Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

Licencjobiorca National Geographic Society ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41-42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Copyright for the edition branded by National Geographic

© 2005, 2006, 2007, 2008, 2012 National Geographic Society.

All rights reserved

Copyright © 2012 by Beata Pawlikowska

Okładka: Beata Pawlikowska/Maciej Szymanowicz

Projekt graficzny, skład i łamanie: IT WORKS, Warszawa

Korekta: Anna Maria Thor

Redaktor prowadząca: Małgorzata Zemsta

Redaktor techniczny: Mariusz Teler

Tekst i rysunki: Beata Pawlikowska, www.beatapawlikowska.com,

www.facebook.com/BeataPawlikowska

Zdjęcia na okładce: Beata Pawlikowska

Zdjęcie autorki: Rafał Masłow

ISBN: 978-83-7596-417-2

National Geographic i żółta ramka są zarejestrowanymi znakami towarowymi National Geographic Society.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Rozdział 1
Chiński szpieg

Ten Chińczyk śledził mnie od samego początku. Najpierw nie dziwiło mnie to, że spotykam go wszędzie. Nad zielonym stawem w dżungli, gdzie byłam tylko ja i gdzie chciałam zaznać wymarzonej kąpieli – on był też. W restauracji hotelowej, gdy wybierałam z tacy ostatnie kawałki ananasa – on stał tuż obok z widelcem. W puszczy, gdy uciekałam przed atakiem pijawek, na kogo wpadłam na pustej drodze?… Na niego. Zawsze wydawał się zaskoczony moim widokiem, zawsze otwierał szeroko oczy i mówił coś w rodzaju:

– Hello, how are you?

How are you na pustej dżunglowej drodze, gdzie w promieniu kilkuset metrów nie było innej żywej duszy?… How are you, gdy usiłowałam się sekretnie rozebrać, żeby móc wejść do wody?… Odeszłam daleko od obozowiska, znalazłam cichy zakątek, rozłożyłam mydło, szampon i ręcznik – i nagle zauważyłam dziwnie znajomą postać, która zamiast odwrócić się skromnie i pozwolić mi się umyć, gapiła się jak zwykle rozszerzonymi z ciekawości oczami, dodając przy tym niewinnie:

Hello, how are you?…

– I’m fine, thank you – burknęłam, zła, że nie mogę nawet tutaj przez chwilę być sama. W dodatku chyba było jasne, co mam zamiar robić w tym stawie po kilkudniowej przeprawie przez dżunglę, gdzie nie było nawet strumyka, w którym można by umyć zęby.

Zdjęłam buty i skarpetki, chwyciłam za spodnie, dając Chińczykowi jasno do zrozumienia, że będę się teraz rozbierać. Rzuciłam za siebie jedno ostatnie spojrzenie. Przyglądał mi się z jeszcze większym zainteresowaniem. Odparłam twardo ten wzrok. Rozpięłam guzik i rozporek. Człowieku, odwróć się! A on nic.

Odeszłam wtedy w kolczaste zarośla, gdzie przebrałam się w kostium kąpielowy, sycząc ze złości i bólu, kiedy ciernie wbijały mi się w nagą skórę. Ale nawet wtedy nie zorientowałam się, że obecność tajemniczego Chińczyka bynajmniej nie jest przypadkowa. Bo kto miałby mnie śledzić i po co?… Powód jednak był, i to wart całego wysiłku i kosztów, jakie ostatecznie musiał w to włożyć.

Na razie jednak nic nie wiedziałam, choć przyznaję, że przeczucie tknęło mnie po raz pierwszy, gdy po kilku tygodniach pobytu w dżungli nagle zostałam absolutnie sama. Załogi wszystkich samochodów terenowych biorące udział w rajdzie przez Dżunglę Dinozaurów w Malezji – na który ja również zostałam zaproszona – spakowały swoje prowizoryczne obozowiska i odjechały. Moje macierzyste auto zaginęło w puszczy razem z całą ekipą. Dlatego właśnie zostałam na pustym polu, patrząc na ostatnie toyoty i land-rovery, które czym prędzej wycofywały się w kierunku drogi. Usiadłam przy bagażach, starając się ukryć przed palącym słońcem i patrzyłam, jak znika za zakrętem załoga Anglików, potem Hiszpanie, Włosi, Urugwajczycy, Malezyjczycy… Ktoś pomachał do mnie ręką, odpowiedziałam tym samym i przytuliłam się do plecaka. Muszę czekać.

Było okropnie gorąco, słońce w zenicie, ptaki skryły się wśród chłodnych gałęzi, nawet muchy latały, ledwo dysząc, z szeroko otwartymi paszczami. Popatrzyłam tęsknie w stronę rzeki. Była za daleko, żeby ryzykować oddalenie się z obozowiska. Wypiłam resztkę ciepłej wody z butelki. Smakowała osadem z garnka, w którym codziennie gotowaliśmy zupę. Woda mineralna skończyła się już dawno temu. W skrzyniach z jedzeniem zostały tylko dania w proszku i kilka paczek sucharów. Przełknęłam ślinę. Przez parów z błotem przejeżdżał właśnie ostatni samochód. Koła przez chwilę buksowały w mokrej glinie, ale potem gorączkowo, jakby i one jak najszybciej chciały wydostać się z Dżungli Dinozaurów z powrotem do cywilizacji, złapały kawałek suchego gruntu, wspięły się po nim i pośpieszyły w dalszą drogę.

Warkot silnika znikł za ścianą puszczy. Badawczo odezwały się cykady. Coś zafurkotało w powietrzu, ale szybko wylądowało, żeby przeczekać największy upał.

Wydawało się, że dżungla zasnęła, czekając na orzeźwiającą bryzę zmierzchu. Co dalej ze mną?… Bagaże polskiej ekipy leżały zakryte niebieską, ciężką plastikową folią. Była tam i kuchenka gazowa, i łóżka polowe, i kilka par zabłoconych butów, i czarne skarpetki, które wcześniej były białe, a należały chyba do naszego chińskiego kierowcy, Chrisa.

Jeżeli w nocy – jak zwykle – znowu będzie lał ulewny, monsunowy deszcz, to pewnie spłynę ze wszystkimi torbami i skrzyniami do pobliskiego rowu. Nie dam rady sama zbudować obozu. Potrzeba do tego co najmniej ośmiu silnych ramion, kilku belek i dachu samochodu, do którego mocuje się folię. Całe szczęście, że przynajmniej dzisiaj od rana świeci słońce…

Zapadła cisza tak ogromna, że krzykiem było w niej bzyknięcie przebudzonej muchy. Przypomniały mi się nagle opowieści snute przy ogniu przytłumionym szeptem – o tym, jak podczas wyznaczania trasy rajdu, przewodnicy zostali zaatakowani przez szare zwierzę, które ukazywało im się wielokrotnie w różnych miejscach, ale zawsze znikało szybciej niż udało im się zbliżyć. Po pewnym czasie stało się bardziej zuchwałe. Wtedy zorientowali się, że zwierzę nie należy do żadnego ze znanych im gatunków, a przypomina ogromnego jaguara lub tygrysa. Było szybkie, bezszelestne i deptało im po piętach, dokądkolwiek poszli. Pewnej nocy przez nieuwagę zostawili nad wygasłym ogniskiem garnek z resztkami jedzenia. Coś miękkiego prześlizgnęło się między namiotami, myśleli, że to cień chmury zakrywającej księżyc, ale gdy chmura dotarła do środka obozowiska i jednym ruchem szczęk zgruchotała garnek jak orzeszek ziemny, zorientowali się, że nadeszła krytyczna chwila. Niewłaściwy gest, dźwięk albo zapach mógł sprowadzić na nich nieszczęście. Nad żadnym jednak nie byli w stanie zapanować. Ciała zaczęły im drżeć jak w gorączce, szczękanie zębów niosło się echem w puszczę, a gwałtowne fale wilgotnego potu zalewały oczy. Po krótkiej chwili wahania, tak jakby nasłuchiwał czegoś z głębi dżungli, zwierz odwrócił się i cicho wycofał.

Ale był. Żył, oddychał gdzieś w pobliżu, być może już mnie śledził. Choć może to piekielnie gorące słońce i na niego podziała usypiająco. To by znaczyło, że mam czas do zmierzchu. Muszę coś postanowić i zacząć działać. Siedzenie na stercie bagaży. W głowie wyświetlił mi się czerwony wykrzyknik. Znieruchomiałam. Z lewej strony, ze splątanych zarośli, dobiegło mnie szorstkie szuranie. Bardziej szorstkie niż gdyby wydawały je z siebie łapy iguany albo ptasie skrzydła. Odwróciłam głowę. Szuranie zamilkło na chwilę, więc czym prędzej wypuściłam na wolność tabun moich myśli – niech same znajdą rozwiązanie.

Sprawa była prosta. Jestem sama pośrodku puszczy. Nie mam mapy ani żadnego środka transportu. Nie wiem, gdzie zaginęła polska ekipa i kiedy się odnajdzie. Nie wiem też, czy szukając drogi powrotnej, uda im się odnaleźć pusty obóz, czy też – kierując się mapami – wyjadą z dżungli jakąś inną trasą. Oni nie wiedzą, że tutaj na nich czekam, jest jednak szansa, że chcieliby wrócić po swoje bagaże. Z drugiej strony – mogli pomyśleć, że pozostałe samochody rajdu zabrały dobytek polskiej ekipy, by dowieźć go w jakieś bezpieczne miejsce.

Tabun zawrócił i pogalopował w przeciwnym kierunku. To dobry i sprawdzony przeze mnie sposób panoramicznej oceny sytuacji. Puścić wszystkie myśli wolno i tylko patrzeć, dokąd popędzą i gdzie znajdą miejsce na popas.

…Dlaczego w takim razie szefowie rajdu pozwolili mi tutaj zostać samej? Czy wszystkie osoby i auta nie podlegają ich odpowiedzialności? Czy w przepisach nie jest napisane, że nigdy nie należy pozostawiać samotnie ani żadnej ekipy, ani tym bardziej żadnego z jej żyjących elementów?…

Czy nie działo się tutaj coś dziwnego?… Odjechali wszyscy, machając mi na pożegnanie rękami. A ja siedziałam na stosie bagaży, mówiąc, że zostaję, żeby czekać na polską ekipę, która zabłądziła w dżungli.

– Okej, okej – odpowiadali z pewnym rodzajem niecierpliwej radości, bo mieli już dosyć błota, deszczu i nieprzejezdnych tras, więc czym prędzej chcieli znaleźć się bliżej cywilizacji. – To do zobaczenia!…

Dopiero teraz te ostatnie słowa wydały mi się idiotyczne. Ludzie! Zostawiacie mnie samą w pustym obozowisku w dżungli, bez samochodu i bez łączności, i życzycie mi, żebyśmy się znowu spotkali?… Chyba w niebie?…

Stado moich rozpędzonych myśli zatrzymało się po raz drugi i wbiło mi się kopytami w czoło. W krzakach znowu coś się poruszyło. Coś wielkiego. Coś, co kruszyło swoim ciężarem trzaskające gałęzie i rozrywało pnącza. Wstałam. Nie ma sensu uciekać. Raczej będę stać i patrzeć. Nie mam żadnej broni. Czy ten wielki tygrys szary jak dym przeciskałby się przez krzaki zamiast podkradać się bezgłośnie z innej strony?… Chyba że to nie jest tygrys. Chyba że… Ale czy polska ekipa nadjeżdżałaby tak ukradkiem, bez radosnego trąbienia?…

Przycisnęłam łokcie do siebie, napięłam mięśnie. Ruch nagle ustał. Wiatr przygładził rozwichrzone gałęzie. Zrobiło się znów cicho. Dżungla Dinozaurów prowadziła ze mną grę na wytrzymałość. Zmrużyłam oczy. Nie ze mną takie proste numery. Umiem panować nad swoim strachem. Znam dżunglę. Spędziłam w niej wiele miesięcy życia. Nie przestraszy mnie tak łatwo, nie przegoni i nie pokona.

Pomacałam oczami okolicę. W drzewach, krzakach i kępach trawy panował gęsty, tropikalny spokój. Termity cierpliwie wygryzały drzewa od środka, gąsienice motyli żuły liście, a pozostałe stworzenia drzemały w cieniu, czekając, aż minie największy upał. Wyobraziłam sobie nagle ogromną pijawkę, którą dżungla być może wysłała na moje spotkanie. Miała paszczę wielką jak rura wodociągowa i potężne, obłe, czarne ciało, które próbowało się przecisnąć przez zarośla, ale wyschło od palących promieni słońca. Pijawka ruszy w dalszą drogę pewnie dopiero wieczorem, kiedy wchłonie w siebie wilgoć zmroku. Do tego czasu zdążę przygotować się na jej przyjęcie. Może nawet wybiorę się na polowanie. Rzuciłam jeszcze jedno, ostatnie, badawcze spojrzenie w stronę gęstwiny, z której wcześniej dobiegały hałasy. Cokolwiek to było – pijawka-gigant czy tylko moja wyobraźnia – zatrzymało się i zamilkło. Nie byłam taka głupia, jak bohaterowie filmów grozy, którzy zawsze idą wprost w paszczę lwa, wilka lub ufoludka, żeby sprawdzić, czy jeszcze żyje, i wtedy zostają zaatakowani.

Odwróciłam się na pięcie i zdrętwiałam.

Naprzeciwko mnie stał srebrny samochód. Kompletnie inny od aut biorących udział w rajdzie. Tamte były zbudowane jak czołgi – z dodatkowymi rurami, wzmocnieniami, wyciągarkami z przodu i z tyłu, poobklejane nalepkami sponsorów, wielotygodniowym błotem i gliną. Ten był czysty, błyszczący i wyglądał jak sen. Mimo woli przetarłam oczy. Fatamorgana? Wytwór mojej spalonej słońcem wyobraźni i odwodnionego organizmu?

Przyciemniona szyba od strony kierowcy opuściła się. Na zewnątrz buchnęło chłodne, pachnące kwiatami powietrze z klimatyzatora, a w jego oparach usłyszałam głos:

– Hello, how are you?

Głos znajomego Chińczyka! Nagle z całą jasnością uświadomiłam sobie, że od chwili, gdy wylądowałam w Malezji, ten Chińczyk pojawiał się w moim życiu w najdziwniejszych i najmniej spodziewanych okolicznościach. Wydawało się, że zawsze był dokładnie tam, gdzie ja. Nabrałam powietrza, chyba nawet chciałam coś do niego powiedzieć, zawołać: „Ach, to ty! Dlaczego mnie śledzisz?…”, ale nie zdążyłam. Chińczyk wystawił przez okno rękę z kartonikiem soku.

– Napij się – powiedział.

Opakowanie było zimne i pokryte drobnymi kroplami wilgoci. Od rana nie piłam niczego z wyjątkiem kilku łyków ciepłej wody pachnącej krupnikiem. Moje ciało wołało o wilgoć i odrobinę chłodu. Przyssałam się do rurki i poczułam, jak do mojego wnętrza wraca życie. Miało smak pomarańczowy.

Rozdział 2
Azjatycki czas dżunglowy

Był grudzień i lał monsunowy deszcz. Było gorąco i mokro, od pierwszego dnia, gdy wjeżdżaliśmy do dżungli i każdego następnego poranka i wieczoru, aż do ostatnich chwil. Lało w Strefie Terminatora i Strefie Zmierzchu, mżyło podczas wieczornego gotowania kolacji, padało przy zwijaniu obozowiska. Ruda glina kleiła się do butów i oblepiała wszystko, z czym miała najmniejszą styczność – ubranie, łóżka polowe, naczynia, bagaże, nawet skarpetki i szczoteczki do zębów. Niebo było przez cały czas zachmurzone i łkało, szlochało, a czasem nawet wyło łzami na nasze głowy. A my wyjechaliśmy z wygodnego hotelu na pożarcie chińskiego smoka. Wtedy nikt jeszcze nie przypuszczał, co nas czeka.

Rajd Rainforest Challenge – uznawany za najtrudniejszy przygodowy rajd samochodami terenowymi – był organizowany od sześciu lat, zawsze w Malezji, ale za każdym razem inną trasą. Po poprzednim kierowcy narzekali, że było zbyt łatwo. Dlatego przesunięto jego termin na czas monsunu i wyznaczono szlak przez Dżunglę Dinozaurów, najstarszą dżunglę świata, w południowej prowincji Johor.

Siedziałam na przednim siedzeniu białej terenowej toyoty i patrzyłam przez zalane deszczem okno, za którym regularnie co sekundę migało kolejne drzewo. Jechaliśmy przez plantację palm oleistych. Rosły posłusznie w równych rzędach. Niektóre miały zaledwie metr wysokości, ale były już rozczochrane i grube, z czerwonymi pękami owoców. Z takich młodych drzew najłatwiej jest zbierać owoce. Po kilku latach, kiedy palmy osiągną wzrost dwóch i więcej metrów, przychodzi człowiek z piłą i ścina je, by zrobić miejsce na nową plantację.

Mój chiński kierowca, Chris, zaciągał się papierosem. Przed nami i za nami jechało kilkanaście innych aut z dwudziestoma pięcioma ekipami z całego świata. Przy lusterku kołysała się zafoliowana przepustka ze zdjęciem. Na tylnym siedzeniu w milczeniu tłoczyli się Balkon, Konik i Romek. Silnik mruczał jak kot. Zasnęłam.

Gdyby zamienić sześć najbardziej wulgarnych słów w języku polskim na podobnie brzmiące słowa wuj, hebanowy, morwa i nać, a także skubany oraz migdalić to pierwszym zdaniem w języku polskim, jakie usłyszałam po obudzeniu, było:

– Ty, patrz, morwa jego nać, jak ten hebanowy wuj zamigdala.

Otworzyłam oczy. Byliśmy na miejscu – czyli daleko poza plantacjami palm oleistych, na skraju puszczy. „Hebanowy wuj” okazał się drobnym Tajem ubranym w kalosze, który zwinnie biegł w poprzek pochyłego pobocza. Drogi nie było. Pozostał tylko ledwie widoczny trakt obrośnięty paprociami, którym prawie sto lat wcześniej jeździli zbieracze kauczuku. Spojrzałam na moich kolegów.

– Morwa, no to jesteśmy hebanowi – powiedział Balkon.

– Morwa jego nać – odrzekł Konik i popatrzyli na siebie ze zrozumieniem.

– Wujowe miejsce – dorzucił Romek. – Wujowy deszcz.

Nigdy nie przypuszczałam, jak wiele rozmaitych emocji i myśli można wyrazić za pomocą jedynie pięciu słów. Nie mówili tego ze złością ani w przypływie wyjątkowego złego humoru. Mieścili się jedynie w ramach swojego słownika, który składał się z dwóch przymiotników, trzech rzeczowników i jednego czasownika, odmienianych na wiele różnych sposobów. Najbardziej zadziwiające jednak było to, że chociaż pozornie był to słownik ubogi, to pozostawali zrozumiali nie tylko dla siebie nawzajem, ale także dla reszty świata. Nagle też zrozumiałam, że wulgarne polskie słowa są najbardziej plastycznymi wyrazami świata, które można dowolnie lepić i wyginać. Gdyby te same akrobatyczne zabiegi zastosować do innych słów, straciłyby sens, tymczasem hebanowy wuj i naciowa morwa oraz skubane pojęcia pozostawały czytelne w każdej możliwej nowatorskiej formie.

Staliśmy w konwoju, czekając na dalsze decyzje. Po jakimś czasie dotarła do nas wiadomość, że nocna ulewa porwała most, którym mieliśmy jechać. Trzeba znaleźć inną drogę. Na jej poszukiwanie wyruszyli X-men, czyli ekipa rajdowa – grupa malezyjskich Schwarzeneggerów, do których zadań należało wszystko to, co innym wydaje się niemożliwe. A nam pozostało czekanie.

Po przyjeździe do Malezji i pierwszych dniach rajdowych prologów szybko zorientowałam się, że czas azjatycki jest tym samym, co czas dżunglowy, który znam z Ameryki Południowej. Jest to czas w istocie nieistniejący. Czas polegający na tym, że wiecznie się c z e k a, ponieważ nikt donikąd się nie śpieszy i nie szanuje wyznaczonych ani umówionych wcześniej pór czy godzin. Ostatecznie efektem tak pojętego czasu jest siedzenie i czekanie, chodzenie i czekanie, leżenie i czekanie.

Po pewnym czasie nikt już nie wie po co ani dlaczego, ale wszyscy są zmuszeni czekać i przez długie godziny czekają na c o ś.

Tym razem byliśmy w o tyle lepszej sytuacji, że wiedzieliśmy przynajmniej na co czekamy – w otoczeniu zirytowanych morw i hebanowych migdałów rozrzucanych w języku polskim po malezyjskiej ziemi.

Milczałam, bo dawno już nauczyłam się czekać tak, jak tubylcy – bez czekania. Bez niecierpliwości, bez pośpiechu i niepokoju, że moje życie stanęło i nie ma widocznej możliwości, by je kontynuować. Podczas czekania dżunglowego po prostu trwam, zawieszona w niebycie, poza świadomością.

Postanowiłam zadbać o moją najbliższą przyszłość. Rozejrzałam się. Były tylko dwie możliwości: siedzieć wewnątrz ciasnego samochodu albo wyjść. Wybrałam to drugie, otworzyłam drzwi i skoczyłam w chaszcze. Liczyłam na to, że mają nie więcej niż półtora metra wysokości, a ich dolne części wyrastają z czegoś, co przynajmniej z grubsza można by uznać za „stały ląd”. Niestety, myliłam się. Gęstwina paproci spływała zieloną kurtyną po pochyłym zboczu pokrytym warstwą śliskiej gliny. W ostatniej chwili zdążyłam się chwycić za krawędź drzwi i na nich zawisłam. Zawiasy napięły się boleśnie, a ja, słysząc ich jęk, zaczęłam szybko myśleć o tatrzańskiej łące pełnej krokusów – żeby do wagi mojego ciała nie dorzucać ciężkich myśli, których – prawdę mówiąc – wcale mi nie brakowało. Wisiałam na wysmarowanych błotem drzwiach terenowego samochodu, podczas gdy moje nogi znajdowały się w bliżej nieokreślonych okolicach rowu z paprociami. Deszcz nie przestawał padać. Było chłodno, mokro, ponuro i zdecydowanie nieprzyjemnie. Wtedy nagle wśród krokusów w mojej głowie dostrzegłam dziwne poruszenie. Wpatrzyłam się w nie całą siłą mojej wyobraźni i w następnej sekundzie zrozumiałam, jakie niebezpieczeństwo grozi moim gołym stopom ubranym w sandały. Gdzie, jak nie w bezpiecznym gąszczu, kryją się tropikalne bestie wyposażone w żuwaczki, kleszcze, jadowite kolce i trujące włosy?… Przez chwilę buksowałam nogami w śliskiej glinie, ale nie było się o co oprzeć, przerzuciłam więc całą siłę do ramion i nie zważając na ostrzegawcze skrzypienie drzwi, podciągnęłam się z powrotem na drogę. Pasażerowie na tylnym siedzeniu wciąż spali. Chris na mój widok zamrugał oczami i wyglądał tak, jakbym wyrwała go z podróży w zaświaty. A dookoła lał deszcz.

Wdrapałam się z powrotem na swoje miejsce, wnosząc do środka także kilogram lepkiej, czerwonej gliny, która oblepiła mi nogi i sandały, przyczepiła się do spodni i włosów.

– Are you okay? – zapytał z pewną ostrożnością w głosie Chris.

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo w następnej sekundzie poprzedzający nas samochód zahuczał potężnym silnikiem, i cała kawalkada z ulgą znów ruszyła naprzód.

Rozdział 3
Koszmarny świat Balkona

Była już głęboka noc, gdy dotarliśmy do celu. O drugiej nad ranem wśród ulewnego deszczu zaczęliśmy rozbijać obóz. „Zaczęliśmy” to właściwie za dużo powiedziane. Samochód stanął na wyznaczonym miejscu na dość dużej polanie. Chris zgasił silnik. Popatrzyliśmy na siebie w milczeniu.

– Trzeba rozbić obóz – powiedział ktoś. Pokiwaliśmy głowami. W reflektorach było widać tylko strugi siekącego deszczu. Wewnątrz samochodu było ciepło i sucho. Z głębi dżungli dobiegało tęskne szczekanie. Nawet Konikowi, Balkonowi i Romkowi na tylnym siedzeniu nie chciało się rzucić z tej okazji kilku mięsistych słów. Po pewnym czasie, gdy siedzieliśmy bez słowa w przyjemnie ciepłej ciszy, Chris otworzył drzwi i wyskoczył na zewnątrz. Uwijał się w mokrej ciemności z taką łatwością, jakby był środek letniego dnia, a nie mroczna, zimna noc w Dżungli Dinozaurów.

Było po trzeciej, gdy położyłam się na wąskim, płóciennym łóżku. Pobudka o siódmej rano. O ósmej zbiórka na briefingu. O jedenastej sformowała się kolumna i wyruszyliśmy, by pół godziny później dowiedzieć się, że nocna ulewa porwała kolejny most, rzeka przed nami wystąpiła z brzegów i w związku z tym trzeba szukać objazdu. Do tego jeszcze drużyny poszczególnych krajów zostaną skierowane na odcinki specjalne, w skrócie OS, które stanowiły istotę całego rajdu.

Odcinek specjalny to rodzaj szczególnie trudnego toru przeszkód. Za jego pokonanie dostaje się punkty, na podstawie których wyłania się ostatecznie zwycięzcę.

Każdy samochód rajdowy był przygotowany jak czołg: wzmocniony klatką ze stalowych rur, obuty w dżunglowe opony terenowe marki Krocionóg i wyposażony w dwie wyciągarki. Sens rajdów terenowych polega na tym, żeby znaleźć odpowiednio trudny teren, następnie dodatkowo go skomplikować, po czym wpuścić tam startujące drużyny złożone zawsze z dwóch osób: kierowcy i pilota, których zadaniem jest przedostanie się ze startu do mety wraz z samochodem. Auta wpadają do rowów, staczają się w przepaści, wspinają na pochyłe zbocza, pokonują rzeki, jadą nocą w ulewie przez zryte kołami błoto, zatrzymując się raz po raz na zwalonych pniach drzew, dołach, pionowych stromiznach i koleinach. Wtedy z szoferki wyskakuje pilot, chwyta za koniec stalowej liny nawiniętej na bęben i biegnie do najbliższego drzewa, żeby umocować tam linę, po której samochód będzie mógł się wciągnąć z powrotem na stały grunt.

Wszystko dzieje się bardzo szybko, bo najważniejszym elementem konkurencji jest czas; im szybciej pilot uwinie się z wyciągarką, tym więcej punktów dostanie zespół. Kiedy koła chwycą znów podłoże, pilot odwiązuje linę i pomaga kierowcy nawinąć ją z powrotem na bęben, wskakuje do szoferki – mokry, brudny i oblepiony gliną samochód rusza, by kilka metrów dalej zwisnąć z krawędzi urwiska. Pilot wyskakuje, chwyta za linę, szuka drzewa, biegnie, nawija, podciągają samochód, zwija linę z powrotem na bęben wyciągarki, wsiada, ruszają, wpadają do dziury, pilot wyskakuje, chwyta za linę, szuka miejsca, gdzie można ją podczepić, krzyczy do kierowcy:

Winch, winch¹!…

Podciągają samochód, który kilkanaście metrów dalej wpada w inną pułapkę i cała zabawa powtarza się od początku. Silnik rzęzi, wokół unoszą się błękitne chmury spalin, każdy kolejny samochód coraz bardziej rozrywa kołami ziemię, pogłębia błoto i pozostawia po sobie coraz więcej hałasu, dymu, dziur i poszarpanych roślin.

Nie tylko mnie zresztą wydało się to osobliwym zajęciem. Balkon, Konik i Romek zostali zaproszeni na rajd przez polską ekipę – Agnieszkę i Marka Janaszkiewiczów. Balkon miał robić zdjęcia, Konik obserwować i opisać, a Romek był mechanikiem.

Po trzech dniach wiedzieliśmy już mniej więcej, kto jest kim i jak zapatruje się na zaistniałe okoliczności. Konik wyróżniał się stoickim spokojem i bez przerwy skręcał cienkie papierosy z bibułki i tytoniu. Lubił dobrze zjeść i unikał wysiłku. Romek ciężko pracował przy samochodzie i denerwował się, kiedy nasi zawodnicy zbyt długo nie wracali. Agnieszka i Marek startowali w rajdzie i chcieli wygrać, więc nie oszczędzali ani auta, ani siebie. Natomiast Balkon szybko odkrył, że świat azjatyckiej puszczy równikowej jest całkowicie sprzeczny z jego naturą. Był bowiem człowiekiem o określonych wymaganiach i stałych przyzwyczajeniach. Krótko mówiąc: świat Balkona zamienił się w nieustający koszmar, o czym bez przerwy nas informował, przy czym w jego głosie można było odczytać towarzyszące mu poczucie beznadziei – tragiczna była pogoda, jedzenie, dżungla i błoto, potworne były czające się dookoła pijawki, tygrysy, małpy i inne niebezpieczeństwa, beznadziejni byli ludzie uczestniczący w rajdzie.

On sam przygotował się doskonale: miał zielone spodnie z amerykańskiej armii, zielone koszulki z krótkim rękawem, buty z cholewką do pół łydki i włosy zaplecione w długie dredy, które nosił w skarpecie w kolorach dżunglowych. Codziennie rano zakładał na siebie skomplikowaną uprząż składającą się z szelek, pasów i sprzączek, do których miał przyczepione ważne elementy ekwipunku, takie jak śrubokręt, latarka, kilka metrów sznurka, manierka, przybornik do jedzenia, zapasowe baterie i inne, tylko jemu znane niezbędniki, dzięki którym miałby szansę przeżyć w dziewiczej puszczy. Nie ma co ukrywać – Balkon wyglądał jak komandos. Tym trudniej było znieść jego wieczne narzekanie i marudzenie na każdy możliwy temat. Miałam już wcześniej doświadczenia z ludźmi, którzy po raz pierwszy wybrali się do dżungli z samopoczuciem Indiany Jonesa, które stopniowo zamieniało się w zdumienie, strach i łzy. Balkon jednak przebił wszystkich.

O dwunastej w południe staliśmy w konwoju na wąskim, dżunglowym trakcie. Po obu stronach znowu szalały paprocie, a z nieba lały się na nas strumienie zimnej wody. Padało bez przerwy od kilku dni. Po wieczornej ulewie deszcz zamienił się w równomierne opady, które szemrały wokół przez całą noc. Rano znowu się rozpędziły, z trudem zwinęliśmy obozowisko, pakując mokre kanadyjki² w mokre pokrowce i umieszczając je na mokrym dachu pod mokrą płachtą plastikową. Potem znów na zmianę padało, lało, padało i lało, aż wreszcie deszcz zaczął walić tak wściekle, że Balkon powiedział:

– Morwa, nigdy w życiu za wuja nie widziałem, żeby deszcz tak zamigdalał.

Odpowiedziało mu milczenie.

– Zdechniemy tutaj.

Konik filozoficznie dmuchnął dymem z papierosa.

– I nikt nigdy nie odnajdzie mojego ciała – ciągnął z ponurym przekonaniem Balkon.

– …A nawet jeśli znajdzie – dodał po chwili zastanowienia – to mnie nie rozpozna, bo będę cały spuchnięty od wody. Obrzmiały i sinoczerwony.

Romek i Konik spojrzeli na niego z zainteresowaniem.

– Widziałem kiedyś topielca – potwierdził Balkon grobowym głosem. – Martwe ciało wciąga w siebie wilgoć, wszystkie tkanki napełniają się wodą i puchną, czasem nawet nie można rozpoznać, czy topielec był mężczyzną, czy kobietą.

Wszyscy zaczęli sobie nagle wyobrażać spuchniętych nieboszczyków. Konik zbladł, a Romek zacisnął palce na oparciu siedzenia.

– Nie jesteś z cukru, Balkon – odezwałam się, żeby odwrócić ich uwagę od katastroficznych wizji. – Deszcz ci nie zaszkodzi.

– Jasne – odrzekł z cmentarną miną. – Do czasu. Człowiek nie jest w stanie długo wytrzymać w takich warunkach. Organizm odmówi posłuszeństwa. Ale wtedy będzie już za późno, bo stąd nie ma odwrotu.

– Balkon, daj spokój – roześmiałam się. – Nie dzieje się nic złego. Żyjesz, rozmawiasz, możesz chodzić…

– Ty to nazywasz życiem?! – zapytał z goryczą.

– To jest morwa wegetacja w tej cholernej dżungli.

– To przygoda – powiedziałam. – Zrobisz fajne zdjęcia…

– Aparat nie wytrzyma tyle wilgoci w powietrzu. W każdej chwili może się zepsuć. I wtedy morwa…

Nagle urwał i wielkimi oczami spojrzał za maskę samochodu, gdzie stała jakaś postać w jaskrawo seledynowej kurtce z kapturem.

– Hello – powiedziała postać. – How are you?

– Fine - odpowiedziałam z ulgą.

Człowiek w kurtce podał mi torebkę z suszonymi paskami mango.

Poczęstowałam chłopaków. Odniosłam wrażenie, że im bardziej staram się pokazać sytuację z jasnej strony, tym mroczniej widzi ją Balkon, a razem z nim także Konik i Romek. Jeżeli nie poprawi im się nastrój, wyprawa rzeczywiście może się okazać koszmarem.

– Thank you – powiedziałam, oddając mu torebkę i próbując przez strugi ulewy dojrzeć jego twarz w kapturze. Mokre włosy lepiły mu się do czoła.

Pomachał mi ręką, odwrócił i odszedł dalej w deszcz. Nie wzbudził moich podejrzeń, bo co można robić, kiedy konwój stoi przez kilka godzin w szalejącej ulewie?

– Kto to jest? – zapytał Balkon.

– Jakiś Chińczyk.

– Czego chciał?

Wzruszyłam ramionami. Czego może chcieć przemoknięty do nitki Chińczyk z torebką suszonych mango? Odwróciłam się, żeby znów na niego spojrzeć i podskoczyłam ze strachu. Tuż przede mną na deszczu stał Chris, nasz kierowca.

– Zostajemy tu na noc – powiedział.

Z tylnego siedzenia dobiegło mnie kilka morw wypuszczonych spomiędzy zaciśniętych zębów. Balkon nabierał przekonania, że zginiemy jeszcze tej samej nocy.

– Zapytaj go, morwa, jaką szansę na przeżycie ma człowiek w tej hebanowej dżungli.

Ale Chris znikł. Zostały po nim tylko krople deszczu spływające po szybie.

Rozdział 4
Balkon idzie na wojnę

Kolumna ruszyła, żeby znaleźć miejsce na obozowisko. Z gęstych paproci wyjechaliśmy znowu na pofałdowaną, rudą ziemię, która w nieustającej ulewie zamieniała się w grząskie błoto. Droga coraz bardziej zaczynała przypominać rzekę. Poruszaliśmy się naprzód powoli, mijając tych szczęściarzy, którym udało się już zawłaszczyć fragment gliniastego pobocza. Wyskakiwali z samochodów, ślizgając się jak po lodzie i usiłując utrzymać równowagę, wyciągali z bagażników wilgotny sprzęt i zaczynali budować schronienie na najbliższą noc.

Architektura obozowiska była prosta: wystarczyło umieścić plastikową płachtę poziomo w pewnej odległości nad ziemią, tak żeby mogła pełnić funkcję dachu. W praktyce było to zadanie bardzo trudne do wykonania, ponieważ drzewa rosły w puszczy zbyt gęsto, a na gliniastej drodze zbyt rzadko, żeby móc przyczepić do nich dach. Rajdowcy stosowali więc różne techniki – od wbijania w błoto pali i belek, poprzez konstrukcje namiotopodobne, aż po genialne rozwiązanie, jakim było rozpięcie dachu między dwoma samochodami. Niestety, zawsze co najmniej dwie ekipy lądowały z brzegu, będąc zmuszone do szukania nowatorskich rozwiązań, dzięki którym udałoby im się przyczepić zewnętrzną stronę ciężkiej, mokrej płachty plastikowej do płaskiego, śliskiego błota.

Tamtego dnia każda drużyna była zdana na siebie. Na wąskim, pochyłym poboczu z trudem dawało się znaleźć miejsce dla jednego auta. Wszystkie w miarę równe płaszczyzny zostały już dawno zajęte przez samochody z czoła konwoju. Pozostały nam śliskie pagórki i zbocza dołów o nachyleniu 30 stopni. Dziesiątki kół rozgniotły gliniastą drogę, tworząc głębokie koleiny i rowy. Buty zapadały się w niewidoczne pułapki i ślizgały się po błocie, stając się ciężkie od oblepiającej wszystko czerwonej, mokrej gliny.

Kiedy skończyliśmy wznosić nasze skromne obozowisko, wyglądaliśmy jak mieszkańcy hiszpańskiego Buñol po pomidorowej bitwie³.

Padający bez przerwy deszcz wcale nie poprawiał sytuacji, bo nie był w stanie zmyć z nas czerwonego błota, a jedynie je rozmazywał.

Zrzuciłam z siebie rudą (niegdyś zieloną) kurtkę i rude (wcześniej czarne) buty. Zostałam w rudej (poprzednio białej) koszulce i czym prędzej zabrałam się za gotowanie obiadu. Miałam nadzieję, że gorący posiłek wszystkim przywróci nadzieję i poprawi nastrój, tym bardziej że Balkon zaczynał właśnie uświadamiać Konikowi i Romkowi ogrom zagrożeń, jakie czyhają na nas nocą. Poprosiłam go o zapalenie ognia na kuchence gazowej.

Bez wahania sięgnął do jednej ze swoich stu kieszeni komandoskich spodni i zastygł w bezruchu. Pod warstwą czerwonego błota zastygającego mu na twarzy widziałam, że zbladł.

– Zgubiłeś zapalniczkę? – domyśliłam się, i żeby uniknąć potoku narzekań, dodałam szybko:

– Nie martw się, nie zabraknie nam ognia.

Ale Balkon uparcie milczał z zaciśniętymi ustami. Nie przepowiedział nam końca świata, nie ostrzegł, że umrzemy z głodu i chłodu i że to była ostatnia zapalniczka świata. Milczał z oczami wlepionymi w ziemię. Było to tak niezwykłe, że po raz pierwszy w jego obecności poczułam niepokój.

– Balkon? – zapytałam ostrożnie. – Co się stało?

– Morwa umieram – powiedział bez ogródek.

– Ale co ci się stało? – zapytałam jak najbardziej współczującym głosem, próbując ukryć uśmiech.

Konik i Romek poderwali się od swoich bagaży. Powietrze zgęstniało od drobiowego testosteronu, bo ze strachu obaj dostali gęsiej skórki. Tymczasem Balkon nagle oklapł, tak jakby wypuszczono z niego powietrze. Zwiesił ramiona i głowę, dredy opadły mu na twarz.

– Wykrwawię się na śmierć – szepnął i zwisł jeszcze bardziej.

– Balkon! – wrzasnęli jednocześnie Konik i Romek.

Zerwali się na równe nogi, pełni współczucia i chęci pomocy, a przy tym przerażeni do głębi, od czego włosy tak sztywno stanęły im dęba, że mimowolnie zaczęłam się rozglądać za prawdziwkami, które lubią rosnąć w dębowych zagajnikach.

Z mojego doświadczenia wynikało, że jeśli ktoś ma dosyć siły, żeby poinformować zebranych o tym, że umiera, to istnieje znaczna szansa na to, że przeżyje. Jednak komandos Balkon właśnie zamilkł.

– Balkon, co ci jest?! – krzyknął Romek, a z wyrazu jego twarzy wywnioskowałam, że jest gotów do natychmiastowej reanimacji metodą usta-usta. Pozwoliłam sobie nawet na migawkę tej sceny w wyobraźni: mechanik samochodowy o urodzie Hulka Hogana wpity ustami w twarz komandosa z dredami.

Balkon wydał z siebie dźwięk przypominający jęk i westchnienie. Pochyliliśmy się nad jego kieszenią. Zapadło krótkie, przepastne milczenie, które natychmiast wykorzystał deszcz i zaczął z całej siły walić o plastikowy dach.

Nogawka spodni Balkona była dziwnie ciemna. W półmroku obozowiska trudno było w pierwszej chwili zorientować się od czego pochodzi ten kolor.

– Krew – szepnął Balkon. – Pełno krwi.

– Kto ci to zrobił?!… – zawołał Konik.

– To nie krew – powiedziałam stanowczo i wyciągnęłam rękę, żeby go dotknąć. – Zobacz!

Pewnie się wysmarował błotem albo starł ciemny mech z pnia drzewa, albo pobrudził się od samochodu, albo może po prostu w jednym miejscu spodnie zamoczyły się od deszczu i stąd ta plama. Podniosłam palce do światła i spojrzałam chłopakom prosto w oczy.

– Widzicie? – powiedziałam. – Nikt nas nie zaatakował. To nie… – chciałam powiedzieć, że to nie jest wojna i nikt tu na nikogo nie czyha, ale nie zdążyłam.

Oczy Romka i Konika zrobiły się wielkie jak talerze, więc podążyłam za ich wzrokiem i nagle urwałam. Stado mrówek zaczęło mi biegać po krzyżu. Wyglądałam jak rzeźnik przy pracy. Unurzana we krwi.

– Odsuńcie się! – poleciłam. – Balkon, możesz ruszać nogą?

– Nie mogę, morwa, nie mogę.

– Przewróciłeś się?

– Nie, morwa.

– Coś cię ugryzło?

– Nie, morwa, nie, czy ty nie widzisz, że to już koniec? To nieważne co się morwa stało.

– Ważne, co się morwa stało – powtórzyłam po nim, a Romek i Konik cofnęli się o krok.

Balkon siedział bez ruchu, wpatrzony w ciemną i wciąż rosnącą plamę krwi.

Nie miałam zamiaru czekać aż Balkon straci przytomność. Trzeba było jak najszybciej znaleźć dyżurnego lekarza rajdu i ustalić skąd wypływa ta krew i dlaczego. Romek pobiegł w deszcz szukać pomocy. Ja chwyciłam za nóż.

– Co ty, morwa, chcesz mnie dobić? – żachnął się Balkon. Wydawał się wyjątkowo przytomny jak na umierającego.

– Rozetnę ci spodnie – powiedziałam i już miałam przystąpić do czynu, gdy Balkon szarpnął się i przerzucił nogi na drugą stronę łóżka.

– To są spodnie z amerykańskiej armii, czy ty morwa wiesz, jak trudno je zdobyć?…

Odłożyłam nóż. Byłam już właściwie całkiem spokojna. Jeżeli najważniejsze są tutaj spodnie, to życiu Balkona nic nie zagraża. Pewnie drasnął się przypadkiem którymś ze swoich komandoskich niezbędników, choć przyznaję, dość dziwne wydało mi się to, że tkanina pozostała nietknięta.

– Myślę – powiedziałam łagodniejszym tonem – że powinieneś je zdjąć. Będziemy mogli zrobić ci opatrunek.

– Tu potrzeba chirurga – zażądał Balkon.

– Chirurg jest w drodze. Zatrzymamy ci upływ krwi.

W obozowisku zakwitły morwy i nacie, gdy Balkon powoli wysupływał się z wojskowej uprzęży, rozpinał paski, sprzączki i klamry. Wreszcie zsunął spodnie i pokazał nam krew zalewającą mu skórę. Odniosłam wrażenie, że nie ma ochoty już umierać, raczej woli napawać się wrażeniem, jakie robi na nas jego stan. Obmywałam mu ostrożnie nogę, usiłując znaleźć źródło krwawienia, ale nie było tam żadnej rany ani rozcięcia. Ze zdziwieniem odkrywałam centymetr po centymetrze, że ciało jest nietknięte. Nawet Balkona to zaintrygowało i zamiast mdleć, próbował się domyślić prawdy:

– Zostałem postrzelony?

– Nie – odrzekłam z przekonaniem.

– Krwotok z wyczerpania?

– Raczej nie – odparłam po chwili namysłu, bo wycieńczony człowiek nie gada tyle, tylko usiłuje odzyskać utracone siły.

– Tutaj masz dziurkę – powiedziałam nagle, pokazując na niewielką kropkę na skórze, z której strumyczkiem bezustannie wypływała krew.

– No tak, morwa, wiedziałem, że tutaj jest pełno robactwa, które włazi człowiekowi w odbyt, do uszu i wszędzie, gdzie się, morwa, może zmieścić – zawołał Balkon.

Dopiero teraz był naprawdę przerażony. Chyba od początku wiedział, że nikt nie strzelał do niego z rewolweru ani że nie ugryzł go wąż ani jadowity pająk. Przypomniał sobie jednak nagle wszystkie najbardziej koszmarne opowieści o pasożytach i robakach atakujących bezbronnych ludzi w puszczach tropikalnych – o muchach, które składają pod skórą jaja, z których potem wykluwają się larwy żywiące się ludzkim mięsem, o nicieniach wijących gniazda w ludzkich wnętrznościach i o mikroskopijnych owadach roznoszących ślepotę i śmiertelne choroby. Balkon dotknął krwawiącej dziurki, ale krew ominęła jego palec i płynęła dalej, tak jakby chciała uciec z jego ciała. Spojrzał na mnie bezradnie jak dziecko. Odpowiedziałam mu mocnym spojrzeniem, ciesząc się jednocześnie, że o nic nie pyta, bo nie umiałam mu tego wyjaśnić.

Rozdział 5
Dżungla wampirów

Płomień kuchenki gazowej był niebieski i syczał jak wąż. Ujarzmiłam go garnkiem pełnym deszczówki, ale zemścił się na mnie kilkanaście minut później, kiedy przelewałam wrzącą wodę do kubka, żeby zrobić Balkonowi gorącej czekolady. Ukrop rozlał się mi na palce. Ból był taki, jakby ktoś ścisnął mi dłoń potwornymi kleszczami. Przez chwilę przed oczami widziałam białą ścianę, ale opanowałam krzyk. Wsypałam do wody czekoladę w proszku, zamieszałam i podałam Balkonowi.

– Za gorąca – powiedział. – Nigdy nie piję gorących rzeczy… To znaczy już niedługo – dodał. – Bo jak morwa wykituję, to i tak będzie mi wszystko jedno.

– Nie kituj jeszcze przez kilka minut, dobrze? -poprosiłam chłodnym głosem, który kojąco działał na moje rozpalone i puchnące palce. – Muszę wyjść.

Marzyłam tylko o tym, żeby wetknąć poparzoną rękę w mokre od lodowatego deszczu liście. Ubrałam się z powrotem w rudą-kiedyś-zieloną kurtkę nieprzemakalną i wyszłam w dżunglę.

Szmer kropli przemykających między roślinami brzmiał jak uspokajająca mantra, która wprowadza myśli w stan doskonałej równowagi. Szłam powoli przed siebie, tak daleko, żeby uwolnić się od odgłosów obozowiska. Malezyjska puszcza łagodnie przyjmowała mnie do siebie. Nie podstawiała mi pod stopy korzeni ani śliskich kałuż czy błotnistych sadzawek, po których frunie się jak baletnica, by wylądować w końcu twarzą w rozmiękłej ziemi. Nie chłostała mnie gałęziami, ciernistymi pnączami ani kawałkami rozbujanych lian. Pozwalała mi iść naprzód prawie bez wysiłku. Słyszałam mlaśnięcia mokrych sandałów i coraz wyraźniejsze odzywki ptaków i cykad. Zbliżał się zachód słońca – gdzieś tam daleko, za chmurami. Z przyjemnością wciągałam w płuca ciężkie od wilgoci powietrze. Po latach wędrowania po dżungli amazońskiej przyzwyczaiłam się do tego uczucia lepkiej wilgotności, które wciska się w każdy zakamarek skóry i wypełnia człowieka od wewnątrz. Lubię ten gęsty, bardzo zielony, duszny, gorący zapach dżungli.

Pulsujący ból i żar trawiący rękę przypomniał mi nagle o sobie. Kucnęłam i wsunęłam palce w kępę mokrej trawy. Co za ulga… Cudowny chłód… Przymknęłam oczy. Nawet niebo mi sprzyjało, bo deszcz ledwie teraz kropił. Pewnie nawet nie leciał już z chmur, ale z koron drzew, strząsany z gałęzi lekkimi podmuchami wiatru. Przesunęłam rękę w następne świeże, zimne miejsce. Ból ustępował, tak jakby rośliny miały moc wyciągnięcia go z ciała.

Dżungla azjatycka niewiele różniła się od tej południowoamerykańskiej, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Gęstwina zarośli, ciernie i splątane łodygi, warstwa gnijących liści rozkładających się na ziemi, do tego nawołujące się tajemniczymi językami plemiona ptaków, cykad, jaszczurek i węży, które zwykle wolały się trzymać z daleka od ludzi – obcych przybyszy o niepokojącym zapachu. Jedno, czego na pewno będzie mi tu brakowało, to Indianie. Tubylcza ludność Dżungli Dinozaurów w Malezji została już dawno odkryta i przeprowadzona w łatwiej dostępne miejsca. Ale czy na pewno?…

Wyciągnęłam czujnie szyję, bo zdało mi się, że w krzakach nieopodal dostrzegam jakiś dziwny ruch. Nie, to nie w krzakach, to chyba obok w plątaninie cienkich pnączy obsypanych drobnymi kwiatami. Nie, tam też nie. Ale coś w pobliżu mnie na pewno kołysało się i przesuwało niezgodnie z rytmem wiatru, liści i otaczającej mnie puszczy. Zastygłam w bezruchu, starając się tylko lekkimi poruszeniami oczu śledzić okolicę. Z całą pewnością działo się tu coś dziwnego. Wydawało mi się, że ziemia się porusza…

Skoncentrowałam wzrok na brązowej powierzchni zlewających się ze sobą gnijących liści, fragmentów roślin, patyków i resztek rozsiewających się bezustannie tropikalnych drzew, krzewów i kwiatów. W tej masie łupin, skorupek, żyłek, skrzydełek, kokonów i innych elementów wspomagających roznoszenie się nasion, nagle dostrzegłam coś zdumiewającego i tak niewiarygodnie komicznego, że otworzyłam szeroko oczy i usta. Wyglądałam pewnie jak zaskoczony clown.

Dookoła, ze wszystkich stron otaczały mnie tysiące małych gąsienic, które z każdą sekundą zbliżały się o kolejne centymetry, pędząc przy tym tak niecierpliwie, jak gdyby się bały, że im ucieknę. Były tak małe i cienkie, że nie budziły lęku. Największa z nich mierzyła kilka centymetrów, wszystkie miały gładkie, nieowłosione ciała, z czego wysnułam logiczny wniosek, że ich dotknięcie nie grozi niebezpieczeństwem, bo toksyczne są najczęściej kolorowe, mają sztywne futra albo inne równie jaskrawo ubarwione pokrycie skóry.

Ogromne stado gąsieniczek posuwało się do przodu akrobatycznymi wygibasami. Nie miały nóżek, więc pokonywały przestrzeń za pomocą ruchów całego ciała: zginały się w pałąk, potem prostowały, umieszczając przednią część jak najdalej przed sobą, a potem podciągały pozostały fragment swojego podłużnego ciała, tak że ruch polegał na wielokrotnym dociąganiu nóg do głowy, przy jednoczesnym wyginaniu się w łuk. Robiły to w dodatku z gorączkowym pośpiechem, który najpierw mnie rozbawił, a potem rozczulił.

Wyobraziłam sobie, że to zagubione w dżungli stadko składało się prawdopodobnie z gąsieniczej młodzieży, która nie bardzo wiedziała, jak zorganizować sobie dorosłe życie. Dlatego gdy na ich drodze pojawiła się obca istota, czym prędzej wyruszyły w jej kierunku, szukając być może odpowiedzi na jakieś ważkie kwestie dotyczące obecnego lub przyszłego życia. Może szukały schronienia przed deszczem, a może obrony przed czyhającym w pobliżu zagrożeniem. Tak zachowują się młode szczeniaki i inne bezbronne zwierzęce dzieci. Spodziewałam się więc, że podobnie jak one, gąsieniczki dotrą do pewnej odległości, stwierdzą, że nie jestem tym, czego im potrzeba, i zarządzą odwrót. Stało się jednak inaczej.

Pierwszy dzwonek alarmowy zabrzmiał w mojej głowie, gdy gąsieniczki zbliżyły się na odległość metra i bez najmniejszego wahania podążyły dalej. Wydało mi się nawet, że jeszcze przyśpieszyły, ale odrzuciłam tę myśl jako nieprawdopodobną. Jakiś sygnał ostrzegawczy jednak obudził moją czujność. Gąsieniczki parły do przodu jak oddział wojska wysłany do boju. Przyszło mi do głowy, że być może jest to jakiś rodzaj warty strzegącej określonego gatunku roślin, z którymi żyje w symbiozie. Wpadłam kiedyś w sidła ognistych mrówek, które zawierają układ o wzajemnej współpracy na czas wojny i pokoju z niektórymi drzewami. Znajdowałam się jednak w dość skąpo zarośniętej przestrzeni. Na wszelki wypadek wyciągnęłam rękę z trawy i z pierwszym tknięciem niepokoju przyglądałam się nadciągającej armii.

Gąsieniczki z bliska wcale nie wydawały się bezbronnymi nastolatkami, ale raczej zdeterminowanymi członkami gangu. Skąd ten pośpiech? I ta dziwna niecierpliwość?… I ta łapczywość malująca się na przedniej części ich obłych, giętkich ciał…?…

Pochyliłam się nad nimi z nagłym olśnieniem. Niestety, było już za późno. Pierwszy oddział gąsieniczek właśnie dopadł mojego sandała i wczepił się szeroko rozwartymi paszczami w moją biedną nagą stopę!… Zerwałam się na równe nogi z krzykiem obrzydzenia i wstrętu. To były pijawki!!!…

Teraz zrozumiałam ich niecierpliwy pośpiech. Gdy w dżungli niespodziewanie pojawił się świeży obiad, nie mogły się doczekać, żeby napełnić swoje wygłodzone żołądki świeżą, ciepłą krwią. Następne oddziały dopadały celu. Byłam otoczona ze wszystkich stron. Zaczęłam skakać, unosząc w powietrze przyssane do mnie potwory, a potem uciekać na przełaj z opanowanego przez pijawki terenu.

Zatrzymałam się po kilku minutach i zbadałam oczami okolicę. Panował idealny spokój. Nie drgnął nawet listek na wietrze. Ziemia wydawała się czysta i niezamieszkana. Pochyliłam się nad prawą stopą, z której zwieszało się kilka pęczniejących, czarnych, ohydnych ciał. Złapałam jedno z nich, ale było oślizgłe i tak gładkie, że po prostu wysuwało mi się z palców, nie przestając najprawdopodobniej ani przez chwilę żłopać Krwawej Mary⁴ z moich żył. Spróbowałam jeszcze raz, spokojniej, dokładniej, mocniej zaciskając palce. Tym razem udało mi się utrzymać pijawkę mimo jej śliskości i zaczęłam delikatnie wyciągać ją ze skóry.

Odzyskałam panowanie nad emocjami, odsunęłam cisnące mi się na myśl obrazy obrzydliwego wysysania mojej krwi, skoncentrowałam się na działaniu. W mądrych książkach zawsze pisano, żeby nie szarpać, nie rozrywać na strzępy, tylko metodycznie, spokojnie próbować uwolnić się od przyssanego pasożyta. Tak też zrobiłam: metodycznie, spokojnie i bez zdenerwowania.

I wtedy nagle zauważyłam, że dżungla drży. Dookoła zaroiło się od obłych, śliskich, ciemnych ciał. W ciągu kilku sekund sformowała się nowa wielotysięczna armia pijawek, która pędziła już niecierpliwie kłapiąc wygłodniałymi paszczami. Rzuciłam się do ucieczki.

Nigdy wcześniej nie widziałam tylu pijawek. Wypełzały z ukrycia, czując wspaniały zapach ludzkiego ciała wraz z obietnicą świeżej krwi. Za każdym razem, kiedy przystanęłam, żeby złapać oddech i pozbyć się pijawek przyssanych do mojej lewej stopy, pojawiały się nowe wygłodniałe stada, tak jakby wieść o uciekającym obiedzie obiegła już całą dżunglę w prowincji Johor.

Biegłam przed siebie, wypatrując skrawka błękitu między drzewami, co mogłoby oznaczać skraj puszczy i fragment płaskiej przestrzeni nad rzeką albo przynajmniej nad jakimś urwiskiem. Byle dalej, byle uwolnić się od złaknionych krwi potworów.

Kto nigdy nie miał w palcach pijawki, ten nie może sobie wyobrazić jak trudno ją złapać i utrzymać, nie wspominając nawet o próbie usunięcia z własnego ciała. Pijawka ma po prostu talent. Wpija się szeroko rozwartą paszczą w ciało żywiciela, wsysa się w niego jak w najczulszym uścisku i nie puszcza.

Kiedy wyskoczyłam wreszcie z gęstwiny dżungli na piaszczysty trakt, z pomieszaniem podziwu i wstrętu patrzyłam na przyssane do mnie pijawki. Wyobrażałam sobie wcześniej, że pijawka wgryza się w człowieka zębami, ale dopiero z bliska zobaczyłam, że potwory są we mnie wczepione całymi głowami, tak jakby w ogóle nie posiadały pysków, które w naturze zwykle występują jako część głowy lub łba. Ale one nie miały ust ani gąb. Cała oślizgła głowa pijawki była jednocześnie łakomie rozwartą paszczą, która w doskonały sposób przylegała do mojej skóry. Wyglądało to tak, jakby pijawka z jednej strony kończyła się ogromnym otworem pożerająco-wysysającym.