Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

Licencjobiorca National Geographic Society

ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

© Copyright for the edition branded

National Geographic Society

© 2011 National Geographic. All rights reserved

© 2011 Copyright for the text, photos and drawings by

Beata Pawlikowska

Dział handlowy: tel. (48 22) 360 38 38, 360 38 42;

fax (48 22) 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta,

tel. (48 22) 360 37 77

Projekt okładki: Beata Pawlikowska/Maciej Szymanowicz

Projekt graficzny, skład i łamanie: IT WORKS

Zdjęcie na okładce: Rafał Masłow

Korekta: Elżbieta Morawska

Fotografie, rysunki, tekst: Beata Pawlikowska, www.beatapawlikowska.com

ISBN: 978-83-7596-394-6

National Geographic i żółta ramka są zarejestrowanymi znakami towarowymi National Geographic Society.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie

w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Spis treści

- Rozdział 1 Odpowiedź niesie wiatr

- Rozdział 2 Tęczowy Wąż

- Rozdział 3 Elfy w Hobart

- Rozdział 4 Duch Bożego Narodzenia

- Rozdział 5 Diabeł na tropach blondynki

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1

Odpowiedź niesie wiatr

Poczułam dotknięcie wiatru na policzku. Delikatne, lekkie i miłe, ale jednocześnie ponaglające i niecierpliwe. Zmrużyłam oczy.

Dookoła lał deszcz. Szary, australijski i zaskakująco zimny, szczególnie w porównaniu z tropikalnym upałem, jaki panował jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej. Mokry był czerwony piasek, liche trawki rosnące na pustyni i moje własne bose stopy w klapkach. Poruszyłam palcami. Zawsze mnie to zdumiewa, że jedna maleńka myśl jest w stanie uruchomić dowolną część ciała. Człowiek jest jak bóg – wystarczy że wyda w myślach polecenie, a ono natychmiast zostaje wypełnione.

– Poruszę dużym palcem u nogi – pomyślałam i od razu, myk, myk, mój duży palec podskoczył dwa razy.

Wiatr pociągnął mnie za ucho, tak jakby chciał mi o czymś przypomnieć. Westchnęłam. Nie zapomniałam, że byliśmy z kierowcą umówieni na 18.30, żeby pojechać do skały Uluru na zachód słońca, ale w takim deszczu?... Niebo było przykryte chmurami tak dokładnie, jakby chciało coś ukryć. Być może aborygeńskie niebo jest tak samo pełne tajemnic, jak ziemia, która się pod nim znajduje.

Weźmy choćby tę potężną skałę. Stoi prawie w samym sercu Australii, w miejscu, gdzie pięćset milionów lat temu był ocean. Woda z czasem opadła, obniżyły się też i rozpadły w proch wszystkie okoliczne góry, zbudowane z bardziej miękkich i kruchych materiałów. A skała Uluru została – jak najbardziej wytrwały wojownik przeszłości, który przez miliony lat czekał w milczeniu na swój czas.

Dookoła ciągnie się płaska pustynia. Jedno drzewo, suchy kwiat, rozedrgane upałem powietrze. O świcie skała jest szarobłękitna, chłodna, wyniosła i cicha. O zachodzie słońca jej zbocza zbudowane z piaskowca i tlenków żelaza rozświetlają się czerwonym blaskiem. To właśnie chciałam zobaczyć. Na to czekałam przez cały dzień, skwiercząc jak skwarka na patelni w ogniu pustynnego słońca. Dlatego przeleciałam, przejechałam i przewędrowałam kilkanaście tysięcy kilometrów z Warszawy na drugi koniec świata.

Rozejrzałam się jeszcze raz. Może na horyzoncie pojawi się szczelina błękitu? Może choćby najmniejsza zapowiedź przejaśnienia? Niebo zamruczało przecząco i sypnęło mi deszczem w oczy. To właściwie zabawne. Przyjechałam do Australii w czasie pory suchej, kiedy nie padają deszcze, a temperatura w okolicach Alice Springs sięga +50 stopni. W Polsce trwała lodowa zima, a ja chciałam poczuć znów na skórze tropikalne słońce, usłyszeć radosny śpiew ptaków i...

...I trafiłam na wyjątkowo deszczowe lato. W ciągu siedmiu dni spadło tyle deszczu, ile przez poprzednie siedem lat. Koła samochodów ślizgały się po czerwonym błocie, niektóre drogi zostały całkowicie zamknięte. Wschodnia Australia utonęła w powodzi. A ja?...

Stałam pod szarym, ciężkim niebem w strugach deszczu, zagryzając usta i zastanawiając się co robić. Pod samą skałą nie można rozbić namiotu i nie ma tam żadnych hoteli. Wszystkie miejsca noclegowe znajdują się w miasteczku Yulara, położonym w odległości pół godziny jazdy samochodem. Jest tam superluksusowy hotel o poruszającej wyobraźnię nazwie Żagle Pustyni (Sails in the Desert), gdzie jedna noc w apartamencie kosztuje tysiąc dolarów. Jest też kemping i schronisko młodzieżowe, więc każdy znajdzie łóżko w rozmiarze pasującym do swojej kieszeni.

Zobaczyć zachód słońca nad skałą Uluru – bezcenne. Ale tłuc się tam w błocie i zimnym deszczu przez pół godziny?...

I wtedy znowu poczułam niecierpliwe smagnięcie na policzku. Wiatr zatańczył z moimi włosami, zabębnił kroplami deszczu po moich ramionach, a potem pchnął mnie przed siebie.

Autobus stał gotowy do drogi.

Wsiadłam więc i pojechaliśmy.

Czujecie czasem w życiu dotknięcie przeznaczenia? Kiedy robicie coś, co z racjonalnego punktu widzenia nie ma specjalnie sensu i nie mieści się w logicznym opisie świata?

W autobusie zmierzającym do Uluru było miejsce dla dwudziestu osób. Nikt jednak nie był równie szalony co ja, żeby pchać się na zachód słońca podczas tropikalnej ulewy. Nawet dziecko wie, że kiedy pada deszcz, niebo jest zasłonięte chmurami i nie widać na nim nic oprócz ołowianej szarości. Szyby były mokre, kałuże rozpryskiwały się jak oceany, a na pustych siedzeniach podskakiwały myśli, zgubione przez poprzednich pasażerów.

Nie myślałam o tym, co się stanie. Nie zaklinałam deszczu, żeby przestał padać. Nie modliłam się o szansę zobaczenia słońca ani okazję do zrobienia niezwykłej fotografii. Nie zastanawiałam się nad tym co robię ani jaki będzie tego skutek.

To dziwny stan, trochę podobny do medytacji. Kiedy jesteś w pełni świadomy wszystkiego co robisz, musisz bez przerwy racjonalizować wszystkie swoje decyzje i działania, musisz być gotowy do podania usprawiedliwienia i odpowiednio przekonujących wyjaśnień. Czasem jednak można wyrwać się ze świata budzików, kalkulatorów, tabletów i palmtopów. Niczego nie tłumaczyć. Nie udowadniać. Nie sprawdzać. I nie szukać sensu, dlatego że czasem to sens musi znaleźć ciebie.

Uwolniłam się więc od myśli. Nie wiedziałam i nie chciałam wiedzieć co robię. Nie martwiłam się pogodą ani tym, że mam tylko jeden wieczór. Jeśli dzisiaj nie zobaczę zachodu słońca nad świętą górą Aborygenów, być może nie zobaczę go nigdy. Jutro rano ruszam dalej do Kata Tjuta.

A dzisiaj...

Trzęsłam się na wybojach, trzymając na kolanach aparat fotograficzny. Pusty autobus jak duch pędził przez pustkowie. A ja czułam się jak tajemniczy jeździec bez głowy po spożyciu zabójczej, czarnej australijskiej pasty śniadaniowej zrobionej z drożdży i zwanej Vegemite.

Nagle autobus stanął. Otworzyły się drzwi. I stał się cud.

Pierwszą rzeczą, jaką zobaczyłam, było to, czego nie było. Deszcz znikł. Tak jakby został wciągnięty z powrotem do nieba przez wiszące na nim chmury. Powietrze było krystalicznie czyste, a ziemia dookoła nabrała absolutnie oszałamiającego odcienia skradającej się marchewkowej rudości i błękitnego dymu. W oddali dostojnie milczał wielki brązowy bochen upieczonego chleba rzucony na pole. Święta skała Aborygenów. Uluru. Nazwana przez Anglików Ayers Rock – na cześć ówczesnego premiera południowej Australii, sir Henry’ego Ayersa.

Biali ludzie zwykle mają odruch przywłaszczania sobie cudzej własności, szczególnie na dalekich, egzotycznych lądach. Tak samo usiłowali zagarnąć złoto Inków, kakao Azteków czy heban czarnej Afryki.

Przybywali statkami na koniec świata, a razem ze strzelbami przywozili strach przed nieznanym. Czym prędzej więc usiłowali oswoić obcą rzeczywistość, kradnąc dusze, budując kościoły i strzelając do tubylców. Mówili: „Musimy się bronić, bo nie znamy zamiarów tutejszych dzikusów”. Na wszelki wypadek zabijali tych, którzy próbowali podejść za blisko. Tysiące kilometrów od domu, po wielu miesiącach morskiej podróży, podczas której cierpieli na szkorbut i jeszcze bardziej bolącą samotność, byli w środku zrozpaczeni jak bezdomne psy i pierwszym odruchem w zetknięciu ze stresem było kąsać każdego, kto stanie na drodze.

Tak było na Wyspie Wielkanocnej, w imperium Inków, w Meksyku czy na Wyspach Salomona. I oczywiście także w Australii.

W lipcu 1873 roku młody angielski dżentelmen nazwiskiem William Gosse na zlecenie rządu wyruszył w głąb Australii. Miał zbadać co się tam znajduje, opisać swoje spostrzeżenia oraz ewentualnie nanieść na mapy znaczące punkty. Pewnego dnia dotarł do gigantycznej czerwonej skały wystającej pośrodku pustyni.

– Fajna góra, wezmę ją sobie – pomyślał i czym prędzej zanotował, że góra ma prawie czterysta metrów wysokości, ponad dziewięć kilometrów obwodu i od dzisiaj będzie się nazywała Ayers Rock. Musiał widzieć aborygeńskie rysunki na skałach i na pewno miał świadomość tego, że nie jest tu pierwszym człowiekiem. Było to prawie sto lat po pojawieniu się w Australii angielskich osadników. Rdzenni mieszkańcy tego kontynentu, prawowici właściciele tych ziem, czyli Aborygeni, byli w tym czasie uważani za gatunek zwierząt i wpisani na oficjalną listę australijskiej fauny.

Nawet więc gdyby ktoś wiedział, że skała w rzeczywistości nazywa się Uluru i jest dla Aborygenów ważnym miejscem uświęconym tradycją, wierzeniami i rytuałami, jakie się tam odprawia, nikt się tym nie przejmował.

Ayers Rock została umieszczona na wszystkich mapach świata jako własność brytyjska. Dopiero w grudniu 1993 roku oficjalnie zmieniono jej nazwę na Ayers Rock/Uluru, przyznając tym samym, że jej oryginalnymi właścicielami byli Aborygeni. W 2002 roku zmieniono kolejność słów w nazwie i po raz pierwszy od przybycia Anglików góra odzyskała swoje znaczenie. Obecnie obowiązującą nazwą jest Uluru/Ayers Rock.

Co znaczy Uluru, nie wie prawie nikt. We wszystkich książkach świata jest napisane, że słowo to nie ma specjalnego znaczenia w języku Aborygenów, ale to nieprawda. Jego sens rozumieją tylko ci, dla których od wieków to jest święte miejsce. Aborygeni stracili swoje ziemie, ale zachowali wszystkie swoje tajemnice. Nie lubią o nich opowiadać. Nie wyjaśniają dlaczego niewielkie zagłębienie w skale ma kosmiczne znaczenie. Wygląda tak, jakby gigantyczny, niebiański kucharz wcisnął w niedopieczony bochen swoją pięść.

Po skale wędrują boskie istoty. Leniwa jaszczurka Lungkata o niebieskim języku, czujna Luunpa – zimorodek o lśniących piórach, wojownicy z plemienia Mala pod postacią torbaczy z gatunku filander kosmaty^1. Są też bezszelestne, smukłe węże Kuniya i Liru, i jest maleńki kret o złotej sierści zwany Itjaritjari.

Usłyszałam za plecami krzyk.

Skała Uluru napełniała się przedziwnym światłem. Marchewkowe rudości i dymne błękity unosiły się lekko nad pustynią, wypełniając powietrze jedwabistym welonem.

Znów rozległ się krzyk.

Oderwałam wzrok od skały i odwróciłam się.

I znieruchomiałam.

Oko w oko z Tęczowym Wężem.

Rozdział 2

Tęczowy Wąż

Baiame lubił spać. Przykładał głowę do poduszki, czując, że zbliża się do tajemnicy. Lubił ten stan. Zamykał oczy i pozwalał sobie zanurzyć się w nieznanym, migotliwym oceanie podświadomości. I za każdym razem, kiedy szedł spać, wiedział, że pewnej nocy dnia zdarzy się coś, co zmieni nie tylko jego, ale i cały wszechświat.

I tak się stało.

Noc była czarna i aksamitna jak futro nietoperza. Baiame spokojnie oddychał na swojej podniebnej poduszce. Nagle zaczął śnić. Zobaczył całą swoją przeszłość. Potem wyświetliły mu się obrazy teraźniejszości, po których we śnie napłynęły łagodnie wizje tego, co będzie. Baiame zadrżał z oczekiwania. Razem z nim zadygotał cały wszechświat, rozsyłając fale wibracji do najdalszych zakątków kosmosu, pokonując nie tylko odległość w przestrzeni, ale przekraczając także granice czasu i wymiarów.

Rytm snu boga Baiame był tak przenikliwy, mocny i wszechogarniający, że natychmiast ocknęła się Nungeena, Matka Natura. Przebudzil się też Punjel – Architekt Wszechświata i Yhi – Bogini Słońca. Zebrali się przy łóżku Baiame, a kiedy bóg otworzył oczy, Punjel powiedział:

– Witaj, czcigodny.

Baiame zamrugał.

– Hm, hm – chrząknął Punjel, usiłując zapełnić niezgrabną ciszę.

Baiame popatrzył na palce u swoich stóp, tak jakby widział je po raz pierwszy.

– Ha? – sapnął po chwili, usiłując powrócić do rzeczywistości. Czy jego sen się skończył, czy też wciąż trwa, w innym miejscu i czasie?

Yhi odgarnęła z policzka złote włosy.

– Przybywamy wypełnić twój sen – wyjaśniła.

– Prawdę mówiąc – wtrącił pośpiesznie Punjel – niedawno wpadłem na podobny pomysł.

– Doprawdy? – mruknęła Yhi.

– Hm – mruknął Baiame i schował stopy pod koc.

– Oto mój projekt – powiedział krótko Punjel i strzelił palcami.

Jako Architekt Wszechświata nie lubił rzucać niepotrzebnych słów. Jego ścisły, precyzyjny umysł rozgryzał najtrudniejsze zadania tak łatwo, jak szczur włamuje się do śpichlerza pełnego ziarna. Baiame usiadł. Yhi zajęła się zaplataniem warkocza, a Punjel mówił:

– Do stworzenia budowli życia będę potrzebował wielu milionów istot. Proponuję, żebyśmy użyli do tego cząstki twojej Najwyższej Inteligencji. Podzielimy ją na miliardy mniejszych cząstek, a każdą z nich nazwiemy... – zawiesił głos.

– Yowie – wtrąciła Bogini Słońca, nie odrywając oczu od swojego warkocza.

– Yowie? – powtórzył Punjel.

– To przecież oczywiste – odparła bogini. – Yowie znaczy „dusza”. To będzie duchowa siła, napędzająca ich do działania.

– Nie sądzę – odezwała się nagle Nungeena, Matka Natura.

– Hm – zawahał się Punjel.

Matka Natura rzadko się odzywa, ale kiedy już coś powie, to na pewno ma rację.

– W takim razie – zaproponowała szybko Yhi – każdą duszę wystarczy wyposażyć w odpowiednie narzędzia.

– Tak jest! – Punjel zanotował coś niebiańskim ołówkiem. – Proponuję, żeby każda dusza miała trzy nieodłączne elementy, nazwijmy je trzema napędami.

– Popędami – uściśliła Nungeena.

– Napędami – upierał się Punjel. – Mówimy o twórczych cząsteczkach, konstruktywnych mechanizmach na stałe wbudowanych w system.

– Można by powiedzieć, że to będzie wyposażenie podstawowe każdej duszy – rzuciła Yhi. – Tak jak w nowym modelu samochodu.

– Nie wybiegajmy zbyt daleko w przyszłość – upomniał Baiame. – Nie wiemy przecież czy te istoty będą w stanie wymyśleć samochód. Skoncentrujmy się na tym, co będzie na początku. Punjel?

– Słusznie – podjął Architekt Wszechświata. – Tak więc, jak mówiłem, każda dusza zostanie wyposażona w trzy zasadnicze i nieodłączne elementy: głód, który będzie zmuszał do szukania pożywienia. Popęd płciowy, dzięki któremu każdy gatunek będzie w stanie wytwarzać następne istoty podobne do siebie. I po trzecie – ambicję i pragnienie rozwoju, osiągnięć i zmiany na lepsze.

– Sprytne – powiedziała Nungeena. – Trzy elementy duszy będą sprawcami wszystkiego, co będzie dobre i pożyteczne, ale jednocześnie...

– ...A jednocześnie wszystkiego, co złe, mroczne i brzydkie – wpadł jej w słowo Punjel. – I o to właśnie chodzi! Nie będziemy w żaden sposób nakreślać granic tego, co może się zdarzyć i w ten sposób nasze dzieło będzie jeszcze bardziej genialne w swojej prostocie oraz w całej swojej doskonałości.

Baiame zmarszczył brwi. Czy takie było właśnie przeznaczenie? Skąd miałby wiedzieć czy to jest właśnie najwierniejsze odtworzenie tego, co zobaczył we śnie?...

Z drugiej jednak strony... Baiame przechylił głowę. Czy nie po to właśnie jest bogiem, żeby to wiedzieć? Któż inny miałby znać sedno prawdy, jeśli nie on?...

– Niech każda dusza posiada prawo podejmowania decyzji i wolność wyboru – oświadczył Baiame. – Niech każda dusza zostanie wyposażona w zdolność rozróżniania pomiędzy dobrem a złem.

– Każda istota będzie miała własną wolę, a wybór pomiędzy dobrem a złem będzie zależał od stopnia jej ewolucyjnego rozwoju oraz posiadanej mądrości – dodała Nungeena.

I niech tak się stanie! – rozkazali bogowie i stało się.

Każda dusza otrzymała trzy niezbędne cząstki wraz z siłą, żeby odpowiednio je kształtować i z nich korzystać.

– Hm – zastanowił się Punjel, patrząc na gotowe dzieło.

– To chyba nie tak miało być? – zapytała Yhi. – Po co nam tutaj te wszystkie yowie?

Ludzkie dusze zamarły w oczekiwaniu. Ale bóg Baiame wyprostował się i podniósł palec. Nie miał już wątpliwości co do tego, co zobaczył we śnie.

– Potrzebna jest ziemia – powiedział. – Nazwiemy ją Tya. Tam zamieszkają wszystkie dusze i urządzą ją zgodnie ze swoją wolą.

– Czcigodny! – odezwał się Architekt Wszechświata i także wstał.

Baiame zmrużył oczy.

– Czcigodny – powtórzył Punjel. – Jesteś sednem sedna i źródłem źródeł. W twojej bezkresnej bezkresności znajduje się odpowiedź na wszystkie pytania i rozwiązanie wszystkich problemów.

– Jam jest – przytaknął Bóg Baiame.

– Jako architekt wszechświata ośmielam się więc zaproponować, aby z twojej świetlistej inteligencji utworzyć wehikuł, w którym wszystkie yowie zostaną przeniesione w przeznaczone im miejsce.

– Niech tak się stanie! – polecił Baiame i w następnej sekundzie cząsteczki energii życia z jego kosmicznego ciała zatańczyły w przestrzeni, przyjmując posłusznie kierunek odwrotny do ruchu wskazówek zegara, wirując, unosząc się i porywając ze sobą to, co było im przeznaczone. Była to siła większa od huraganu, wszechogarniająca i wszechpotężna, a jednocześnie łagodna, nieskończenie dobra i ciepła, jak ramiona matki tulące do siebie nowo narodzone dziecko.

Stado pierwszych ludzkich dusz stopiło się z tą siłą, zostało przez nią uniesione, natchnione i na wieczność z nią połączone. Energia wibrująca w ciele boga Baiame zaczęła przybierać formę i kształt. Dusze otrzymały ciała – dokładnie tak samo, jak stało się to wcześniej w boskim śnie.

Z energetycznej inteligencji Baiame powstała także planeta Ziemia, na której dusze wylądowały.

Baiame, Punjel, Nungeena oraz Yhi wychylili się znad krawędzi niebios.

– Hm – mruknął Punjel w zamyśleniu.

– Wydaje mi się – szepnęła Nungeena – że brakuje tu jeszcze jednego elementu.

– Właśnie – przytaknął Architekt. – Mają ciała i dusze oraz trzy napędzające je siły, ale..

– Powinni mieć dodatkową właściwość przechowywania informacji – podsunęła Yhi.

– W przeciwnym razie natychmiast zapomną o wszystkim, co uda im się wymyślić.

– Brawo! – przytaknął Punjel. – Musimy ich wyposażyć w pamięć!

– Niech się stanie – polecił spokojnie Baiame i stało się.

– A poza tym – ciągnął po chwili Architekt – myślę, że należy dodać im jeszcze dwa niezbędne elementy. Pierwszy będzie się nazywał Dowie i stanowił formę ciała spirytualnego, zawierającego wszystkie osobiste doświadczenia. Będzie to cząstka duszy stanowiąca czystą prawdę o każdym człowieku, określająca jego prawdziwe „ja”.

– Subtelna sfera podświadomości – wtrąciła Matka Natura. – Do której wgląd będą mieć ci, którzy poznają prawdę o sobie. Ci, którzy będą w stanie odrzucić iluzję i fałsz.

– To ona sprawi, że ludzie instynktownie będą dążyć do harmonii i porządku.

– Tak, choć jednocześnie to ona właśnie będzie ośrodkiem prawdy nękającej człowieka tak długo, aż odważy się stawić jej czoła.

– A ten, komu zabraknie odwagi i kto zamiast odnalezienia prawdy o sobie zbuduje świat złożony z kłamstw i zaprzeczeń, ten będzie skazany na wieczne jej poszukiwanie. W każdym kolejnym ciele, do którego zostanie zesłana jego dusza.

– A drugi element? – zapytał Baiame.

– Nazwę go Mullowill – odrzekł Punjel. – To będzie rodzaj ochronnej zasłony, subtelne ciało energetyczne, które obroni duszę człowieka przed atakiem z zewnątrz.

– Słusznie – stwierdził Baiame i dodał:

– Niech się stanie!

I stało się.

Dusze zasiedliły Ziemię. Planeta stawała się z każdym dniem coraz twardsza i stopniowo przybierała ostateczny kształt. Bogowie ze spokojem obserwowali rozwój wypadków. W swojej boskiej mądrości wiedzieli, że nie należy się śpieszyć.

Pewnego dnia jednak Tya spowiła się w welon białej, lekkiej mgły.

– Myślę, że nadszedł czas – Matka Natura wstała i otrzepała dłonie.

Baiame skinął głową. Nie pytał, bo w swojej boskiej doskonałości znał odpowiedź. Nadszedł czas na rozpoczęcie następnego etapu w dziejach tworzenia. Na Ziemi powstanie świat roślin.

Pod zielonymi palcami Nungeeny powstały szmaragdowe mchy i źdźbła traw, chropowate pnie drzew i złociste płatki kwiatów. Giętkie gałęzie krzewów i strzeliste liany zaczęły piąć się ku górze, gdy nagle...

Rośliny zamierały w chłodnej mgle, tak jakby nagle zabrakło im siły. Wyciągały się tęsknie ku niebu, a potem mdlały, opadając z powrotem bezradnie ku powierzchni ziemi.

– Yhi! – zawołała Matka Natura.

– Jestem – szepnęła Bogini Słońca i nie czekając ani sekundy dłużej, zesłała na Ziemię życiodajne ciepło.

Zaszumiały dżungle i gaje, kwiaty podniosły się i wystawiły płatki do słońca, mchy się zamszyły, trzciny zatrzciły, lasy zalasły, a truskawki zabłysły jak krople świeżej krwi.

Baiame poruszył z zadowoleniem brwiami. Tya w całej swojej obfitości wyglądała jak wiosenna panna młoda. Topniały lody, podnosiła się mgła, a Ziemia wypełniała się światłem, ciepłem i radością. A potem jeszcze większą ilością światła i ciepła, jeszcze większą i jeszcze większą...

– Ratunku! – krzyknęła Matka Natura. – Tak nie może być! Roztopiony lód zalewa mi życie i topi rośliny! Wezwijcie Węża!

– Wzywam – pomyślał Baiame i w tej samej sekundzie pojawił się Wąż.

Uluru było jego imię. Tęczowy Wąż. Ześlizgnął się posłusznie z Królestwa Mądrych Duchów i zszedł na Ziemię. Wtulił się w miękkie błoto i ruszył przed siebie. Ziemia rozstępowała się pod jego potężnym ciałem, tworząc koryta rzek, które natychmiast wypełniały się wodą. Tam gdzie zwinął się na odpoczynek, powstały morza i oceany, a ziemia wyciśnięta na powierzchnię pod jego ciężarem zastygała w postaci gór i wzgórz. Tya zadrżała. A Tęczowy Wąż pełzł dalej, czując nienasycony głód nadawania kształtu przestrzeni, która wcześniej trwała zanurzona w kosmicznym śnie i bezruchu. W powietrzu kłębił się kurz, pył zasnuł błękit nieba, a okruchy skał spadały na sukienkę Matki Natury, która z coraz większym niezadowoleniem patrzyła w dół.

– Zatrzymaj się! – poleciła wreszcie. – Strasznie nabałaganiłeś!

– Nie martw się – odrzekł Tęczowy Wąż. – Nie możemy zatrzymać na Ziemi wszystkich śmieci. Trzeba je gdzieś wyrzucić.

– Gdzieś? – zapytała Nungeena.

– A konkretnie?

Tęczowy Wąż rozejrzał się. Zgarnął resztki ziemi, kurz, kamienie i ulepił z nich wielkiego pączka. A potem rzucił go na niebo. I tak powstał Księżyc.

Odwróciłam się i stanęłam oko w oko z Tęczowym Wężem. Wyglądał tak, jakby powrócił do źródła. Jednym końcem opierał się o skałę Uluru, drugim tańczył po niebie i po pustyni. Ogromny, mieniący się siedmioma kolorami, potężny i zaskakujący.

Zamknęłam na chwilę oczy, usiłując zapisać go w pamięci, a jednocześnie odnaleźć moje miejsce w tym wszystkim. Wyjechałam z hotelu w ulewie i pod ciężką szarością chmur, ale w momencie gdy dotarliśmy do skały Uluru, deszcz przestał padać, a niebo na zachodzie pękło, odsłaniając cudowny blask zachodzącego słońca, które namalowało tę ogromną tęczę i oblało skałę płonącym ogniem purpurowej czerwieni.

To niezwykłe, nieprawdopodobne, niewyobrażalne – pomyślałam, otwierając znów oczy i chłonąc wspaniały widok. To nie była zwykła tęcza. Dotykała zachodniego krańca skały Uluru i wspinała się na niebo, biegła po nim, zeskakując lekko na rudą ziemię, tak jak wtedy gdy Tęczowy Wąż tworzył kształty na powierzchni Ziemi.

Wszystko trwa w wiecznym ruchu. Nic nie jest skończone i zapisane na zawsze. W każdej chwili Tęczowy Wąż może powrócić na Ziemię i wyrzeźbić ją na nowo. I tak samo jest w ludzkim życiu. Cokolwiek wydaje się dzisiaj trwać zamknięte w nieruchomym obrazie, jutro może się zmienić. Każda ulewa zamieni się w słońce. Każde rozstanie prowadzi do spotkania. Każde milczenie wywoła rozmowę. I będą się zmieniać, znikać i powracać tak długo, aż ludzka yowie zrozumie ich sens i pozna ich mądrość.

Stałam i patrzyłam na Tęczowego Węża.

A on patrzył na mnie.

Czy nie jest tak, że czasem wypukła, wielka tęcza pojawia się w życiu i trzeba się na nią wspinać, mimo że człowiek nie jest na to gotowy?...

Rozdział 3

Elfy w Hobart

Moja podróż do Australii trwała trzy dni. Najpierw utknęłam na lotnisku w Warszawie, gdzie spadło za dużo śniegu i maszyny nie nadążały z odladzaniem samolotów. We Frankfurcie okazało się, że mój samolot do Singapuru odleciał pół godziny temu.

Lotnisko pełne było zabłąkanych pasażerów. Na lśniących posadzkach leżeli umordowani ludzie. Ci, którzy mieli jeszcze trochę siły, stali w gigantycznych kolejkach do informacji i zmiany biletu.

Zbliżała się północ.

Wysoka Amerykanka po mojej prawej stronie nie mogła powstrzymać łez. Stała posłusznie w niekończącym się ogonku do okienka linii lotniczych, ale po jej policzkach płynęły dwa mokre strumienie.

– Do you want a chocolate? – zaproponowałam. – Chcesz czekoladkę? Poczujesz się lepiej.

Włożyła czekoladkę do ust i uśmiechnęła się, ale łzy nie przestały jej płynąć.

Z drugiej strony stał przystojny brunet o czerwonych oczach.

– Dokąd lecisz? – zapytałam.

– Do Iranu – odrzekł i zamrugał. – Od piątku.

– Od piątku?... A jaki dzień mamy dzisiaj?

– Wtorek – podpowiedział.

– Jak to?

– W piątek wsiadłem do samolotu w Toronto. Miał pięć godzin opóźnienia z przyczyn technicznych. Spóźniłem się na następny samolot w Kopenhadze. Była już niedziela. Musiałem czekać kilkanaście godzin na następne połączenie. Do Frankfurtu doleciałem dzisiaj rano. Pięć minut spóźniłem się na samolot do Bagdadu. Cały dzień spędziłem na lotnisku, ale nie ma już dzisiaj następnego lotu do Iranu, więc polecę najwcześniej jutro.

To wyjaśniało dlaczego miał czerwone oczy.

Przesunęliśmy się o kilka centymetrów do przodu. Amerykanka płakała. Ludzie nie mieli już siły stać, więc siadali na podłodze. To był zaskakujący rok jeśli chodzi o latanie. Najpierw wybuch wulkanu na Islandii unieruchomił lotniska w prawie całej Europie, a potem przyszła ciężka zima z tak wielkimi opadami śniegu, że zabrakło soli do posypywania ulic i nawet organizacyjni mistrzowie świata, czyli Niemcy, nie nadążali z odśnieżaniem pasów startowych. Samoloty jak wielkie zamarznięte ptaki czekały na odlot, a ludzie usiłowali odnaleźć się w labiryncie straconych godzin, zagubionych bagaży i odwołanych lotów.

A śnieg wciąż padał.

Po trzech dniach wylądowałam w Hobart, stolicy Tasmanii. Przesunęłam zegarek o dziesięć godzin do przodu. Zabawne, jak względny jest czas. Tak łatwo człowiek przywiązuje się do kalendarza i zaczyna odmierzać swoje życie rytmem mijających dni i godzin. Wystarczy jednak niespodziewanie utknąć na lotnisku albo polecieć na drugi koniec świata, żeby cały wcześniej tak starannie wypracowany rytm diabli wzięli.

Nie wiedziałam już, czy jest dzień czy noc. Chciałam tylko poczuć znów świeże powietrze i zobaczyć słońce. Przestawiłam zegarek na lokalny czas i pociągnęłam za sobą torbę podróżną.

– Powinnam chyba zjeść śniadanie – pomyślałam, słuchając odgłosów dobiegających z mojego żołądka.

W Polsce była szósta rano.

Ale na Tasmanii mijała właśnie czwarta po południu. W dodatku była Wigilia Bożego Narodzenia!

Miasto było puste. Po ulicach hulał morski wiatr, szarpiąc za drzewa i spódnice nielicznych dziewczyn. Wstawiłam torbę do pokoju w moim hotelu, umyłam ręce i natychmiast wyruszyłam na poszukiwanie świąt.

Hobart spało. Albo uciekło w obawie przed huraganem. Albo zostało nawiedzone przez zarazę. Albo... Co jeszcze mogło się zdarzyć? Było to najbardziej bezludne, ciche i opuszczone miasto, jakie kiedykolwiek widziałam. Jedynym żywym elementem ulicy były brzęczyki na przejściach dla pieszych. Kiedy zapalało się zielone światło, wylewały się z głośników jak srebrzyste wodospady, tyle tylko, że nikt nigdy ich nie słuchał, bo nikogo tam nie było!

Szłam przez puste ulice, wypatrując jakiegoś śladu życia.

Biiiii, bip, bip, bip, bip, bip – zachęcało mnie kolejne przejście dla pieszych. Szumiał wiatr. Wrzeszczały mewy. Ulice wspinały się do góry i opadały w dół, tak jakby i one z nudów postanowiły uprawiać gimnastykę i zamiast leżeć na płaskim, postanowiły biegać po pagórkach.

Tasmania, Tasmania... Usiłowałam przypomnieć sobie wszystko, co wiem o Tasmanii i co wyjaśniałoby tę przerażającą ciszę i pustkę.

Tasmania, hm... Wyspa u południowo-wschodnich wybrzeży Australii, dzika, poszarpana przez wiatr, bo chociaż teoretycznie należy do Australii, to różni się od niej klimatem i przyrodą. Tasmania leży tuż poniżej czterdziestego równoleżnika, czyli dalej na południe niż osławiony burzami Przylądek Dobrej Nadziei na końcu Afryki. Zdążyłam tam kiedyś porządnie zmarznąć i ocalić głowę przed urwaniem przez wiatr.

To właśnie tutaj wieją słynne Ryczące Czterdziestki – wichury szalejące pomiędzy czterdziestym a pięćdziesiątym równoleżnikiem południowej półkuli, wykorzystywane kiedyś skwapliwie przez żeglarzy. Pędzą zawsze z zachodu na wschód, a ponieważ na drodze napotykają mało lądów, gnają przed siebie z takim zapamiętaniem, jakby miały ochotę prześcignąć czas.

Biiiii, bip, bip, bip, bip – następne bezludne przejście dla pieszych na rogu ulicy Macquarie i Barrack. Macquarie... Tak, to przecież „Ojciec Australii” – tak o nim mówią, bo pod jego rządami Nowa Południowa Walia przestała być kolonią przypadkowo dobranych więźniów, a zaczęła być społeczeństwem, początkiem współczesnej Australii.

I co dalej?...

Zatrzymałam się. Chyba żadne inne miejsce na świecie nie pasowało tak świetnie do nazwy „betonowa pustynia”. Sklepy zamknięte, bramy zagrodzone, okna i drzwi zatrzaśnięte, puste ulice, puste chodniki, samotne krzaki na trawie, a do tego wszystkiego... Rozejrzałam się z coraz większym zdumieniem. Nie było ani jednego śladu świąt! Ani jednego nawet najmniejszego Mikołaja, renifera, bombki, choinki czy nawet najmarniejszego elfa w czerwonej czapce!

To po prostu niemożliwe – rozglądałam się z niedowierzaniem. Jedynym racjonalnym wytłumaczeniem mogło być to, że mój samolot poruszał się w przestrzeni w sposób odwrotnie proporcjonalny do czasu, tak więc posuwając się naprzód geograficznie, jednocześnie zabłąkał się między dniami kalendarza i wylądował w zupełnie innym dniu niż ten, który był zapisany na moim bilecie.

W którą stronę iść?...

Wiatr szarpnął mnie za włosy.

– Dobrze – zgodziłam się. – Tam pójdę.

I poszłam.

Rozdział 4

Duch Bożego Narodzenia

W Zatoce Sztormów na Morzu Tasmańskim kołysały się łodzie. Trzeszczały sznury, łopotały żagle, krzyczały mewy. Wiatr był królem tego świata – niczym nie skrępowany, wolny i potężny. Niewidzialny, a jednocześnie najbardziej obecny. Szarpał za dachy, ciskał po niebie chmurami, podrzucał maszty, liny okrętowe i skrzydła ptaków. Nieuchwytny i niepokonany.

Władca przestworzy. Ujarzmiony w mieście.

Zamknęłam za sobą drzwi.

Przy barze stała dziewczyna w czerwonej czapce Mikołaja.

– Hello^2 – powiedziałam z nadzieją.

– Merry Christmas!3 – odrzekła, nie podnosząc głowy.

Była zajęta zwijaniem tutek z brązowego papieru.

Ha! Pierwszy ślad świąt! Przez puste ulice miasta Hobart dotarłam wreszcie do portu. Białe budynki na nabrzeżu wyglądały identycznie, ale zauważyłam błysk słońca w poruszonych drzwiach i czym prędzej ruszyłam w tamtą stronę. Nos mnie nie zawiódł. Oto wkroczyłam do jedynej czynnej restauracji w Hobart! W środku nie było wprawdzie żadnych gości, ale w powietrzu unosił się nieomylny zapach jedzenia.

Najwyższy czas! Zgodnie z polskim czasem powinnam zjeść śniadanie, w Australii dawno już minęła pora lunchu, tak więc w ten szczególny dzień moja wigilijna wieczerza będzie jednocześnie śniadaniem, obiadem i kolacją.

– I’d like to eat something^4 – powiedziałam w rytm natarczywych odgłosów dobiegających z mojego żołądka.

W środku było cicho i ciepło. Wiatr, który szalał na zewnątrz, szarpiąc ludzi za ubranie, popychając ich w kałuże i chłoszcząc ich zimnymi podmuchami po rozgrzanej słońcem skórze, tutaj nie miał wstępu.

– Fish and chips?5 – odrzekła bez namysłu dziewczyna w czapce Mikołaja.

– Smażona ryba? – upewniłam się.

– Tak – potwierdziła, rzucając mi badawcze spojrzenie. Skąd na Tasmanię przybywają ufoludki, które nie wiedzą czym jest fish and chips?...

– Przyjechałam z Polski – wyjaśniłam uprzejmie. – Godzinę temu.

– Z Polski? Hm.

– Yes – potwierdziłam, patrząc jak zahipnotyzowana na jej zwinne palce.

Brała arkusz grubego brązowego papieru, zwijała go w trąbkę i zaciskała dolny koniec. Szybko, wyćwiczonymi ruchami. Obok piętrzył się stos papierowych tutek i hałdy gorących frytek.

Smażona tasmańska ryba na wigilijną wieczerzę? Z dodatkiem frytek z zatłuszczonej papierowej tutki?...

– Mamy też zupę rybną – wtrąciła do moich myśli dziewczyna w czapce Mikołaja.

– I grillowanego niebieskookiego? – zapytałam, czytając baner nad jej głową.

Na białym plakacie było napisane: grilled Tasmanian blue-eyed, czyli grillowany tasmański niebieskooki.

– Oh yes – odrzekła potrząsając czerwoną czapką.

– W takim razie poproszę niebieskookiego – zamówiłam i usiadłam przy stoliku.

Wigilia, dwudziesty czwarty grudnia. Siedzę w restauracji w porcie przy nabrzeżu świętej Elżbiety w Hobart. Przez okno widzę maszty, drabinki sznurowe i zwinięte żagle. Strząsam z ramion wiatr.

Moja wigilijna wieczerza to trzy kawałki śnieżnobiałej ryby na oceanie zielonej sałaty. Przymykam oczy, wdychając jej zapach i na chwilę odpływam myślami do śnieżnej Polski.

Boże Narodzenie to czas dobra. Niezależnie od tego, w jakim zakątku świata jestem – czy na lodowatej pustyni, czyli w tropikalnej dżungli – zawsze czuję to najbardziej niezwykłe dotknięcie boskiej energii. „Boskiej”, czyli pełnej kosmicznej harmonii i pozytywnej pewności życia.

Wszystko, co trudne, skomplikowane, podszyte lękiem lub złymi intencjami, pod koniec grudnia topnieje i znika. Tak jakby podświadomość, zmęczona ciągłym wojowaniem o swoje ego, zapadała w drzemkę, dopuszczając, że istnieje na świecie siła lepsza, mądrzejsza i bardziej skuteczna w zdobywaniu szczęścia niż ona sama.

W czasie świąt ego śpi. Ego, czyli kłębek strachu, przesądów, surowy, wiecznie oceniający i niezadowolony krytyk, gotowy wyruszać na wojnę z każdym, kogo uzna za źródło zagrożenia. To ego właśnie w obawie przed bliskością buduje mury między ludźmi, posługując się argumentem, że takie odgrodzenie jest konieczne dla wzajemnego bezpieczeństwa i ochrony przed niespodziewanym atakiem. Nie zdając sobie sprawy z tego, że takie emocjonalne izolowanie od reszty świata wywołuje poczucie samotności, smutek i depresję.

Ego inaczej nie potrafi. Musi walczyć o swoje.

I to właśnie niespodziewanie zmienia się w czasie świąt. Nagle ludzie doznają objawienia ciepła i radości. Mają ochotę przeskoczyć przez wszystkie mury i przytulić do serca nawet tych, z którymi walczyli przez cały miniony rok. Mają chęć przebaczyć i zmienić wszystko na lepsze.

To jest właśnie duch Bożego Narodzenia.

To wszechogarniające uczucie dobra i życzliwości, które unosi się w powietrzu, zarażając kolejne osoby. Dociera na każdy kraniec świata.

Dlatego właśnie nawet kiedy jestem sama w czasie świąt, nigdy nie czuję się samotna. Oddycham i chłonę ten radosny nastrój, wypełniam swoje myśli dobrem i życzliwością, i wysyłam je dalej w świat. Z każdym oddechem, każdym spojrzeniem i krokiem. Na afrykańskiej pustyni albo w amazońskiej dżungli, na amerykańskiej prerii, mongolskim stepie, na tybetańskim płaskowyżu czy himalajskich szczytach. W polskim domu albo tutaj, w tasmańskim porcie. Pragnę dobra dla siebie i wszystkich ludzi. A im bardziej go pragnę, tym więcej jest go na świecie. Może na tym właśnie polega cud świąt. Że ludzie poddają się pragnieniu czynienia dobra, które w tym magicznym czasie wydaje się najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Im bardziej sprzyjają tej ochocie, tym więcej dobra z nich emanuje i to uczucie rozlewa się na coraz więcej osób, dotykając nawet tych, którzy zwykle są nieczuli.

Wierzę nawet, że przyjdzie taki czas, kiedy tak samo mnóstwo dobra i życzliwości będzie się unosiło w powietrzu między ludźmi nie tylko w czasie Bożego Narodzenia, ale i przez pozostałe dni w roku.

My jako ludzkość jesteśmy tego warci i potrafimy to zrobić :)

Rozdział 5

Diabeł na tropach blondynki

Tutaj naprawdę są diabły tasmańskie – pomyślałam otwierając jedno oko. Legendarnie przerażające, nieuchwytne i podstępne. Nie żyją nigdzie na świecie z wyjątkiem Tasmanii. A i tutaj kryją się przed ludzkimi oczami, przemykając bezszelestnie między eukaliptusami okrytymi podzwrotnikową ciemnością.

Podciągnęłam kołdrę pod brodę. W hotelu panowała przedziwna cisza. Był to czerwony angielski dom z cegły, ściśnięty na małym kawałku ziemi między kilkoma cyprysami a płotem. Miał wąskie czarne drzwi, a w środku jeszcze węższe schody przykryte dywanem. Nie było recepcji, hallu, windy ani żadnych innych oznak publicznego miejsca. Wydawało się, że mieszka tu samotny Anglik, może były więzień, który po skończeniu wyroku zajął się kolekcjonowaniem obrazów i hodowlą diabłów tasmańskich, bo tylko z nimi był w stanie się zaprzyjaźnić.

Wczoraj po południu na dźwięk dzwonka na parterze pojawił się młody Japończyk. Było tak cicho, że słyszałam tykanie zegara na ścianie. Japończyk dał mi klucz do pokoju i znikł.

Zaciągnęłam walizkę na piętro, otworzyłam drzwi i usłyszałam za plecami lekkie stąpnięcia. Tak jakby po dywanie przebiegła bosa Królowa Śniegu. Odwróciłam się, ale korytarz był pusty. Znowu zapadła ogromna, przepastna cisza. Totalna, dostojna, zdająca się trwać od wieczności.

Mój pokój był równie milczący i ponury. Odrobina światła wpadająca przez zaciągnięte żaluzje topiła się w ścianach, kocach i chodnikach.

Wieczorem byłam tak zmęczona, że wsunęłam się do łóżka i natychmiast zasnęłam.

A rano znów usłyszałam na schodach skradające się kroki. Diabeł tasmański? Wstałam. Uchyliłam drzwi. Usłyszałam ciche, pośpieszne, lekkie jak mgła kroki, tak jakby ktoś uciekał przed moim wzrokiem. W następnej chwili jednak dopłynął do mnie cudowny, uwodzący smak świeżo parzonej kawy, za którym bez namysłu podążyłam schodami w dół.

W wielkiej kuchni stał wielki stół przykryty wielkim milczeniem. Pachniały grzanki i smażony bekon. W szklanym dzbanku błyszczał sok pomarańczowy, a na stalowym podgrzewaczu perkotała jajecznica. Poranny tasmański cud! – pomyślałam. W tajemniczym domu, który udaje hotel, gdzie jestem chyba jedynym gościem, w kuchni czeka królewskie śniadanie!

Usiadłam przy stole. Kawa, grzanki, dżem cytrynowy. Mrucząca maszyna w kącie, ciche okna, niespokojny ptak na drzewie.

Nieśmiałe kroki w korytarzu. Ciche, pełne wahania, ale zapewne też – tak jak ja – przyzywane magicznym zapachem śniadania. Co jadają właściwie diabły tasmańskie?... – przemknęło mi przez głowę. Ach tak!

Diabeł tasmański jest nazywany australijską hieną, bo podobnie jak ona żywi się padliną. Ludzie mają do padlinożerców lekceważący i pogardliwy stosunek, ale przecież to właśnie oni sprzątają wszystkie resztki i odpadki, które zamieniłyby świat w wielki śmietnik pełen epidemii i chorób.

Sępy, hieny, szopy i diabły to naturalne oddziały sanitarne, przeczesujące planetę w poszukiwaniu tego, co dla innych gatunków jest potencjalnym zagrożeniem, a dla nich – przysmakiem. Nawiasem mówiąc, hiena jest znakomitym myśliwym i potrafi osobiście doścignąć i zabić swoją kolację, ale jeśli znajduje na sawannie gotowe danie, to chętnie z niego korzysta.

– Hello – usłyszałam nagle.

Głos był łagodny i ponad wszelką wątpliwość ludzki. A jego właścicielka – równie niewątpliwie tasmańska.

– Hello – odrzekłam, patrząc na jej gołe nogi.

– How are you? – powiedziała z zastanowieniem, zatrzymując wzrok na moim podwójnym, ocieplanym polarze.

– I am fine – odparłam zgodnie z prawdą i zapadła krótka cisza.

Można by pomyśleć, że przybyłyśmy właśnie z dwóch odległych krańców świata. Ja miałam na sobie długie spodnie, ciepłe skarpetki, dwie bluzki i dwa polary. Ona – krótkie spodenki, sandały i T-shirt.

– Nie zimno ci? – zapytałam.

– A tobie nie jest gorąco?

– Domyślam się, że mieszkasz na Tasmanii – dodałam, bo było to dla mnie oczywiste.

Kiedy człowiek przychodzi na świat w chłodnym miejscu, jego organizm w naturalny sposób przyzwyczaja się do niskiej temperatury. Nie istnieje coś takiego jak obiektywne zimno. Na przykład wysoko w Andach dzieci biegają boso, mimo że temperatura nie przekracza plus dziesięciu stopni. Ale ponieważ zwykle rano jest tam około zera, to szalone +10 jest dla nich rzadko spotykanym upałem.

– A ty zapewne przyleciałaś z Afryki – zgadła Jane.

– Niezupełnie – roześmiałam się.

Moja teoria o naturalnej barierze ciepła i zimna właśnie runęła z głośnym hukiem.

– Z Indonezji?

– Przyleciałam z Polski, wczoraj – wyjaśniłam. – I wydawało mi się, że będzie cieplej.

Ptak za oknem zakląskał, jakby chciał się ze mną zgodzić.

– To prawda – przytaknęła także Jane. – Zwykle w grudniu jest około dwudziestu stopni, a dzisiaj... – otworzyła gazetę.

– Czy wiesz może jak dojechać do Strahan? – zapytałam skwapliwie.

– Strahan? – powtórzyła z niedowierzaniem.

– A po co?

– Mam kilka dni, chciałabym je najlepiej wykorzystać – wyjaśniłam.

Strahan leży na zachodnim wybrzeżu Tasmanii, najbardziej dzikim, poszarpanym przez wiatr i bezludnym.

– Hm, hm! – chrząknęła Jane, otwierając gazetę. – Hm! Wydaje mi się, że...

– Sprawdziłam, że autobusem dojadę tam w dziesięć godzin – wtrąciłam. – Potem chciałam

pojechać pociągiem przez tropikalny las, do

Queenstown, potem może skoczę na północ, żeby zobaczyć słynną górę stołową zwaną Orzeszkiem, czyli The Nut, w miasteczku Stanley.

– Hm – mruknęła Jane jeszcze raz, a na jej twarzy zaczął się malować wyraz pewnego zakłopotania.

– West Coast Wilderness Train! – przypomniałam sobie. – Pociąg przez dzikie pustkowia zachodniego wybrzeża! Tam pewnie będzie jeszcze zimniej niż tutaj, ale myślę, że warto to zobaczyć. Potrzebuję tylko znaleźć dworzec autobusowy.

– Otóż – odezwała się wreszcie Jane, stukając palcem w gazetę. – Dzisiaj autobusy nie jeżdżą.

– W takim razie pojadę jutro.

– Jutro autobusy też nie jeżdżą.

– Ach, są święta! – przypomniałam sobie. Mamy przecież dwudziestego piątego grudnia! Jutro jest dwudziesty szósty. – W takim razie poczekam do poniedziałku.

– Hm, w poniedziałek transport publiczny ma wolne.

– Wolne? – zdumiałam się. – W poniedziałek? Po świętach??

– Tak się składa, że święta w tym roku przypadają w sobotę i w niedzielę – wyjaśniła Jane.

– No i?... – nie zrozumiałam. – W sobotę i niedzielę nie kursują żadne autobusy i pociągi, tak?

Nie mieściło mi się to w głowie. Przecież właśnie w czasie świąt ludzi mają trochę czasu, żeby móc się przemieszczać po wyspie, nie mówiąc już o turystach!

– Ponieważ święta przypadły w dni wolne od pracy, to transport publiczny ma dodatkowe dwa dni wolnego – wytłumaczyła Jane.

– Ssłucham?? – zająknęłam się. Dawno już nie słyszałam czegoś równie akrobatycznie bezsensownego.

– Pracownicy komunikacji publicznej mają dodatkowe dwa dni wolnego w poniedziałek i wtorek – powtórzyła Jane bez mrugnięcia okiem. – Ponieważ święta wypadły w dni wolne od pracy.

– Więc ponieważ święta wypadły w dni wolne od pracy ludziom należą się dodatkowe dwa wolne dni? – powtórzyłam z niedowierzaniem. – Po świętach w poniedziałek i wtorek autobusy i pociągi nie jeżdżą, bo odpoczywają?...

– Tak jest.

– Odpoczywają po odpoczywaniu? – uściśliłam. – Po dwóch dniach świąt?...

– Tak, tak na to wychodzi.

Ha! Sapnęłam. To nie do uwierzenia i niemożliwe gdzieś w Ameryce Łacińskiej albo w Azji. Po świętach przecież ludzie chcą wracać do domu i normalnie żyć, ale tutaj na Tasmanii okazuje się, że ludziom pracy należą się wolne dni za to, że w wolne dni świętowali. Jak to możliwe?...

– Pyszna jajecznica – mlasnęła Jane. – Próbowałaś?

– Tak. A ty, Jane? Jesteś stąd?

– Mieszkam w Marrawah, na północno-zachodnim krańcu wysypy.

– Ach, to wyjaśnia twój strój! – domyśliłam się.

Na zachodzie Tasmanii jest wietrznie i zimno. Im dalej na wschód, tym cieplej i łagodniej. Wschodnie wybrzeże słynie z rajskich plaż. To tam właśnie Tasmańczycy podobno spędzają Boże Narodzenie.

– I przyjechałaś do Hobart na święta?