Kristian Aboner

Podróże w czasie i przestrzeni

* darmowy fragment *

© Copyright by Kristian Aboner 2012

ISBN 978-83-7564-332-9

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

Ichtiosapiens

Stwór wyłonił się z morza w biały dzień, wzbudzając ogólne przerażenie i histerię wśród bardziej strachliwych plażowiczów. Wydając niezwykłe dźwięki imitujące rechotanie żab albo bulgot spienionej wody umykającej przez wir, przeszedł w postawie wyprostowanej przez plażę, wdrapał się na piaskowe wzniesienie zakończone wydmami i zniknął w gęstwinie leśnej. Było to nieoczekiwane spotkanie z nieznanym organizmem morskim, którego wygląd odstraszał jak i fascynował z uwagi na rzadkość występowania. Dzikość wyrażona w kształtach wzbudzała obłędny strach, a szybkość, z jaką poruszało się stworzenie, przywodziła na myśl smoki z wyspy Komodo. Od plotek huczało.

Pojawienie się dziwoląga natychmiast połączono z katastrofą rosyjskiego tankowca „Admirał Bagration”, którego dziób unosił się jeszcze przez kilka dni nad powierzchnią Bałtyku. Zatopiony na wysokości Juraty, oddalony o siedem mil od brzegu, był skazą na pejzażu. Z jego rozprutego brzucha, z uszkodzonych zbiorników wylewała się w otwarte morze czarna maź, czyniąc przybrzeżny akwen obszarem zatrutym. Pomimo natychmiastowej akcji ratunkowej i ofiarnej pomocy szwedzkich służb, wyciek ropy spowodował straszliwe szkody. Plama śmiertelnej substancji uśmiercała żyjące stworzenia, które nie zdążyły wydostać się z pułapki. W ostatniej chwili ewakuowano kolonię fok. Armator odpowiedzialny za stan techniczny okrętu wraz z kapitanem, na którego barkach spoczywały obowiązki przewozu trucicielskich dla przyrody substancji, wyparli się odpowiedzialności, zrzucając wszystko na podwodną minę z czasów ostatniej wojny światowej.

Pomimo wywieszenia czerwonej flagi znaleźli się jednak śmiałkowie niebojący się wejść w zagrożoną strefę. Snuto domysły o powodach zjawienia się wodno-lądowej istoty. W toku krótkich, burzliwych dyskusji ustalono, iż czynnikiem zjawienia się odmieńca w świecie ludzi było zanieczyszczenie środowiska. Dowiedziono możliwości życia na dnie morza złożonych form przystosowanych do podwójnej egzystencji na lądach, jak i w płytkich wodach Bałtyku, nieprzekraczających w tych stronach czterystu metrów głębokości. Padały różne, czasem skrajnie przeciwstawne hipotezy o naturze istot żyjących pod powierzchnią wody.

Czy był to zimnokrwisty płaz o krwiożerczym instynkcie, oddany szaleństwu przemocy? A może był to dojrzały okaz ichtiozaura, opisywany przez dziewiętnastowiecznych podróżników i żeglarzy pokonujących oceany w dobie odkryć techniki umożliwiającej obserwację królestwa Posejdona przez specjalne urządzenia optyczne? Wśród najśmielszych padały twierdzenia nawet fantastyczne, pozbawione cienia racjonalności. Brzmiały mniej więcej tak:

– To na pewno mieszkaniec zatopionej Atlantydy!

– Albo produkt firm chemicznych lub wojska, żołnierz morski!

– To jest potwór z poprzednich er, cudem zachowany na dzień Sądu Ostatecznego!

Jednak przybyli na miejsce oceanografowie i najwyższe autorytety z dziedziny nauki badając ślady na piasku orzekli, że korzenie zagadki tkwią albo w zbiorowej histerii, albo w nieodkrytym przez zoologów gatunku rybojada. Orzeczenie przekazane kanałem oficjalnym brzmiało:

– To prawdopodobnie ichtiosapiens, którego środowisko zostało naruszone przez czynnik ludzki.

Większość turystów liczących ponad pięćset osób, mając za sobą poparcie gawiedzi i okolicznych rybaków, było innego zdania:

– Hybryda, jakiej świat nie widział, ot co – mówiono wszem i wobec.

Dziennikarze i internauci podchwycili temat i wieść o pojawieniu się nieznanego tworu natury obiegła nie tylko Polskę, ale i cały świat.

W relacjach świadków, którzy widzieli sunące przez piasek cielsko, zgadzało się wiele szczegółów. Przede wszystkim, na co zwrócono szczególną uwagę, podkreślaną w każdej relacji, szło ono w postawie wyprostowanej. Obcy przybysz z głębin mierzył ponad trzy metry wzrostu. Mieszkaniec otchłani wodnej bezsprzecznie łączył w sobie cechy wielu zwierząt występujących na lądach i żyjących w zbiornikach wodnych. Płci nie udało się w żaden sposób ustalić, ani tego, jak dochodzi do zapłodnienia, ile czasu trwa ciąża oraz gdzie stworzenie to składa jaja. Obdarzeni wyobraźnią i wychodzący poza schematy dogmatycznie widzieli w nim rysy charakterystyczne dla delfina, rekina a nawet człowieka. Ciało miało mieć barwę żółto-brązową i jakby łuski zmieniające kolor pod wpływem natężenia światła, właściwe rybom żyjącym na dnie oceanów w wiecznej ciemności. W rękach zakończonych siedmioma lub ośmioma palcami trzymał stworzenia morskie, co mogło dowodzić, że nie jest w stanie znaleźć pożywienia na lądzie. Biła z niego elektryczność!

Lecz podobno najstraszniejszym podobieństwem istoty wychodzącej z dna morza były cechy typowo ludzkie, a w szczególności głowa. Z żółtego czoła wyrastał mu róg jak u mitycznego jednorożca. Grubą szyję okalał pas gęstych włosów, na karku zaplecionych w warkocz, przypominając upierzenie właściwe ptakom, a w okolicach bioder zauważono skrzela. Miał jedno oko bez powieki, upodobniające go do cyklopa, zimne jak u żarłacza białego. Nie posiadał nosa. Prawdopodobnie natura dała mu inny środek na rozpoznanie zapachów. W miejscu nozdrzy wychodziły duże i długie na półtora metra wąsy, jakby czułki chrabąszcza, którymi być może badał dno morskie albo ofiary.

Poczwara ciągnęła za sobą ogon mierzący ponad cztery metry zakończony grotem czy też guzem jak u smoków. Ciało postaci wydawało się obślizłe i jednocześnie fosforyzowało na tyle silnie, aby dostrzec pod zewnętrzną powłoką zielone żyły.

Czy pochodził on z okresu plejstocenu? Czy był tworem ewolucji albo dziełem szalonych umysłów, gotowych powołać do życia mutanta o mentalności i psychice Frankensteina? Czy został zbudzony z hibernacji i wyszedł z zatopionej pieczary, by jako współczesny Kraken strzec coraz bardziej kurczących się terytoriów niesprofanowanych obecnością człowieka? A może w wyniku zakłóceń pól magnetycznych ziemi stracił orientację i zgubił drogę do podziemnych kolonii-miast? Na liczne pytania nie zdołano odpowiedzieć owego dnia.

Kiedy dyskutowano publicznie nad zdarzeniem, do ludzi dotarła informacja, że „ichtiosapiens” – tak już zaczęto nazywać intruza – przedostał się do Zatoki Puckiej. Podobno widziano go, jak przedzierał się z cichością kota przez pas zieleni. Przeciął tory kolejowe tuż przed nadjeżdżającym z Helu pociągiem. Wielu pasażerów doznało szoku, nie wyłączając maszynisty. Psy goniły go, szczekały z bezpiecznej odległości, udowadniając po raz kolejny niekwestionowaną pozycję przyjaciela człowieka. Olbrzymi tłum przybiegł nad wybrzeże zatoki i zaczął bacznie obserwować powierzchnię wody. Kto żyw, ruszył na molo, wypełniając do ostatniej deski teren umożliwiający poszukiwania. W okamgnieniu sprzedano wszystkie lornetki i przyrządy optyczne. Głębokość zatoki nie wynosiła zbyt dużo, toteż nie zabrakło śmiałków usiłujących złapać bestię w siatkę, drobnych łódeczek biedoty i jachtów należących do bogaczy, penetrujących spokojne dotychczas wody.

Było koło południa.

Jeden z biologów, powołując się na powagę chwili, wraz z grupą najwyższych urzędników wszedł na pokład jednostki „J-209” i w obecności kapitana portu przedłożył sprawę i prośbę o wypłynięcie w celach badawczych.

– No, skoro panowie koniecznie muszą, nie wypada przeciwstawić się władzy – rzekł stary szyper, bawiący ze sprawami na gdańskiej przystani. Załoga przygotowała statek do powrotnego rejsu. Mieli bowiem i tak przepłynąć na cypel helski do swego macierzystego portu. Pierwszy po Bogu oddał ster swemu zastępcy i patrząc na obserwujących przestrzeń ludzi, kryjąc ironię, powiedział:

– Rozumiem, że mam do czynienia z wilkami morskimi.

Z uwagi na hałas, nikt nie słyszał złośliwego przycinku, silnik bowiem rzęził, jak przystało na dwudziestokilkuletnią jednostkę. Do obławy wciągnięto nawet polską marynarkę wojenną, pomimo rozpaczliwego stanu technicznego i odmowy dowódcy flotylli ścigaczy niechcącego brać udziału w szaleństwie. Rozkaz przyszedł z samej Warszawy.

Tymczasem kuter „J-209” kierował się w stronę niemieckiego bunkra na zatoce puckiej, stanowiącego doskonały punkt obserwacyjny.

Naukowiec z Instytutu Oceanograficznego dumnie potarł brodę i nie odrywając oczu od lunety, spytał:

– Są tu jakieś pieczary?

– Że co?

– Pytałem, czy zaobserwowano gdzieś zatopione jaskinie wodne.

Sama myśl o występowaniu na piaszczystych obszarach form geologicznych właściwych podłożu skalnemu wywołała zdziwienie. Marynarz był jednak człowiekiem dobrotliwym i podszedł do zagadnienia w sposób poważny.

– Ach, o to chodzi. O ile wiem, na przybrzeżnych wodach zdecydowanie nie. Dno jest piaszczyste zazwyczaj. Występują oczywiście nagłe zagłębienia, ale są one nietrwałe. Zdradzieckie dno formuje się pod wpływem sztormów, a brak skał czyni je tymczasowymi. Tam, gdzie rok temu była mielizna, dzisiaj być może jest już rów głęboki na cztery metry. Ale żeby miały być jakieś zagłębienia zdolne pomieścić prehistoryczne stworzenie, to absolutnie nie. Podwodne prądy również robią swoje.

– A Rzucewska Jama?

– To przecież płycizna.

– A Kuźnicka?

Zapytany zaprzeczył, mówiąc, że ani w tak zwanym zalewie wewnętrznym, ani w zewnętrznym nic takiego nie ma.

Odpowiedź nie zniechęciła gościa. Pytał dalej o sprawy związane z połowem.

– A co pan widział pod wodą?

– Różne rzeczy, jakich nigdy nie dostrzegłem na lądzie.

– Na przykład?

Stary żeglarz westchnął i patrząc na nieruchome boje określające głębokość i tworzące jednocześnie bezpieczny korytarz drogi wodnej, zagłębił się we wspomnieniach przeżytych lat. Oczami wyobraźni zobaczył jeszcze raz przeżyte chwile, by w którymś momencie powiedzieć:

– Przede wszystkim, oprócz stworzeń żyjących w świecie pod powierzchnią, widzimy śmieci porzucone przez beztroskiego człowieka, a więc: kalosze, portfele, puszki, butelki, części okrętów, rozbite skrzynki, zepsute jedzenie, słowem, odpady cywilizacyjne. Podczas odpływu, przy niskim poziomie wody i spokojnym morzu da się zauważyć nawet wraki statków z okresu drugiej wojny światowej, które nie dopłynęły do portów przeznaczenia. Na wschodzie, za cyplem helskim, nie uwierzy pan, na głębokości dwudziestu kilku metrów leży zatopiony przez własną załogę U-boot należący do walecznej Kriegsmarine. W sieć łowimy trujące ryby, monstrualne raki duże jak koła ratunkowe i tym podobne. Nie muszę mówić, że widzimy codziennie zatrute ptaki unoszone na powierzchni, skubane przez ryby, które następnie łowimy, aby później szczurom lądowym zapewnić smaczny posiłek. A kiedy połów jest żaden, spuszczamy sieć głębiej, niemal na samo dno, i wtedy wyławiamy topielców… I czasami szczątki ludzkie z dawnych czasów. Nie jest to przyjemne. Któregoś wyjątkowego lata wyjęliśmy szczątki kości tych biedaków z zatopionego „Wilhelma Gustloffa”, którzy uciekali przed czerwoną zarazą zalewającą Prusy Wschodnie. Ano, człowiek człowiekowi zgotował taki los.

W tym momencie sternik wyłączył silnik i statek siłą rozpędu zaczął opływać konstrukcję betonową, a wszyscy na pokładzie przyglądali się plamom unoszącym się na wodzie. Zardzewiałe elementy bunkra stanowiące nadwodny poziom, drabinki i reling były oblepione mazią nieznanego pochodzenia. Nagle jedna z boi poruszyła się nienaturalnie, wody wokół niej spieniły się i zaraz znikła z oczu obserwatorów.

– Co u diaska? – rzekł jeden z marynarzy, wpatrując się w mętne wody, z głębi których dostrzegli fosforyzujące punkty zbitej masy. Głębokość wynosiła w tym miejscu nie więcej niż osiem metrów.

– Coś idzie po dnie! – krzyknął sternik i wskazał na poruszający się kształt. Wówczas naukowiec spytał kapitana trawlera:

– A ichtiosapiensa widzieliście?

– Kogo?

– Potwora, który wyszedł dzisiaj z morza na stały ląd. Jego szukamy i mam nadzieję, że wpadnie w nasze ręce. Co to byłby dla nauki za wspaniały okaz. Już widzę te tłumy w aquaparku. Mieć go oznacza zrobić krok w stronę tajemnic oceanu! Wedrzemy się w strefę zakazaną dzięki badaniom nad bestią… zamkniętą w klatce.

Twarz rybaka stała się nagle smutna, zamyślona i pełna rezygnacji. Ludzie morza mają zawsze taki wyraz oblicza, gdy czyjś statek spóźnia się do portu albo gdy wyławiają topielca. Wreszcie zamknięty w sobie poszedł na mostek, by przejąć ster. Uruchamiając silnik, powiedział:

– Aha, chodzi zapewne o wodnika. Jest tyle tajemnic i zagadek w morzu, ale… wilki morskie czują do tych stworzeń respekt i szacunek. Zresztą nie wypada mówić o nim, nie czując pod nogami ziemi. To takie niebezpieczne. Wodniki mają doskonały słuch, wyczuwają zapach osoby przez siebie wypatrzonej i niekiedy podążają jej śladem… Stąd tyle zaginięć.

– Nie chce mi pan chyba powiedzieć, że boicie się tego archaicznego humbaka albo wypasionego śledzia? – wtrącił uwagę jeden z urzędników, obmyślając w umyśle możliwość zysków, jakie mogłyby powiększyć budżet nadmorskich kurortów, gdyby udało się go złapać.

Nikt nie odpowiedział zadufanemu człowiekowi, bo…

Boja wynurzyła się z hałasem i w tej chwili znajdujący się na kutrze poczuli uderzenia w stępkę. Celowe, kilkakrotne, mające wymiar groźby. Jeden z pracowników magistratu Redy wyrzucił z przerażenia za burtę tlącego się papierosa. Plama ropy zaczęła się palić, a zdumieni ludzie ujrzeli cień sunący po piaskowym dnie. Był wyrazisty, przybierał kształt postaci ludzkiej, nie można go było przeoczyć…

Statek obrał kurs powrotny, pomimo sprzeciwu gości.

Tego wieczoru lokalne radio podało, że na Półwyspie Helskim oraz w różnych miejscach zatoki, a także w okolicach portu gdańskiego wyszedł na ląd zoomorficzny twór, mający w przybliżeniu ponad dwa metry wzrostu. Miał dokonać prawdziwego spustoszenia w infrastrukturze przystani, zmiażdżyć kilka samochodów, jakie stały na drodze, i pożreć tuzin wczasowiczów. Do dziś nie wiadomo, co to było i czy świadkowie spotkania nie ulegli zbiorowej halucynacji. Jednak większość relacji nie można w żaden sposób podważyć z powodu złożonych przysiąg i autentycznej wiary w prawdziwość zdarzenia. A co bardziej utalentowani postanowili spisać ową historię dla przyszłych pokoleń w formie notatek lub opowieści. W tej grupie byłem również ja.

szkic 2001 r.