Spis treści

- Dedykacja

- Księga rodzajów

- Księga rodzajów

- Agent Tomek

- Bezpłodny sierotek

- Chłopobab

- Cool Romeo

- Damski bokser

- Dziadzia-dzidzia

- Dziewic

- Fujara

- Gruboszyjec

- Kutwa

- Mężczyzna bluszcz

- Mężczyzna żonaty

- Otello

- Pałeczka

- Pan Grzesio

- Pan kiciuś

- Pan samochodzik

- Pogodny miliarder

- Potwory

- Samiec alfa

- Wampir energetyczny

- Wiosenny osioł

- Wirtualny Wojtuś

- Sztuka uwodzenia

- Sztuka uwodzenia, czyli język ciała

- Cielętnik

- Co się przyciąga

- Damski bokser 2

- Dwa plus

- Kochanica esemesowa

- Mieć nosa

- Myszy i ludzie

- Oral

- Po szwajcarsku

- Polki w łóżku

- Powtórka z dziewictwa

- Przytulango

- Seksafera

- Striptiz

- Symptomy

- Sztuka uwodzenia

- Ten sam film

- Tornado seksualne

- Tuba odsysająca

- Wzwód permanentny

- Zołza do wynajęcia

- Szkoła przetrwania

- Szkoła przetrwania

- Call boy

- Dekameron

- Harem

- Jajeczko na miękko

- Kierowcy i kochankowie

- Lolici

- Lowelas

- Łysa laseczka

- Małżeństwa kombinowane

- Masażyk

- Nianią być

- Nowy kochanek

- Portfelik z łatek

- Rozwód

- Ściema seksualna

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Moim czterem mężom

Księga rodzajów

Księga rodzajów

Każda normalna dziewczyna marzy o wielkiej miłości, braterstwie dusz, tantrycznym porozumieniu, kamasutrze z opalonym intelektualistą, o „kaloryferze” dumnie rysującym się pod podkoszulkiem. O ślubie z welonem takim, żeby koleżanki zwariowały z nienawiści, domu pełnym śmiechu, gaworzenia niemowlaczków, poszczekiwania maleńkiego Pikusia i domowych obiadach z patrzeniem w piękne oczy ukochanego. Tu uważajmy, o co prosimy, bo Pan Bóg tylko czeka, żeby nam zafundować realizację nieprecyzyjnych marzeń.

Szczupły, niepijący kochanek stulecia, akrobata seksualny, miłośnik siłowni, król sterydów po kilku latach nasłuchiwania szczebiotu dzieciątek i poszczekiwania małego pieska, który urósł i ma ogon jak kiełbasa, a penisa jak Rasputin, zaczyna pić po sześć piw dziennie, co go trochę fizycznie zmienia. Oczki niewątpliwie maleją, brzuch rośnie. O ile nie drzemie na kanapie przed telewizorem, można z nim uprawiać seks, ale identycznie jak z kobietą w ciąży, tyle że nasze na wierzchu.

Zapuszczamy ręce, bo rodzina lubi drobno pokrojone sałatki. Śmiejemy się tylko, gdy zadzwoni koleżanka, która nam opowiada o swoim samcu alfa, który stał się słoniem morskim – beta, ale jest to śmiech przez łzy.

Kobiety po przejściach nie są już tak naiwne i marzą przede wszystkim o dobrach materialnych płynących strugą z dojrzałego biznesmena, też po przejściach. Nie musi być przystojny, ale prestiżowy i wysportowany. Usportowienie dojrzałych facetów często owocuje kalectwem i z tego same kłopoty, ale lepiej mieć mężczyznę skocznego, nawet jeśli pół roku spędza w gipsie. Flakowaty biznesmen intelektualista ma nieodparty wdzięk kraba na plaży, ale w łóżku się nie sprawdza.

Mankamentem używanego partnera jest ogon rodzinny. Zwykle kocha swoje dorastające dzieci i swoją ucieczkę, często wcale nie z nami, rekompensuje im finansowo. Kurs medycyny chińskiej w Pekinie dla synka. Roczny pobyt w szwajcarskim spa o profilu psychiatrycznym dla córki, kuc szetlandzki dla najmłodszego dziecka i porsche’ak dla żony, która się bardzo ładnie zachowała przy rozwodzie. Wzięła tylko dom, samochód i konto. Zostawiła szlachetnie kosiarkę i konewkę oraz encyklopedię z 1966 roku. Nasz używany kochanek nie widzi nic złego w swoim potrójnym życiu z nami i poprzedniczkami. Dzieci kocha, nasze też się załapało, w święta można się odwiedzać, a na wakacje razem, bo jak inaczej?

Życie to sztuka kompromisów. A trzeba było czytać przez siedemnaście lat moje felietony w „Playboyu”, gdzie opisywałam typy facetów, z którymi – z tych czy innych powodów – nie należy się zadawać. Prezentowałam, niby żartem, naszych ciemiężycieli seksualnych i emocjonalnych, za którymi latamy w fazie wstępnej, a przed którymi uciekamy w fazie schyłkowej. Z badań wynika, że pomogłam tłumom kobiet, choć pismo dla facetów. Teraz można mnie czytać na www.kobiety.pl i na moim blogu www.hanna.bakula.pl. Cały czas piszę o naiwności kobiet w każdym wieku i sprycie facetów, też w każdym, choć gdy trafia się infantylny samiec alfa, łatwo z niego zrobić wiatrak. Polecam skoncentrowanie się na pogodnym miliarderze i bezpłodnym sierotce, a ideałem jest połączenie obu. Może istnieje tak jak kwiat paproci. Szukajmy, nie rozmieniając się na ambitnych viagruszków i kutwy, które kupią nam portfelik z łatek.

Agent Tomek

Bardzo żałuję, że nikt nie chce mnie skorumpować, bo może bym osobiście poznała agenta Tomka – ideał polskich kobiet. To pierwszy przypadek takiej harmonii seksualno-intelektualnej od czasów kapitana Klossa. Typowy słowiański wzór. Wysoki, dobrze zbudowany, śniada cera, duże niebieskie oczy, zadbany, wyperfumowany, w markowych ciuchach i obwieszony złotą biżuterią. Włosy długie, kręcone... Toż to opis Króla Słońce – Ludwika XIV, rokokowego bożyszcza grasującego po Wersalu, a nie policjanta z kraju nad Wisłą.

A gdzie nasze ideały sarmackie? Wąsiska, podgolony czub, juchtowe buciory, brzuszysko piwosza i naturalne zapachy? Z jednej strony buzujący patriotyzm i walka o zachowanie tożsamości, z drugiej agent Tomek na usługach CBA wypindrzony za pieniądze podatników grasuje pod Sejmem.

Obie ofiary pana Tomka, którym serdecznie zazdroszczę, były nim oczarowane, a nie były dziewczynami do wzięcia, które przyjechały do Warszawy pociągiem elektrycznym. Obie zakochały się bez pamięci w hybrydzie stworzonej przez przebiegłych agentów, choć skończyły studia i miały ustaloną pozycję. Kto jest winien? Pustynia erotyczna i faceci głusi na nasze wołania. Każdy uważa, że jest fantastycznym kochankiem i ma największego ptaka, a prawie nigdy nie jest i nie ma, a agent Tomek – pewnie tak.

Przyszły nowe czasy i nie chcemy już intelektualistów i artystów. Przed nimi w rankingach: komandosi, lotnicy, strażacy, bokserzy, piłkarze, fryzjerzy i kierowcy tira. Stajemy się pragmatyczne, ale smukły agent ciągle robi wrażenie. Nowoczesna laska potrzebuje wagonu gadżetów, żeby pokazać się koleżankom. Co jej da muzyk, aktor, pisarz, fotografik czy malarz w porównaniu z tym, co wyrwie od biznesmena i polityka? Mafiosa nie wymieniam, bo jak się ostatnio okazuje, żyją coraz krócej. Pan Tomek nie daje nic poza kwiatami, a jakie wyniki.

Jego fenomen polegał na połączeniu wszystkich idealnych cech poszukiwanych przez kobiety. Szczupły, więc sprawny. Włosy kręcone, znaczy ma. Cera śniada i zdrowa, znaczy nie kopci petów. Uzębienie pełne, czyli nie wstydzi się uśmiechać. Wysoki, znaczy prestiżowy, wysportowany, więc skarb w łóżku, bo zwrotny i nie sapie ze zmęczenia, południowy typ urody może znaczyć, że ma wujka we Włoszech. No i jego opisywaną złotą biżuterię można pożyczać na babskie wieczory przedporodowe.

Nie znam niestety szczegółów dotyczących cielesnego owłosienia pięknego agenta, ale z badań wiadomo, że Polki wolą umiarkowane i typ pokrytego kudłami króla domów weselnych to już obciach. Więc agent Tomek jako śniady brunet na bank się depilował. Po co ryzykować, że skorumpowana ucieknie, bo wie co modne? Lepiej pójść na wosk, zawyć z bólu i być na fali? Dla dobra sprawy kapitan Kloss postąpiłby podobnie.

Czy Tomek miał tatuaże? Polki za nimi nie przepadają, ale sądząc po idolach popu, bywalcach siłowni i kierowcach czarnych beemek – nie wszystkie.

To nieważne. Istotne, że nikt nie zwrócił uwagi na niepokojącą rzecz, podwójne użycie pana Tomka. W kraju dwadzieścia milionów facetów, a tylko jeden się nadaje. Powinno się go trzymać w pudełeczku wyścielonym watką i pilnować, żeby się nie zaziębił, bo a nuż znowu jakaś laska będzie chciała zrobić przekręt, a drugiego Tomka, jak widać, nie ma.

Następne pytania. Kto go szkolił? Czy słynny specjalista od wizerunku grasujący kilka lat temu po damskich elitach i straszący w mediach do czasu sfotografowania się z czerwonymi paznokciami? Czy amant senior naszego kina, który bez problemu złowił sześćdziesiąt lat młodszą laskę? Może znany seksuolog? A może Casanova żyje i prowadzi coaching?

Kto by to nie był, Tomek odniósł sukces. Ze mną by nie odniósł, bo mam malarskie oko. A one nie. Dlatego nie widziały, że ściemnia? Przecież dla dobra sprawy cały czas musiał. Serce pęka. Wyobraźmy go sobie nocą, w penthousie wynajętym za naszą kasę, gdy w jacuzzi zmywa z siebie niechciane pieszczoty i siada do raportów. Chętnie bym przeczytała, bo pewnie opisywał tak zwane momenty. Ciekawe, czy szkolą nowych Tomków. Czy będzie Jarek blondyn o alabastrowej cerze? A co z produkcją agentek, sprytnych jak Potocka, niegdyś grasująca po hotelu sejmowym na zlecenie Jerzego Urbana, który – mam nadzieję – zrobi z agentem Tomkiem wywiad ze zdjęciem, zanim go zutylizują.

Bezpłodny sierotek

Pisząc kiedyś o pogodnym miliarderze idealnym na partnera, a jeszcze lepiej – męża, nie wzięłam pod uwagę okoliczności, które są w stanie sprawić, że zamiast miliardera wybierzemy wręcz gołodupca, ale raczej wesołego, bo nie ma nic potworniejszego niż niezamożny smutas.

Mężczyzna bez pieniędzy wypada ze swojej roli jaskiniowego żywiciela. Żadna pramałpa, choćby najbrzydsza, nie wzięłaby samca, który nie umie upolować i przytaszczyć bawołu. Z kolei kobiety lubią pogodnych facetów z poczuciem humoru. Nie mówię o jakimś żartownisiu z ADHD, ale o uśmiechniętym, zamożnym, eleganckim, pięknie zbudowanym, niepalącym inteligencie lub artyście, w ostateczności może być prezes banku. Tych kilka cech zawsze ułatwia nam decyzję i rozpoczynamy polowanie.

W pewnym wieku są już tylko faceci z odzysku lub wyrwani żonie jak przedni ząb. Źle to wygląda i zawsze jest na nas. Każdy atrakcyjny mężczyzna po czterdziestce, wolny, bez przejść, jest mocno podejrzany i nie radzę drążyć tematu, tylko zwiewać i szukać dalej. Na niego już poluje corps de ballet.

I tu rada stulecia! Najlepiej rozglądać się za bezpłodnymi sierotkami, najchętniej jedynakami lub z rodzeństwem co najmniej w Australii. Brzmi okrutnie, ale naturalny brak teściów, ze szczególnym uwzględnieniem standardowej teściowej, jest kuszący. Żadnych niedzielnych obiadów z jego rodziną, żadnych wyjazdów na święta pod Łomżę, żadnych porównań kulinarnych na naszą niekorzyść. Raj. Bezpłodność natomiast jest niezwykle atrakcyjna, bo za naszym ukochanym nie wlecze się ogon dzieci w różnym wieku, które faceci uwielbiają robić każdej kobiecie, która ich o to poprosi, zapewniając sobie w ten sposób alimenty na dwadzieścia pięć lat.

Jeśli same chcemy mieć dzieci, to już je mamy albo prosimy kogoś o pomoc, mówiąc bezpłodnemu sierotce, że to in vitro po znajomości. W pewnym sensie racja.

Przeciętna kobieta wychodzi zwykle za kilka osób związanych z ukochanym. Matka to przeważnie lukrowany, wredny frankenstein, ojciec – nałogowy palacz z podziemną przeszłością, którą wywleka przy każdej okazji. Pierwsza żona po terapii odwykowej, z synem na głodzie kokainowym, druga żona – bizneswoman, która pobiera horrendalne alimenty na bliźniaczki chodzące do szkoły amerykańskiej i na hippikę, plus nieślubna córka w ciąży, która właśnie odnalazła ojca i chce się wprowadzić. Może jeszcze być siostra, wdowa od dwudziestu lat, która się jeszcze z tym nie pogodziła i trzeba ją zabierać na sylwestra oraz rejsy po Karaibach. Woli spać z nami w kajucie, bo ma koszmary. W tle brat alkoholik – kleptoman albo poeta bez mieszkania. Są jeszcze ekspsy i papużki, które tęsknią i trzeba do nich wpadać. Choć to lepsze wyjście niż przynoszenie do naszego nowego domu terrarium z waranem i węża boa. Nikt tego nie wytrzyma, a szczerze mówiąc, myślę, że nie wyczerpałam możliwości, bo życie to genialny scenarzysta i są gorsze obciachy.

A tu nagle mamy osobę bez kotwicy, a nawet korzeni. Taką orchideę matrymonialną. Jeśli nawet były jakieś żony, to najwyżej zadzwonią, gdy popsuje się komputer. O ile dalekie dystansowo rodzeństwo chce wpaść, wynajmujemy hotel. Sami nie jedziemy, chyba że nie mają dzieci i zwierząt, bo problem rodziców jest załatwiony, skoro nasz mąż ich nie ma.

Chłopobab

Odwrotność babochłopa, czyli seksualny produkt naszych czasów. Mężczyzna ponadpłciowy, wytworzony na potrzeby silnych, dominujących kobiet. Cacko salonowe, choć czasami ze słomą w butach. Nieagresywny, zadbany bywalec promocji i spa. Wymanikiurowany znawca muzyki klasycznej na pograniczu estetyki gejowskiej, ale absolutnie heteroseksualny, bywa że dziwkarz, choć nie wygląda. Słowem ideał kobiet lubiących luksus, którym chodzi o przyjaciółkę z męskimi dodatkami.

Oczywiście były już mody na ten rodzaj faceta. W XVIII wieku z Casanovą, królem Stasiem, Królem Słońce, Mozartem i innymi idolami tamtych czasów w wypudrowanych perukach i butach na obcasach. Potem pojawił się romantyczny kochanek à la Chopin, który miał trzysta sześćdziesiąt par rękawiczek i sto koszul batystowych. Potem międzywojenny Berlin, gdzie o płeć pytano, bo nie zawsze była oczywista. Trendy niekoniecznie heteroseksualne przestały być modne, a zadbał o to skarlały dziwoląg seksualny Adek Hitler, proponując inny typ.

W Polsce wychowanej na ideale sienkiewiczowskiego Zagłoby dotrwał do teraz ideał podpitego, kłótliwego pieniacza nieszanującego kobiet. Ten król stworzenia nadal ściemnia na prowincji i prezentuje ciążę spożywczą oraz damsko boksuje. Dla eleganckich lasek jest niewidzialny, choć nawet mu to przez myśl nie przejdzie i chyba nie wie, że wyparł go ideał początku XXI wieku – goguś, powtórka z historii.

Nareszcie mamy szansę na pachnący dezodorantem seks, pozbawiony jadowitych męskich wyziewów. Na lśniący od balsamu tors, na to, że szorstka łapa nie podrze nam kosztownych pończoch i na pożyczenie kremu pod oczy od naszego kochanka. No i te gadżety.

Ja i chyba wszystkie moje przyjaciółki uwielbiamy zadbanych facetów w wyprasowanych koszulach, superzegarkach i markowych butach. Nie lubimy porykiwań opitego piwosza ani włochatych torsów, nie mówiąc o zmierzwionych plecach. Ani nam się śni dyndać w kasku z tyłu motocykla, bo wolimy kabriolet, a grille z komarami na Mazurach zostawiamy studentkom. Nareszcie nasz facet rozumie, że dobra torba może kosztować tyle co wycieczka do Brazylii, bo sam ma podobną na komputer. Nareszcie możemy razem wyjechać do spa.

Niestety zaraz to się skończy i znów w naszej sypialni zaryczy macho. Według najnowszych trendów tylko małolaty bez sprecyzowanej linii seksualnej będą chciały metroseksualistów, a kobiety silne zapragną opiekuńczego goryla.

Pojawia się bowiem typ heteropolitalny, opisany szczegółowo przez amerykańskich naukowców. Męski, opiekuńczy, zajmujący się dziećmi. Chroniący słabą emocjonalnie bizneswoman przed okrutnym światem. Pachnący whisky, powarkujący motocyklem, w sportowych ubraniach będzie znowu jeździł na ryby z kolegami i znikał w szkole przetrwania.

Apokaliptyczna wizja. Znowu nieogolone policzki, słona broda pod pachami, obgryzione paznokcie u nóg, obcisłe kąpielówki, pety w samochodowej popielniczce. Niewygodne terenowe auto, no i kuchnia polska, czyli ochłapy w śmietanie. Żegnaj sushi, bye, bye markowe wino, witaj owłosione ramię dzierżące golonkę.

Podobno dojrzałe kobiety to lubią, a koronnym argumentem za heteropolitalniuchem jest to, że świetnie opiekuje się dzieckiem. Ono bowiem między dziewiątym a dwunastym miesiącem życia wzoruje się na tatusiu. Jeśli to prawda, biada synkom moich podstarzałych kolegów, którzy udają krowę lub małpę i warczą, żeby zabawić dowody swojej starczej potencji. To oni pierwsi kupią sobie flanelowe koszule i terenowe auta, żeby uzupełnić swój wizerunek neomacho. To oni zapuszczą siwe pióra na torsie. Ich młode żony będą podrapane brodą, bo chyba będzie modna, udręczone męskimi wódkami i oby wytrzymały pogardę dzidzio-męża dla dezodorantu.

Moda ta przyszła z Ameryki i jest swego rodzaju fuzją pomiędzy metro a hetero. Zapoczątkowali ją geje, którym znudziła się zbyt łatwa rozpoznawalność. U nas znowu będzie przegięcie i biada laskom przyzwyczajonym do luksusu i braterstwa dusz. To nieprawda, że tylko małolaty, których „kobiecość jest słabo rozwinięta”, zwracają uwagę na wygląd faceta. Ja i miliony dojrzałych kobiet też.

Może jednak zostać przy elegancji i depilacji podstawowych miejsc, a jako przejaw bycia trendy zacząć po prostu karmić piersią.

Cool Romeo

Wszelka zwierzyna, do której się zaliczamy – czy się komu podoba, czy nie – dąży do prokreacji. Zwykle dążeniu towarzyszy przerost formy nad treścią. Można by się rozmnażać bez zalotów, co skutecznie praktykują małżeństwa z dużym stażem, ale są koneserzy wolący gonić króliczka, niż go złapać i dosiąść.

Aby samiec zamiast pić piwo się rozmnażał, Bóg wymyślił okres godowy, który bywa różnej długości, ale u wszystkich gatunków, poza naszym, raz do roku, nie licząc ssaków mniejszych – małego ogniwka w łańcuchu pokarmowym.

My w nagrodę za grzech pierworodny otrzymaliśmy codzienną, jeśli ktoś ma szczęście, erekcję.

O dziwo, u zwierząt samice mają wszystko gdzieś i zachowują się obojętnie. Na dodatek są zwykle szaro-buro umaszczone jak na przykład kaczka dzika, kura, indyczka, smętna pawica czy wątła sarna żałośnie kontrastująca ze wspaniałym rogatym jeleniem.

Samce – proszę bardzo. Bajeczny kaczor, kogut z koralami i ogonem, pawie pióra. Głuszec, który w czasie wzwodu głuchnie, nadyma się podwójnie. U nas odwrotnie. Stada słabo upierzonych samców obserwują długonogie, wypięte, odpięte, czubiaste samice i dają im szansę na autoprezentację.

I to całkiem od niedawna. Wojny przetrzebiły reproduktorów i zmieniły się obyczaje. Za dużo nas było. I choć już nie jest, wyścigi do męskiej, powiedzmy, ręki nie ustają. Zawsze kobieta stroiła się i zdobiła, ale to facet zalecał się jak idiota. Taki Romeo. Latał jak kot z pęcherzem za sąsiadką, aż popełnił samobójstwo. Umieranie z miłości było bardzo popularne, a teraz najwyżej się ktoś zaziębi. Dawne to czasy, kiedy trup się słał, a przewrotne samiczki aż piszczały z uciechy.

Dobrze im tak. Same chciały być równe i niechcący przeleciały na drugą stronę barykady.

Gdyby Romeo poczekał, to byłby cool i to Julia stałaby pod balkonem, a potem zażyła truciznę. Nikt by się nie pobił o piękną Helenę, tylko ona by się z trzema Gracjami tłukła o Parysa.

Wchodząc do trendy pubu lub restauracji, rasowy samiec ma minę lodowatą jak trup. Ożywia się wyłącznie na widok kolegów, zostawiając anorektycznym laskom pole do popisu.

Popijając drinka ostatniej generacji, współczesny bawidamek nie bawi damek. Nie bawi nikogo, bo albo szczerze rozmyśla o jutrzejszej prezentacji swojej upadającej firmy, albo nieszczerze obnosi kamienny pyszczek z awangardowo wygoloną bródką.

Będąc ostatnio w Nowym Jorku w superbarze, wyglądającym jak suszarnia bielizny w stalinowskim bloku i bezlitośnie oświetlonym na szaro, zobaczyłam dziwne stado wytatuowanych żałobników z gołymi pępkami. Niektórzy mieli bardzo krótkie nogi na skutek długiego kroku w spodniach. To akurat miało wdzięk, bo z kolei nawet bardzo krótkonogie Japonki na szczudłach udawały długonogie Skandynawki.

Nie mieli co zrobić z rękami, bo palić nigdzie nie wolno. Przed każdym stało cosmo, połyskując purpurowo sokiem żurawinowym. Mogli wziąć sok z czarnych jagód i byłoby cool.

W moich czasach jadło się z tego kisiel, teraz mają to w drinku po dziesięć dolarów sztuka, w potwornej, nudnej świetlicy w centrum East Village, z tradycyjnym jazzem sączącym się jak woda z niedokręconego kranu.

Panie same zamawiają i piją. Panowie łypią, ale milczą. Wyglądało to trochę, jakby wszyscy oprócz mnie mieli czapki niewidki. Nagle jeden, najsmutniejszy, wstał i w drodze, chyba na pogrzeb, położył karteczkę przed przeznudzoną Afroamerykanką, bo tak się teraz mówi. Zmylił mnie, współczującą Słowiankę, bo wrócił do stolika i dalej wodził błędnym okiem.

Za dziesięć minut, kiedy myślałam, że miałam zwidy, czarna laska z ponurą miną, oblizując czerwone wargi, podeszła do stolika smutasa i położyła karteczkę.

Nagle zauważyłam, że wszyscy mają karteczki i sobie kładą. Zapytałam koleżankę psycholożkę – rodowitą nowojorczankę – o co chodzi.

– O nic – odpowiedziała. – To przez mejle. Nikomu nie chce się mówić. Palić nie można, to się pisze, a na koniec numer telefonu.

I tu każdy by się zdziwił, ale nie ja, bo doceniam słowo pisane i wiem też, że nic tak jak atrament nie plami, o ile się jeszcze wie, co to jest atrament. Mogliby przychodzić z laptopami i kłaść pendrive’a. Może to już będzie za następnym pobytem.

Wyobraziłam sobie ziewającego Romea z karteczką, którą wrzuca Julii na balkon. A ona mu, myk, karteczkę z balkonu, to on jej w kościele karteczkę w kok. To ona mu karteczkę w brewiarzyk. Ani słowa i żadnych czułości i potem samobójstwo. Też cool.

Swoją drogą, wydaje mi się, że młodzi Amerykanie i Afroamerykanie wyważyli otwarte drzwi i wynaleźli popularny w XIX wieku flirt towarzyski, polegający na rozdawaniu karteczek z numerowanymi zdaniami na tematy śliskie. Kawaler dawał pannie karteczkę i mówił: „Numer siedem”, a ona mu karteczkę i do przeczytania numer piętnaście. I ha, ha, ha! Dziewica purpurowa.

Następnym razem wzięłam karteczki, idąc w inne kultowe miejsce. Cała na czarno, odświeżyłam niemiłe wspomnienia, żeby mieć odpowiednią minę, przygładziłam bródkę. Poprawiłam kolczyki w pępku. Wyłączyłam komórkę, bo używają jej tylko matki nieletnich na wszelki wypadek, niańki i hydraulicy, choć cena półdarmo.

Już na rogu wiedziałam, że ściema, choć słowo to bardziej pasowało do poprzedniego wieczoru. Wchodzimy. Piękne południowoamerykańskie klimaty. Tango argentyńskie. Nikogo powyżej czterdziestki. Czerwone szpilki, rozcięte spódnice, goście w białych koszulach. Pełen – jak to się mówi – wypas. Tańczą tango parami przytuleni jak pradziadkowie.

Jedno wspólne z wczorajszym grobowcem – na stolikach cosmo z limonką. Cool.

Damski bokser

Jest to pierwszy felieton, który nie ma nic wspólnego z autopsją, bo instynktownie chyba unikałam zetknięcia się z cudownym zjawiskiem zwanym „damski bokser”, ale większości koleżanek się to nie udało.

O ile nie jest to zapijaczony denaturatem menelio, niewiedzący, o co chodzi, lub też nabombiony drwal spod Pisza, jest to normalnie, spokojnie wyglądający facet, często prawnik albo inny godny zaufania zawodowiec. Można go rozpoznać po tym, że na początku znajomości jest milszy, niż przewiduje ustawa, i zgodny jak baranek. Gdy się uważnie przyjrzeć, zastanowić może pewne kompleksiarstwo, przejawiające się w ciągłym staraniu się o uwagę i podkreślanie swojej ważności, ale to ogólnie akceptowana cecha męska.

Kto by się jednak na początku romansu zajmował takimi dyrdymałami. Nawet historie o znienawidzonej mamusi bawią nas do łez. Pewnie nieborak przesadza, bo każdy facet mamusię swą kocha i uważa za najładniejszą w miasteczku rodzinnym. Nam też prawi komplementy i zachowuje się jak wilk przebrany za babcię Czerwonego Kapturka. Niby cwany krzyżak damski bokser rozwija swą pajęczynę obietnic i drogich prezencików. Uwaga, w większości podróbek, ale nigdy się nie przyzna.

Czasami słychać w jego historyjkach nieproporcjonalne pomruki wściekłości, ale przecież nasza miła przytulanka ma prawo troszeczkę się pozłościć, tak ciężko pracuje.

W miarę upływu czasu rozwija się wątek picia. Zaakceptowany bez skrępowania wali drinki jeden za drugim. Zaczyna podnosić głos, czepiać się drobiazgów i nie zgadzać się z żadnymi poglądami. To ostatnia sekunda, żeby zwiać i to daleko. Następny etap to tak zwane limo, czyli podbite oko, albo złamana nóżka, bo jak bokser raz walnie, nie przestanie, choć będzie przepraszał na kolanach, wręczając kolejne podróbki.

Niektórzy są tak sprytni, że powstrzymują się z boksowaniem aż do ślubu. Wtedy gorzej, bo policja chroni rodzinę, nawet z wybitymi przez męża i tatusia zębami. Lepiej być osobą obcą, bo wtedy jest szansa, że radiowóz nas uratuje, a znajomi pomogą się odseparować od zidiociałej bestii.

Istnieją instytucje, do których może pójść ofiara przemocy, ale kiedyś trzeba wrócić do domu, gdzie w narożniku siedzi dyszący zawodnik i następna runda, a potem już tylko szpital. Kiedyś brałam udział w programie radiowym o damskich bokserach. Swoją drogą, chyba powinno się ich nazywać bokserami męskimi, ale to niech rozstrzygnie boski językoznawca – profesor Bralczyk.

Dzwoniły różne ofiary, głównie żony, i prześcigały się w wymienianiu swoich urazów, aż tu nagle facet, a bardziej sądząc z głosu chłopina, zachlipał w słuchawce. Były ze mną znane bardzo poważne autorytety damskie w sprawach domowej przemocy, ale wszystkie nie wytrzymały i ryknęły śmiechem. Puszczono prędko stosownie wesołą piosenkę, po czym nieborak dalej snuł swoją straszną historię o damskiej bokserce, swej dwa razy większej żonie. „Nareszcie” – pomyślałyśmy w duchu i słuchałyśmy zafascynowane. Otóż żona faceta lubiła się napić w drodze z pracy do domu i to sporo. Mąż, słysząc jej dudniące złowieszczo kroki na korytarzu, chował się, ale zawsze nieskutecznie, i dostawał zwyczajowe lanie, często połączone z utratą zęba lub włosów, nie mówiąc o siniakach. Zapytany oświadczył, że żona na trzeźwo przepraszała i nigdy nie bywała agresywna. Identycznie jak moi ulubieńcy – damscy bokserzy, którzy piorą baby tylko po pijaku.

– Więc różnica płci nie jest aż tak duża – stwierdziłyśmy optymistycznie i zaproponowałyśmy męskiej ofierze pójście na policję. Ożywił się, potem zachlipał i oznajmił, że był kilkakrotnie, ale policjanci strasznie się z niego śmieli i powiedzieli, żeby sam załatwił swoje porachunki.

Tu popłynęła wstrząsająca historia o tym, jak się napił i zasadził na schodach. Druga opowieść o pobycie w szpitalu ze złamanym udem też była interesująca, a szczególnie wątek żony z kompotem, czekającej niecierpliwie na wypisanie męża. Specjalistki były w siódmym niebie, a ja stwierdziłam, że czekała na powrót ofiary, i tylko ja miałam rację. Płaczący już bez skrępowania mąż ofiara powiedział, że pierwsze ciosy padły już na podwórku, a potem wrócił na oddział na dalsze tygodnie.

I co? Gdyby to przydarzyło się kobiecie, nikt by się nie dziwił, ale facet bity przez żonę? Zaczęłam wypytywać przyjaciółki, oczywiście nie te bite, ale lubiące się napić.

Intuicja mnie nie zawiodła, skłonne były zawsze przylać partnerowi i nie zamierzały rezygnować. Nawet zapewniały, że niektórzy mężczyźni to uwielbiają i uważają za przejaw uczucia, ale wstydzą się przyznać. Mąż mojej koleżanki, gdy poprosił o policzek, ale mocny, w trakcie szałów miłosnych stracił ząb, bo żona nie zdjęła obrączki.

Niezbadane są preferencje seksualne i jestem za eksperymentowaniem, ale radzę uciekać przed bokserami i damskimi, i męskimi, bo dentyści i chirurdzy plastyczni są coraz drożsi, a jest mnóstwo innych sportów ekstremalnych.

Dziadzia-dzidzia

Z badań wynika, że mój męski czytelnik ma od dwudziestu pięciu do czterdziestu pięciu lat. Nie ma danych co do wieku czytających mnie kobiet, ale jest ich tyle co facetów, dlatego napiszę dla nich ostrzegająco o dziadzia-dzidzi, zjawisku przyrody występującym na całym świecie, nawet u Papuasów w tykwach na przyrodzeniu. Chodzi o specjalny okaz osobnika męskiego, który do ostatniej chwili nie puszcza wioseł i płynie kajakiem młodości po wodach Styksu. Osoby, które zapomniały, co to jest ten Styks, mogą sprawdzić w Internecie.

Dziadzia-dzidzia jest odmładzającym się starowiną koło sześćdziesiątki, któremu wydaje się, że eliksirem młodości jest kabriolet, willa w Konstancinie albo penthouse z tarasem wysypanym chińskimi otoczakami, po którym snuje się na żylastych nóżkach widocznych spod markowych szortów, przecierając flanelką niepotrzebnie dwuosobowe jacuzzi. Ten typ, coś w rodzaju współczesnego Fausta, który sprzedał diabłu duszę za młodość, jest niereformowalny. Zjada pesel, oszukuje przy podawaniu wieku nawet u lekarza geriatry, krąży dookoła luster i szyb wystawowych, skąd patrzy na niego dwudziestolatek. Lubi też czochrać się po siwej piersi, której nie depiluje, bo tak robią tylko pedały. Polak, potomek Krzywoustego, nie goli się nigdzie poza twarzą, czasem też wąsik resztką farby pomazany zostawi. Nie lubi też podgolonych laseczek, bo co kępa, to kępa, nawet wisi o tym obraz Courbeta w paryskim Musée d’Orsay. Znowu odsyłam do Internetu – warto, bo wszystko jak na dłoni.

Idealną partnerką dla tego kuriozum byłaby dzidzia-piernik – jego damski odpowiednik, ale dziadzia-dzidzia nie po to farbuje po kryjomu wąsik i resztkę włosów, w zależności od koloru macierzystego na bakłażan lub zielono, żeby dofinansowywać czterdziestoletnią staruszkę w klapkach z obcasem w kształcie ucha filiżanki. On chce kochać i być kochany jak za Gierka, kiedy był misterem kempingu nad Zalewem Zegrzyńskim. W solarium z powodu brzucha z trudem obserwuje swoje strzeliste niegdyś uda i przypomina dosiadające ich koleżanki ze studiów. Nie omija żadnego lustra, w którym odbija się jako zadowolona wędzona panga w białym podkoszulku zalotnie opinającym bębenek. Jego logo są cudaczne młodzieżowe stroiki. Bluzy z kapturkiem, który, chichocząc, wkłada na główkę podczas wieczornych spacerów. O ile kapturek czarny – wygląda jak mnich z horroru, jeżeli biały – jak stary Teletubiś. Stroju dopełniają dresowe bluzy i spodnie bojówki, w których przypomina rumuńską uciekinierkę w ciąży. Jeśli chce wypaść szczególnie młodzieńczo, nosi kolorowe pastelowe koszulki z krótkim rękawem, czasem zalotnie sznurowane jak gorsecik rozpustnej karczmarki. W ogóle emanuje gierkowską erotyką, a całość uzupełnia kosztowne auto drugiej młodości z oryginalną rejestracją typu: WW FUCKER, WF TAKEME czy proste, ale wzruszające: WA LOVEME. Ponieważ mało kto zna angielski – wrażenie średnie, a można by po polsku: WW DZIADZIA, WF PROSTATA, WA DUPEK czy WO DAJMI i tak dalej.

Dziadzia-dzidzia uważa te wszystkie makabry za swoje atuty i lubi pokrytykować laseczki z kolegami z klasy. Nawet na imprezach „Playboya” nie jest dla niego idealnie. Ostatnio stałam obok dwóch strzaskanych na heban dziadzia-dzidzi i usłyszałam, że króliczki nie mają idealnych pośladków, biusty słabe, a jedna to nawet miała za małe oczy. Komentator też, ale czerwień spojówek ocieplała wizerunek i pięknie kontrastowała z zielenią resztek włosków. Bębenek opięty różową koszulką falował z oburzenia pod megamarkową marynarką z lnu kaukaskiego. Jego kolega, ufarbowany chałupniczo na rudo, był fanem wąskich talii, co podkreślił eleganckim powiedzonkiem z czasów Gomułki: „Wąska w pasie dobrze pcha się”. Co prawda, to prawda. Ciekawe, jak pcha się takiego staruszka? A może się niepotrzebnie czepiam? W końcu staruszek stulecia, wybitny aktor, poślubił ostatnio laseczkę o sześćdziesiąt lat młodszą, która bezinteresownie go pokochała, choć – prawdopodobnie – nie nosił nigdy sweterków z kapturkiem.

Dziewic

Nigdy nie wiadomo, kiedy zrobi się ciekawie. W prestiżowej ambasadzie zebrali się artyści i rozmowa zeszła do labiryntu seksu. Nagle kolega czterdziestolatek, ni z tego, ni z owego, zwierzył się zniesmaczony, że pewna laska w czasie seksu zaproponowała, żeby jej „dał po mordzie”.

Zapytaliśmy, czy posłuchał, a on spojrzał na nas z obrzydzeniem i zapewnił, że nigdy kobiety nie uderzył. Panie posmutniały, panowie patrzyli z niedowierzaniem i posypały się pytania. A czy może zamiast woli po pupie? Nie! A związać krawatem? Nie! Przykuć kajdankami do kaloryfera? A do wezgłowia łóżka? A brutalnie zmusić do seksu oralnego? Może lekko pokaleczyć, przypalić albo zawiązać oczy? A jakby tak laska jemu to samo zrobiła? A pejczem? A skórzana maska? A stringi nabijane ćwiekami?

Chłopina skulił się jak krewetka w woku. Niewinne oczy patrzyły na nas zdumione. Po czym oświadczył, że chyba żartujemy, bo nikt nie robi takich świństw, a on ma pewność, że kobiety nienawidzą brutali. Ręce nam opadły, aż się wino wylało. Uważaliśmy go za dżentelmena, tu wyszła z niego nieużyta kanalia. Kontynuowaliśmy rozmowę w barze. Kolega dziewic poszedł z nami i wysłuchiwał opowieści o seksualnych ściemkach.

Następnego dnia milczał. Wchodziła w rachubę depresja. Koleżanka seksuolog, do której zadzwoniłam, nie wykluczała, że już nie mam kolegi.

Postanowiłam, celem rozładowania sytuacji, wysłać mu do pracy bukiet czerwonych róż, bo czym, jak nie tym, przeprosić konserwatystę.

Bóg czuwał i pozwolił mi oszczędzić kilka stów. Zadzwonił po dwóch dniach i poprosił o konsultację. Zaczął od tego, że po nadużyciu wymyśliliśmy te potworne historie, bo on zna kobiety i wie, co lubią, na przykład żeby im mówić o sobie. – Bo to buduje bliskość – dodał nieszczęsny.

Odpadłam, bo przypomniałam sobie jego historyjki o dzieciach z poprzednich małżeństw, ale myślałam, że są przeznaczone dla starej przyjaciółki, a nie nowiutkich lasek w jacuzzi.

Myliłam się, z miną tonącego poprosił o kilka rad, bo wszyscy widzieliśmy, że mu się – biedakowi – nie układa z kobietami, a jak tak, to góra raz.

Wydanie polskie:

Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa

ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41-42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Tekst i rysunki: Hanna Bakuła

Redakcja i korekta: erte

Okładka: Maciej Szymanowicz / www.maszynowicz.com

Redaktor prowadzący: Małgorzata Zemsta

Redaktor techniczny: Mariusz Teler

Skład i łamanie: Hanna Szeliga-Czajkowska

Copyright for text and drawings © 2014 Hanna Bakuła

Copyright for Polish edition © 2014 Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa. All rights reserved.

Rysunek na okładce: Hanna Bakuła

Zdjęcie na okładce: Tarantula

ISBN 978-83-7778-680-2

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach do przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl