Rozdział 1

Angielskie śniadanie

Typowe angielskie śniadanie.

Hm, hm, hm. Wzięłam do rąk menu.

Wiecie jak wygląda typowe angielskie śniadanie, prawda? Duży talerz. Fasolka po bretońsku, smażony bekon, kawałek kaszanki, jajko sadzone, smażony pomidor, grzyby i grzanki. Oraz oczywiście angielskie masło, dżem i sok pomarańczowy. A dla mniej głodnych – zestaw lżejszy i równie niezdrowy, czyli grzanka z dżemem i kawa.

– Madam?

Podniosłam nieprzytomnie oczy. Miałam dziwne wrażenie, że to co jest, wcale nie jest tym, czym się wydaje, że jak Alicja wpadłam do innego świata, w którym czas abstrakcyjnie stoi na głowie, a ja usiłuję to zrobić wraz z nim.

– Czy życzy pani sobie śniadanie? – powtórzył kelner.

On też wydawał się całkiem nierealny. Wyglądał jak bohater filmu rysunkowego. Szczupły blondyn z przylizanymi włosami i przedziałkiem idealnie pośrodku głowy. Drucikowe okulary i nienaganny brytyjski akcent. I ani cienia zniecierpliwienia, mimo że ja wciąż nie mogłam zebrać myśli.

Spojrzałam jeszcze raz do karty dań. Siedziałam w jak najbardziej angielskiej restauracji jak najbardziej angielskiego hotelu w jak najbardziej angielskich przedmieściach Londynu. Przeczytałam jeszcze raz wszystkie tradycyjne i typowe propozycje angielskiego śniadania:

Belgijskie gofry z karmelizowanymi jabłkami.

Domowe szkockie naleśniki z syropem klonowym albo domowymi konfiturami.

Omlet z trzech jaj ze świeżymi ziołami albo ze smażonymi leśnymi grzybami, szynką lub bekonem, topionym serem lub pomidorem

Szynka serrano na angielskiej babce z lekkimi jajami w koszulce.

Podwędzany haddock gotowany w mleku z dwoma jajami w koszulce.

Duża miska owsianki gotowanej na świeżym mleku, wodzie lub śmietance podana z miodem, syropem klonowym albo domowymi konfiturami

Wędzony szkocki łosoś na angielskiej babce z jajecznicą.

Aaaaaaaa, a gdzie jest bekon, kaszanka i fasolka po bretońsku? Nie żebym chciała je zamówić, bo nie jem mięsa ani tym bardziej smażonego bekonu, ale chciałam je tylko zobaczyć w karcie – na dowód, że jestem w Anglii.

– Polecam szkockiego łososia – podsunął łagodnie kelner i poprawił okulary na nosie.

– Czy pan jest prawdziwy? – miałam ochotę zapytać, ale tylko zamrugałam.

Szkocki łosoś na angielskiej babce? Co to w ogóle jest „angielska babka”? W oryginale było napisane English muffin. Myślicie, że wiecie co to jest English muffin? Ha! Ja też myślałam, że wiem.

Muffin to jest ciastko z foremki, prawda? Ciastko w kształcie filiżanki, które rozszerza się ku górze i czasem wylewa poza formę. W Polsce mówi się na nie muffinki. Jagodowe, czekoladowe, cytrynowe, z orzechami, ach, w Stanach Zjednoczonych można je kupić na każdej stacji benzynowej do kawy. Bo muffiny to wynalazek amerykański.

A angielski muffin ma się tak do amerykańskiego kuzyna jak Gromit¹ do Kaczora Donalda. Albo jak Beatlesi do Elvisa Presleya. Albo jak Mini Cooper do Cadillaca. Niby podobne, jakby z tej samej kategorii, ale jednak zupełnie inne.

Wtedy jednak jeszcze o tym nie wiedziałam.

– Haddock? – zapytałam, żeby powiedzieć cokolwiek.

– To gatunek ryby?

– Tak jest, proszę pani. To gatunek ryby bardzo popularnej w Anglii. Polecam.

– Dziękuję. Poproszę haddocka – odpowiedziałam i poczułam się jak Sherlock Holmes.

– Tak jest, proszę pani. Grzanki?

– Tak, poproszę.

– Yes, madam. Dziękuję bardzo – odrzekł kelner i odpłynął.

I tak to właśnie zostałam przy stole nakrytym śnieżnobiałym obrusem w niezwykle angielskich okolicznościach przyrody, które były tak zaskakujące, jak najbardziej egzotyczna podróż świata.

Był lipcowy poranek. Wiatr poruszał listkami na drzewach, a w dole ścieliła się zielona dolina i las. Pod oknem rósł krzew białych róż. Pachniała kawa i świeżo pieczone grzanki. A ja przypomniałam sobie nagle jak zaczęła się cała ta historia.

Rozdział 2

Pan Kolanko i Tom Cruise

Jechałam samochodem przez Warszawę, gdy nagle zadzwonił telefon. Zdjęłam rękawiczki i zadrżałam. Właśnie wróciłam z wyprawy do Indonezji. Przez miesiąc podróżowałam samotnie przez tropiki wysp Bali i Jawy, wąchając zabójcze duriany i odkrywając indonezyjskie tajemnice. W Polsce trzymał mróz, padał śnieg i było zimno.

Wetknęłam w ucho słuchawkę od telefonu.

– Pani Beata Pawlikowska?

– Tak, to ja.

– Nazywam się Feliks Łąkotka i dzwonię do pani z propozycją wzięcia udziału w sztafecie olimpijskiej przed tegorocznymi Igrzyskami w Londynie.

– Ach tak? – odpowiedziałam. Było to równie abstrakcyjne jak zima w Polsce po czterech tygodniach spędzonych w tropikalnym upale.

Ha, pewnie myślą, że dam się nabrać. Ciekawe kto mnie wkręca. Radio? Telewizja? Może jakieś czasopismo, które sprawdza jak zareagowałyby różne osoby, gdyby zadzwonić do nich z taką propozycją.

– Tak, tak – odrzekł miły głos w telefonie. – Sztafeta z ogniem olimpijskim będzie oczywiście międzynarodowa i wezmą w niej udział wybrane osoby z całego świata.

– Oczywiście – przytaknęłam.

Jak ten gość się nazywał? Feliks Łąkotka? W życiu nie słyszałam tego nazwiska. Idealnie na wkręcanie.

– Reprezentacja Polski będzie liczyła około dziesięciu osób.

– O? A czy wiadomo kto jeszcze będzie reprezentował nasz kraj? – zagadnęłam. Chciałam sprawdzić jaki refleks ma gość, który mnie wkręca i czy dobrze się przygotował do swojego dowcipu.

Zawahał się.

– Eeee, nie wiadomo jeszcze dokładnie.

– No tak, oczywiście – uśmiechnęłam się do siebie. Jak grać, to grać do końca. – Do Igrzysk Olimpijskich zostało dużo czasu, pewnie jeszcze nie udało się z wszystkimi porozmawiać – podsunęłam.

– O właśnie, właśnie – przytaknął z ulgą Feliks Łąkotka. – Czy możemy liczyć na pani zgodę?

– Oczywiście! – odrzekłam bez wahania. – Naturalnie! To będzie dla mnie zaszczyt!

Śmiałam się pod nosem. A kurczę, nie wkręcicie mnie tak łatwo. Będę miała z tego żartu tyle samo przyjemności, co wy.

– Bardzo się cieszę! – odrzekł Feliks Łąkotka.

– I ja także bardzo się cieszę! – odpowiedziałam natychmiast.

Krótka chwila milczenia. Tak jakby pan Łąkotka zerkał w notatki i zastanawiał się czym mnie zagiąć.

– Ach, jeszcze jedna sprawa – dodał. – Niestety, nie możemy pani zaproponować żadnego honorarium, nie mamy na to funduszy.

– Ależ naturalnie! – roześmiałam się.

No tak, jasne, sprawa pieniędzy zawsze jest bardzo delikatna i pewnie właśnie o to chodzi w tym całym dowcipie.

– Nie oczekuję żadnego honorarium – odpowiedziałam zupełnie uczciwie. To samo odpowiedziałabym także wtedy, gdyby to nie był żart. – To nie jest coś, co chciałabym zrobić dla pieniędzy. To dla mnie zaszczyt, że mogę reprezentować nasz kraj podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie.

– O – pan Łąkotka był wyraźnie zaskoczony. Spodziewał się chyba innej odpowiedzi. A może zepsułam mu dowcip? Może chciał udowodnić, że Polacy są zachłanni na pieniądze i liczą się dla nich tylko sprawy materialne?

– Możemy pani zaproponować inny rodzaj gratyfikacji – spróbował po chwili. – Na przykład jakiś telewizor albo…

Nie wytrzymałam i zaczęłam się głośno śmiać.

– Nie, dziękuję – powiedziałam. – Nie potrzebuję nowego telewizora. Chętnie pobiegnę ze zniczem olimpijskim. Po prostu.

– Och. To świetnie. Bardzo się cieszę.

– Ja też bardzo się cieszę.

– Bardzo pani dziękuję za rozmowę.

– Ja też bardzo panu dziękuję.

Jak się nazywał ten gość? Miał jakieś nieprawdopodobnie brzmiące nazwisko, jakby prosto z kabaretu.

– Jesteśmy na razie na etapie wstępnych rozmów i przygotowań.

– Oczywiście, oczywiście.

– Może odezwę się do pani za kilka tygodni.

Roześmiałam się. Jasne, jasne, panie Kolanko, czy jak pan się nazywa, do usłyszenia nigdy.

Podziękowaliśmy sobie, pożegnaliśmy się bardzo uprzejmie i sympatycznie, po czym zapomniałam o całej sprawie.

Kilka tygodni później siedziałam przy swoim biurku. Był chyba maj, ptaki śpiewały jak szalone, ja byłam zajęta pisaniem książki „Blondynka na Bali” SMS. Biorę telefon, wyświetla mi się nieznany numer i wiadomość:

Pani Beato, przesłałem pani na maila szczegóły związane ze sztafetą olimpijską, serdecznie pozdrawiam, Feliks Łąkotka.

Aaaaaa, rzeczywiście, pan Kolanko. Zachichotałam. Otworzyłam maila. I zdębiałam. Na pulpicie wyświetliło mi się zdjęcie Toma Cruise’a. Biegł z pochodnią olimpijską w ręce.

Pani Beato, tak to będzie mniej więcej wyglądało – napisał Feliks Łąkotka.

Tom Cruise patrzył prosto na mnie.

Od Autorki:

Zasady interpunkcji w języku polskim nakazują zalać tekst deszczem przecinków. Ale ja zawsze uważałam, że przecinek to narzędzie artystyczne, a nie żołnierz, który musi stać zawsze zgodnie z przepisami. To samo zdanie ma zupełnie inną moc, zależnie od tego czy zostanie posiekane pięcioma przecinkami, czy ozdobione tylko jednym. Czasami na końcu zdania nie stawiam kropki, żeby dłużej brzmiało. Przecinki i kropki w tej książce zostały postawione i zniknięte przeze mnie, wbrew zaleceniom korekty i na moją odpowiedzialność.

© Copyright for the edition branded National Geographic Society

© 2013 National Geographic. All rights reserved

© 2013 Copyright for the text, photos and drawings by Beata Pawlikowska

Wydawnictwo G+J RBA

Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

Licencjobiorca National Geographic Society

ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

Dział handlowy: tel. (48 22) 360 38 38, fax (48 22) 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta, tel. (48 22) 360 37 77

Tekst, rysunki, zdjęcia: Beata Pawlikowska

Zdjęcia na okładce i ostatnie zdjęcie na wkładce: Samsung

Projekt okładki: Beata Pawlikowska i Maciej Szymanowicz

Opracowanie graficzne Beata Pawlikowska i Maciej Szymanowicz

DTP: Maciej Szymanowicz

ISBN: 978-83-7596-558-2

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.