© Copyright by Sławomir Michorzewski

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf

Redakcja i korekta: zespół

Projekt okładki i ilustracje: Mikołaj Wnęk

Łamanie: Katarzyna Szach-Bolaczek

Konwersja do EPUB/MOBI - InkPad

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2013

Wydanie, druk i dystrybucja: Wydawnictwo Poligraf

ISBN: 978-83-63506-33-9

Wszystkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody wydawcy nie wolno reprodukować i przekazywać w żadnej postaci – ani za pomocą jakichkolwiek środków elektronicznych czy mechanicznych włącznie z fotografowaniem i nagrywaniem, ani za pomocą innego systemu pozyskiwania i odtwarzania formacji – żadnej części niniejszej książki.

Drogi Czytelniku…

A nie, źle! W dzisiejszych czasach powinno się pisać „Droga Czytelniczko”, gdyż panowie zarzucili czytanie, a spotkanie czytającego faceta jest tak rzadkie jak możliwość znalezienie włosa łonowego u współczesnej kobiety.

Więc jeszcze raz…

Droga Czytelniczko!

Choć wydaje się to mało prawdopodobne, opowiadania, których zbiór trzymasz teraz w ręce, są w większości oparte na faktach. Tylko dwie z opisanych tu historii są w całości tworem mojej wyobraźni. Reszta to suche, czasem bolesne fakty. Ich okoliczności oraz tożsamość osób biorących udział w tych wydarzeniach zostały zmienione na tyle, że z czystym sumieniem mogę napisać:

Wszystkie postaci i wydarzenia zamieszczone w niniejszej książce są wytworem fantazji i należy je traktować jako fikcję literacką. Zbieżność imion, nazwisk i podobieństwo do niektórych żyjących, jak i zmarłych osób jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone. Poglądy wyrażane przez bohaterów w niniejszej książce nie są poglądami autora i powstały w jego umyśle wyłącznie na potrzeby książki.

Za potoczny język użyty do prezentacji przygód bohaterów opowiadań nie będę Cię, droga Czytelniczko, przepraszał. Jeżeli ktoś szuka popisów literata erudyty, niech sięgnie po książki z kanonu lektur szkolnych.

Podziękowania

Szczególne podziękowania składam osobom, których przygody, lub opowieści przyczyniły się do powstania opowiadań zawartych w tej książce (kolejność według zasług): Waldkowi Wnękowi, Andrzejowi Nowakowi, Robertowi Sasowi, Beacie Mołdoch, Piotrowi Bartuszkowi, Kazimierzowi Michorzewskiemu, Izabeli Michorzewskiej, Patrycji Michorzewskiej, Edycie Voigt, Piotrowi Wolnemu, Jackowi Wolnikowskiemu, Sergiejowi Isarykowi.

Dziękuję osobom ważnym w moim życiu prywatnym i zawodowym: mojej żonie Izabeli, która zawsze jako pierwsza czyta przygody bohaterów moich książek, córce Patrycji, która jest niezmiennie sceptyczna, Annie i Waldkowi Koteckim, bez których pomocy i zaangażowania nie wydałbym pierwszej książki, mojemu mecenasowi Mirkowi Szubartowskiemu, Dorocie i Andrzejowi (Gorylowi) Nowakom, Izabeli i Waldkowi Wnękom, Joannie Zarzyckiej, Andrzejowi Drzewieckiemu, Jackowi Witkowiczowi, Annie Glińskiej, Magdzie Zielskiej, Ani Serdiukow, Januszowi Chabiorowi, Annie Janik, Erykowi Lubosowi, Magdzie Zielskiej, Jankowi Matuszyńskiemu, Violi Passendżer, Piotrowi Bartuszkowi, Kasi Gęsikowskiej-Pałuce, Anecie Kropidłowskiej, Kasi Dominiak (choć powinna znaleźć się na końcu), Milenie Koteckiej, Piotrowi Kalińskiemu, Darkowi Kaczmarkowi, Radkowi Skorupce, Mikołajowi Wnękowi, Kasi Szach-Bolaczek, Marcinowi Kowalskiemu, Leszkowi Maszke (za podobne poczucie humoru i próbę ubrania mnie w Afryce w garnitur) oraz innym, których nazwiska przypomnę sobie pewnie chwilę po oddaniu książki do druku.

Ta praca jest jak powołanie, synu

Wiejski krajobraz leniwie przesuwał się za oknami mojego starego peugeota. Za dziesięć minut miałem być w szpitalu, jednak biorąc pod uwagę, że pedał gazu miałem wciśnięty do dechy, a mój samochód napędzany jak piecyk mojej babci paliwem gazowym i tak nie był w stanie jechać szybciej niż sto sześć kilometrów na godzinę, czarno to widziałem.

– Ale wiocha! Pan ratownik z miasta spóźni się na pierwszy dyżur w wiejskim szpitalu – powiedziałem sam do siebie i zacząłem bujać się w fotelu, jakbym chciał bardziej rozpędzić auto.

Na szpitalny dziedziniec wjechałem pod koniec akademickiego kwadransa. Porzuciłem wóz pod starym klonem i biegiem wpadłem na izbę. Zgłosiłem dyżurnej swoje przybycie, na co ona przewróciła oczami, grożąc mi jednocześnie palcem.

– Pierwszy dzień w pracy, spóźnienie piętnaście minut. Tak naprawdę trzydzieści, bo powinien być pan przed czasem, żeby się przebrać. Ja rozumiem, że dziś jest niedziela, jednak dla nas pracująca.

– Przepraszam. – Teraz ja przewróciłem oczami i spojrzałem na jej plakietkę przypiętą na obfitym biuście. – Przepraszam, pani Krystyno.

– Pan tu gałów nie wybałusza i mnie nie kokietuje, tylko idzie do szatni. Zespół, do którego pan był przypisany, już wyjechał na zgłoszenie. Zmienię panu przydział do doktora Ngege. Jak się pan przebierze, proszę przyjść do sali dziesięć.

Ukłoniłem się lekko i poszedłem do szatni wskazanej przez dyżurną, gdzie natychmiast zacząłem przebierać się w przygotowane wcześniej rzeczy. Robiłem to najszybciej jak potrafiłem, tak szybko, że nogę zamiast w nogawkę włożyłem do kieszeni, przez co rozdarłem sobie spodnie.

– Kurwa mać! – krzyknąłem.

– Salmon Ngege. Miło mi. – Murzyn w czerwonej kamizelce ratownika, którego dopiero teraz dostrzegłem w pomieszczeniu, wyciągnął do mnie rękę. – Pan Kurwa Mać się pośpiesi, mamy zgłosienie do chorego.

Zgrzytnąłem ze złości zębami. Ten czarnuch chyba nie myśli, że mam tak na imię!? Wciągnąłem spodnie na tyłek, narzuciłem czerwoną kamizelkę i pobiegłem prosto do karetki. Zaczynał się dwudziestoczterogodzinny dyżur.

– Norbert Greń jestem. Dzień dobry – powiedziałem bardzo głośno do ratownika kierowcy, tak żeby Kunta zrozumiał, jak naprawdę mam na imię.

– Damian.

– Ja juś się przedśtawiałem – powiedział Ngege, uśmiechając się od ucha do ucha. – No to szybko, mamy zgłoszenie do kobiety z ostrymi bólami brzucha w Wąsoszu.

Karetka ruszyła. Damian włączył znajdującą się na dachu i po bokach pojazdu dyskotekę i w poświacie przypominającej nadejście świętego wyruszyliśmy do wiochy o nazwie Wąsosz, gdzie Elwira Karczoszek w chałupce na kurzej nóżce zwijała się z bólu.

Po krótkim poszukiwaniu właściwego gospodarstwa karetka zatrzymała się pod starym, drewnianym, zniszczonym płotem. Wzięliśmy torby z ekwipunkiem, wyskoczyliśmy z impetem z karetki i… stanęliśmy przy furtce. O wejściu na podwórko, a tym bardziej do domu nie było mowy, bowiem wokół budy na długim łańcuchu biegał wielki, czarny pies, który zasięg rażenia kłów miał oznaczony wydeptaną wokół budy ścieżką. Dzwonka przy furtce nie było, zamiast tego na płocie wisiała przyczepiona sznurkiem pokrywka, obok której przypięta była pineskami zafoliowana kartka z napisem „Dzwonka brak, napierdalać pokrywką”. Ngege przeczytał kartkę, jednak mimo ukończonych studiów medycznych i bardzo dobrej znajomości języka polskiego nie zrozumiał, o co chodzi. Wziął pokrywkę do ręki, obejrzał dookoła, jakby znalazł latający spodek, i podał ją mnie. Złapałem pokrywkę za ucho i zgodnie z instrukcją zacząłem napierdalać w metalowy słupek, który podtrzymywał drewnianą konstrukcję płotu.

Hałas, jaki wytworzyłem, godny był spadającego odrzutowca. Drzwi szarego jak życie w Wąsoszu domu otworzyły się na oścież. Stanął w nich gruby jegomość z naciągniętą na pół twarzy czapką leninówką.

– Pan psa schowa, bo doktor boi się wejść – krzyknął ratownik kierowca Damian.

– Murzyn, do budy! Murzyn, ale już do budy! – Chłop ryknął na cały głos.

– O nie, ja tam nie pójdie! Nie będę lecił tych ludzi! To jeśt jawna dyskryminacia! – krzyczał jak oszalały doktor Ngege.

– Murzyn, kurwa mać! Pan mówi: do budy! Pódziesz ty! – Chłop stał na ganku, krzyczał i tupał, jednak krnąbrny pies obiegł budę dookoła, zatrzymał się za nią i jedynie odszczekiwał panu, chłopu znaczy się. – Murzyn, kurwa, mówię: do budy! Ale już!

– Cio to za cham! To jest racizm w cistej postaci! – Teraz doktor Ngege zaczął także tupać ze złości.

Pewnie moglibyśmy z Damianem wytłumaczyć doktorowi Salmonowi Ngege, że w Polsce na wsiach co piąty pies wabi się Murzyn, jednak komizm tej sytuacji pozwolił nam obu jedynie na złapanie się szczebelków i zwijanie się ze śmiechu. Im głośniej krzyczał doktor, tym głośniej krzyczał chłop, próbując zagonić psa do budy.

– Murzyn, kurwa, zaraz ci przypierdolę! Do budy, czarnuchu jebany!

Po tej kwestii Ngege krzyknął w stronę chłopa: „Ti biały chuju!”, po czym kopnął ze złości w furtkę, obrócił się na pięcie i wszedł do karetki, ostentacyjnie i bardzo głośno trzaskając przy tym drzwiami. Koniec końców chłop wyjął zza drzwi bat i zdzielił Murzyna przez grzbiet, co poskutkowało natychmiastowym posłuszeństwem.

– Panowie tera mogą wejść. Jak się go batem nie jebnie, to nie słucha, psia mać!

– A nie ugryzie? – wolałem zapytać.

– Już krzywdy nie zrobi, jak batem dostał.

Damian poszedł do karetki po doktora, ja wziąłem torbę, pchnąłem furtkę i zastygłem w bezruchu w oczekiwaniu na resztę załogi. Po mniej więcej dwóch minutach nadal wściekły Ngege zeskoczył z samochodu na ziemię i szybkim krokiem skierował się w stronę przytrzymywanych przez chłopa otwartych drzwi. Chłop, kiedy zobaczył, że w jego kierunku zmierza czarnoskóry lekarz, podniósł rękę do przeżegnania się. Jednak w ostatniej chwili się powstrzymał i zamarł z ręką przyłożoną do czoła.

– Pan mi nie sialutuje. Gdzie chora leźi?

Kiedy Ngege odezwał się w języku polskim z wyraźnym śpiewnym akcentem, chłopu wyraźnie ulżyło. Wprowadził nas do środka, gdzie w ogólnie panującym syfie znaleźliśmy Elwirę Karczoszek z objawami zapalenia wyrostka robaczkowego. Mimo jej wyraźnych protestów wzięliśmy kobietę do karetki i zawieźliśmy do szpitala. Po przekazaniu kobiety na dyżur poszedłem do pokoju numer dziesięć z kanapką w ręku. Zanim zamknąłem drzwi od środka, zadzwonił telefon. Wszystko było jasne, kanapkę zjem w karetce. Dostaliśmy kolejne wezwanie do kolejnego bólu brzucha – u pani Janiny Gaciak.

Niestety, kanapkę zdążyłem tylko ugryźć, bo blok, w którym mieszkała cierpiąca, znajdował się dwie ulice od szpitala. Damian nawet nie wrzucił trzeciego biegu, a już byliśmy na miejscu. Na drugim piętrze otworzył nam drzwi mocno zakłopotany i nieco pijany, pewnie po wczorajszej imprezie, mąż pani Janiny. Kobieta miała dziwne bóle, które promieniowały od wnętrza pochwy w górę kręgosłupa. Ponieważ nie udało nam się odkryć ich źródła, nie było innego wyjścia, zabraliśmy chorą na SOR celem wykonania rentgena. Po dojechaniu na oddział wziąłem kobietę na wózek i popchałem do pracowni RTG. Ból musiał być okropny, bo kobieta siedziała w jednej pozycji, cały ciężar ciała utrzymując na prawym półdupku.

Zdjęcie rentgenowskie pani Janki nie dość, że wszystko wyjaśniło, to jeszcze stało się wizytówką pracowni RTG na lata i wisi tam do dzisiaj. Przyznam, że ja, mimo dziesięcioletniego doświadczenia w pracy ratownika medycznego, takie cudo widziałem pierwszy raz, a jeśli wcześniej słyszałem o podobnych przypadkach, to traktowałem je jak przechwałki z kategorii „SOR fantasy”.

– A co tam mamy w dupce? – zapytał lekarz z pracowni, przykładając zdjęcie do świecącej tablicy.

Spojrzałem równocześnie z panią Janiną na czarno-biały, podświetlony od spodu obrazek. Parsknąłem głośno z rozbawienia, ale zaraz jako profesjonalista zakryłem usta, powstrzymując się całym sobą od wybuchnięcia gromkim śmiechem.

– O Boże! Mój taft do włosów! – Pani Janina krzyknęła uradowana, jakby znalazła poszukiwaną od lat zgubę.

– Oj, sądzę, że Bóg nie ma z tym nic wspólnego… – Rozbawiony lekarz nie tracił rezonu.

– No oczywiście, że nie… To z wczorajszej nocy. Mąż tam to zostawił, a ja zapomniałam… Wróciliśmy z chrzcin, popiliśmy jeszcze trochę i zabalowaliśmy w łóżku. Wyjmiecie mi to?

– Oczywiście! W dbałości o pani samopoczucie, żeby miała pani czym utrwalić swoją fryzurę na jutro do pracy, wyjmiemy pani tę piankę do włosów… z dupy. – Nie mogłem się powstrzymać. Musiałem to powiedzieć. Było to jak wymarzona kwestia, o której aktor śni latami.

Pani Janina spłonęła. Kiedy ją odwoziłem do zabiegowego, nie odezwała się ani słowem. Ona wie, że to mała miejscowość, te kilka tysięcy ludzi nie później niż do przyszłej mszy dowie się o skarbie odnalezionym w jej dupie.

Wróciłem do karetki i do swojej porzuconej kanapki. Odsunąłem drzwi i usiadłem na stopniu, spokojnie konsumując świeży chlebek z serem gouda i majonezem. Później wyjąłem z kieszeni na drzwiach stary numer „Focusa” i miło spędzałem czas na nicnierobieniu. Kolejny wyjazd, tym razem do krwawienia z krocza sześćdziesięciodwuletniej Marianny Klatter, spadł na mnie, akurat kiedy wczytywałem się w szczegóły pożycia intymnego mrówek. No cóż, krwawienie z krocza nie może czekać.

Jedna z okolicznych wsi o szumnej nazwieAmeryczka przywitała nas popisaną sprayem tablicą. Dom pani Marianny stał w szczerym polu. Po wyjściu z karetki przeszliśmy przez niewybrukowane podwórko wprost do nieotynkowanej sieni. W drzwiach stała we własnej osobie Marianna z krwawiącą pochwą. Weszliśmy do niegustownie urządzonego salonu. Kobieta usiadła na kanapie.

– Cio się śtało? Bóli byli?

– He??? – Kobieta wykrzywiła twarz w grymasie kompletnego zaskoczenia i niezrozumienia pytania zadanego przez doktora Ngege.

– No, bóli byli?

– O co chodzi panu?

– Pan doktor się pyta, czy były bóle – wyjaśniłem życzliwie.

– Panie dochtorze, ja to z wanny wychodziłam, bo dziś niedziela, a w niedzielę to ja się zawsze kąpię, i nogi mi się rozjechały. Szpagata zrobiłam i coś mi w helence penknęło – uśmiechnęła się kobieta, łapiąc się za krocze.

– Śpagata? W jakiej Helence?

– No pipą o podłogę walłam!

– Pani pokazie to miejście.

– O tam, w łazience.

– Nie łazienkę, pani pokazie mi pipę! Musimy zbadać panią na okolićność krwawienia. – Doktor najwyraźniej tracił cierpliwość.

– Bardzo proszzzzę… – Kobieta, nie namyślając się wiele, pociągnęła za pasek sfatygowanego szlafroka, złapała za jego poły, zrzuciła go z siebie i ochoczo rozkraczyła nogi.

Oczom naszym ukazały najpierw dwa wielkie jak melony cyce, a tuż poniżej ich końców jeszcze większa, lekko krwawiąca pipa, której nieodgadniona otchłań bez większych problemów pochłonęłaby kubek. Nie wiem, czy byliśmy bardziej zniesmaczeni, czy zdziwieni. Doktor Ngege, który zapewne niejedno już widział, przykucnął, pokręcił głową i spojrzał na mnie z szyderczym uśmiechem.

– Ty, przystojniaćku, opatrz panią, zdezynfiekuj. Szyć nie cieba. My pójdziemy juś do karetki.

Kolejne pięć minut z tego wspaniałego dnia zajęło mi polewanie pochwy pacjentki wodą utlenioną i przykładanie do niej wacików. Z bliska wydawała mi się jeszcze większa, spokojnie zmieściłby się w niej dzbanek na herbatę. Przypomniałem sobie stary kawał o tym, jak w mniej więcej takiej oto pipie młody żonkoś zgubił obrączkę. Zdesperowany wszedł do pipy i tak szedł przez nią i rozglądał się w poszukiwaniu tej obrączki. Nagle zobaczył jakieś światełko, więc poszedł w jego kierunku. Spotkał trzech czołgistów. „A ty co tu robisz?” – zapytał porucznik. „Obrączki szukam”. „He, he, he! Obrączki?! My czołgu już trzeci dzień szukamy, a ty myślisz, że obrączkę znajdziesz!?” Uśmiechnąłem się sam do siebie, bo kawał wydał mi się bardzo adekwatny do sytuacji.

– Co, młodziaku, podoba ci się?

Kobieta, mimo iż leżała, dostrzegła, a co gorsza – źle zinterpretowała mój uśmiech. Poczułem, że jestem w opałach.

– Nie, nie! Wszystko już gotowe, może się pani ubrać.

– A koledzy nie wiedzą, że, chłopcze, skończyłeś… Może masz ochotę? Mmmmuu? – zamuczała.

– Mamy już kolejne wezwanie! Muszę uciekać, bo mnie lekarz opierdoli! – powiedziałem może zbyt głośno, po czym w kilka sekund pobiłem rekord województwa kujawsko-pomorskiego w konkurencji pakowanie torby ratowniczej na czas oraz wykonałem z torbą w ręce karkołomny skok przez krzesło z miejsca.

Kiedy wpadłem do karetki, serce waliło mi jak dzwon i jeszcze przez kolejne kilka minut nie mogłem złapać tchu. Oczywiście Ngege i Damian kulali się ze śmiechu, że zostałem sam na sam z wielką pieczarą. Radio przerwało ich rechotanie. Dyżurna wysyłała nas na kolejne spotkanie z przygodą. Tym razem jechaliśmy do, jak to określamy w naszym żargonie, dekla. Bogumiła Trzask-Wojna, lat trzydzieści siedem, pani eksprokurator, była doskonale znana moim kolegom z karetki. Silnie pobudzona zadymiała w domu u rodziców, z którymi z uwagi na swoją chorobę psychiczną od jakiegoś czasu mieszkała. Rodziców koledzy jeszcze nie znali.

Podjechaliśmy pod całkiem ładny, świeżo otynkowany na kremowo domek z pięknymi oknami i jeszcze ładniejszym kutym płotem. Zanim opuściliśmy karetkę, przy płocie pojawił się siwy starszy pan, który otworzył nam furtkę.

– Dzień dobry! Gdzie chora? – zapytałem.

– Jak to: gdzie? W domu, panowie idą do środka.

Gęsiego poszliśmy alejką ułożoną z granitowych kostek. Mógłbym przysiąc, że kiedy doktor go mijał, starszy jegomość zaczął mruczeć pod nosem jakieś słowa po łacinie. Przeszliśmy przez okazałe drzwi i skręciliśmy w lewo, żeby wejść do obszernego salonu urządzonego za duże pieniądze, jednak niezbyt gustownie. Żaluzje były zasłonięte i w salonie panował półmrok, na stole paliły się trzy śmierdzące kadzidełka. Drzwi za nami zatrzasnęły się i zostaliśmy sami z chodzącą po pokoju poczochraną kobietą ubraną w niebieską pidżamę z nadrukowanymi na niej gwiazdami i kometami. Wyglądała jak średniowieczny mag czy astronom, który podniecony swoim niezwykłym odkryciem miota się od ściany do ściany.

– Dzień dobri! – powiedział Ngege.

Kobieta zatrzymała się tak nagle, że miałem wrażenie, że zrobiła to jakąś nadprzyrodzoną siłą. Błyskawicznie odwróciła głowę w naszą stronę, kierując piorunujące i pełne obłędu spojrzenie wprost na doktora.

– Aha! Spalonego mi przysłali! Pan jest skąd?!

– Z pogotowia, doktor Salmon Ngege – wycedził mój nowy kolega przez zaciśnięte zęby.

– Aha! Z pogotowia!? To wy się chyba tam tylko opalacie, a pan zwłaszcza! Te pańskie dwa sługusy też opalone, ale pan to wyraźnie przesadził… A może pan lata na słońce? Jest pan jednym z nich?! – Kobieta pokazała na sufit.

– Pani usiądzie. Porozmawiamy i damy pani zastrzyk – zaproponowałem łagodnie, tłumiąc śmiech.

O dziwo, kobieta bez protestów usiadła i zarzuciła nogę na nogę. Doktor usiadł naprzeciwko niej, a my dwaj stanęliśmy obok w pogotowiu, bo przecież nie wiadomo, co deklowi przyjdzie do łba.

– Pani powie, co się takiego śtało, że pani taka nerwowa.

– Śtało? Co to jest „Ś T A Ł O”?!

– Stało, co się takiego stało? – wtrąciłem się.

– No jak to: co się stało?! To panowie nie znają mojej historii?! – krzyknęła, w odpowiedzi na co wszyscy pokręciliśmy głową, a ja już się szykowałem na wysłuchanie niesamowitej opowieści.

Kobieta nie zawiodła i jak prawie każdy dekiel zaczęła opowiadać o swoich przejściach bardzo przekonująco.

– Jakieś sześć lat temu, czyli dwa lata po tym, jak zdałam egzamin prokuratorski, dostałam trudną sprawę przemytników royala, tego spirytusu. Pamiętam jak dziś, oskarżeni byli dwaj Rosjanie, Polak, Francuz i Czech. Międzynarodowy przemyt spirytusu to była tylko przykrywka. Rok żmudnej, śledczej pracy spowodował, że w końcu trafiłam, zdemaskowałam ich i to skończyło się dla mnie tragicznie. Któregoś dnia przesłuchiwałam Czecha, Radomir Fusek się nazywał. Nie mieliśmy wtedy tłumacza, a ja mówię po czesku słabo. Nagle przez okno do mojego gabinetu wpadł nienaturalnie jasny promień. Czech mrugnął dwa razy, powiedział trzy słowa: „Prdel, prdel, prdel” i zostałam zahipnotyzowana. Oszołomiona pojechałam do domu i natychmiast położyłam się spać. W nocy zostałam porwana przez kosmitów i dopiero w tym momencie zrozumiałam, w jak wielkie gówno wdepnęłam. Okazało się, że ten przemycany spirytus to paliwo do statków kosmicznych sprowadzane w porozumieniu z rządem amerykańskim bez akcyzy. Kiedy mnie porwano, wszczepiono mi implant, metalową płytkę. Od tamtej pory jestem obserwowana i śledzona przez lasery z kosmosu. Nawet samolotem nie mogę latać, bo z tym metalem w głowie na pokład mnie wpuścić nie chcą. Z pracy też musiałam zrezygnować, bo mój szef przeszedł na ich stronę. Teraz to już chyba całkiem kosmita się z niego zrobił. Zresztą podejrzewałam go od początku. Te jego wiecznie czyste rączki!!! Generalnie to ze mną, jak panowie widzą, jest wszystko w porządku. Lekarze mi na siłę wmawiają chorobę. Że chora niby jestem. Ale to w końcu mnie porwali kosmici!

– No dobrze, ja pani wierzę – odezwał się Damian.

– Ja też – dodałem szybko.

Ngege tylko pokiwał głową, bo chyba zdał sobie sprawę, że jego akcent i wymowa mogą skonsternować pacjentkę. Schylił się do torby, żeby wyciągnąć z niej strzykawki i środek uspokajający.

– No wreszcie jacyś normalni lekarze! – powiedziała pani prokurator.

Po tych słowach drzwi wejściowe od salonu otworzyły się. Do pokoju weszli rodzice porwanej przez kosmitów Bogumiły Trzask-Wojny. Ich niespodziewane wejście to był prawdziwy trzask wojny, blitzkrieg w pełnej krasie.

– Panowie – zaczął ojciec, sadowiąc się na fotelu – ja jestem człowiekiem poważnym, emerytowanym sędzią jestem sądu wojewódzkiego. Do niedawna mieszkaliśmy wszyscy, całą rodziną w Bydgoszczy, ale ciągle nas namierzali takimi zielonymi laserami z Fordonu. Nie można tam było żyć normalnie.

– No właśnie – weszła mu w słowo żona. – I postanowiliśmy się tu przeprowadzić. Ale okazało się, że te lasery mają dobry zasięg i nas tu też znaleźli. Namierzają nas non stop – zakończyła, stawiając kropkę nad i.

Strzykawka wypadła doktorowi Ngege z rąk i potoczyła się pod ławę. Dusiłem się ze śmiechu, więc dla uspokojenia zacząłem patrzeć tępym wzrokiem na paprotkę, Damiana zaś ta cała sytuacja przerosła i po prostu wyszedł. Wyszedł, jebaniec, na korytarz, bo pewnie poszczałby się tu ze śmiechu. Kiedy chwilę później łzy leciały mi już po policzkach, a krople potu wystąpiły na czoło, doktor podniósł strzykawkę z podłogi, szybko zrobił zastrzyk pani eksprokurator, po czym wziął torbę i bez słowa wyszedł za Damianem.

– Jesteśmy z państwem. Proszę pod żadnym pozorem nie odsłaniać żaluzji! – powiedziałem z promiennym uśmiechem, patrząc kolejno wszystkim domownikom w oczy, i niemal pobiegłem do karetki.

Kiedy wsiadłem, wszyscy zaczęliśmy rżeć ze śmiechu jak konie. Damian ruszył i udało mu się nawet przejechać kawałek karetką, jednak doktor Ngege piał jak zarzynany kogut i do tego płakał tak intensywnie, że pochlapał łzami przednią szybę. Damian nie wytrzymał ze śmiechu i zjechał na pobocze. Pomiędzy salwami śmiechu zaczęliśmy się przekrzykiwać, dzieląc się naszymi złotymi myślami.

– Ja pierdolę! Poczułem się jak na filmie „Men in black”!

– No proszę cię! Przecież u takiej pani prokurator za kradzież sklepową idziesz na bank na dożywocie, bo jesteś w zmowie z kosmitami. – Damian rżał, z trudem łapiąc oddech.

– A jak tu wierzyć sędziemu, którego namierzali w Bydgoszczy zielonymi laserami?

– No jak to: jak? Normalnie! Przecież ich nikt nie bada, nie ma obowiązku przechodzenia badań łba, mimo iż decydują o losie ludzi i często zmieniają go na amen.

– Ha, ha, ha! Jeżeli taką jazdę ma w głowie pani prokurator, to jakie muszą mieć posłowie w sejmie?!

– Ha, ha, ha, haaa! Oni wszyscy są jebanymi kosmitami i umówili się, żeby zniszczyć Ziemię.

– Szszsz… szszsz… karetka zero trzy… – Z głośnika usłyszeliśmy głos pani Krystyny. – Co wam tak wesoło?

– A nie, nic. Kolega kawał opowiedział – wyjaśnił Damian, ganiąc nas wzrokiem, bo nie wyłączyliśmy nadajnika po ostatniej rozmowie.

– Mam zgłoszenie do nieprzytomnego bez reakcji. Personalia nieznane. Podaję adres…

Damian ruszył z kopyta, a ja zrobiłem szybki przegląd naszych toreb i uzupełniłem w nich braki. Zanim dojechaliśmy na miejsce, byłem gotowy do akcji. Nieprzytomny bez reakcji może oznaczać zarówno omdlenie, jak i zawał czy wylew krwi do mózgu, nie było czasu do stracenia. Po pięciu minutach szaleńczej jazdy dojechaliśmy do starej odrapanej kamienicy położonej w jednej z bocznych uliczek odchodzących od rynku. Po wyjściu z karetki zaczęliśmy przeczesywanie mocno zdewastowanej klatki schodowej w poszukiwaniu mieszkania numer szesnaście. W końcu jakaś kobieta powiedziała nam, że mieszkanie o tym numerze znajduje się w oficynie po prawej stronie.

Drzwi od mieszkania nosiły na sobie liczne blizny i ślady niezbyt dobrego prowadzenia się domowników. Szybko zeskanowałem wzrokiem ścianę, ale przycisku dzwonka nie było. Postanowiłem nie bawić się w pukanie, a po prostu nacisnąłem klamkę i popchnąłem drzwi. Fala smrodu, w której wyłowiłem od razu charakterystyczne zapachy gówna, uryny, rzygowin, taniego wina, denaturatu, dymu z miliarda wypalonych we wnętrzu papierosów, wilgoci i stęchlizny, od razu otoczyła nas i zaczęła przesiąkać przez ubrania. Stężenie smrodu było tak duże, że aż piekł nas w oczy. Przez do połowy opuszczone powieki, cały czas stojąc w progu, lustrowałem tę standardową melinę, gdzie wartość pustych butelek jest znacznie większa niż mebli i sprzętu znajdującego się w środku. W pewnym momencie zza drzwi znajdujących się naprzeciwko nas wypadł dwudziestokilkuletni menel w poplamionym podkoszulku i podartych bokserkach. Był na boso, a jego stopy miały szaroczarny, bardzo ciemny odcień.

– Tu wujek leży, tu jest! – Chłopak, jak tylko nas zobaczył, zaczął krzyczeć i pociągnął mnie za rękaw w kierunku czegoś, co przypominało łóżko.

Podeszliśmy bliżej łóżka, spojrzeliśmy na leżącego na nim człowieka, a potem na siebie. Nawet nie trzeba było wujka dotykać, bowiem pokryty był wyraźnymi livores mortis. Śmierć nastąpiła najmniej godzinę temu, bo plamy były bardzo widoczne.

– Nie żyje – sucho stwierdził Ngege. – Dzwonię po policię. Alesz nam się kurwia robota trafiła.

– Jak to?! To niemożliwe, że wujek nie żyje! Przecież razem piliśmy dyktę, a mi nic nie jest! – Bratanek zdziwił się szczerze.

– Tak było! Tak było! Byłam tu całą noc z Zochą. – Zza pleców dobiegł nas głos, jak się okazało, brudnej jak święta ziemia, pijanej i ubranej w samą halkę kobiety, która akurat weszła do meliny.

– Spożywaliście denaturat?! – krzyknął zdziwiony Damian.

W tym momencie z betów, na których leżał trup wujka, wyłoniła się głowa poczochranej i bardzo mocno pijanej kobiety. Oparła ona brodę na plecach wujka i patrzyła na nas pustym wzrokiem.

– Czego, kurwa, chcecie?! E?!!! – odezwała się głosem rynny tłuczonej gradem. – A ty się do mnie przytul – zakończyła wystąpienie, naciągając zwłoki na siebie, i zniknęła w czeluściach betów tak szybko, jak się pojawiła.

Zanim przyjechała policja oraz prokurator, na którego, przyznam, patrzyłem podejrzliwie, i zakończyły się czynności, minęła godzina. Kiedy więc w końcu wróciliśmy do naszej bazy, odetchnąłem z ulgą. Gdy jadłem kanapkę z salami, cały czas czułem na sobie i wokół siebie smrodek meliny. Mieliśmy szczęście, przez najbliższe trzy godziny nie było żadnego zgłoszenia. Nikt nie utonął, nie było wypadków, upadków, zawałów. Miasteczko zamarło, a ja zapadłem w drzemkę.

Obudził mnie Damian, mieliśmy pilny wyjazd do dziecka z dusznościami. Lorenzo Nowak lat dziewięć. Co to za imię dla dziecka? Na dodatek Polaka!? Lorenzo?! Wyobraziłem sobie sytuację, gdy matka staje w oknie i drze się w kierunku piaskownicy: „Lorenzo! Lorenzo, do domu! Lorenzo, oddaj chłopcu samolot!”. Mamy tyle ładnych imion, Tadeusz, Kazimierz, Antoni, Marek, Jan , a tu, kurwa, na wsi Lorenzo. Biedny dzieciak.

Moje przemyślenia przerwało nagłe dotarcie do celu. Byliśmy pod blokiem z wielkiej płyty, budowli w sam raz odpowiedniej do tego, by godnie żył w niej Lorenzo. Wbiegliśmy na górę, na drugie piętro. W mieszkaniu panowała lekka panika. Matka, młoda blondynka, stała nad Lorenzem Nowakiem i wachlowała go miesięcznikiem „Wróżka”. Ojciec, zanim rozłożyliśmy się z bambetlami, usiadł na fotelu obok dzieciaka i gładził go po ręce. Chłopiec szybko oddychał, hiperwentylacja trwała już od jakiegoś czasu, bo tętno malca szalało. Na moje oko był to zwykły objaw nerwicowy, jednak mimo wszystko trzeba było dziecko zabrać do szpitala i zbadać. O dziwo, hiperwentylacja ustała, kiedy Ngege wyjął z torby strzykawkę.

Zaczęła się mała afera, bo Lorenzo wystraszył się zastrzyku. Po krótkich negocjacjach zgodził się na wkłucie, ale pod warunkiem, że będzie mógł najpierw pożegnać się ze świnką morską o imieniu Pedro. Pobiegł do sąsiedniego pokoju i gdyby nie odgłosy świnki morskiej, pomyślałbym, że malec zwiał. Wrócił po chwili cały upierdzielony od sierści świnki morskiej. Ngege zdmuchnął mu ją z ręki, przetarł miejsce ukłucia wacikiem i zrobił zastrzyk.

Lorenzo niespodziewanie dostał kolejnego napadu hiperwentylacji. Musieliśmy szybko jechać do szpitala. Poczułem, że moja diagnoza z nerwicą chyba jednak nie była trafna. Znieśliśmy młodego do karetki. Damian ruszył na sygnale, a ja z Ngege zajęliśmy się chłopcem. Podłączyłem młodego profilaktycznie do kroplówki. Mały tak szybko oddychał, że nawet niczego nie zauważył. Spojrzałem przez tylną szybę. Rodzice chłopca wsiedli do samochodu i jechali za nami w bezpiecznej odległości.

– Ehe, ehe… – Ngege zakaszlał.

– Ooo, zaziębił się doktor. To pewnie od klimy.

– Nieeee, eee, eee… Coś mnie w gardlie drapie, draźni mnie.

– Może wody? – Podstawiłem mu pod nos butelkę wody mineralnej, którą ochoczo wypił do dna.

– Eeeeee… kurwia! Eeeee…. Ehehehe…. – Ngege rozpinał w pośpiechu kołnierzyk. – Ehehehe! Eeeeeeeeeeeee…

Spojrzałem na dzieciaka. Oddychał tak szybko, mimo podanego środka uspokajającego, że zaczynałem obawiać się o jego życie. Ngege zaczął miotać się po karetce. Zaczynał puchnąć, jego białka zrobiły się czerwone, język wyszedł na zewnątrz. Wiedziałem, że od teraz liczyły się sekundy. Wstrząs anafilaktyczny prowadzi do opuchlizny gardła i w konsekwencji do niedotlenienia mózgu i śmierci.

Spojrzałem na chłopaka, a później na doktora. Chłopak zasuwał z oddechem jak rozkręcona na maksa wiertarka udarowa. Koncepcja z nerwicą powróciła. Pochyliłem się nad gówniarzem i wymierzyłem mu dwa siarczyste plaskacze. Zapowietrzył się, rozbeczał, jednak oddech jak ręką odjął zaczął się stabilizować. Teraz doktor.

– Co wy tam odpierdalacie? – Damian zaskoczył i zainteresował się nienaturalnymi dźwiękami dobiegającymi z tyłu karetki.

– Nie słyszysz?! Gazu, kurwa! Gazu! Doktor ma wstrząs anafilaktyczny!

– Od czego?!

– Chuj wie od czego! Gdzie macie w karetce adrenalinę?! – darłem się wniebogłosy.

– W lodówce pod respiratorem! Powinny być dwie strzykawki! Gotowce!

Doktor w konwulsjach złapał mnie za kołnierz kamizelki i przyciągnął do siebie.

– Ta praca… ta praca jest jak powołanie, synu – wycharczał i stracił przytomność.

Wbiłem igłę i błyskawicznie wprowadziłem adrenalinę do krwi doktora. Teraz przystąpiłem do akcji reanimacyjnej. Masaż serca, przywracanie akcji oddechowej. Moje starania zostały nagrodzone po mniej więcej minucie, bowiem doktor zaczynał oddychać samodzielnie. Chwilę później zajechaliśmy pod izbę przyjęć. Ratownicy z SOR-u przejęli obydwu chorych. Lorenzo nie miał już objawów duszności, a jedynie bardzo mocno czerwone poliki. Kiedy ratownicy kładli go na nosze, z dyżurki wychyliła się pani Krystyna.

– Panie Norbercie, telefon do pana, jakiś pan dzwoni.

Podbiegłem do okienka i wziąłem do ręki słuchawkę.

– Halo, słucham! – powiedziałem zdyszany.

– Proszę pana, tu mówi Zbigniew Trzask, był pan u mojej córki… – szeptał mężczyzna.

Struchlałem.

– Taak…? – odpowiedziałem niepewnie, bo nie wiedziałem, czego się mogę spodziewać.

– Ja dzwonię z takim pytaniem, czy my mamy mieć cały czas zasłonięte żaluzje, czy możemy je czasem podciągnąć?

– Yyy… – Zaniemówiłem na chwilę, szukając natchnienia. – Yyy… Tak, bezwzględnie tak, do jutra do godziny dwunastej muszą być zasłonięte, inaczej pana namierzą.

– Aha! Dziękuję! Będę z panem w kontakcie. – Po tej groźbie pan sędzia się rozłączył.

Zdruzgotany oddałem słuchawkę pani Krystynie i poszedłem na intensywną zobaczyć, w jakim stanie jest doktor. Ngege leżał z otwartymi oczami na łóżku i ciężko oddychał. Nasz zespół został rozbity, już dziś nie miałem nigdzie jechać, byłem wykończony. Zanim się przebrałem w cywilne ciuchy, okazało się, że doktor Salomon Ngege był uczulony na sierść świnki morskiej. Przynajmniej teraz będzie wiedział, o co najpierw zapytać, zanim podejdzie do chorego.

Wyszedłem z budynku szpitala, podszedłem do mojego niebieskiego potwora… Był cały osrany! Średnio co dziesięć centymetrów kupa, wielka kupa. Ja też się czegoś nauczyłem. Teraz już będę wiedział, gdzie nie parkować samochodu.

Ekspres na kapsułki

Bycie bezrobotnym to w obecnych czasach nic uwłaczającego. Nawet jeżeli jest się magistrem religioznawstwa i ma się tylko czterdzieści dwa lata co do dnia i bez mała co do godziny.

Właśnie dziś, piętnastego lipca 2013 roku, obchodzę swoje urodziny. Z pracy zwolniono mnie cztery lata temu. Wcześniej przez siedemnaście lat pracowałem jako kierownik magazynu w pobliskiej fabryce śrub i nakrętek Metalex. Durna nazwa – że niby metal i export. Firma miała istnieć wiecznie, jak Tysiącletnia Rzesza, bo szefowie to tacy cwaniacy byli, a przynajmniej za takich się uważali. Nawet na giełdę chcieli wejść. Nic nadzwyczajnego, przyszedł kryzys bankowy w USA i trzy miesiące później okazało się, że śruby produkowane w Olkuszu są już nikomu niepotrzebne. Wydawało mi się dziwne, nawet podejrzane, że w czasie kryzysu nikt na świecie już niczego nie przykręca. Nie mogłem tego pojąć, choć zastanawiałem się nad tym wiele razy.

Zakład najpierw zredukował zatrudnienie, a później zbankrutował, ot, taka polska Irlandia tu u mnie za oknem w Olkuszu. Z drugiej strony wieżowca, w którym mieszkam, mam z kolei widok na „drugie Węgry”. Mieszkam na jedenastym piętrze, więc widok na okolicę mam doskonały. Z okna małego pokoju widać pusty plac i kilka budynków po zbankrutowanej firmie budowlanej. Przez rok budowała autostradę, po czym podobno nie dostała pieniędzy i właściciel się powiesił. Podobno powiesił, bo inne podobno, jakie słyszałem od siwej sąsiadki z trzeciego, to że się rzucił pod pociąg. Nieważne.

Ważne jest to, że skończyłem studia, po których niczego nie umiem. Oprócz liczenia śrubek i nakrętek oczywiście, ale bądźmy szczerzy, tego nauczyć można nawet konia. „Czemu nie urodziłem się koniem?” – pomyślałem, bo bezrobotnemu z nudów przychodzą do głowy różne myśli. Miałbym ciepły kąt, sianko i lekką pracę. Srałbym na jezdnię i na deptak, ciągnąc lekką dorożkę w Ciechocinku. A kuracjusze przyjeżdżający do sanatoriów na ostatnie w życiu rżnięcie musieliby kluczyć i przeskakiwać przez moje kupy. Tak by skakali, że tabletki viagry powypadałyby im z kieszeni wprost w moje dzieła. A jakbym złamał nogę? Jakbym złamał nogę, to z pewnością trafiłbym do rzeźni, a później masarnia obdarowana trzema certyfikatami ISO sprzedałaby koninę jako pełnowartościową wołowinę.

Nie, bycie koniem to jednak kiepska perspektywa, zwłaszcza w Unii Europejskiej. Tu nawet zwłoki zwierząt się profanuje. Lepiej być bezrobotnym. Spojrzałem na zegarek, dochodziła dziesiąta. Aha! Zaraz bachory wybiegną na podwórko, trzeba zamknąć okno. Echo, jakie odbija się od kilkunastu umieszczonych koło siebie wieżowców, potęguje gwar. Jeżeli chodzi o efekt akustyczny, to piątka dzieciaków powinna być zawsze podniesiona do potęgi drugiej, a jeżeli dodamy drących się co chwilę rodziców tejże piątki, to potęga trzecia wydaje się najbardziej uzasadniona. Tak więc z pięciorga dzieciaków i ich wrzeszczących matek robi się niebagatelna liczba stu dwudziestu pięciu głosów.

Jak mówiłem, głos odbijany przez betonowe molochy powoduje echo. Każdy krzyk słyszę tu, na jedenastym, kilkukrotnie.

– Józio, Józio, nie wchodź tam. Józio, nie bij Roksany łopatką – drze się z regularnością równą tykaniu zegarka spasiona jak maciora dwudziestosześcioletnia matka Józia, mieszkanka sąsiedniego wieżowca, tak jak ja bezrobotna bez prawa do zasiłku.

Matki Roksany nie znam, to musi być wyjątkowo cicha osóbka. Nigdy jej nie słyszałem, Roksany też zresztą nie. Zachowałem nawet numer „Taktu”, w którym piszą, jak pewien emeryt na Podkarpaciu nie wytrzymał i strzelił do jakiegoś dzieciaka z wiatrówki. Czasami, kiedy jest mi naprawdę ciężko, czytam ten artykuł, jednak wiatrówki jeszcze nie kupiłem.

Normalnie latem to żyć się nie da. Tylko ta Roksana jest cicha. No, ale co to za imię: Roksana? Agencja się taka ogłasza w gazecie: „Roksana – nowe dziewczyny w mieście zapraszają na niezapomniane chwile”. Plus numer telefonu. Nowe w mieście… Nowe w mieście to są tylko noworodki, i to też niewiele. Ruchać się ludziom w Olkuszu chyba odechciało. Od kiedy zbankrutowała fabryka śrub, nikt tu już nie przyjeżdża. Teraz oprócz fabryki garnków nie ma tu wiele przemysłu. Jak przyjechały nowe, to chyba jakieś kulawe te kurwy są, kto wie, może i garbate. O! Garbata to może by się tak śmiesznie kolebała w czasie bzykania. Hm… z garbatą nie próbowałem… A szkoda, no szkoda, może warto.

Zresztą co ja tam się w życiu napróbowałem seksu. Ledwie dwie kobiety miałem przez całe życie, jakoś inne nie chciały ze mną współżyć. Żenić za to się chciały, ale ja nie taki głupi. „Dam ci po ślubie, jestem wierząca” – a po ślubie to powie, że jest w ciąży, i też mi nie da. A teraz to już strach. Jakby teraz, w tych czasach jakaś powiedziała, że da mi po ślubie, to bym się bał, że w noc poślubną okaże się, że baba ma jaja. Po ślubie reklamacji się nie uznaje, rękojmia też nie działa. Nie ma głupich. Już się widzę, jak siedzę na tych trzydziestu sześciu metrach z grubą babą i dwoma bachorami. Po co mi to? Żałowałbym, oj, żałowałbym.

No właśnie… Roksana, co to za pomysł, żeby dać tak dziecku na imię!? A i ta agencja to też idiotyzm. Mam wrażenie, że tu się wszyscy w tym mieście znają. Strach iść do takiego burdelu, jeszcze sąsiadkę spotkasz albo siostrę czy coś takiego. Wstyd i obciach. Zresztą co mi tam, na kurwy i tak nie mam, od czterech lat prawie nigdzie nie wychodzę, do Biedronki najwyżej. Po co mam gdzieś łazić, podeszwy zdzierać? No i do kiosku po „Takt” chodzę. Tak, kupuję „Takt” i czasem „Megaexpress”. Jako że w moim życiu nic się nie dzieje, to lubię czytać o tym, co przydarzyło się innym. Przykrego oczywiście. Nie pamiętam, abym znalazł w tych gazetach coś pozytywnego, budującego, motywującego człowieka po religioznawstwie do działania. Taplam się w cudzych kłopotach, tych prawdziwych i tych wymyślonych przez dziennikarzy. Nie umiem odróżnić jednych od drugich, co doprowadza mnie do szału. Oby wam, dziennikarze piszący nieprawdę, rak zżarł wątrobę! Chuje.

„Coca-cola chciała mnie zabić”, „Niemcy zgwałcili mi kozę” – czytam te ambitne nagłówki artykułów, pisane przez ludzi po studiach, a pewnie też i po religioznawstwie, i siedzę potem pół dnia i myślę. W jaki sposób ten Niemiec czy ci Niemcy dokonali tego lubieżnego czynu na kozie?! Dopiero kiedy moja wyobraźnia wyczerpie wszystkie możliwe warianty, zaczynam czytać artykuł. W większości wypadków okazuje się, że moja wyobraźnia, moja pomysłowość pełzają w rynsztoku! Życie zawsze pisze lepsze scenariusze niż moja wyobraźnia, pewnie brak mi tej tak dziś potrzebnej do życia kreatywności. Polska koza została wyruchana przez Niemców. Dobrze, że koza, bo jeszcze nie tak dawno Niemcy gwałcili w Polsce kobiety.

Teraz się zdenerwowałem! Przypomniałem sobie, jak byłem w Bydgoszczy na szkoleniu. Służbowo. Zanim mnie zwolnili, wysłali mnie jeszcze na kurs obsługi programu komputerowego. Miałem wolne popołudnie, a że lubię… Nie, lepiej, jak użyję słowa „lubiłem”, bo teraz na nic mnie nie stać. Więc lubiłem zwiedzać miejsca historyczne. A w tej Bydgoszczy w dzielnicy Fordon jest Dolina Śmierci. Miejsce kaźni Polaków i Żydów, którą to zapragnąłem odwiedzić. Kupiłem plan miasta, wsiadłem w odpowiedni autobus, numer sześćdziesiąt osiem chyba, i pojechałem.

Cywilizacja dotarła i do Doliny Śmierci, bo teraz była niemal otoczona przez bloki i wieżowce. Nie wyobrażam sobie mieszkać na cmentarzu, ale, jak widać, nie wszyscy mają taką wrażliwość jak ja. Minąłem zabudowania z wielkiej płyty i podążyłem wybrukowaną szeroką alejką, aż dotarłem do wejścia na teren nekropolii z czasów II wojny światowej, które zwieńczone było obeliskiem z tablicą. Przystanąłem i uważnie przeczytałem zapisaną na bramie treść. Krew jasna mnie zalała, kiedy dotarłem do końca odlanego z brązu tekstu. Według jakiegoś debila z IPN-u czy jakiejś innej samozwańczej instytucji tysiąc dwieście ofiar mordu zostało zastrzelonych, zgładzonych przez faszystów hitlerowskich! Ja się pytam, kurwa mać, kto to byli Faszystowskie Hitlerowskie?! Jaki to kraj i jak przebiegały jego granice? Gdzie leżało w 1939 państwo Faszystowskie Hitlerowskie, bo nie przypominam sobie, żeby w owym roku takowy twór i jego mieszkańcy nas najechali. Z tego, co pamiętam, napadli nas Niemcy, a czy byli faszystami, czy hitlerowcami, jest to sprawa drugorzędna.

Niemcom wybaczyłem już dawno, jednak nie pozwolę na powolne fałszowanie historii. Po powrocie do Olkusza cały czas byłem wzburzony. Spać nie mogłem. W końcu napisałem list w tej sprawie do prezydenta Bydgoszczy. Dodam, że grzeczny. Kutas nie odpisał do dzisiaj. No tak, nie należę do żadnej partii i skończyłem tylko religioznawstwo. Na szczęście czas leczy rany i po pół roku oczekiwania na odpowiedź wzburzenie minęło, a zastąpiła je obojętność. I o to politykom właśnie chodzi. Z wkurwienia w zobojętnienie. Komu dziś się chce wyjść na ulice i krzyczeć, że coś się nie podoba? No, komu? Tylko pedałom i lesbijkom, tylko oni potrafią się domagać swoich praw. My, bezrobotni, oszukani, wykorzystani, biznesmeni, robotnicy, studenci – już nie.

Spojrzałem znowu na zegarek. Nadchodzi godzina „W”. Józio lat cztery i jego gruba, dwudziestosześcioletnia bezrobotna matka pewnie już wchodzą do windy wyposażeni w cały arsenał zabawek, którymi Józio dziś będzie napierdalał dzieci w piaskownicy. Boże, spraw, żeby winda się zerwała! Składam ręce jak do modlitwy, jednak szybko odpuszczam, bo nie czas teraz na złorzeczenie, teraz trzeba dokonać wyboru. Zamknąć okna i dusić się w upale (w Trójce zapowiadali, że dziś będzie w całej Polsce wyjątkowo upalnie) czy zostawić otwarte okna i być niemym świadkiem codziennego życia blokowego plebsu? Po nie więcej jak dwóch sekundach wahania rzuciłem się do dwóch okien, jakie miałem w szesnastometrowym salonie, i zatrzasnąłem je. Pierdolony czubek wieżowca, jedenaste piętro. Nade mną tylko dach przykryty czarną papą. Nie dość, że mieszkam jak Karlsson z Dachu, to jeszcze smażę się jak Rozalka.

Będę tak tkwił w tym piekle do dwudziestej pierwszej i nic się nie wydarzy.

Dzwonek do drzwi zadzwonił trzy razy. Krótkie trzy dryndnięcia, urywane, jakby ktoś z drugiej strony drzwi pisał morsem. „Dz, dz, dz” – tak dokładnie zadzwonił. „Dz, dz, dz” – powtórzyło się po kilku sekundach, nie dając mi czasu na zastanowienie się, kto to może być i czego chce. Poczty się nie spodziewam, więc to pewnie znowu ci domokrążcy z dywanami. Okropieństwo. Oczywiście, że ich nie kupię, ale przynajmniej będę miał z kim porozmawiać przez chwilę. Podciągnąłem wypchane na kolanach dresy, obciągnąłem dół kraciastej koszuli, bose stopy wsunąłem w laczki znanej marki Kubota i szurając, pokonałem trzy metry, jakie dzieliły mnie od drzwi wejściowych. Odsłoniłem klapkę judasza i przyłożyłem do niego oko. Za drzwiami stał gość w żółtym dresie z czerwonymi paskami.

„Chuj z HDL-u, dziwne, bo przecież niczego nie zamawiałem. To z pewnością pomyłka” – pomyślałem i zapytałem przez drzwi, kto to.

– Życzliwy – odpowiedział.

– Życzliwy? – mruknąłem pod nosem. – A mogę coś więcej? – zagadałem podejrzliwie.

– No, pan mnie wpuści, panie Kmieciak. Mówię, że życzliwy.

„Jednak HDL, bo zna moje nazwisko. Ale żeby HDL w Polsce był życzliwy? Przecież tam pracują sami Polacy, o życzliwości nie może być mowy!” – myśli nie pędziły mi tak od czasu, gdy strułem się przeterminowanymi lodami w 2011. – „Raz kozie śmierć! Boże, znowu koza, co ja gadam!!! No dobrze, ryzyk-fizyk, otwieram” – zanim skończyłem w myślach zdanie, przekręciłem czarne pokrętło w wiekowym zamku Yeti i otworzyłem drzwi.

– No, dobrze, że pan otworzył. Nic pan nie czuje? – zaczął jegomość. Brunet z tatuażem na ręce, o nieco cwaniakowatym wyglądzie.

– Nie czuję.

– Na wycieraczkę się ktoś panu zesrał, sąsiedzie!

Mój wzrok podążył za jego palcem skierowanym wprost na moją włochatą wycieraczkę, na której leżało sporej wielkości gówno ułożone w taki znaczek, jakim się coś odhacza na znak, że zrobione. Wzruszyłem bezradnie ramionami:

– Gówno jak gówno. Wakacje są, młodzież się nudzi, to psocą. Dobrze, że drzwi nie podpalili.

– Ale się ułożyło, nie? W znaczek Najka. Sąsiedzie, mogę fotę walnąć na pamiątkę? Na Fejsa wrzucę.

„Nie zrozumiałem, co do mnie powiedział! O matko, dziczeję tu na tym jedenastym! Połowy nie rozumiem, a jak mniemam, powiedział do mnie po polsku. Mówił «sąsiedzie», ten typ powiedział do mnie »sąsiedzie«, czyli mieszka tu, a ja go nie znam?” – zastanawiałem się.

– Mówił pan do mnie „sąsiedzie”? – zapytałem buńczucznie.

– No, „sąsiedzie”, bo ja się wprowadziłem na to mieszkanie z dziesiątego.

– Na które?

– Po Gościniakowej, numer siedemdziesiąt sześć.

– Gościniakowa się wyprowadziła?! Kiedy? Gdzie?

– No wczoraj do wieczora się wyprowadzała, a dziś ja już się wprowadziłem. Wynająłem na rok. Byłem teraz w suszarni i idę, a tu gówno na wycieraczce. Pomyślałem, że zadzwonię i poinformuję. Sąsiedzie, Marek jestem, Urbanowski – podał mi energicznie dłoń.

Spod ściągacza rękawa wysunęła mu się gruba, złota bransoleta.

– Wiesław. Nazwisko pan już zna. A pan to czym się z łaski swojej zajmuje?

– Ja, panie Wiesławie, agencję Roksana prowadzę. Jak czyta pan gazetki, to pewnie pan wie. Jak będzie chciał pan kobietkę, to mam trzy do wyboru. Wszystkie z Pomorza.

– Aaaaagencję? Aha… Agencję Roooksana – zapowietrzyło mnie na całego, stężałem. – „Może ma garbatą? To pewnie byłaby zniżka, bo nie dość, że garbata, to jeszcze dla sąsiada, tak po znajomości” – pomyślałem, jednak nie odważyłem się zapytać. – A dokąd się wyprowadziła Gościniakowa?

– Do córki do Anglii, tylko rzeczy osobiste wzięła. Wszystko zostało, żadnego mebla nie brała, bo mi tu będą potrzebne. – Alfons przygładził włosy palcami, nie odrywając ode mnie wzroku.

– Phi! I nic mi nie powiedziała?! Z kim ja się teraz będę na gazetki zamieniał?

– Zamieniał na gazetki? Nie rozumiem.

– No bo sąsiad bogaty i dlatego nie rozumie „wymiany na gazetki”. Tu, sąsiedzie, jedną gazetę czytają przynajmniej dwa piętra. Wymieniamy się na tytuły. Ja kupuję „Takt” i czasem „Megaexpress”...

– Sąsiedzie… – Mężczyzna złapał mnie przyjaźnie za rękę, wchodząc mi w słowo. – Sąsiad sprzątnie kupę i do mnie na kawę zejdzie. Dobrze sąsiadowi z oczu patrzy, kawy zrobię. Mam ekspres na kapsułki! No i pogadamy o tej wymianie na gazety.

Wbiłem wzrok w popękaną farbę olejną na ścianie, żeby szybko przemyśleć sprawę, a nie rozpraszać uwagi na innych rzeczach. Takie pęknięcie w kształcie rozkwitającego kwiatka bardzo uspokaja.

– „Kawa z kapsułki! Nigdy takiej nie piłem. Pewnie jest droga. Ale w sumie jak za darmo… czemu nie? Może jeszcze jakieś stare gazetki dostanę” – rozważałem w myślach.

– No dobrze. Przyjdę, a o której?

– No teraz, już.

– Uuuu… U mnie to się wszystko tak szybko nie dzieje. Ale kawa z kapsułki to kusząca wizja. Więc dobrze, wrzucę gówno do kibelka, przewrócę wycieraczkę na drugą stronę, żeby nie śmierdziało, i już idę – zanim skończyłem, brunet zbiegał już po schodach. Drzwi mieszkania siedemdziesiąt sześć trzasnęły, a ja z powrotem zacząłem się zastanawiać, czy aby w agencji Roksana mój sąsiad alfons Marek nie ma garbatej dziwki.