendant wsypał ich do swojego kubka aż pięć.

– No cóż – zaczął Morris, rozsiadając się wygodnie. – Wygląda na to, że przyjechałaś tutaj, wiedziona nader ciekawym projektem.

– Dziękuję – powiedziała Corrie. – I dziękuję, że tak szybko zdołał pan znaleźć dla mnie chwilę czasu.

– Zawsze fascynowała mnie przeszłość Roaring Fork. Zabójstwa dokonane przez niedźwiedzia ludojada są elementem miejscowego folkloru, przynajmniej dla tych z nas, którzy znają historię. Choć w obecnych czasach zna ją niewielu ludzi.

– Mój projekt badawczy to niemal idealna okazja, by poznać ją lepiej – rzekła Corrie, przechodząc w myślach do kolejnego punktu rozmowy, tak jak ją sobie uprzednio zaplanowała. – Prawdziwa szansa, aby wykonać kolejny krok naprzód w rozwoju kryminalistyki i ekspertyz sądowych.

Jej entuzjazm narastał, w miarę jak komendant słuchał z uwagą, opierając podbródek na miękkiej dłoni. Wymieniła wszystkie najważniejsze kwestie: wspomniała o tym, że jej projekt z pewnością zwróci na to miejsce uwagę prasy w całych Stanach i rzecz jasna ukaże w przychylnym świetle tutejszą policję; napomknęła, że college Johna Jaya – najważniejsza uczelnia prawa w całym kraju – nie omieszka docenić współpracy komendanta, a ona będzie ściśle z nim współpracować i przestrzegać wszelkich warunków, jakie jej postawi. Następnie przedstawiła mu bardzo skróconą wersję swojej historii – że przez całe życie chciała pracować w policji, że zdobyła stypendium w college’u, że ciężko pracowała. Na koniec zaś entuzjastycznie skomplementowała jego stanowisko, stwierdzając, że byłoby wspaniale móc popracować w tak ciekawej i cudownej społeczności. Powiedziała to wszystko w możliwie jak najprostszych słowach i z satysfakcją stwierdziła, że komendant reagował na jej monolog, kiwając głową, uśmiechając się i pomrukując do siebie z aprobatą.

Kiedy skończyła, zaśmiała się najszczerzej jak potrafiła, po czym stwierdziła, że na pewno za dużo mówi i chętnie usłyszałaby, co ma jej na to do powiedzenia komendant.

Morris upił łyk kawy, odchrząknął, pochwalił ją za ciężką pracę i trud, jakiego się podjęła, stwierdził, że docenia, iż się tu pofatygowała, i raz jeszcze powtórzył, że jej pomysł wydawał się nader interesujący. Tak, bez wątpienia. Oczywiście będzie musiał jeszcze się nad tym zastanowić i skonsultować z miejscowym biurem koronera oraz z towarzystwem historycznym i kilkoma innymi, aby zasięgnąć ich opinii, no i – ma się rozumieć – trzeba będzie wciągnąć w to wszystko lokalnego prawnika… Gdy dopił kawy i oparł dłonie na podłokietnikach fotela, przez chwilę sprawiał wrażenie, jakby zamierzał wstać i zakończyć spotkanie.

Katastrofa. Corrie wzięła głęboki oddech.

– Mogę być z panem całkiem szczera?

– Ależ oczywiście. – Komendant ponownie rozsiadł się w fotelu.

– Wieki trwało, aż udało mi się zebrać pieniądze na ten projekt. Musiałam podjąć dwie dodatkowe prace, mimo że otrzymuję stypendium. Roaring Fork to jedno z najdroższych miejsc w kraju i sam pobyt tutaj kosztuje mnie fortunę. Będę spłukana, zanim doczekam się niezbędnych pozwoleń.

Przerwała, aby nabrać powietrza.

– Prawdę mówiąc, komendancie Morris, gdyby faktycznie zamierzał pan skonsultować się z tymi ludźmi, byłoby to z pewnością czasochłonne. Zajmie wiele dni. Może nawet tygodni. Każdy na pewno będzie miał inne zdanie w tej sprawie. No a potem, niezależnie od tego, jaką podejmie pan decyzję, ktoś z pewnością uzna, że został potraktowany niesprawiedliwie, że przekroczone zostały kompetencje… Sprawa stanie się kontrowersyjna.

– Kontrowersyjna – powtórzył komendant, a w jego głosie dał się słyszeć niepokój i niesmak.

– Czy mogę zaproponować alternatywne rozwiązanie?

Komendant wydawał się odrobinę zaskoczony, ale nie sprawiał wrażenia zbitego z tropu.

– Oczywiście.

– Jak rozumiem, ma pan pełne prawo udzielić mi osobiście tego pozwolenia. Zatem… – Przerwała, po czym postanowiła wyłożyć kawę na ławę. – Byłabym niezmiernie wdzięczna, gdyby po prostu zgodził się pan tu i teraz, abym mogła przeprowadzić badania jak najszybciej. Potrzebuję tylko kilku dni sam na sam z tymi szczątkami oraz zezwolenia na zabranie kilku kości do dalszych analiz. To tyle. Im szybciej się to stanie, tym lepiej dla wszystkich. Te kości po prostu tam leżą. Mogłabym zrobić swoje po cichu, tak że nikt nawet by tego nie zauważył. Niech pan nie dopuści do protestów. Proszę, komendancie Morris, to dla mnie naprawdę bardzo ważne!

Zakończyła swą wypowiedź bardziej rozpaczliwym i desperackim tonem, niż planowała, ale jak zdołała się zorientować, wywarła na swoim rozmówcy właściwe wrażenie.

– No tak – rzekł, chrząkając i pomrukując pod nosem. – Rozumiem, do czego zmierzasz. Hmm, tak. Wolelibyśmy uniknąć wszelkich kontrowersji.

Wychylił się ponad krawędzią fotela i spojrzał w stronę drzwi.

– Shirley? Przynieś jeszcze kawy!

Zjawiła się sekretarka z dwoma kolejnymi kartonowymi kubkami. Komendant raz jeszcze powtórzył żmudny proces wsypywania do kubka ogromnej ilości cukru, zamieszał energicznie łyżeczką i dodał śmietanki, po czym przez dłuższą chwilę mieszał całą zawartość, a na jego czole pojawiły się głębokie bruzdy świadczące o zamyśleniu i skupieniu. Wreszcie odłożył plastikową łyżeczkę i upił długi łyk.

– Jestem skłonny przychylić się do twojej sugestii – powiedział. – Nawet bardzo. Powiem ci coś. Jest dopiero południe. Jeżeli chcesz, zawiozę cię na miejsce i pokażę ci trumny. Oczywiście nie będziesz mogła od razu przystąpić do badania tych szczątków, ale przynajmniej zorientujesz się, co tam właściwie jest. A jutro rano dam ci konkretną odpowiedź. Co ty na to?

– Byłoby wspaniale. Dziękuję!

Komendant Morris rozpromienił się.

– A tak między nami, myślę, że możesz spodziewać się pozytywnego rozpatrzenia swojej prośby.

Kiedy oboje podnieśli się z foteli, Corrie z trudem się pohamowała, by nie uściskać szefa policji.

5

Corrie wślizgnęła się na fotel pasażera w wozie patrolowym, obok komendanta policji, który najwyraźniej zrezygnował z usług kierowcy i sam prowadził. Zamiast zwykle używanego przez policję crown vica samochodem patrolowym był jeep cherokee, tradycyjnie dwukolorowy, z symbolem miasta Roaring Fork – liściem osiki namalowanym na drzwiczkach i otoczonym przez sześcioramienną gwiazdę szeryfa.

Corrie uświadomiła sobie, że dopisało jej szczęście. Komendant wydawał się przyzwoitym, porządnym facetem i choć ewidentnie brakowało mu ikry, sprawiał wrażenie rozsądnego i inteligentnego.

– Byłaś już kiedyś w Roaring Fork? – zapytał, gdy przekręcił kluczyk w stacyjce i pojazd ożył.

– Nigdy. Nawet nie jeżdżę na nartach.

– Wielkie nieba! Musisz się nauczyć. Jesteśmy w samym środku sezonu, zbliżają się święta i w ogóle, więc będziesz miała okazję ujrzeć nasze miasto w pełnej krasie.

Dżip ruszył East Main Street, a komendant zaczął pokazywać jej mijane po drodze obiekty o historycznym znaczeniu: ratusz miejski, historyczny hotel Sebastian, rozmaite słynne budynki wiktoriańskie. Wszystko było obwieszone świątecznymi lampkami i gałązkami jedliny, na dachach leżał śnieg, szyby w oknach skuł mróz, a biały puch spowijał korony drzew. Wszystko wyglądało trochę jak z reprodukcji Curriera & Ivesa. Przejechali przez dzielnicę handlową; przy jednej ulicy było więcej butików niż przy słynącej z takich sklepików Piątej Alei. Na chodnikach aż gęsto od klientów robiących zakupy, ubranych w futra, obwieszonych brylantami lub sprzętem narciarskim i dźwigających torby ze sprawunkami. Pojazdy na ulicach poruszały się w tempie przesuwającego się lodowca i utknęli pomiędzy sznurami niezliczonych hummerów, mercedesów geländewagenów, range roverów, porsche cayenne i skuterów śnieżnych.

– Przepraszam za korki – rzekł komendant.

– Żartuje pan? To zdumiewające – powiedziała Corrie, niemal wychylając się przez okno i lustrując rząd sklepów, które mijali: Ralph Lauren, Tiffany, Dior, Louis Vuitton, Prada, Gucci, Rolex, Fendi, Bulgari, Burberry, Brioni, na wystawach piętrzyły się drogie towary. Ten ciąg drogich butików zdawał się nie mieć końca.

– Ilość pieniędzy w tym mieście wymyka się wszelkim skalom – zauważył komendant. – I szczerze mówiąc, z punktu widzenia policji może to stanowić poważny problem. Wielu z tych ludzi uważa, że nie obowiązują ich żadne zasady. Ale policja w Roaring Fork traktuje wszystkich, powtórzę raz jeszcze, wszystkich jednakowo.

– To dobre założenie.

– Jedyne możliwe w takim mieście jak to – odparł nie bez odrobiny zadęcia – gdzie niemal wszyscy są celebrytami, miliarderami, albo jednymi i drugimi.

– To musi działać na złodziei jak magnes – rzuciła Corrie, nie odrywając wzroku od drogich butików.

– Bynajmniej. Współczynnik przestępczości jest tu nieomal zerowy. Widzisz, nasze miasto leży na uboczu. Prowadzi tu tylko jedna szosa, numer osiemdziesiąt dwa, która zimą bywa często nieprzejezdna z uwagi na obfite opady śniegu, a nasze lotnisko przyjmuje wyłącznie prywatne odrzutowce. No i nie zapominajmy o kosztach pobytu tutaj, zwykłego złodzieja nie byłoby na to stać. Jesteśmy zbyt drodzy dla złodziei! – zaśmiał się radośnie.

Co ty nie powiesz, pomyślała Corrie.

Mijali właśnie kilka przecznic, które przypominały odtworzone w najdrobniejszych szczegółach miasteczko z Dzikiego Zachodu: bary z wahadłowymi drzwiami, rozmaite urzędy, składy i sklepiki, a nawet kilka domów publicznych z jaskrawo pomalowanymi futrynami okien. Wszystko było nieskazitelnie czyste, od błyszczących spluwaczek na podniesionych drewnianych chodnikach po wysokie sztuczne frontony budynków.

– Co to wszystko jest? – spytała Corrie, wskazując rodzinę robiącą sobie zdjęcie przed frontonem saloonu.

– Nasze stare miasto – odparł komendant. – To, co pozostało z najstarszej części Roaring Fork. Przez lata te budynki po prostu stały, niszczejąc, gdy jednak powstał tu kurort, postanowiono wszystko wyburzyć. Na szczęście ktoś w porę wpadł na pomysł, aby odrestaurować stare widmowe miasteczko i zmienić je w coś w rodzaju muzeum przeszłości Roaring Fork.

Disneyland połączony z kurortem narciarskim, pomyślała Corrie, nie mogąc nadziwić się archaiczności rozrzuconych na dużej przestrzeni reliktów przeszłości, pośród targowiska próżności i niepohamowanej konsumpcji.

Gdy patrzyła na dobrze zachowane budowle, minęło ich kilka skuterów śnieżnych pozostawiających za sobą rozrzucane na boki kaskady białego puchu.

– Skąd tutaj tyle skuterów śnieżnych?

– Mamy tu wielu zwolenników korzystania z tych pożytecznych pojazdów. Miasto słynie nie tylko ze stoków narciarskich, lecz również z tras dla skuterów. Liczą one dziesiątki kilometrów długości, wykorzystaliśmy w tym celu głównie labirynt starych górniczych dróg, które wciąż istnieją w górach ponad miasteczkiem.

Wreszcie minęli dzielnicę handlową i pokonawszy kolejnych kilka zakrętów, przejechali obok niewielkiego parku pełnego ośnieżonych głazów.

– To park stanowy Centennial – wyjaśnił komendant. – Te kamienie są częścią Sanktuarium Johna Denvera.

– Johna Denvera? – Corrie wzdrygnęła się.

– Co roku fani zbierają się tu w rocznicę jego śmierci. To naprawdę poruszające doświadczenie. Cóż z niego był za geniusz – jaka to wielka strata.

– Tak, bez wątpienia – odezwała się pospiesznie Corrie. – Uwielbiam jego kawałki. Rocky Mountain High to moja ulubiona piosenka wszech czasów.

– Na samą myśl łzy mi napływają do oczu.

– Fakt. Mnie też.

Przebili się przez wąskie uliczki w północnej części miasta i pojechali dalej, przez gęsty zagajnik wysokich świerków pokrytych grubą warstwą śniegu.

– Dlaczego postanowiono przenieść cmentarz? – spytała Corrie. Oczywiście znała odpowiedź, ale chciała się przekonać, czy komendant policji zdoła rzucić na tę sprawę nowe światło.

– Niedaleko stąd powstało bardzo ekskluzywne osiedle o nazwie The Heights – Szczyty – domy za dziesięć milionów dolarów, połacie przestrzeni, prywatne szlaki górskie, ekskluzywny klub. To największe i najdroższe przedsięwzięcie, które nadaje miastu prestiż. Jest jednak obwarowane licznymi obostrzeniami. Stare pieniądze i wszystko, co się z tym wiąże. W końcu lat siedemdziesiątych, podczas wczesnej fazy prac budowlanych, The Heights wchłonęło teren Boot Hill, cmentarnego wzgórza, na którym znajdowała się tutejsza pierwotna nekropolia, a nabywając te grunty, uzyskało również prawa do przeniesienia szczątków spoczywających na cmentarzu. To było jeszcze w czasach, gdy takie rzeczy były dozwolone. Tak czy owak parę lat temu udało im się uzyskać prawa do wybudowania na tym wzgórzu luksusowego spa i nowego prywatnego klubu. Oczywiście nie obyło się bez protestów i miasto zaskarżyło ich do sądu. Deweloperzy mieli jednak szczwanych prawników i w siedemdziesiątym ósmym roku zawarto ugodę na warunkach dogodnych i intratnych dla obu stron. I tak inwestorzy zwyciężyli, cmentarz został ostatecznie przekopany, szczątki wydobyto z mogił. Na razie pozostają w magazynie na stoku góry. W sumie z ciał nie pozostało wiele prócz guzików, butów i kości.

– Dokąd zostaną przeniesione?

– Inwestor zamierza pogrzebać je w nowym miejscu niedaleko stąd i planuje to uczynić wczesną wiosną.

– Czy ta sprawa wciąż budzi kontrowersje?

Komendant machnął ręką.

– Kiedy szczątki zostały ekshumowane, szum ucichł. Zresztą nie chodziło wcale o szczątki, lecz o zachowanie historycznego cmentarza. Kiedy przestał on istnieć, ludzie stracili zainteresowanie.

Świerkowy zagajnik ustąpił miejsca szerokiej uroczej dolinie skąpanej w blasku południowego słońca. U jej wylotu stała prosta ręcznie wykonana tablica o zaskakująco skromnych rozmiarach, z napisem:

THE HEIGHTS

TYLKO DLA CZŁONKÓW

PROSIMY O ZGŁASZANIE SIĘ DO STANOWISKA OCHRONY

Nieco dalej wznosił się masywny mur z rzecznych kamieni z bramą z kutego żelaza, obok której stała budka strażnicza jak z bajki, ze spiczastym dachem z cedru i ścianami z gontu. Cała dolina była wypełniona gigantycznymi rezydencjami ukrytymi wśród drzew, a za nimi wyrastały ściany kotliny i spomiędzy jodeł wyłaniały się dachy domów, z wielu kamiennych kominów wydobywał się dym. Jeszcze dalej widać było tereny dla narciarzy, mnóstwo tras wijących się kręto ku szczytom kilku gór, na wysokiej grani zaś majaczyły kolejne rezydencje odcinające się na tle błękitnego, typowego dla Gór Skalistych nieba z rzadka upstrzonego chmurami.

– Wjedziemy tam? – spytała Corrie.

– Magazyn znajduje się z boku, przy osiedlu, na skraju stoków.

Komendant został przepuszczony przez strażnika ochrony i wóz patrolowy ruszył starannie utrzymanym krętym brukowanym podjazdem, który był idealnie oczyszczony. Nie, nie oczyszczony. Droga była dziwnie nieoblodzona i zupełnie sucha, na poboczach i obrzeżach zaś nie było ani śladu odgarniętego śniegu.

– Podgrzewana droga? – spytała Corrie, gdy mijali coś, co wydawało się siedzibą lokalnego klubu.

– Tutaj to nic niezwykłego. Ostateczne rozwiązanie. Płatki śniegu wyparowują, ledwie dotkną bruku.

Droga pięła się teraz po kamiennym moście ponad zamarzniętym strumieniem, który, jak stwierdził komendant, nosił nazwę Silver Queen Creek, a potem pokonali jeszcze bramę serwisową. Z tyłu, przy stoku, za wysokim ogrodzeniem stało ukrytych kilka dużych magazynów na sprzęt narciarski, wzniesionych z propaneli i rozstawionych na wyrównanym gruncie. W promieniach słońca migotały zwieszające się wzdłuż ścian baraków trzymetrowe sople.

Komendant zatrzymał samochód na odśnieżonym placu przed największym magazynem, zgasił silnik i wysiadł. Corrie podążyła za nim. Dzień był chłodny, ale nie za bardzo – jakieś minus trzy, minus cztery – w dodatku bezwietrzny. Obok dużych drzwi w magazynie były drugie, mniejsze, i komendant Morris otworzył je kluczem. Corrie weszła za nim do ciemnego wnętrza i natychmiast w nozdrza uderzyła ją silna woń. Nie był to nieprzyjemny odór, smród zgnilizny, lecz zapach ziemi.

Komendant włączył kilka przełączników i zapaliły się lampy sodowe pod sufitem, rzucając żółtawą poświatę na całe pomieszczenie. W środku było zimniej niż na zewnątrz, więc Corrie mocniej otuliła się kurtką i zadygotała mimowolnie. We frontowej części magazynu stało rzędem sześć identycznych skuterów śnieżnych tej samej marki. Znajdujące się za nimi stare śniegołazy wyglądały na dość wiekowe, a ich masywne gąsienice i zaokrąglone kabiny zasłoniły to, co znajdowało się na drugim końcu magazynu. Przeszli pomiędzy ratrakami i wyszli na otwartą przestrzeń. Urządzono tu tymczasowe cmentarzysko; na rozłożonych płachtach brezentu ułożono rzędami plastikowe niebieskie trumny, z jakich korzystali koronerzy, aby zabierać szczątki z miejsca zbrodni.

Dotarli do pierwszego rzędu trumien, a Corrie przyjrzała się uważnie pierwszej skrzyni. Na wieku taśmą przylepiono dużą kartkę z wydrukowanymi na niej informacjami. Corrie uklękła, by przeczytać jej treść. Na kartce zanotowano, gdzie na cmentarzu znaleziono dane szczątki, ze zdjęciem grobu w jego pierwotnym miejscu, była tam też rubryka, w której zaznaczono, czy mogile towarzyszył nagrobek, a jeśli tak, w sąsiedniej rubryce umieszczano widniejący na nim napis oraz zdjęcie nagrobka. Wszystko zostało ponumerowane, skatalogowane i uporządkowane. Corrie odetchnęła z ulgą: nie powinno być żadnych problemów z dokumentacją.

– Nagrobki są tam – powiedział komendant Morris.

Wskazał na przeciwległą ścianę, pod którą ułożono przywiezione z cmentarza kamienie nagrobne, niektóre fantazyjne, z marmuru czy łupku, głównie jednak były to zwykłe głazy lub płyty z wyrytymi na nich napisami. One także zostały skatalogowane i zaopatrzone w kartki.

– Mamy tu około stu trzydziestu szczątków ludzkich – wyjaśnił komendant. – I prawie sto nagrobków. Reszta… nie wiemy, kim byli ci ludzie. Może ich mogiły oznaczono drewnianymi tablicami, a może niektóre nagrobki zaginęły lub zostały skradzione.

– Czy w jakiś sposób oznakowano ofiary niedźwiedzia?

– W żaden. Napisy są absolutnie tradycyjne: nazwiska, daty, niekiedy cytat z Biblii lub standardowe religijne epitafium. Przyczyny śmierci nie zamieszcza się zwykle na nagrobku. A faktu, że ktoś został zjedzony przez niedźwiedzia, raczej nie uwiecznia się dla potomnych.

Corrie skinęła głową. To bez znaczenia – sporządziła już listę ofiar, przeprowadzając gruntowne poszukiwania w archiwum starej miejscowej gazety.

– Czy można otworzyć któreś wieko? – spytała.

– Nie widzę przeszkód. – Komendant chwycił za rączkę najbliższej skrzyni.

– Chwileczkę. Mam tu listę. – Corrie sięgnęła do aktówki i wyjęła z niej teczkę. – Poszukajmy jednej z ofiar.

– Dobrze.

Przez kilka minut spacerowali wśród trumien, aż Corrie odnalazła nazwisko odpowiadające jednemu z zapisanych na jej liście: Emmett Bowdree.

– Poproszę o otwarcie tej tutaj – powiedziała.

Morris sięgnął do uchwytu i zdjął wieko.

Wewnątrz znajdowały się resztki zbutwiałej trumny z sosnowego drewna, w której wciąż spoczywał szkielet. Wieko rozpadło się, a jego fragmenty leżały na szkielecie i wokół niego. Corrie przyjrzała mu się z przejęciem. Kości obu ramion i nóg leżały z boku, czaszka była zmiażdżona, klatka piersiowa rozerwana, obie kości udowe zostały potrzaskane, zapewne pogruchotane przez potężne szczęki w poszukiwaniu szpiku. Na studiach Corrie badała wiele szkieletów wykazujących obrażenia przed- i pośmiertne, nigdy jednak nie spotkała się z czymś takim.

– Jezu, ten niedźwiedź naprawdę nieźle go załatwił – mruknął Morris.

– Bez dwóch zdań.

Oglądając kości, Corrie zauważyła coś: drobne ślady na rozdartej klatce piersiowej. Uklękła, by przyjrzeć się uważniej i je rozpoznać. Chryste, potrzebowała szkła powiększającego. Przeniosła wzrok na zdruzgotaną kość udową i spostrzegła na niej inny, podobny ślad. Sięgnęła, aby podnieść kość.

– Ej, ej, bez dotykania!

– Muszę lepiej się temu przyjrzeć.

– Nie – powiedział komendant. – Naprawdę już wystarczy.

– Proszę dać mi jeszcze chwilę – rzuciła błagalnie Corrie.

– Przykro mi. – Zamknął wieko. – Później będziesz miała na to mnóstwo czasu.

Wstała, poirytowana i zbita z tropu, wciąż niepewna, co właściwie zobaczyła. To musiało być jedynie wytworem jej wyobraźni. Na pewno tylko się jej zdawało. Poza tym ślady z pewnością musiały być przedśmiertne, nie było tu mowy o żadnej tajemnicy. W tamtych czasach Roaring Fork było niebezpiecznym miejscem. Może ten facet przeżył bójkę na noże.

Pokręciła głową.

– Lepiej już chodźmy – rzekł komendant.

Wyszli na zalany słońcem plac, świetlne refleksy odbite od śniegu na moment ich oślepiły. Mimo to, choć bardzo się starała, Corrie nie była w stanie wyzbyć się uczucia dziwnego niepokoju.