Muzyka świata to moja zaczarowana kraina kolorowych i pełnych magii dźwięków.

Warto się z nią zaprzyjaźnić, pozwolić oczarować i razem z dziećmi uczyć się wsłuchiwania w to, co drzemie w sercu światowej orkiestry.

Jest piękna, przepełniona emocjami, marzeniami, pomysłami i brzmieniem zaczarowanych instrumentów z najodleglejszych zakątków świata. Kulturowa różnorodność jest najwspanialszą inspiracją, z której można czerpać nieustannie. Szacunek i podziw dla tego bogactwa dają możliwość poznania jej duszy.

Chwyćcie się więc za ręce, by wyruszyć w cudowną muzyczną podróż!

ROZDZIAŁ 1
Babcia Helenka i śpioch

Babcia Helenka mieszkała w niewielkim miasteczku, na jednej z wąskich brukowanych uliczek. Domek był mały, ale wyjątkowy – jasnożółte ściany, bielutkie okna i zadbany trawnik strzeżony przez biały płot. Przed domem stał rozłożysty stary kasztanowiec, na który każdego lata wdrapywał się mały Leon.

Zanim jednak przyszło lato, wiosna wybuchała niespodziewanie zielenią i ciepłymi podmuchami wiatru, a wtedy w miasteczku na placu zaczynała tryskać wesoło fontanna. Pan Józef rozstawiał skrzynki na swoim straganie z kolorowymi owocami i warzywami, pani Halinka rozkładała tęczowe parasole, by przy małych stolikach dzieciaki mogły paćkać buzie lodami, polewą czekoladową z gofrów i bitą śmietaną ze złocistych rurek. Mniaaam! Cukiernia pani Halinki była ulubionym miejscem Leona w miasteczku. Chłopiec przyjeżdżał do babci, gdy tylko przychodziło lato. Co roku przyjeżdżał większy, silniejszy i mądrzejszy. Jedno się tylko nie zmieniało – Leon był straszliwym śpiochem. Jak dotąd przespał wszystkie wschody słońca, poranne ptasie trele, orzeźwiającą chłodną rosę na trawie i nawet donośne pianie kogutów!

Babcia Helenka w pewien piękny lipcowy poranek postanowiła obudzić wnuczka, by pokazać mu, jak piękne jest lato o brzasku. Musicie wiedzieć, że babcia Leona była absolutnie wyjątkową osobą. Owszem, uwielbiała siedzieć w swym wygodnym fotelu i godzinami czytać książki. Czytała tak dużo, że Leon sądził, iż przeczytała już z całą pewnością wszystkie książki świata co najmniej kilka razy. Owszem, uwielbiała popijać złocistą herbatę i opowiadać niesamowite historie ze swojego dzieciństwa w Polsce i dalekim Kazachstanie. Ale oprócz tego babcia Helenka kochała muzykę. Wciąż nuciła, śpiewała, słuchała, a nawet czasami, gdy miała wyjątkowo dobry humor, wychodziła o świcie na trawniczek przed domem, by potańczyć po porannej rosie wokół rozłożystego kasztanowca. A brykała przy tym jak młoda kózka! Musielibyście pewnie to zobaczyć, by uwierzyć…

Babcia Helenka miała jeszcze jedną tajemnicę. I jeśli zaraz obiecacie, że nikomu nie powiecie, zdradzę Wam ją w wielkim sekrecie…

ROZDZIAŁ 2
Tajemnica babci Helenki

Powtórzcie głośno i wyraźnie:
ZA NIC W ŚWIECIE NIE ZDRADZĘ TAJEMNICY BABCI HELENKI, NAWET SZEPTEM I NA UCHO!

Otóż babcia Helenka należała do Ogólnoświatowego Tajnego Stowarzyszenia Babć. W skrócie OTSB. Do OTSB należały wspaniałe, mądre i dobre babcie z całego świata – ze wszystkich kontynentów. Były babcie z Europy, Azji, Ameryki Północnej i Ameryki Południowej, Afryki, Australii i te, które bywały na Antarktydzie z wyprawami naukowców i badaczy – bo tam nie ma rdzennych mieszkańców. Były babcie lepiące polskie pierogi, robiące pudding, baklavę, spaghetti, burritos, żabie udka, marynowaną ośmiornicę, były skośnookie z Chin, i te w barwnych strojach z Peru i te o skórze w kolorze gorzkiej czekolady z Afryki, okryte burką lub foczym futrem, o włosach siwych jak pajęcza nitka lub całkiem czarnych, długich lub krótkich, babcie drobniutkie, wysokie i te pulchne jak pączki… Po prostu wszystkie babcie, jakie jesteście sobie w stanie wyobrazić!

Czerwony telefon z białą słuchawką, który stał na stoliku z koronkową serwetką, w jedną chwilę łączył babcię Helenkę z najodleglejszymi zakątkami na świecie. Wystarczyło podnieść błyszczącą słuchawkę, wybrać odpowiedni numer i zaraz gdzieś, na drugim końcu świata, na tym samym lub zupełnie innym kontynencie rozlegał się niecierpliwy dzwonek telefonu u którejś z dzielnych babć.

ROZDZIAŁ 3
Niezwykła sąsiadka

Lipcowy dzień zapowiadał się wspaniale, noc była bowiem bezchmurna i gwiaździsta. Babcia bardzo chciała, by Leon usłyszał choć raz poranny ptasi koncert, choć raz pospacerował z nią po rosie. Albo przynajmniej nie spał do obiadu, jak to ostatnio bywało.

Ale cóż, nie pomagały żadne próby zbudzenia śpiocha. Nawet obietnice ulubionego gęstego i słodkiego kakao, ani budzik dzwoniący jak na alarm, ani babcine śpiewy, gwizdy, tupanie, klaskanie, a nawet gong z pokrywek na garnki. Po prostu nic! Spał jak kamień i tylko coraz szczelniej zawijał się w kołdrę, aż wreszcie wyglądał jak wielki pieróg. Babcia Helenka klasnęła w dłonie – PLASK! – zawsze tak robi, gdy wpada na jakiś dobry pomysł. Poprawiła włosy i wybiegła z sypialni Leona. Zaraz potem pukała do drzwi domu z zielonymi okiennicami i płotem porośniętym bluszczem. Mieszkała tu sąsiadka babci Helenki – pani Justyna. Pani Justyna była osobą dobrze znaną wszystkim w okolicy, a jej radosny śmiech spowodował, że nikt nie mówił do niej inaczej jak Justi. Mieszkańcy miasteczka podziwiali jej niezwykłą urodę, wspaniały głos, uwielbiali przepiękne sukienki, modne kapelusze i wciąż dało się słyszeć o jakiejś nowej pasji Justi lub właśnie odkrytym talencie. Mało kto znał się tak wyśmienicie na budzeniu małych śpiochów jak ona, gdyż była mamą dwóch kilkuletnich wspaniałych chłopaków łobuziaków

Babcia Helenka wiedziała zatem bardzo dobrze, co robi, wyciągając jeszcze zaspaną sąsiadkę z łóżka i drepcząc z nią za rękę prosto do pokoju Leona.

Justi, kiedy tylko zrozumiała, w czym rzecz, roześmiała się i chwyciła w drobne dłonie błyszczące skrzypki i smyczek, by wypełnić sypialnię i cały dom radosnymi dźwiękami tańczącymi w powietrzu niczym krople letniego deszczu. Smyczek furgotał w powietrzu jak biały ptak, tak szybko, że zaplątał się z tego wszystkiego w długie włosy Justi.

A Leon? Leon spał.

Justi widząc, że chłopiec nawet nie drgnął, zaśmiała się jeszcze głośniej, wyplątała niesforny smyczek spośród ciemnych kosmyków i zaśpiewała. A śpiewała niezwykle! Ogromna skala jej głosu pozwoliła w jednej chwili napełnić pokój anielskimi tonami, by zaraz potem rozległo się niskie diabelskie dudnienie wydobywające się z jej drobnej postaci. Babcia Helenka tylko kręciła głową z podziwu, że tyle tonów mieści się w tej kruchej kobiecie. Kręciła również głową dlatego, że niestety Leon nawet nie drgnął. Z pieroga uformowanego z kołdry w niebieskie kwiatki rozlegało się nadal miarowe sapanie.

Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

Licencjobiorca National Geographic Society

ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

© Copyright for the edition branded National Geographic Society

© 2013 National Geographic. All rights reserved

© 2013 Copyright for the text Justyna Steczkowska, Anna Kaszubska

© 2013 Copyright for the pictures Katia Sokolowa-Zyzak

Dział handlowy: tel. (48 22) 360 38 38, 360 38 42; fax ( 48 22) 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta, tel. (48 22) 360 37 77

Rysunki: Katia Sokolowa-Zyzak

Koncepcja i opracowanie: Anna Kaszubska

Projekt graficzny, projekt okładki: Anna Angerman

Redaktor prowadzący: Agnieszka Radzikowska

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

ISBN: 978-83-7596-552-0

National Geographic i żółta ramka są zarejestrowanymi znakami towarowymi National Geographic Society.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.