PIERWSZA

OLIMPIADA SZACHOWA

LONDYN 1927

Krzysztof Puszczewicz

Wydanie pierwsze 2012 (#PL 1.2-2012)

© Krzysztof Puszczewicz, Wrocław 2012. Wszelkie prawa zastrzeżone do niniejszej publikacji oraz do serii „Wielka Księga Olimpiad Szachowych”.

© Wszelkie prawa do wersji elektronicznej posiada Comrel, www.comrel.pl, e-mail: comrel@comrel.pl

Oficjalna strona internetowa serii olimpiad:  http://chess.comrel.pl

Projekt okładki: Sebastian Paszkiewicz. Wykorzystano ilustrację „Central Hall, Westminster”, za uprzejmą zgodą Darvill’s Rare Prints, DarvillsRarePrints.com

ISBN 978-83-63647-01-8

Spis treści

Wstęp autora

I Olimpiada

Zestawienia drużyn

Runda III

Seria Olimpiad

"Wielka Księga Olimpiad Szachowych" – poczynając od 1927 roku – opisuje kolejne rozgrywane zawody olimpijskie. Dotychczas w serii ukazały się następujące pozycje (oznaczone jako X):

Miejsce gry

Rok

X

Londyn

1927

–

Haga

1928

–

Hamburg

1930

–

Praga

1931

–

Folkestone

1933

–

Warszawa

1935

–

Monachium

1936

–

Sztokholm

1937

–

Buenos Aires

1939

–

Dubrownik

1950

–

Helsinki

1952

–

Amsterdam

1954

–

Moskwa

1956

–

Monachium

1958

–

Lipsk

1960

–

Złote Piaski

1962

–

Tel Awiw

1964

–

Hawana

1966

–

Lugano

1968

–

Siegen

1970

–

Skopje

1972

–

Nicea

1974

–

Hajfa

1976

–

Buenos Aires

1978

–

La Valletta

1980

–

Lucerna

1982

–

Saloniki

1984

–

Dubaj

1986

–

Saloniki

1988

–

Nowy Sad

1990

–

Manila

1992

–

Moskwa

1994

–

Erewań

1996

–

Elista

1998

–

Stambuł

2000

–

Bled

2002

–

Calvia

2004

–

Turyn

2006

–

Drezno

2008

–

Chanty Mansijsk

2010

„Sukces nigdy nie jest efektem słomianego zapału, tu trzeba przejść przez prawdziwy ogień.”

James Madison

Wstęp autora

Kiedy w latach 70-tych poprzedniego stulecia rozpocząłem wielką przygodę z szachami, nie wiedziałem, że będzie ona trwała przez całe moje życie. W tamtych czasach 64 pola wydawały się oferować nieograniczone wręcz możliwości intelektualnej rozrywki i pozwalały oderwać się od typowych polskich problemów okresu „żelaznej kurtyny”. Wielka pasja, z jaką oddałem się zgłębianiu tajników gry, stała się motywacją do uczestniczenia we wszystkich szachowych wydarzeniach, jakie wówczas miały miejsce. Na moje szczęście, królewska gra cieszyła się sporą popularnością, poświęcano jej wiele uwagi w życiu kulturalnym i odpowiednio celebrowano w mediach. W poczuciu kronikarskiego obowiązku, a także kierowany głodem wiedzy, gromadziłem wszelkie dostępne materiały szachowe – prasę krajową i zagraniczną, książki, broszury, artykuły, sprawozdania, informatory turniejowe, itp. Systematycznie przez wiele lat przeznaczałem ograniczone środki finansowe na kompletowanie brakujących egzemplarzy starych roczników gazet szachowych i zakupy w przeróżnych antykwariatach. Nie przeczuwałem wówczas, że po wielu dekadach to archiwum stanie się fundamentem dla realizacji mojego wielkiego marzenia – spisania Wielkiej Księgi Olimpiad Szachowych.

Pomysł olimpijskiego dziejopisarstwa nie jest sam w sobie zupełnie oryginalny. Wydano dotychczas wiele interesujących publikacji opisujących przebieg różnych olimpiad szachowych. Można chociażby wspomnieć o Olimpiadach Szachowych Gawlikowskiego, Pięciu Szachowych Olimpiadach Turowa, czy też liczne sprawozdania kapitanów zespołów z uczestnictwa w tej wielkiej imprezie, umieszczane corocznie w znanych europejskich periodykach szachowych. Jakiż zatem argument przemawia za tym, by podjąć trud ponownego opisu zmagań olimpijskich? Okazuje się, że motywów do stworzenia kolejnej pozycji jest aż nadto. Pozwolę sobie wymienić jedynie te najważniejsze.

1. Nie istnieje jedno kompendium.

Dostępne obecnie wydawnictwa traktujące o wydarzeniach olimpijskich są rozproszone i wzajemnie niespójne. Brakuje syntetycznego podsumowania i połączenia faktów, które nadają rozgrywkom szerszego znaczenia i śledzą losy zawodników z perspektywy wielu występów.

2. Nowe informacje w sieci Internet

W sieciowych archiwach pojawiły się zupełnie nowe treści, zdjęcia i ilustracje, które istotnie wzbogaciły dotychczasową wiedzę o szczegółach przebiegu olimpiad – zwłaszcza tych starszych. Warto wspomnieć, że w latach 90-tych udało mi się pozyskać unikalne, historyczne materiały, które były publikowane tylko przez pewien krótki czas na lokalnych i amatorskich stronach internetowych – dziś już niestety niedostępnych.

3. Zapisy partii – błędy, braki, białe plamy…

Można zaryzykować stwierdzenie, iż dość ograniczoną dociekliwością szachową wykazywali się dotychczasowi kronikarze olimpijscy . Gdyby chcieć odtwarzać ruchy wg zapisów partii zgromadzonych w oficjalnych bazach, okazałoby się, że często jest to niemożliwe z powodu zawartych w nich błędów i  braków. Co gorsze, pomyłki te są powielane w kolejnych publikacjach drukowanych i cyfrowych – tworząc tym samym błędne standardy. Nadeszła pora, by je skorygować. W Księdze Olimpiad szachowych wszystkie dostępne teksty partii zostały odtworzone, poprawione i uzupełnione. Często wymagało to docierania do unikalnych źródeł informacji, nawiązywania bezpośrednich kontaktów z Olimpijczykami, trenerami lub świadkami rozgrywek.

4. Próby odtworzenia emocji tamtych dni?

Zrozumienie olimpijskiej atmosfery jest prostsze, jeśli obserwuje się ją z perspektywy bieżących wydarzeń, albo kiedy ogląda się reportaże telewizyjne i zdjęcia w wysokiej rozdzielczości. I choć najstarsze olimpiady pozbawione są takich materiałów, to istnieje sposób, by poczuć sportowe emocje tamtych dni. W historycznej podróży Olimpiad Szachowych, odtwarzane są – runda po rundzie – kolejne partie i mecze. Ich przebieg bezpośrednio rzutuje na sytuację w tabeli i pozwala wyobrazić sobie rosnące napięcie, konsekwencje porażek, pokazuje ucieczki i pościgi liderów, wielkich przegranych i niespodziewanych zwycięzców.

Wielka Księga Olimpiad Szachowych to spójna wizja treści, oparta na kompilacji oraz korekcie wszelkich dostępnych informacji, które udało się pozyskać. Wśród najważniejszych źródeł danych, z których korzystano przy rekonstrukcji Olimpiad były m.in.:

- publikacje i wydawnictwa drukowane: „5 Olimpiad Szachowych” – Turow, „Olimpiady Szachowe” – Gawlikowski, „Szachowa Olimpiada” – Gross, „Dykteryjki i ciekawostki szachowe” – W. Litmanowicz,

- czasopisma: Szachy, Szachista, Magyar Sakkelet, 64, Szachmatnyj Biuletień, Szachmaty w ZSRR, Międzynarodowy Kurier Szachowy, Ceskoslovensky Sach i wiele innych,

- archiwa internetowe: portale federacji szachowych (wykorzystano m.in. niedostepne już archiwa ZSRR, Jugosławii i NRD), blogi szachistów, zestawienie Olimpiad Bartelskiego,

- informacje pozyskiwane od osób indywidualnych: m.in. Tadeusz Lissowski, Andrzej Filipowicz, Mirosława Litmanowicz, Joanna Dworakowska.

Praca nad Wielką Księgą Olimpiad Szachowych trwa nieprzerwanie od ponad 10 lat, lecz dopiero teraz jej postać dojrzała do publikacji. Serię rozpoczyna najstarsza oficjalna Olimpiada, rozegrana w 1927 roku w Londynie. W dalszej kolejności będą prezentowane zawody w porządku chronologicznym. Kronika obejmuje także rozgrywki olimpijskie kobiet.

Zdecydowałem się uatrakcyjnić książki diagramami partii, i to nie tylko tych ukazujących piękno kombinacji i siłę gry, ale także podkreślających dramaturgię przełomowych wydarzeń na szachownicy i poza nią. Wszystkie zamieszczone partie wzbogaciłem o nazwy debiutów. Szczególną dbałość wykazałem w kwestii poprawnej, polskiej pisowni nazwisk graczy, choć nie zawsze było to proste i jednoznaczne w dostępnej krajowej literaturze. Każda Olimpiada zawiera kompletne informacje dotyczące drużyn, zawodników oraz przedstawia przekrojowe statystyki drużynowe oraz indywidualne.

Olimpiady Szachowe zdecydowałem się wydawać w formie cyfrowej, aby obniżyć koszty ich produkcji, a tym samym koszty zakupu przez Czytelnika. Liczę na to, że dostęp do komputerów, tabletów, czytników e-książek czy urządzeń mobilnych jest dziś już na tyle szeroki, iż nie zawęzi kręgu zainteresowanych odbiorców. Życzę przyjemnej lektury!

Krzysztof Puszczewicz,

Wrocław 2012

I Olimpiada

Londyn, 18 – 30 lipca 1927r.

W lipcu 1927 roku, w Londynie, została rozegrana pierwsza oficjalna Olimpiada Szachowa! Poprzednia, która miała miejsce w Paryżu w 1924 roku, nie została uznana przez FIDE za oficjalne drużynowe mistrzostwa świata, ponieważ obowiązywał tam zakaz startu szachistów zawodowców.

Mimo stosunkowo małych środków finansowych na cele organizacyjne „Turnieju Nacji” (zaledwie 2000 funtów!) do Anglii przyjechało wielu znanych szachistów. Do tych najsławniejszych należeli: Mieses, Tarrasch, Maroczy, Grünfeld, Kostić, Reti oraz 26- letni Euwe, który osiem lat później został mistrzem świata! Ostatecznie w Londynie wystartowało 16 ekip – jedna z Argentyny i  15 z Europy. Z powodu zbyt późnego wysłania zgłoszenia, rygorystyczni organizatorzy nie dopuścili do udziału USA i Polski. Dużą rolę odegrały także trudności finansowe, bowiem młody Polski Związek Szachowy miał problemy z pozyskaniem na czas odpowiedniej sumy pieniężnej.

W 1927 roku za najwybitniejszych szachistów uchodzili: Capablanca (ówczesny mistrz świata!), Alechin, Nimzowitsch, Vidmar, Spielmann i Marshall. W drugiej kolejności wymieniano Bogoljubowa i Laskera. Niestety, żaden z nich w I Olimpiadzie nie zagrał. Z kolei występ Tarrascha był zakończeniem jego kariery turniejowej (miał wówczas 65 lat).

Olimpijskie boje miały miejsce w „Westminster Central Hall”. Tylko sześć ekip zameldowało się w pełnych składach (4 zawodników + 1 rezerwowy). Tempo gry było szybkie: 1,5 godziny na pierwsze 30 posunięć oraz 0,5 godziny na każde następne 10. Grano 3 pełne rundy w 2 dni! Siedemdziesięciu zawodników rozegrało w sumie 480 partii.

Za głównego faworyta uchodził zespół węgierski. W drugiej kolejności wymieniano Czechosłowację, Niemcy, Austrię, Anglię i Jugosławię (mimo braku Vidmara!).

Ilość zespołów była niewielka, zatem oczywiste było zastosowanie systemu „każdy z każdym”. Wynik losowania ustalił następujące numery startowe: 1. Argentyna, 2. Belgia, 3. Szwecja, 4. Niemcy, 5. Szwajcaria, 6. Finlandia, 7. Holandia, 8. Węgry, 9. Jugosławia, 10. Francja, 11. Austria, 12. Anglia, 13. Włochy, 14. Dania, 15. Czechosłowacja i 16. Hiszpania.

Na Olimpiadzie w Londynie, i jeszcze dwóch następnych, zawodnicy mogli grać na dowolnej szachownicy! Zespół niemiecki, był jedyny (!), grający niezmiennie w kolejności Tarrasch – Mieses – Carls – Wagner.

18 lipca 1927 roku, o godzinie 14.30 rozpoczęła się I runda!

Fot. - Sala gry I Olimpiady w Londynie (źródło: http://www.olimpbase.org)

Zestawienia drużyn

W Pierwszej Olimpiadzie wzięło udział 16 drużyn. Poniżej wszystkie zespoły w porządku alfabetycznym wraz ze składami:

Nr

Kraj
Skład drużynowy

1

Anglia

(Imperium Brytyjskie)

Atkins

Yates

Thomas

Michell

Spencer

2

Argentyna

Grau

Rivarola

Nogues

Palau

3

Austria

Grünfeld

Lokvenc

Kmoch

Wolf

Gruber

4

Belgia

Koltanowski

Censer I.

Louviau A.

Censer M.

5

Czechosłowacja

Reti

Gilg

Hromadka

Pokorny

Prokeš

6

Dania

Krause

Norman–Hansen

Andersen

Ruben

7

Finlandia

Czepurnow

Rasmusson

Heilimo

Terho

8

Francja

Cheron

Muffang

Renaud

Betbeder Matibet

9

Hiszpania

Golmayo

Marin

Vilardebo

Soler

10

Holandia

Euwe

Weenink

Kroone

Te Kolste

Schelfhout

11

Jugosławia

Kostić

Vuković

Asztalos

Kalabar

12

Niemcy

Tarrasch

Mieses

Carls

Wagner

13

Szwajcaria

Johner

Naegeli

Zimmermann

Grob

Michel

14

Szwecja

Nilsson

Nyholm

Jacobson

Stoltz G.

15

Węgry

Maroczy

Nagy

Vajda

Havasi

Steiner A.

16

Włochy

Rosseli del Turco

Monticelli

Romih

Sacconi

Szkic budynku Westminster Central Hall

(© Darvill’s Rare Prints, DarvillsRarePrints.com)

Runda III

„Argentyna zaskakuje siłą gry!”

Wyniki III rundy:

Węgry

3,0 : 1,0

Austria

Holandia

1,0 : 3,0

Anglia

Szwajcaria

1,5 : 2,5

Dania

Niemcy

1,5 : 2,5

Czechosłowacja

Szwecja

1,5 : 2,5

Argentyna

Jugosławia

3,5 : 0,5

Francja

Finlandia

1,0 : 3,0

Włochy

Belgia

2,0 : 2,0

Hiszpania

W III rundzie Węgrzy pewnie pokonali Austrię i zwiększyli swoją przewagę nad Argentyną do 1 p. Ta ostatnia kontynuowała dobrą passę wygrywając minimalnie ze Szwecją. W takim samym stosunku Czechosłowacja pokonała Niemcy oraz Dania Szwajcarię. W jedynej rezultatywnej partii tego spotkania Norman-Hansen zmusił do kapitulacji Michela zadając mu jedyną porażkę. Anglia wygrała trzy partie z Holandią. Przegrał tylko Yates, ale… z samym Euwem! Włochy wykorzystały swoją szansę i wygrały z outsiderem Finlandią także 3:1. Jugosławia rozgromiła Francję oddając jej tylko pół punktu!

W meczu drużyn zajmujących ostatnie pozycje w tabeli, Belgii i Hiszpanii, we wszystkich partiach podpisano remisy.

Stan po III rundzie:

Miejsce

Kraj

Punkty

1

Węgry

10,0

2

Argentyna

9,0

3

Anglia

8,0

4

Dania

7,5

5 – 6

Włochy i Czechosłowacja

7,0

7

Jugosławia

6,5

8 – 9

Szwecja i Austria

6,0

10

Niemcy

5,5

11 – 12

Francja i Holandia

4,5

13

Szwajcaria

4,0

14 – 16

Hiszpania, Belgia i Finlandia

3,5

Wybrane partie III rundy:

27. Obrona sycylijska [B41]

Jacobson (Szwecja) – Nogues (Argentyna)

1.e4 c5 2.Sf3 e6 3.d4 cd4 4.Sd4 a6 5.c4 Sf6 6.Sc3 Hc7 7.a3 b6 8.Ge2 Ge7 9.0–0 Gb7 10.Hd3 0–0 11.Ge3 d6 12.f4 Sbd7 13.Sb3 Wfd8 14.Wad1 Wab8 15.Kh1 Gc6 16.Sd2 Sc5 17.Hc2 Hb7 18.Gf3 d5 19.cd5 ed5 20.ed5 Sd5 21.Sd5 Gd5 22.Gd5 Wd5 23.Sf3 Wbd8 24.Wd5 Hd5 25.b4 Sd7 26.Wd1 He6 27.Gf2 a5

28.f5 Hh6 29.Hc7 Sf8 30.Wd8 Gd8 31.Hd8 Hc1 32.Sg1 i czarne poddały się.

28. Obrona słowiańska [D13]

Palau (Argentyna) – Stoltz (Szwecja)

1.Sf3 d5 2.d4 Sf6 3.c4 c6 4.cd5 cd5 5.Sc3 Sc6 6.Gf4 e6 7.e3 Gd6 8.Gd6 Hd6 9.Gd3 0–0 10.Wc1 e5 11.de5 Se5 12.Se5 He5 13.0–0 Sg4 14.g3 Hh5 15.h4 He5 16.Sd5 Ge6 17.Sf4 Wad8 18.Se6 He6 19.He2 Se5 20.Ge4 Wd7 21.Wfd1 We7 22.a3 Kh8 23.Gd5 Hf5 24.Hc2 Hf6 25.Gg2 Sg4 26.He2 Sh6 27.Hd2 Sf5 28.Hb4

28. … g5 29.Gh3 Sg7 30.Wd6 He5 31.hg5 Hg5 32.Wd7 Wfe8 33.We7 He7 34.He7 We7 35.Wc8 Se8 36.Kf1 Kg7 37.Ke2 Sd6 38.Wc2 b6 39.Wd2 Sc4 40.Wd4 Wc7 41.Wd7 Wc6 42.Gg2 Wd6 43.Wd6 Sd6 44.Kd3 Kf6 45.Kd4 Ke6 46.Gh3 Ke7 47.Kd5 h6 48.e4 f6 49.Gf1 Kd7 50.Gh3 Ke7 51.Gf1 Kd7 52.f3 Sf7 53.f4 Sd8 54.Ga6 Ke7 55.e5 fe5 56.Ke5 Sc6 57.Kf5 Kf7 58.Gc4 Kg7 59.Ke6 Sd4 60.Ke5 Sf3 61.Ke4 Sd2 62.Kd4 Kf6 63.b3 h5 64.Ke3 Sb1 65.Ge2 Sa3 66.Gd3 Ke6 67.Kd4 a5 68.f5 Kf6 69.Kd5 b5 70.Kc5 Ke5 71.Kb6 a4 72.b4 Sc4 73.Kb5 Sb2 74.Gb1 a3 75.Kc6 Sd3 76.b5 Sb4 77.Kc5 Sd5 78.Kc4 Sb6 79.Kb3 Kd4 80.f6 Sd7 81.f7 i czarne poddały się.

29. Obrona Słowiańska [D12]

Carls (Niemcy) – Hromadka (Czechosłowacja)

1.c4 c6 2.d4 d5 3.Sf3 Sf6 4.e3 Gf5 5.cd5 cd5 6.Hb3 Hb6 7.Hb6 ab6 8.Sc3 Sc6 9.Se5 Gd7 10.Sd7 Kd7 11.Gb5 e6 12.0–0 Gb4 13.Gd2 Wa5 14.Gd3 Wha8 15.a3 Gc3 16.Gc3 W5a7 17.f3 g6 18.Wac1 Se8 19.Wc2 Sd6 20.g4 b5 21.e4 Sc4 22.We2 Sa3

23.f4 Sc4 24.f5 gf5 25.gf5 Wg8 26.Kh1 de4 27.fe6 fe6 28.Ge4 Sd6 29.d5 ed5 30.Gd5 Wg6 31.Gf6 Wa8 32.Gh4 We8 33.Wd2 We3 34.Gg3 Se5 35.Gf4 Wd3 36.Wfd1 Wd2 37.Wd2 Sec4 38.Wd4 Sf5 39.Wd1 Sfe3 40.Ge3 Se3 41.Wd3 Sd5 42.Wd5 Kc6 43.Wh5 h6 44.b4 Wg4 45.Wh6 Kc7 46.Wh7 Kb6 47.Wh6 Ka7 48.h4 Wb4 49.Kg2 Wc4 50.Kg3 b4 51.Wf6 b3 52.Wf1 Ka6 53.h5 Ka5 54.h6 Wc8 55.h7 Wh8 56.Wh1 b5 57.Kf4 b2 58.Ke5 Wh7 59.Wb1 Wh2 60.Kd4 Kb4 i białe poddały się.

Fot. - Westminster Central Hall 2006, © Gt-man, źródło: de.wikipedia

30. Partia katalońska [E00]

Prokeš (Czechosłowacja) – Wagner (Niemcy)

1.d4 d5 2.Sf3 Sf6 3.c4 e6 4.g3 Ge7 5.Sc3 0–0 6.cd5 ed5 7.Gg2 c6 8.0–0 Sbd7 9.Hc2 We8 10.b3 Gb4 11.Gb2 He7 12.e3 Sf8 13.Se5 Sg6 14.f4 Sf8 15.Sd1 S6d7 16.a3 Gd6 17.Sf2 f6 18.Sd7 Gd7 19.e4 de4 20.Ge4 Ge6 21.Wfe1 Hf7 22.b4 a5 23.Gc3 ab4 24.ab4 Gb3 25.Hd3 Gd5 26.Hd2 Wa1 27.Ga1 Wa8 28.Gc3 Wa2 29.Hd3 Wa3 30.Hd2 Wa2 31.Hd3 Hh5 32.He3 Ge4 33.He4 Hb5 34.Hb1 Hd5 35.We8 Kf7 36.He1 Se6 37.Wc8 f5 38.Hf1 Hf3 39.Sd1 Hh5 40.Sf2 Hf3 41.Sd1 He4 42.Hh3 Ke7 43.d5

43. … He2 44.Gf6 Kf6 45.Hh4 Kg6 i białe poddały się.

31. Partia hiszpańska [C77]

Norman-Hansen (Dania) – Michel (Szwajcaria)

1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Ga4 Sf6 5.Sc3 d6 6.d4 Gd7 7.d5 Se7 8.Gd7 Hd7 9.0–0 h6 10.Hd3 g5 11.Se2 Sh5 12.c4 Sg6 13.Kh1 Gg7 14.Wb1 0–0 15.Sg3 Hg4 16.Sh5 Hh5 17.Gd2 Sf4 18.Gf4 gf4 19.Sd2 f5 20.f3 Gf6 21.ef5 Gh4 22.Se4 Hf5 23.Wfd1 Ge7 24.b4 b6 25.c5 dc5 26.bc5 bc5 27.Hc4 Gd6 28.Wb7 Wfb8 29.Sc5 Wb7 30.Sb7 Hd7 31.Hc6 Hc6 32.dc6 Kf8 33.Sd6 Wd8 34.h4 a5 35.h5 cd6 36.c7 Wc8 37.Wd6 Wc7 38.Wh6 Wc2 39.We6 Wa2 40.We5 Wa4 41.Wg5 i czarne poddały się. Jedyna porażka Michela w Londynie!

32. Obrona sycylijska [B33]

Monticelli (Włochy) – Czepurnow (Finlandia)

1.d4 c5 2.e4 cd4 3.Sf3 Sc6 4.Sd4 e5 5.Sf3 Sf6 6.Sc3 Gc5 7.Gc4 0–0 8.0–0 h6 9.a3 a6 10.Hd3 d6 11.b4 Ga7 12.h3 b5 13.Gb3 Hc7 14.Wd1 Sd4 15.Sd5 Sd5 16.Gd5 Wb8 17.Wa2 Sf3 18.Hf3 Ge6 19.c3 Wbd8 20.a4 Gd5 21.Wd5 Hc4 22.Wa3 f5 23.ef5 e4 24.Hd1 ba4 25.Ge3 Gb8 26.Hd4 He2 27.Hd2 Hh5

28.f6 He8 29.fg7 Wf6 30.Gd4 Wg6 31.Hf4 a5 32.Wf5 He7 33.Gf6 Wf6 34.Wf6 Hg7 35.Hf5 Wf8 36.Wf8 Hf8 37.Hf8 Kf8 38.Wa4 ab4 39.Wa8 i czarne poddały się.

Fot. - Henry Atkins (Anglia), źródło: http://www.endgame.nl/uk.html

33. Partia hiszpańska [C71]

Euwe (Holandia) – Yates (Anglia)

1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Ga4 d6 5.d4 Gd7 6.Gc6 Gc6 7.Sc3 Sf6 8.Hd3 He7 9.0–0 g6 10.Hc4 Sd7 11.Ge3 ed4 12.Gd4 Se5 13.Ge5 de5 14.Sd5 Hd6 15.Wfd1 Wd8

16.Sc3 Hf6 17.Wd8 Kd8 18.Sd5 Hd6 19.Wd1 Ke8 20.Sg5 Gd5 21.Wd5 Hf6 22.Hc7 Gd6 23.Hd6 i czarne poddały się. Pogromowa partia przyszłego mistrza świata!

Fot. - Uczestnicy I Olimpiady,

od lewej: Euwe (Holandia), Miesies (Niemcy)

34. Partia hiszpańska [C66]

Atkins (Anglia) – Weenink (Holandia)

1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 Sf6 4.0–0 d6 5.d4 Gd7 6.Sc3 Ge7 7.Gc6 Gc6 8.Hd3 ed4 9.Sd4 Gd7 10.b3 0–0 11.Gb2 Ge6 12.Wad1 c6 13.f4 Ha5 14.Se6 fe6 15.Hh3 Wae8 16.He6 Kh8 17.Hh3 Gd8 18.Hf3 d5 19.e5 Sg8 20.He2 Se7 21.Kh1 Sf5 22.g4 d4 23.gf5 dc3 24.Ga1 Hc5 25.Wd3 Ga5 26.He4 Wd8 27.Wd8 Wd8 28.e6 Gb4 29.He5 He5 30.fe5 Kg8 31.a3 Ga3 32.Gc3 We8 33.Wd1 Gf8 34.Wd7 Gc5 35.Wb7 Wd8

36.f6 a6 37.Wg7 i czarne poddały się.

35. Partia hiszpańska [C68)]

Kroone (Holandia) – Thomas (Anglia)

1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Gc6 dc6 5.d4 ed4 6.Hd4 Hd4 7.Sd4 Gd7 8.Gg5 Se7 9.Sd2 Sg6 10.0–0–0 h6 11.Ge3 0–0–0 12.S4b3 b6 13.a4 a5 14.Sd4 Gd6 15.Sc4 Gc5 16.c3 Whe8 17.f3 Se5 18.Se5 We5 19.Wde1 Wee8 20.Gf4 Kb7 21.Ge3 Gd6 22.g4 g5 23.Weg1 c5 24.Sf5 Gf8 25.h4 f6 26.hg5 hg5 27.Wh7 Ga4 28.Gf2 Wd7 29.Wd7 Gd7 30.Se3 Gd6 31.Sd5 Ge5 32.Gg3 Wh8 33.Ge5 fe5 34.Se7 Ge8 35.Wd1 Wh7 36.Sf5 Ga4 37.Wd5 Wh1 38.Kd2 Wh2 39.Kc1 Gb3 40.We5 Wc2 41.Kb1 Wd2 i białe poddały się.

36. Gambit hetmański [D64]

Michell (Anglia) – Te Kolste (Holandia)

1.d4 Sf6 2.c4 e6 3.Sf3 d5 4.Sc3 c6 5.Gg5 Ge7 6.e3 Sbd7 7.Wc1 0–0 8.Hc2 We8 9.cd5 ed5 10.Gd3 h6 11.Gf4 Sh5 12.Ge5 Se5 13.Se5 Sf6 14.0–0 Gd6 15.f4 Gd7 16.Sa4 He7 17.Wfe1 Wad8 18.a3 Gc8 19.He2 Se4 20.Ge4 de4 21.Sc5 f6 22.Sg4 b6 23.Sa4 Hf7 24.Sf2 Gb7 25.Wed1 Hb3 26.Sc3 f5 27.Wd2 We7 28.Wcd1 Ga3 29.Wa1 Gb4 30.Wa7 Gc3 31.bc3 Wa8 32.Wa8 Ga8 33.Wa2 Gb7 34.Hb2 Hc4 35.Wa7 Ga6 36.Wa8 Kh7 37.h3 Gb5 38.Kh2 c5 39.Sh1 cd4 40.cd4 Hc6 41.Wf8 Hd5 42.Sg3 g6 43.Wf6 Wb7 44.Hb4 Hd8 45.We6 Hd7 46.d5 Ga6 47.Sf5 gf5 48.Hf8 Hg7 49.Hf5 Kh8

50.Wg6 Wf7 51.Hh5 Hf8 52.Wh6 i czarne poddały się.

37. Obrona hetmańsko – indyjska [E15]

Nagy (Węgry) – Gruber (Austria)

1.d4 Sf6 2.c4 e6 3.Sf3 b6 4.g3 Gb7 5.Gg2 Hc8 6.0–0 c5 7.Gg5 Ge7 8.Sc3 cd4 9.Sb5 0–0 10.Gf6 gf6 11.Hd4 Sc6 12.Hg4 Kh8 13.Wfd1 Se5 14.Se5 fe5 15.Sd6 Gd6 16.Wd6 Hc7 17.Wad1

17. … Gd5 18.Hh4 f6 19.W1d5 ed5 20.Wf6 Hd8 21.Wf8 Hf8 22.Gd5 We8 23.b4 He7 24.He4 d6 25.a4 Wf8 26.Kg2 Hf6 27.He3 Kg7 28.a5 Kh8 29.h4 Hd8 30.a6 Hc8 31.h5 Hf5 32.c5 dc5 33.bc5 bc5 34.Hc5 e4 35.Hd4 Hf6 36.Ha7 He5

37.h6 e3 38.Hg7 Hg7 39.hg7 Kg7 40.f4 i czarne poddały się.

38. Obrona sycylijska [B21]

Wolf (Austria) – Steiner A. (Węgry)

1.e4 c5 2.d3 Sc6 3.f4 g6 4.c3 Gg7 5.Ge2 b6 6.Gf3 e6 7.Sh3 Sge7 8.Sa3 d5 9.0–0 de4 10.de4 Ga6 11.Hd8 Wd8 12.Wd1 Wd1 13.Gd1 0–0 14.Sf2 e5 15.Gb3 Sa5 16.fe5 c4 17.Gc2 Sec6 18.Gf4 Se5 19.Wd1 Sac6 20.Ga4 f5 21.ef5 Wf5 22.Gg3 Gf8 23.Gc6 Sc6 24.Sc2 Gc5 25.Wd2 Wf8 26.Sd4 Wd8 27.Sf3 Wd2 28.Sd2 Ge3 29.Sf3 Gc8 30.Kf1 Gc1 31.Sd1 Gf5 32.Gd6 Kf7 33.Kf2 Ke6 34.Gf8 Gc2 35.Ke2 Gd3 36.Ke1 Gb1 37.a3 Se5 38.Se5 Ke5 39.a4 Kd5 40.a5 ba5 41.Ga3 Kc6 42.Sf2 Kb5 43.Sg4 Ka4 44.Se5 Kb3 45.Sc6 Gb2 46.Gb2 Kb2 47.Sa5 Kc3 48.g3 Ge4 i białe poddały się.