Kristian Aboner

Atlantologia

* darmowy fragment *

© Copyright by Kristian Aboner 2013
Tekst zgodny z rękopisem autora przepisał Jerzy Przybylski.
Rozdział pt. Księgi których nie ma jest fikcją literacką.
Wszelkie podobieństwa do imion, postaci, nazw instytucji i zdarzeń są
przypadkowe i nie są celowym zamiarem autora.

ISBN 978-83-7564-385-5

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

ZARYS HISTORII ATLANTYDY

Głównym źródłem zawierającym wzmianki o wyspie Atlantydzie pochłoniętej przez morze, pochodzącym ze starożytności są pisma greckiego filozofa Platona, którego twórczość przypada na przełom V/IV w. p.n.e. Ocalałe z zamętu niszczycielskich wojen zapiski ateńskiego myśliciela stanowią dla współczesnych kopalnię informacji. Dzieła, w których opisał metropolię starszą od królestw Sumeru, Egiptu, państw mezoamerykańskich i obszaru subkontynentu indyjskiego, noszą tytuły: Timaios i Kritias. Obok ksiąg natchnionych Starego i Nowego Testamentu należą one do tak zwanych fundamentów tożsamości zachodniej cywilizacji. Przez dziesięciolecia owe pozycje, nazywane również Dialogami, dostarczały bogatej wiedzy o czasach antycznych, które były swego rodzaju „nowym”, wtórnym początkiem rozwoju po epokach, jakie nastąpiły po potopie. Umieszczone w nich mgliste wspomnienia wcześniejszych kataklizmów, wzmianki o przelocie w przestrzeni kosmicznej ciał niebieskich wpływających na życie na planecie i zadziwiająca wiedza o kulistości Ziemi stanowią dowód na wysoki poziom intelektualny starożytnych w wielu dziedzinach nauki. To przekonanie utwierdza fakt istnienia szczątków budowli wzniesionych przez niezidentyfikowane w historycznym katalogu narody. Coraz wyraźniej widać luki w oficjalnej historii świata przyjętej jednomyślnie w dziewiętnastym wieku, gdzie główną przyczyną postępu było doświadczenie, a cenzorem rozum. Pomimo tych przeszkód każde odkryte ruiny wzbudzały nadzieję, że pochodzą one z czasów mitologicznych, z er ogarniętych mrokiem zapomnienia. Metoda uznawania jedynie „wygodnych prawd”, poznanie przez dotyk rzeczy niewidzialnych i analizy prastarych legend wraz z błędną ideą ewolucji gatunków Karola Darwina zaciemniły jeszcze bardziej obraz przeszłości. Wiek XX przyniósł nową interpretację starych podań.

Odkrywana „ponownie” wiedza wcześniejszych populacji i znajdowane w grobowcach inkaskich władców przedmioty o cechach aerodynamicznych – miniaturowe modele samolotów – świadczą o niepodważalnym występowaniu rozwiniętych społeczności, zaludniających glob ziemski w przedpotopowym świecie.

Bezsprzecznymi dowodami na istnienie pradawnych cywilizacji, których historia niknie w pomroce dziejów, są artefakty: „mechanizm z Antikithery” kryjący koła zębate, odpisy map starożytnych pochodzące z epoki Aleksandra Wielkiego, przedstawiające zarys linii brzegowych lądów przed zalaniem wodami uwolnionymi z lodowców, tajemniczy posąg wykuty w skale na płaskowyżu w Gizie, którego wiek datuje się w chwili obecnej na ponad dziesięć tysięcy lat. Zniszczenie Sfinksa przez czynnik wody, a nie przez wiatr potwierdza hipotezę o ogólnoświatowym potopie i umiejętnościach inżynieryjnych ówczesnych plemion. Zagadką trudną do wytłumaczenia są sumeryjskie pieczęcie cylindryczne, przedstawiające układ planet krążących wokół słońca, głównego źródła światła naszej galaktyki. Skąd starożytni mieli taką wiedzę? Ruiny bloków kamiennych, „klocki z brył” z precyzyjnie wykonanymi bruzdami o szerokości sześciu milimetrów z nacięciami otworów odmierzonych w równych odstępach nazywane Puma Punku, brama słońca wycięta z jednego bloku andezytu w Tiahuanaco w Andach, arcydzieło znane jako Kryształowa Czaszka Mitchell – Hedgesa, przeogromna bryła kamienna w kształcie prostokąta określana jako „Kamień Południa”, wbita w podłoże w opuszczonym kamieniołomie w Baalbek oraz konstrukcje piramidalne napotykane na całym świecie uzupełniają długą listę osiągnięć prehistorycznych narodów, jakie wypełniały plan ziemi przed potopem. Zachowane do naszych czasów mity Indian, Greków i ludów obszaru śródziemnomorskiego kryją przekazy burzące oficjalnie przyjętą wersję dziejów ludzkich.

Studiując teksty starożytnych pisarzy, można z całą pewnością natrafić na informacje dowodzące, że przyjęta współcześnie wersja historii odbiega od prawdy. Żaden z szanujących siebie ludzi nie może przyjmować, że ludzkość wywodzi się od ryby, małpy lub z jakiegoś innego organizmu. Jest to niemożliwe choćby z powodu budowy ciała ludzkiego, złożonego wnętrza i sposobu postrzegania rzeczywistości. Konstrukcja organów wewnętrznych przenikających nerwy, biopole i doskonałe proporcje ośrodków funkcyjnych przypominają zsynchronizowany komputer najnowszej generacji. Jest ona ze wszech miar perfekcyjna, mimo występujących zwyrodnień i mutacji. Umysł ludzki, choć wykorzystywany i odkryty w zaledwie kilku procentach, jest mechanizmem zdolnym rozwiązywać procesy zależności chemicznych oraz tworzyć. Wymiar zewnętrzny i wewnętrzny człowieka – a także innych organizmów – potwierdzają, że istoty ludzkie zostały stworzone przez Boga. Ich pojawienie się w sferze ziemskiej okryte jest tajemnicą.

Właśnie Platon powołuje się na dawną tradycję pielęgnującą pamięć o istnieniu boskiej rasy i w swych poszukiwaniach początku pierwszej, poprzedzającej świat starożytny cywilizacji wskazuje na podział czasowy ostatnich lat epoki plejstocenu, gdy doszło do zmian klimatycznych na niespotykaną skalę. Jest wiele hipotez wyjaśniających przyczyny zagłady ludów przedpotopowych. Część badaczy przyjmuje za czynnik sprawczy anomalie pól magnetycznych Ziemi, mających wpływ na przesunięcie biegunów, inni przelot w bliskości planety ciała kosmicznego oraz niezwykle silne erupcje wulkanów na wszystkich kontynentach. Jedno jest pewne. Wielki kataklizm, jaki objął swym zasięgiem cały świat, odmienił w sposób nieodwracalny oblicze ziemi. Antyczne przekazy usilnie podkreślają, że kultury poprzedzające erę śródziemnomorskich cywilizacji uległy całkowitej destrukcji przez czynnik wody. Góry miały zapadać się w odmęty, tworząc nowe doliny, a wyspy poddane naporowi gigantycznych fal zanurzyły się w morzach. Skala zjawiska była niezwykle duża i w pewnym sensie przypominała zagładę zwierząt w erze mezozoicznej. Jednak garstka przedstawicieli gatunku homo archeosapiens przetrwała i pozostawiła na każdej długości i szerokości geograficznej znaki świadczące o dawnych wspaniałych osiągnięciach. Według szacunków naukowców badających sferę biologiczną, około 10 500 roku przed naszą erą wyginęło ponad dziewięćdziesiąt procent gatunków zwierząt. Podana przez Greka data zagłady Atlantydy, daleko wybiegająca poza przyjęte historycznie ramy czasowe, zbliża nas do końca ostatniej epoki lodowcowej oraz do sumy długości lat życia wszystkich potomków Adama, sięgających do patriarchy sprzed potopu.

Dlaczego filozof oraz żydowscy skrybowie usilnie podkreślali taką odległą datę? Zaznaczenie na osi czasu tak rozległej przestrzeni liczbowej musiało mieć niezwykły motyw, niemal nieprzemijającą wartość i mocne przekonanie o prawdziwości obliczeń. Liczba lat podana przez ateńskiego uczonego wzbudza niedowierzanie i niepokój, zważywszy na zbliżenie do oficjalnej wersji „naukowej”, umieszczającej zmiany klimatyczne na świecie w tym przedziale czasowym. To ważny argument, potwierdzający prawdziwość opowieści o zatopionej na oceanie atlantyckim wyspie.

Starszy od Platona o sto lat grecki historyk Herodot w księdze drugiej, noszącej tytuł Dzieje, podaje zadziwiająco podobne wartości liczbowe zbliżające nas do czasu zmiany położenia biegunów na północy i południu. Opisując Egipt, zwrócił uwagę na długość generacji faraonów wynoszącą 11 340 lat! Czerpiąc ze źródeł egipskich, obaj Hellenowie odwołują się do realnego wydarzenia w dziejach ziemi, które miało ogromny wpływ na kształtowanie myśli technicznej i na rozwój cywilizacji. Herodot usilnie podkreśla, że zarówno życie trzystu czterdziestu jeden pokoleń ludzkich, jak i warunki panujące w krainie zasilanej wodami Nilu nie zmieniły się przez wieki, choć informacja o słońcu, które …cztery razy wzeszło nie od zwyczajnej swej strony: gdzie ono teraz zachodzi, skąd dwa razy wzeszło, a skąd teraz wschodzi, tam dwa razy zaszło… (Dzieje, Księga II), sugeruje o czerpaniu wiedzy z jakiegoś zaginionego źródła i znajomości cyklów procesyjnych. Zarówno w opowieści Platona, w Biblii jak i w historycznym almanachu Herodota występuje ten sam wspólny element przekazu: ludzkość pochodzi od Stwórcy, jest boską rasą, zakorzenioną głęboko w sferze duchowej egzystencji, początek zaś odnowy rozproszonych plemion nomadów liczony jest od potopu!

Przychylam się do tezy, że Platon w obydwu księgach opisuje w rzeczywistości jedną z wielu cywilizacji, jakie znikły z powierzchni ziemi w wyniku zmian geologicznych i katastrofalnych powodzi.

Jak wynika z tekstów źródłowych, początek wiedzy o Atlantydzie wywodzi się z egipskiego miasta Sais, ośrodka naukowego i szkoły kartografów, a więc kultury o wiele starszej niż mykeńskie państwo czy też minojska Kreta. Wedle dogmatu uplecionego z elementów niekompletnego zbioru odkryć, około roku 3500 przed naszą erą nastąpił nagły zwrot w dziejach ludzkości, która wychodzi z epoki kamienia łupanego i zasiedla gromadnie obszary przyjazne pod względem klimatu. Rozpoczyna się okres organizacji państwowej. Ludzie budują ośrodki miejskie, miasta-państwa, pojawia się umiejętność tworzenia trwałej sztuki, a młode społeczeństwa koczowników wznoszą się na poziom intelektualny umożliwiający badanie zjawisk zachodzący w przyrodzie. Neolityczni wędrowcy tworzą z olbrzymich bloków skalnych obserwatoria astronomiczne na krańcach północnej Europy. Lud znad Nilu wznosi konstrukcje przewyższające pod każdym względem współczesne stadiony gromadzące ponad sto tysięcy widzów. Używa techniki umożliwiającej precyzyjne przecinanie brył z kamienia, a plemiona obszaru żyznego półksiężyca tworzą narodowe eposy i zgłębiają strukturę DNA roślin i ciała ludzkiego. Nieznani koloniści wysp Pacyfiku i Oceanu Spokojnego podejmują wysiłek stworzenia sztucznych obiektów, zwanych Nan Madol, które składając się z bazaltowych bloków (tarasy), miały w czasach prehistorycznych wywierać wpływ na zjawiska sejsmiczne i meteorologiczne, rozpraszać burze nadciągające z głębi morza poprzez magnetyzm ukryty w konstrukcjach. O gigantycznym projekcie ochraniającym uprawy i ośrodki miejskie pisze Frank Joseph w książce Tajemnice najstarszej kultury na ziemi.

Świat niejako staje się świadkiem przeobrażenia ludzi.

Nagle w pogrążonych w ciemnościach plemionach wybucha rewolucja umiejętności, zapala się płomień rozwoju, a społeczność, zdolna udomowić kilkanaście gatunków zwierząt, wytwarza piły diamentowe i odkrywa tajemnicę, że Ziemia krąży wokół Słońca. Tkwiące w człowieku siły wyrażone w tworzeniu rzeźb, posągów dawnych herosów i gmachów świadczyły o dziedzictwie Adamitów, którzy zostali wygnani z raju. W czwartym tysiącleciu przed Chrystusem architekci podpierają się liczbami, inżynierowie mechanizmami i figurami geometrycznymi, a elity społeczeństw, arystokraci, wprowadzają prawa regulujące wzajemne relacje międzyludzkie. Około czterech tysięcy lat przed naszą erą nowo powstałe narody organizują się ponownie, zbierają relikty dawnych szczepów, szukając w zasypanych warstwach piasku wyrobów uzdolnionych przodków. Wszędzie przebija precyzja: im starszy relikt, tym doskonałość formy ma większy wymiar.

Opis cywilizacji Atlantydów przedstawiony w Timaiosie wzbudza podziw dla dawnych osiągnięć w dziedzinach budowania, podziału i roli poszczególnych jednostek indywidualnych wchodzących w skład narodu prehistorycznych żeglarzy. Podana w utworze lokalizacja wyspy oraz jej rozmiar są dość konkretne: Wyspa była większa od Libii i Azji razem wziętych. Miała znajdować się daleko za „Słupami Heraklesa”, określającymi cieśninę oddzielającą kontynent Europy od Afryki. Zwrot „prawdziwe morze” oznacza bez wątpienia Ocean Atlantycki. Autor dialogów nie wzbrania się nazwać mieszkańców mitologicznego lądu „ludem świętym” z uwagi na spokrewnienie atlantydzkiej rasy z bogami niebios poprzez wspólne dziedzictwo i boski pierwiastek. Dzięki posiadanym zdolnościom i ciężkiej pracy Atlantydzi zgromadzili niewyobrażalne bogactwo. Część materiałów i produktów sprowadzili z oddalonych krain. Cechą charakterystyczną wyspy był jej kształt przypominający okrąg, a więc doskonały w proporcjach. Znając się na metalurgii, prowadzili głębokie wykopy na olbrzymią skalę, a inżynierowie potrafili przebijać skały i drążyć tunele. Na obszarach stanowiących królestwo przyrody żyły dzikie zwierzęta, a nawet liczny gatunek słoni. Mieszkańcy wykorzystywali surowce ukryte w ziemi. Leczyli się korzeniami roślin. Leki produkowali z ziół, zaś podstawowym pokarmem były owoce. Korzystny klimat zapewnił Atlantydom godny podziwu rozwój. Wykopali kanały w kształcie pierścieni prowadzące do środkowego obszaru, stanowiącego najświętszy rejon. Wypełnione wodą spiralne drogi przecinane były groblami i podnoszącymi się mostami, a liczne wielopasmowe przystanie umożliwiały bezpieczne schronienie dla statków.

Jako materiału do budowy używali kamienia i marmuru oraz stopów złota i srebra. Według opisu, na wyspie panował w początkowym okresie rozwoju ustrój demokratyczny. Podział administracyjny obejmował dziesięć prowincji. Świątynie przewyższały wielokrotnie to, co spotykano współcześnie w czasach schyłku neolitu. Sadzono drzewa i krzewy tworząc ogrody ułatwiające utrzymanie równowagi ducha i materii. Akwedukty zaopatrywały Atlantydów w wodę z górskich potoków. Zbiorniki wodne umieszczone na wielu poziomach wyspy wnosiły do struktury stworzonego świata element przyjemności połączony z praktyką. W basenach pływały delfiny, symbolizujące łagodne usposobienie wyspiarzy. Każdy obywatel miał swoje miejsce w społeczeństwie. Wybudowano sale gimnastyczne dla młodzieży, biblioteki, stadiony, teatry i inne obiekty użyteczności publicznej. Centralne polis z najważniejszą świątynią znajdowało się na środkowym okręgu lądu, otoczone równiną i połaciami lasów. Atlantyda była dla starożytnych wzorem prehistorycznego świata. Góry sięgające poziomu chmur osłaniały od wiatrów rejon północny, natomiast południowa strona wyspy łagodnie opadała ku brzegowi. Dwa razy do roku rolnicy zbierali zboże, co świadczyło o bogactwie naturalnym i bardzo korzystnym dla rozwoju klimacie.

Zdaniem Ateńczyka wszystko, każdy aspekt i dziedzina życia, funkcjonowało bez zarzutu do momentu metamorfozy świadomości, gdy rasa zaludniająca wyspę uległa degeneracji tak fizycznej, jak i duchowej. Boski pierwiastek wygasł z powodu odrzucenia przez większość narodu uniwersalnego prawa miłości. Duchowość przenikająca ciała została przysłoniona żądzą posiadania i pychy. Zaślepić ich miało bogactwo, zachwianie proporcji oraz świadomy wybór zła, czego konsekwencją była powszechna nienawiść i całkowita zagłada. Utwór Kritias kończy się wzmianką o nadejściu kataklizmu o niespotykanej dotąd skali, informacją o gigantycznym potopie, o trzęsieniach ziemi.

Z chwilą ukazania się ksiąg rozpoczęto już w czasach antycznych weryfikację prawdziwości przekazu, który z biegiem czasu przemienił się w legendę, mającą wpływ na świadomość kolejnych generacji. Świat naukowy przeniósł platońską opowieść w sferę utopii, wskazując na każdym kroku analizy metodologicznej na tak zwane elementy baśniowe, nierealistyczne i w żadnym wypadku autentyczne. Jednak ludzie pozbawieni uprzedzeń wyłowiwszy z tekstu najważniejsze cechy pasujące do ogólnego obrazu zniszczeń, jakie miały miejsce w ostatniej epoce lodowcowej, przyjęli możliwość istnienia w pradawnych czasach wysoko rozwiniętej kultury, zdolnej wybudować okręty transoceaniczne, mogące pokonywać, dzięki opanowaniu przez żeglarzy sztuki nawigacji, olbrzymie przestrzenie morskie i prowadzić kontakty handlowe i dyplomatyczne z innymi państwami, znajdującymi się na drugiej półkuli świata. Oczywiście taki obraz nie pasuje w żaden sposób do prymitywnego wizerunku troglodyty siejącego postrach w krainach zaludnionych przez plemiona posługujące się maczugami. Negowanie u podstaw hipotezy głoszącej występowanie w okresie neolitu społeczeństwa zdolnego skonstruować zegary odmierzające czas, wyrabiającego mechanizmy ze stopów różnych metali, tarcze zębate, znającego techniki wznoszenia na wysokość kilkudziesięciu metrów bloków skalnych stało się normą. Każdy z atlantologów zaangażowanych w problem odszukania szczątków atlantydzkiej cywilizacji sugerujący możliwość istnienia na planie Ziemi ośrodków wiedzy wykraczających poza horyzont myślenia człowieka jaskiniowego stoi jakby nad przepaścią. Na obecnym etapie badań nad dziedziną atlantologii, przy zgromadzonym dotychczas materiale badawczym i poziomie świadomości zgodnym z sumieniem i prawdą odczytywania dzieł wytworzonych przez typ określany mianem homo archeosapiens atlantidus, nie jesteśmy w stanie wykazać stuprocentowej autentyczności w opowieści o zagładzie wyspy, opierając się jedynie na relacji Platona. Z drugiej strony, negowanie informacji ukrytych w mitach prowadzi w próżnię. Powodem takiej postawy naukowców ze sfery akademickiej bohemy jest zazdrość wobec osób, które dzięki ciężkiej pracy dokonały wspaniałych odkryć. Przykładem są Robert Bauval i John Anthony West łamiący zafałszowany dogmat egiptologii. Połączenie wszystkich legend odmiennych kultur, analiza mitologii i badania ruin nasuwają oczywisty wniosek o istnieniu przed potopem społeczności mających podobną umiejętność wykorzystania techniki co ludy współczesne. Gdyby doszło do uznania starożytnych przekazów, wówczas nastąpiłaby rewolucja świadomości, a nauka musiałaby przyznać się do porażki. Przyczyną pojawienia się w środowisku człowieka byłoby więc pragnienie Boga, który zapragnął wyrazić siebie w materialnym świecie. Jest to zgodne z Biblią i z tym, co pisał Platon. O ewolucji nikt nie wspomniałby słowem.

W kwestii potopu stoimy przed zagadnieniem o szczególnym znaczeniu, mając do wyboru dwie możliwości interpretacji. Pierwszą jest teza, że opis Greka dotyczy jedynie jakiegoś lokalnego podtopienia, powodzi niszczącej nadbrzeżne miasto lub wyspy zniszczonej przez wybuchy wulkanów. Druga o znaczeniu fundamentalnym umożliwia nam zrozumienie, że kataklizm objął swym zasięgiem cały świat i w swej istocie był połączeniem wielu czynników, takich jak zmiana położenia biegunów i kąta nachylenia osi Ziemi, przelotu w pobliżu globu ciała asteroid lub komet, erupcje wulkanów i wypływanie magmy ze środka ziemi, topnienie lodowców oraz niezwykle długich i intensywnych opadów deszczu. Informacja zawarta na kartach Timaiosa: Wy naprzód pamiętacie tylko jeden potop, a przed tym było ich wiele w niewiarygodny sposób jest potwierdzona przez naukę. Poniższy przykład wzmacnia autentyczność starożytnych kronikarzy.

W świetle obecnych badań w czwartym tysiącleciu przed naszą erą w basenie Morza Czarnego kwitła nieznana cywilizacja, unicestwiona w momencie, gdy z jakichś przyczyn wał ziemny w okolicach dzisiejszej cieśniny Bosfor, stanowiący naturalną tamę powstrzymującą wody Morza Śródziemnego, został przerwany. Doprowadziło to w bardzo krótkim czasie do przelewu wód z morza do znajdujących się poniżej dolin. Niegdyś Morze Czarne było słodkowodnym jeziorem. Według amerykańskiego oceanografa Billa Ryana i naukowca Waltera Pitmana, eksperta od ruchów tektonicznych ziemi, przerwanie wału ziemnego doprowadziło do całkowitej zmiany ukształtowania terenu i do zagłady ekosystemu oraz flory, a co za tym idzie, całego środowiska, nie wyłączając ludzi i zwierząt. Odgłos spływającej wody słyszalny był w promieniu czterystu osiemdziesięciu kilometrów, a ściana morderczych fal pędziła z prędkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Swoje wnioski i obserwacje przedstawili w popularnonaukowej książce Potop Noego: Nowe odkrycia naukowe na temat wydarzenia, które zmieniło bieg historii. Pomimo zastosowania obiektywnej metodologii i krytyki źródła zetknęli się oni z nieprzychylnym przyjęciem, ponieważ odważyli się wyjść poza oficjalną chronologię czasu.

Innym przykładem potopu mającego miejsce w dziejach ziemi jest uderzenie planetoidy sześćdziesiąt pięć milionów lat temu w rejonie dzisiejszego półwyspu Jukatan. Oprócz megazniszczeń eliminujących całkowicie dinozaury, wyzwolona siła energii stworzyła falę tsunami, mogącą wynosić nawet kilka kilometrów wysokości. Przelała się ona przez kontynenty, zabijając niezdolne do ucieczki stworzenia. Miliony muszli i szczątki szkieletów ryb znajdowane na równinach pozostają świadectwem niewyobrażalnych zmian i kataklizmów, jakie wydarzyły się w prehistorii.

Najgroźniejszy potop dla rodzaju ludzkiego opisuje Biblia w Księdze Rodzaju, według której fale były tak gigantyczne, że zalały szczyty najwyższych gór. Jest to opis w trzeciej osobie, choć echo dramatycznych przeżyć ocalałych można odkryć, analizując relację wypuszczenia i powrót na arkę ptaka. Czterdzieści dni wymienionych przez hebrajskiego skrybę zawiera w sobie tajemnicę długości trwania zjawiska i można ją przyjmować jako jednostkę symboliczną. Nikt nie wie, jak długo trwały wyładowania atmosferyczne, pękanie skał i zalewanie lądu. Z pewnością był to długi okres, w którym natura może odmienić ukształtowanie terenu. Podania ludów indiańskich żyjących na obszarach Ameryki przekazują nam starożytną opowieść o potopie i są zgodne z biblijną wersją. Co zadziwiające, powstały na setki lat przed przybyciem misjonarzy. Tak więc w mitologiach, jak i w warstwach ziemi ukryte są wskazówki o wielokrotnych zniszczeniach nawiedzających świat, przynoszących destrukcję i cofających społeczności ludzkie w stan upadku moralnego, zezwierzęcenia i najgorszych mroków kanibalizmu.

Wiele hipotetycznych lokalizacji zatopionego atlantydzkiego lądu i datacji czasu przekształceń jaskiniowców w pasterzy prowadzących osiadły tryb życia jest chybionych pomimo zaangażowania olbrzymich środków medialnych i autorytetów z tak zwanego kręgu historyków ślepo broniących ustalonego porządku. Wielcy mędrcy epoki antycznej korzystający ze zbiorów biblioteki w Aleksandrii lub z innych ośrodków kultury greckorzymskiej, szukający informacji zachowanych w dokumentach i kronikach dostrzegli luki i białe plamy w przyjętym podziale prehistorii. Punktem, wedle którego rozpoczynali podróż badawczo-literacką, był właśnie biblijny potop. Ów kataklizm był odnośnikiem do dzielenia tego, co prastare, zapomniane i tajemnicze od tego, co współczesne, możliwe do zbadania. Wszystkie starożytne cywilizacje odwoływały się do potopu jako faktu, realnego zdarzenia, prawdziwej rzeczywistości.

Żyjący na przełomie er słynny rzymski epik Publius Ovidius Naso przedstawił w poemacie zatytułowanym Metamorphosis wizję świata doskonałego w pierwszej, złotej erze i kolejne etapy „przemian”, uwikłania form życia w negatywne energie wyrażone poprzez nienawiść i zło, a także zagładę przyniesioną przez wodę. Wzorem starożytnej szkoły Ovidius upatruje w ocaleniu jedynej pary ludzkiej zalążka nowej rzeczywistości. Deukalion i Pyrra rozpoczynają zagadkowy siew z kamieni, które upadając, zmieniają się w nowych ludzi.

Biblia w szczególny sposób opisuje powody gniewu Stwórcy, wskazując na uniwersalność antycznych dzieł zgodnych ze sobą w treści przekazu. Księgi: Rodzaju, Mądrości i Syracydesa wspominają o występowaniu w świecie groźnego gatunku „przemienionych” ludzi-gigantów, zrodzonych ze związków upadłych aniołów i kobiet. Epos o Gilgameszu, wywodzący się z kręgu kultury sumeryjskiej, kolebki praczłowieka, potwierdza dzieło hebrajskich pisarzy biblijnych. Cofa nas ku zamierzchłej przeszłości, powodując, że wychodzimy poza ciasne ramy trzeciego tysiąclecia. Bohater Ziusudra jest typem biblijnego Noego. Różnice dotyczą jedynie drugo- i trzeciorzędnych szczegółów, nienaruszających najważniejszych elementów mitu.

Rozważając tajemnicę zniszczenia atlantydzkiego królestwa i podaną przez autora „Dialogów” liczbę dziewięciu tysięcy lat, nie można pominąć koncepcji przesuwania się kontynentów. Krokiem milowym była myśl niemieckiego geofizyka Alfreda Wagnera o swoistej „podróży” lądów po płaszczu zewnętrznej warstwy płyt tektonicznych. Obrazowe złożenie w całość obu Ameryk, Afryki oraz Europy tworzy jedną bryłę, praziemię, nazwaną Gondwaną. Wszystkie kontynenty pasują do siebie niczym puzzle gigantycznej układanki, z wyjątkiem pustej przestrzeni, będącej miejscem, w którym miała znajdować się platońska Atlantyda. Rozpiętość czasowa wagnerowskiej koncepcji przekracza jednak możliwość naszego rozumienia historii, nie mówiąc o skali zjawiska, obejmującego swym zasięgiem miliony lat. Rząd cyfr przesuwa nas w zamierzchłe ery geologiczne, dosłownie w mroki dziejów, na początek czasu, niemal do „aktu stworzenia”.

Wraz z przeminięciem epoki klasycznej i upadkiem Cesarstwa Rzymskiego wydawało się, że idea istnienia kultury starszej od Greków i Persów umarła. Razem ze śmiercią starożytnych bogów opowieść o Atlantydzie przemieniła się w epizod bez znaczenia. Księgi antycznych pisarzy leżały pod grubą warstwą kurzu zapomnienia. Okres nazywany średniowieczem nie jest jednak stracony dla nauki. Uduchowieni ludzie przepełnieni wiarą w Boga-Człowieka badają ruchy gwiazd, dokonują wspaniałych osiągnięć w dziedzinie budowy katedr, a wąska grupa uczonych mozolnie tłumaczy z oryginałów na język łaciński dzieła klasyczne: Homera, Arystotelesa, Swetoniusza i Plutarcha, w tym i prace Platona. Piętnasty wiek stanowi przełom w postrzeganiu świata. Przywrócona zostaje łączność między krainami oddzielonymi wodami oceanu. W 1492 roku włoski żeglarz Krzysztof Kolumb odkrywa na nowo szlak prowadzący na zachód i nazywa napotykanych mieszkańców wysp Indianami, mylnie sądząc, że dotarł do Indii. Dopiero na cześć Amerigo Vespucciego, wielkiego podróżnika i rodaka Kolumba, nadano nowo odkrytej ziemi nazwę, która obowiązuje do dziś. Ludzie epoki średniowiecza i renesansu, wśród nich Portugalczyk Vasco da Gama, przecinają na coraz lepiej przystosowanych jednostkach drogi morskie niczym mityczni żeglarze pradawnego świata. Odżywia idea mitycznej wyspy.

W 1627 roku opublikowano księgę angielskiego filozofa, Francisa Bacona The New Atlantis, będącą niejako prologiem pozycji z dziedziny atlantologii nadchodzących czasów. Jan Swan w książce wydanej w 1644 roku przedstawił tezę, że nowo odkryta ziemia jest częścią zaginionej cywilizacji. Nieco później, w 1664 roku jezuita Athanasius Kircher przedstawił w albumie Mundur Subterraneus mapę ukazującą ląd dzielący stary i nowy świat, oznaczoną znamiennym tytułem Infula Atlantis. Do dziewiętnastego wieku wielu atlantologów zostawiło trwały ślad na kartach historii. Wśród nich był Ignatius Donnelly, który opublikował swoje badania w wydanej w 1882 roku książce Atlantis: The Antediluviam Word. Ta pozycja, pomimo niedoskonałości wynikającej z poziomu dziewiętnastowiecznej nauki, należy do grona najbogatszych i najwartościowszych dzieł atlantologii z uwagi na bogactwo poruszonych tematów i zgromadzony materiał badawczy. Atlantyda wyłania się z cienia po wiekach zapomnienia, a podane porównania nazw miast Azji Mniejszej i Ameryki Środkowej obejmującej tereny zasiedlone przez lud Olmeków nie brzmią już fantastycznie i nierealnie.

Wiek dwudziesty należy jednak do innego Amerykanina, zwanego „Śpiącym Prorokiem”. Osobą tą jest Edgar Cayce, który stał się sławny na całym świecie dzięki przekazom uzyskiwanym podczas stanu hipnozy. Jego bezinteresowna pomoc w leczeniu innych, otwartość i wskazywanie odmiennych dróg interpretacji przyjętej wersji historii zjednały mu na całym świecie rzesze zwolenników. Odczyty o zamierzchłych, prehistorycznych erach, opisujące zmagania ludzi z bestiami, odkrycia tajemnic i wskazówki o ruinach przykrytych roślinnością i piaskami budzą zachwyt i nakazują uznać troistość sił tworzących i wypełniających człowieka. Fenomen zdobywania informacji podczas transu, sto procent trafnych diagnoz medycznych i niezwykłe wizje przeszłości rozświetlające mroki dziejów, poświadczone przez niezależnych sceptyków, można tłumaczyć jedynie istnieniem pomostu między rzeczywistością fizyczną a sferą duchową. To, o czym mówił Edgar Cayce podczas hipnotycznych transów, pokrywało się z najstarszymi dowodami świadczącymi o wiarygodności starożytnych mitologii i pism określanych jako święte. Według wizjonera ludzie zamieszkują planetę o wiele tysięcy lat wcześniej, niż się powszechnie przyjmuje. Glob ziemski poddawany jest nieustannym zmianom, toteż praczłowiek wywodzący się z Adamitów również w jakimś stopniu został przemieniony, ulegając degeneracji poprzez kontakt z niszczycielskimi energiami, których wyrazem jest nienawiść. Takie rejony jak Sahara, Tybet, Mongolia, Kaukaz oraz krainy fiordów skandynawskich miały być głównymi ośrodkami rozwoju pierwszych cywilizacji istot, jakie odważyły się wejść w sferę materii. W owych pradawnych czasach Nil płynąć miał w poprzek Czarnego Lądu i wpływał do Atlantyku, zaś Andy miały korzystne warunki naturalne umożliwiające wzrost duchowy zjednoczonych społeczeństw Indian. Aby lepiej zrozumieć ówczesną sytuację, należy uzmysłowić sobie, że panowała wtedy inna konfiguracja kontynentów i odmienne, różniące się od współczesnego ukształtowanie terenu i położenie sfer klimatycznych, nie mówiąc już o występowaniu w wielu rejonach przerażających stworzeń, przypominających centaury i ichtiozaury, ornitohybrydy oraz liczne zoomorficzne twory, budzące grozę z uwagi na cechy wspólne z człowiekiem. Biblia przemilcza ten okres, opisując ogólnikowo, w przeciwieństwie do mitów prastarego ludu Sumeryjczyków i Greków, moralny upadek i zezwierzęcenie.

Wśród odczytów z przeszłości ważne miejsce zajmuje temat Atlantydy. Ilość zgromadzonego materiału obejmuje kilka tysięcy stron. Z notatek wyłania się obraz procesu rozwoju duchowej świadomości istot, które kryjąc w sobie boską iskrę miłości, wytworzyły materialne ciała, przypominające formą człowieka. Jednak w którymś momencie rozwoju doszło do wynaturzeń i zniekształceń, do mutacji postrzegania wszechświata przez nowo stworzone byty, co w konsekwencji przyniosło kataklizmy. Zwłaszcza na wyspie stanowiącej przystań w podróży między Amerykami a Europą złe nawyki przyniosły przerażające żniwo zniszczenia w postaci podziału rodzaju ludzkiego na dwie odrębne społeczności, na wrogie, zwalczające się obozy. Mając niewyobrażalne zdolności twórcze, Atlantydzi zaczęli przybierać coraz rozmaitsze kreacje, świadomie naginać boskie prawa dla własnych, egoistycznych i bezmyślnych potrzeb, odrzucając potrzeby bliźnich i depcząc ich godność. Bardzo dalekie echo tych zdarzeń znaleźć można w platońskiej opowieści, gdy wymienia się przyczynę utraty przychylności bogów z powodu zmieszania boskiego, doskonałego pierwiastka z ziemskim. Na wyspie nastąpił podział wartości i idei, a wyrwy, jaka powstała, nie mogło już nic zapełnić. Powstało rozszczepienie, niemożliwość współistnienia odmiennych celów, nastąpił rozłam społeczności, którego efektem końcowym była wojna i totalna zagłada.

Stronnictwo nastawionych do rządzenia innymi, mniej rozwiniętymi intelektualnie stworzeniami, służącymi jako siła pociągowa i usługowa, określano jako Synów Beliala. Ich śmiertelnymi przeciwnikami w sporze byli Synowie Jedynego Prawa, czciciele światłości, i to oni, jakbyśmy dziś powiedzieli, reprezentowali w życiu wartości uniwersalne, takie jak miłość, dobro, sprawiedliwość, przebaczenie, czystość. Konflikt obu grup doprowadził w konsekwencji do zatopienia atlantydzkiej ojczyzny. O wartości przekazanych przez Amerykanina informacji świadczą kolejne publikacje współczesnych autorów powołujących się na jego nazwisko i żywe zainteresowanie opisami uzdrowień za pomocą prostych praktyk. Dzięki wskazówkom pozostawionym w Odczytach i przepowiedni w 1968 roku w rejonie wysp Bahama odkryto kamienną strukturę, przypominającą drogę. Znalezisko wywołało wstrząs w świecie naukowym.

Nie sposób na tym etapie wiedzy i zgromadzonych materiałów wyliczyć wszystkich pisarzy próbujących wyjaśnić tajemnice ludzkości i zniknięcie lądu o rozmiarach kontynentu. Na temat zatopionej wyspy napisano około dwudziestu pięciu tysięcy prac i rozpraw w różnych krajach. Oddzielna księga obejmowałaby jedynie nazwiska badaczy, którzy podjęli się trudu opisania prehistorycznej cywilizacji. Z różnym powodzeniem pieczęć tajemnicy próbowali złamać: Otto Muck, Charles Berlitz, Immanuel Velikovsky, Pierre Benoit, Mury Hope, Schwaller de Lubicz, Arthur Posnansky, Graham Hancock i inni. Przyjmując hipotezę, że atlantydzkie państwo opanowało wszystkie sfery twórczości, w niniejszym rozdziale ograniczę się do kilku pozycji, jakie wpłynęły na kształt trzymanego w dłoniach wydania.

Temat Atlantydy odnajdujemy w dziale literatury pięknej. Klasycznym przykładem jest dzieło francuskiego pisarza Julesa Verne’a 20 000 mil podwodnej żeglugi, gdzie profesor Aronnax wraz z kapitanem Nemo zwiedza ruiny zatopionej metropolii.

Maurycy Jokai zaproponował potomnym książkę Atlantyda. Historia zaginionej Oceanii, pokazując losy żeglarza w mieście Trytona, ślepotę i zagubienie oraz miłość łączącą Bar Noema i Byssenię. Autor podkreśla dwa stany człowieka: bałwochwalstwo i świętość oraz to, że w duszy ludzkiej walczą potęgi pragnące zawładnąć istotą ludzką. W noweli Na biegunie północnym Węgier porusza kwestię biegunowomagnetyczną, swoistość elektromagnetycznego narodu wywodzącego się z odległej starożytności. Opisuje kulturę zdolną „wytworzyć” naukowców, aparaty meteorologiczne, manufaktury i idealne państwo. Tłem pouczającej historii jest echo pradawnych wydarzeń rozgrywających się na obszarze Pacyfiku.

Mroczną, lecz zasługującą na uwagę książką jest dzieło Vita Keymara Atlantyda Remake, łączące przeszłość z przyszłością. Akcja powieści przenosi nas w pierwsze półwiecze dwudziestego pierwszego wieku, gdy na ziemi toczy się przerażająca walka pomiędzy szaleńcami (synowie Beliala), opętanymi pasją zniszczenia cywilizacji ziemskiej, a bohaterami opowiadającymi się za prawdą. Kataklizm zniszczenia współczesnego świata przepowiedziany jest na rok 2044 naszej ery przez Benitę Gero.

Udział w atlantologii mają również Polacy, których prace zyskały uznanie wśród Czytelników. Niedocenianą książką, i nieco zapomnianą, jest z pewnością Atlantyda i Agharta autorstwa W. Montyherta. Owo dzieło napisane w czasie dwudziestolecia międzywojennego posiada rysy dramatu, przekazuje nam prawdę, że niezależnie od czasu i miejsca w każdej społeczności znajduje się ktoś, kto pielęgnuje wartości duchowe, pragnie kochać i dzielić się miłością, kto pomaga w niesprzyjających okolicznościach. Na kartach tej księgi znajdziemy przepiękny opis krain skrytych w górach, elementy baśniowe i półdzikie istoty. Ocaleni z zagłady Atlantydzi „strażnicy wiedzy i podstawowych zasad Stworzenia” reprezentują najczystszy stopień wcielenia, żyją na uboczu wśród rozproszonych kolonii. Skryci w himalajskich dolinach, żyjący zgodnie z naturą i własnym sumieniem, potrafią przechodzić w inny wymiar. Ich przeciwnicy to Aghartydzi, bezwzględna rasa, opętana żądzą zawładnięcia planetą, prowadzona przez zdradzieckich magów z zatopionej wyspy. Rozdwojenie rodzaju ludzkiego miało nastąpić przed milionem lat, gdy grupa przedstawicieli złotej rasy (żółtej) zaczęła penetrować tunele, jaskinie i labirynty pod ziemią. W wędrówce, której źródłem było szaleństwo, doszło do wynaturzenia i przemiany organizmów, zwłaszcza oczu, czego konsekwencją był strach przed jasnością. Baśń kończy się nadzieją, że Człowieczeństwo w człowieku zostanie ocalone, a ludzkość przy poparciu Atlantydów odmieni oblicze i nadejdzie upragniona era pokoju.

Najnowszym skarbem z literatury pięknej dotyczącym omawianego tematu jest powieść młodej pisarki Michaliny Olszańskiej zatytułowana Atlantyda. Dziecko gwiazd. Napisana z rozmachem i pomysłowością księga otwiera zamknięte przed tysiącami lat drzwi kryjące tajemnice zatopionego królestwa. To jakby reportaż naocznego świadka, księżniczki Meihny, która musi zmierzyć się z przeznaczeniem i zaakceptować fakt, że ludzie nie byli godni Atlantydy. Mityczna wyspa pojawi się więc na końcu czasów, gdy zniknie na planecie pierwiastek zła.

Tym samym tropem poszedł podróżnik i autor wielu publikacji Maciej Kuczyński, tworząc według platońskiego wzoru powieść Atlantyda, wyspa ognia. Owocem wieloletnich prac badawczych są pozycje: Dysk z Fajstos i Atlantyda. Jej tajemnice i odkrycia, w której autor przedstawia podobieństwa łączące kultury starożytnych Majów z rozproszonymi reliktami wytworzonymi przez nieznanych twórców megalitycznej Europy. Na podstawie licznych rzeźb Indian zamieszkujących Amerykę Środkową, ukazujących biologiczne procesy komórek przechowujących życie w wielorakich fazach rozwoju, pojawia się obraz prehistorycznej cywilizacji poprzedzającej najstarsze państwa antyczne. Tekst tej książki ubogacony jest czarno-białymi grafikami i jako dzieło popularnonaukowe stanowi bez wątpienia krok milowy w uznaniu niewiarygodnej prawdy. M. Kuczyński ukazuje rzeczowe argumenty o wiedzy Indian, niedostępnej bez specjalnych urządzeń umożliwiających zgłębienie struktury DNA. Swoje wnioski zawarł w rozdziale Czciciele chromosomów, podkreślając, że Zapotekowie, Mistekowie oraz Olmekowie nabyte umiejętności przejęli od Atlantydów. Bo jak inaczej tłumaczyć, że Indianie dysponowali wiedzą „o niewidzialnych ziarnach materii”, które będąc w istocie atomami, tworzyły cały wszechświat? Legendy czerwonej rasy o Drzewie Życia zbliżają nas do Biblii, a spiralne wyobrażenia łańcuchów kodu genetycznego przenoszą nas na Bliski Wschód, do Sumeru, krainy, gdzie ludność zamieszkująca miasta-państwa potrafiła przeprowadzać skomplikowane pod względem technicznym i wymagające znajomości anatomii człowieka operacje medyczne.

Ambitnej pracy odtworzenia w zarysach chronologii powstawania pierwszych cywilizacji, istnienia Atlantydy i próby rzeczowej rekonstrukcji prehistorii podjął się Jerzy M. Łatak, tworząc jedną z najlepszych pozycji na rynku polskim. Księga Antyczne tajemnice stanowi podstawową lekturę wszystkich, których interesuje omawiane zagadnienie. Autor porusza się po najdalszych przestrzeniach czasowych i opisuje powody rozłamu atlantydzkiego państwa. Na szczególne wyróżnienie zasługują rozdziały Antyczne archiwa i Egipskie dziedzictwo, gdzie badacz podał argumenty przemawiające na korzyść zatopionego lądu.

Metodologia przyjęta przez atlantologów w różnym stopniu odzwierciedla podejście do tematu. Dominują dwie drogi. Pierwsza charakteryzuje się ścisłym przestrzeganiem zasad obowiązujących w nauce zgodnie z zasadą: źródło-interpretacja-odnośnik. Druga polega na hipotezach połączonych w jedną całość. Hipnotyczne odczyty E. Caycego są w pewien sposób projekcją minionych zdarzeń, a opowieść greckiego filozofa pokrywa się z przekazem judeochrześcijańskiej Biblii o degeneracji rasy ludzkiej. Najwięksi myśliciele zachodniej kultury opowiedzieli się za możliwością istnienia prastarej cywilizacji.