© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2015

© Copyright by Jadwiga Grabara, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek, Magdalena Muszyńska

Skład: Wojciech Ławski

Korekta: Klaudia Dróżdż

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Jakakolwiek zbieżność sytuacji

z rzeczywistością jest przypadkowa.

Książka wydana 
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-63506-93-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Każdego dnia, wczesnym świtem, samochody parkujące pod oknami niczym budziki zrywały ze snu śpiących lokatorów. Kierowcy, pogwizdując, zajmowali miejsca za kierownicami, włączali silniki i jakby zastanawiając się przez chwilę, w którą stronę ruszyć, częstowali mieszkańców zapachem benzyny i głośnym warkotem silników.

– I po spaniu – powiedziała Zyta, szturchając męża, który spał w najlepsze i nawet nie drgnął. – Chciał nie chciał, trzeba wstawać – dodała, głośno ziewając.

Zła, że się nie wyspała, że ktoś zmusił ją do wczesnego wstania z łóżka, chociaż nie było potrzeby, aby wraz ze świtem opuszczać cieplutkie posłanie.

– A ciebie co tak nosi z samego rana? – spytał Stach ochrypłym głosem, odwrócony do ściany.

– Trzeba gdzieś to zgłosić. Nie może tak być, żeby parkować samochody pod oknem i pyrkać z samego rana, nie mówiąc o smrodzie – odpowiedziała zdenerwowana.

– Masz rację. Tak nie można. Trzeba koniecznie zgłosić to do spółdzielni, niech się tym zainteresują – przytaknął Stach, wpatrzony w ścianę.

– No, to masz zadanie – powiedziała, wychodząc z pokoju.

– Ja! Niby dlaczego? – zdziwił się Stach, siadając na łóżku.

– Dlatego, że znasz dobrze prezesa i, jak pamiętam, to przecież twój dawny kolega – odpowiedziała, wzruszając ramionami.

– No dobrze. Pogadam z nim – przyznał niechętnie.

– Właściwie to dlaczego parkują pod oknami, gdy duży parking jest niedaleko? – spytała niecierpliwie. – Kiedy bym nie szła obok niego, to zawsze jest pusto. Jeden albo dwa samochody stoją, i to wszystko – dodała, włączając wodę w czajniku na kawę.

– Powiem ci dlaczego. Bo trzeba byłoby kawałek przejść. A po co, kiedy można pod samym domem postawić? Nikt się nie żali, uwagi nie zwraca. Dlaczego by nie? – odpowiedział rozbawiony Stach.

– Ale przyznasz, że to nie fair – rzekła, uśmiechając się do męża.

– Oczywiście. Trzeba nie mieć oleju w głowie, żeby coś takiego robić – przyznał Stach, obejmując ramieniem żonę. – Łobuzy, przez nich moja kochana żona nie może dłużej sobie pospać – dodał, całując ją głośno w czoło.

– Właśnie – powiedziała półgłosem Zyta.

– Mnie nie zdarzyło się i nigdy przez myśl nie przeszło, żeby komuś pod oknem postawić samochód. A gdyby spało tam małe dziecko? – powiedział Stach, siadając na krześle.

– Otóż to! – przytaknęła Zyta, stawiając na stole kawę. – Mój mężu – dodała – ty jesteś kulturalny i z miasta. Poza tym myślisz nie tylko o sobie.

– Porozmawiam dzisiaj. Niech postawią znak zakazu parkowania – powiedział, dotykając dłoni żony.

– Dziękuję, kochanie.

Uśmiechnęła się, obserwując męża. Patrzyła na niego i czuła się szczęśliwa, że ma przy sobie wspaniałego człowieka. Ile to lat jesteśmy razem, zastanawiała się i nie mogła uwierzyć, że minęło tak wiele. Popatrzyła na włosy, które nie przypominają już tych sprzed lat, i mimo że oprószone siwizną, jeszcze bardziej podkreślają jego łagodną twarz. Jak by nie patrzeć, przystojnego mam męża, pomyślała i uśmiechnęła się do niego.

– Jakie masz plany na dzisiaj? – spytał, upijając łyk kawy.

– Dzisiaj będzie dostawa nowego towaru – odpowiedziała, smarując masłem pieczywo. – Trochę będę miała z tym roboty. Ale fajnie, będzie ruch jak w Rzymie – uśmiechnęła się zadowolona.

– Może powinnaś jeszcze kogoś zatrudnić? – zaproponował Stach, nakładając na talerz plastry białego sera.

– Nie ma takiej potrzeby – stwierdziła.

– Pamiętaj, że nie możesz dźwigać – grożąc palcem, odwzajemnił uśmiech.

– Pamiętam. Zresztą, nigdy nie dźwigam. Zawsze jest ktoś pod ręką, kto chętnie pomoże. A co ty będziesz dzisiaj robił? O ile wiem, masz wolne – spytała Zyta, oblizując łyżeczkę z resztek sera.

– Przecież zleciłaś mi już zadanie.

– No nie. Tylko nie mów, że cały dzień będziesz załatwiał jedną sprawę – ze zdziwieniem spojrzała na męża. – Wpadnij do mnie, powiesz, co powiedział prezes – dodała, patrząc mu w oczy.

– Nie przyjdę do ciebie. W domu ci wszystko powiem – odpowiedział zakłopotany.

– Dlaczego nie? – drążyła Zyta.

– U was zawsze jest pełno bab. Głupio się czuję w tym ciuchowym sklepie. Nie nalegaj.

– Dobrze. Jak chcesz. Może pójdziesz na działkę? W końcu trzeba ją sprzedać. Mógłbyś się tym zająć. Zobaczysz, co się tam dzieje. Pewnie już tak zarosła, że jej nie odnajdziesz – chichrała się, obserwując męża.

– Ha, ha, ha! Nie ma z czego się śmiać. Zdziwiłabyś się na widok własnej działki. To ty musiałabyś jej szukać. Chyba nie pamiętasz już, w którym miejscu się znajduje. Właściwie to kiedy ostatnio byłaś na działce? Chyba w zeszłym roku. Raz, o ile pamiętam – stwierdził Stach.

– Masz rację. Trzeba będzie kiedyś wybrać się na to nasze ranczo, nim je sprzedamy – przyznała. – Całymi godzinami człowiek zajęty pracą. Jeszcze trochę, to zapomni, że wokół nas jest przyroda, którą należy się upajać, a nie ślęczeć nad gaciami przez całe dnie.

– Mówię ci już któryś raz, zatrudnij chociaż jedną osobę – niecierpliwił się Stach. – Będziesz miała więcej czasu dla siebie. Pamiętasz, jak grillowaliśmy wieczorami? Jak było przyjemnie, rozmawialiśmy więcej ze sobą. A teraz, sama popatrz. Mijamy się, śpieszymy. Właściwie dokąd? Donikąd. Pomyśl o tym, kochanie – dodał, patrząc jej w oczy.

– To prawda. To wszystko prawda – przyznała rację mężowi. – Chyba się starzeję i robię się pazerna. Myślę o naszym bezpieczeństwie finansowym na starość. Boję się biedy. Ale powinnam przystopować. Być bliżej ciebie, dzieci. Tym się cieszyć i każdą chwilę spędzać z rodziną. Chyba się zagubiłam – dodała wzruszona i gotowa się rozpłakać.

– Moja droga! Nie musisz się obwiniać. Dzieci są dorosłe, mają swoje życie, ja także pracuję. Twoja praca też jest potrzebna, tym bardziej że do twojego butiku przychodzą wszystkie plotkary nie tylko z osiedla. Jesteście kobietami i co tu dużo mówić, lubicie być na bieżąco z wiadomościami – żartował Stach.

– Żebyś wiedział. Książkę mogłabym napisać. Ale one lubią przychodzić do mojego sklepu. Nie wiem, jak to się dzieje, że akurat schodzą się w tym samym czasie. Chyba się umawiają. Prawdę mówiąc, to złapałam się na tym, że czekam na nie z niecierpliwością. Ustawiłam nawet pod ścianą trzy stoliki z krzesłami, jest czajnik, mogą napić się kawy czy herbaty, w lodówce jest woda. Powiem ci, że nie bardzo mają chęć wychodzić. Gdyby nie musiały robić zakupów i gotować obiadów, to siedziałyby do wieczora – śmiała się Zyta.

– To też się chwali. Dobrze czują się u ciebie, lubią z tobą przebywać. To znaczy, że potrzebują tego miejsca – przyznał Stach.

– To, co słyszę, wcale mnie nie dziwi: że mają potrzebę wygadania się przed kimś, kto umie słuchać. Nie wyobrażasz sobie, jakie tragedie przeżywają ludzie. Dziękuję Bogu, że dał mi ciebie, że moje życie toczy się spokojne, bez większych problemów, że mam wsparcie i zawsze mogę z tobą porozmawiać – powiedziała, przypatrując się mężowi.

Stach chrząknął. Poprawił włosy i uśmiechnął się zadowolony.

– Miło mi to słyszeć. Ja także dziękuję Bogu za wspaniałą żonę, którą postawił na mojej drodze. Za cudowne córki, które urodziła, za cierpliwość, dobroć i chociażby za taką chwilę jak ta. Jesteśmy razem, siedzimy przy stole, jemy śniadanie i rozmawiamy o wszystkim bez kłamstwa, krętactwa. Lubię nasz stół i wspólne posiłki – powiedział półgłosem, dotykając dłoni żony.

– Dziękuję, kochanie – odpowiedziała Zyta, wstając od stołu.

Podeszła do męża, usiadła mu na kolanach, przytuliła się, kładąc głowę na mocnym ramieniu męża i przez chwilę milczeli.

– No dobra. Koniec małżeńskiego romansu przy śniadaniu – powiedziała, pozostawiając na ustach męża pocałunek.

– Mnie nie przeszkadza. Mogę dalej romansować z moją ślubną – oznajmił, trzymając mocno żonę w objęciach.

– Dobra, dobra. Puszczaj, bo cię ugryzę – droczyła się Zyta.

– Za ile? – spytał, jeszcze mocniej ściskając żonę.

– Natychmiast, bo zostaniesz z naczyniami do mycia – odpowiedziała.

– Proszę bardzo. Jesteś wolna, skoro tego chcesz. Nie będę cię zatrzymywał.

– Dziwne, że tak szybko odpuściłeś. Zapomniałeś, że mamy zmywarkę?

– Podpuściłaś mnie. Ładnie to tak, robić męża w konia? I to własna żona. Żeby to było ostatni raz! Zapamiętaj – odgrażał się żartobliwie.

– Dobrze, zapamiętam – ale i tak cię kocham, mój ty rycerzu – powiedziała, przygryzając usta.

Po chwili na stole nie było śladu, że jedli śniadanie. Stach golił się w łazience, a Zyta szykowała do wyjścia.

Dziękuję ci, Boże, że czuwasz nad moim małżeństwem i pozwalasz nam cieszyć się każdą chwilą, pomyślała, spoglądając na krucyfiks wiszący nad drzwiami. Po chwili była gotowa do wyjścia.

– Wychodzę już – mówiła, pukając do drzwi łazienki.

– Dobrze. Czego mogę ci życzyć na dzisiejszy dzień? – spytał, wystawiając głowę zza drzwi.

– Dziękuję, nie kończ. Wiem, co chcesz powiedzieć. Trochę ich dzisiaj będzie. Pa. Do zobaczenia – odpowiedziała, wychodząc z mieszkania.

– Plotkary... – mruczał pod nosem Stach, zamykając drzwi do łazienki.

Schodząc schodami, Zyta spotkała kilku sąsiadów. Wymienili się grzecznościami, witając się z uśmiechem na ustach.

– Dzień dobry, pani Zyto. Już do pracy – zagadnęła sąsiadka, powracająca z porannego spaceru z pieskiem.

– Witam panią. Tak, już idę do pracy – odpowiedziała Zyta, głaszcząc małego pieska.

– Będzie miała pani dzisiaj nowy towar? – spytała szeptem sąsiadka.

– Tak. Zapraszam. Myślę, że będzie ekstratowar – uśmiechała się Zyta.

– O której godzinie przyjść najlepiej? – drążyła sąsiadka.

– Myślę, że około południa. Mam nadzieję, że zdążę rozpakować towar – mówiąc to, wciąż uśmiechała się, głaskając pieska.

– Dziękuję. Przyjdziemy całą paczką – powiedziała zadowolona sąsiadka, udając się na wyższe piętro.

– Czekam na panie. Do zobaczenia – pomachała jej ręką.

Szybko zbiegła po schodach. Wsiadła do samochodu, opuszczając miejsce parkowania. Jadąc, myślała o dzisiejszym dniu. Cieszyła się każdą chwilą spędzoną z przyjaciółmi, znajomymi.

Dzisiaj będzie urwanie głowy. Nowy towar, spodziewam się dużego ruchu. Fajnie, lubię takie dni. Nie wiem, co robiłabym, gdyby nie ten mój ciucholand. Oby tylko nie chorować i oby nic złego nie przytrafiło się mojej rodzinie – rozmyślała, zbliżając się do parterowego budynku.

Samochód zaparkowała obok, na wyznaczonym miejscu. Odetchnęła głęboko. Rozejrzała się wokół. Zobaczyła zbliżającą się klientkę, dźwigającą torbę z zakupami. Poczekała, gdy zobaczyła, że tamta z daleka macha do niej ręką. Pewnie chce spytać o nowy towar.

– Witam. Ranny ptaszek z pani. Już z zakupami, tak wcześnie? Proszę, gospodyni jak się patrzy – chwaliła znajomą.

– Przepraszam panią. Dzień dobry. Tak się ucieszyłam na pani widok, a bałam się, że pani mi umknie. Czy dzisiaj będzie nowy towar? – spytała niecierpliwie znajoma.

– Tak. Spodziewam się dużej dostawy – odpowiedziała, chowając kluczyki od samochodu do kieszeni.

Muszę mieć je na wierzchu. Zaraz przyjdzie znajomy i zabierze samochód do przeglądu, pomyślała.

– To świetnie. A więc przyjdziemy. Dobrze zrobiłam, że kupiłam więcej ciasta rabarbarowego. Pani Zyto, zostawię ciasto u pani, jak już jestem. Nie ma sensu dwa razy nosić. Przecież dzisiaj będzie więcej ludzi, to i pani będzie dłużej – stwierdziła Regina.

– Dobrze. Oczywiście, po co nosić tam i z powrotem – zgodziła się Zyta.

– O której pani otwiera? – spytała Regina.

– Myślę, że około południa zdążę uporać się z towarem. Nawet wcześniej możecie przyjść. Przecież towar mogę rozkładać przy was – odpowiedziała, wzruszając ramionami.

– Super. Dzięki – uśmiechnęła się zadowolona Regina i szybko udała się w kierunku osiedla.

Zyta weszła do własnego lokalu. Otworzyła drzwi na oścież, aby przewietrzyć pomieszczenie. Od razu zabrała się za przygotowanie miejsca na nowy towar. Po chwili wszystko było gotowe. Teraz tylko czekać na dostawę. Przeceniła wiele starego towaru. Na wieszakach do każdej bluzki dołożyła gratis szalik lub chusteczkę, a do koszulki sportowej czapkę z daszkiem lub lnianą torbę. Na regałach uporządkowała numerami odzież dziecięcą, a do boksów dołożyła spodnie dresowe. Wszystko po obniżonych cenach. Wypisała dużymi literami reklamę, zamocowała ją na dwóch stojakach i postawiła przed wejściem do sklepu. Wszystko było zrobione tak, jak należy. Teraz tylko czekać na towar i klientów. Ponieważ miała wolną chwilę, obeszła wkoło budynek. Sprawdzała, czy wszystko w porządku. Zajrzała do pojemników na śmieci, obejrzała płot, zastanawiała się, czy nie przydałoby się go pomalować, odświeżyć trochę, a trawę trzeba będzie skosić, i to już, nie ma na co dłużej czekać. Była zadowolona z inspekcji.

Usiadła przy stoliku i rozmyślała o rodzinie. Córki mam daleko, każda sobie rzepkę skrobie. Przyjeżdżają tylko na święta i ewentualnie na urlop. Co z tego, że zarabiają pieniądze, zwiedzają świat, kiedy nie jesteśmy razem? Lata lecą, a one wciąż są pannami. Mam nadzieję, że nie zapomną się w tej pracy i pomyślą o ułożeniu własnego życia. To już ostatni dzwonek, myślała o nich z oczyma pełnymi łez. Nagle ocknęła się, gdy usłyszała nawołujący głos z samochodu dostawczego.

– Tak, tak, słucham pana – poderwała się z krzesła, wycierając oczy chusteczką.

– Przywiozłem zamówiony towar – mówił głośno kierowca.

– Dobrze. Właśnie czekam na pana – uśmiechała się, podchodząc do samochodu.

– Gdzie mam stanąć? – spytał.

– Dobrze pan stanął. Tylko proszę bliżej podjechać, aby łatwiej było znieść worki i kartony – odpowiedziała, wskazując ręką miejsce.

– Ma się rozumieć – uśmiechnął się kierowca.

Po chwili worki z odzieżą były w pomieszczeniu. Zyta poczęstowała kierowcę kawą i ciastem rabarbarowym, a sama zabrała się do rozpakowywania worków. Towarem była zachwycona. Kierowca opowiadał wiele zabawnych historyjek, z których śmiała się i była zadowolona, że dobrze rozpoczął się dzień.

– Z tego, co pan mówi, to myślę, że zadowolony jest pan z pracy – z uśmiechem patrzyła na kierowcę.

– Tak, proszę pani. Jestem zadowolony. Poznaję wielu ludzi, dużo jestem w trasie, płaca całkiem niezła. Oby tak dalej – powiedział kierowca.

– To tylko się cieszyć. Sam pan wie, jak dzisiaj trudno znaleźć pracę – przytaknęła, układając nowy towar.

– Ale muszę powiedzieć, że lubię przywozić towar do pani – oznajmił kierowca, zajadając się ciastem.

– A to niby dlaczego? – spytała Zyta.

– Bo pani zawsze jest, kiedy przyjeżdżam. Nie trzeba czekać, sprawnie wszystko się załatwia i jeszcze częstuje pani kawą i ciastem. Jak pamiętam, zawsze tak jest u pani – odpowiedział kierowca, wypijając resztę kawy z filiżanki.

– Dziękuję. Miło mi to słyszeć. Ja także lubię, jak pan przyjeżdża. Wie pan, jak to jest: kierowcę czy klientów, którzy często bywają, uważa się za swoich. I niech tak będzie. Ja w każdym razie cieszę się, jak pana widzę, bo wiem, że jest pan cały i zdrów – mówiła, spoglądając na kierowcę.

– O rany. Dziękuję. Cóż, komu w drogę, temu czas – powiedział kierowca, podając rękę na pożegnanie. – Wspaniały poczęstunek, jak zawsze, kiedy jestem. Dziękuję! Do następnego razu – dodał, wsiadając do samochodu.

– Do zobaczenia – pokiwała ręką Zyta.

Ale mam towar. No, moje klientki będą zachwycone. Czuję, że wszystko dzisiaj pójdzie. Szybko wykładała odzież z worków i kartonów na stół. Postanowiła, że całą dzisiejszą dostawę powiesi na długich stojakach, tak aby można każdą rzecz dokładnie zobaczyć, a poza tym odzież ładniej wygląda, gdy znajduje się na wieszakach. Przynajmniej nie będzie bałaganu, pomyślała i szybko zabrała się do roboty. Po godzinie wszystko było pięknie wyeksponowane. Była zadowolona, że szybko uporała się z towarem. Teraz pozostało tylko czekać na klientów. Miała czas, nikogo jeszcze nie było, więc postanowiła zadzwonić do męża. Nucąc melodię, wyjęła z torebki telefon, wybrała numer i czekała, aż się zgłosi. Chwilę trwało, nim usłyszała głos Stacha.

– Dlaczego tak długo nie odbierałeś telefonu? – spytała trochę zaniepokojona.

– Przepraszam, ale telefon miałem w innym miejscu – odpowiedział, zdziwiony pytaniem.

– Dobrze. Byłeś w spółdzielni?

– Tak. Byłem.

– I co? – spytała niecierpliwie.

– Okazało się, że nie tylko my interweniujemy w tej sprawie. Większość mieszkańców jest wściekła na kierowców parkujących pod oknami. Przyznał rację, że nie chce im się podjeżdżać na parking, a nikt im nie zwraca uwagi, więc robią tak, jak robią. Ale już w tym tygodniu będzie postawiony zakaz parkowania – odpowiedział zadowolony Stach.

– Wreszcie skończy się ranne pyrczenie i smród. Dzięki, grubasku, że załatwiłeś pozytywnie sprawę – śmiała się Zyta.

– Tylko nie grubasku, bo nie przyjdę po ciebie, brzydulo. A zmieniłem zdanie i miałem przyjść – odwzajemnił się Stach.

– Nie musisz przychodzić. Dzisiaj będzie tutaj tłum. Już się zapowiedziały klientki i tylko patrzeć, jak będą – powiedziała Zyta.

– No tak, wszystkie plotkary z osiedla muszą przyjść i złożyć relacje. Wam to dobrze. Podziwiam was, że możecie tyle gadać. Ale co zrobić, takie jesteście – śmiał się Stach.

– Możesz ugotować coś dobrego, kupić jakieś wytrawne czerwone wino, a ja mam nadzieję, że będę w domu jak zawsze – zasugerowała Zyta. – Oczywiście, jeżeli masz ochotę – dodała pewna siebie.

– Chętnie. Będzie niespodzianka – zgodził się Stach.

– A więc do zobaczenia. Pa – uśmiechnęła się radośnie Zyta.

– Dobrego dnia. Pa – powiedział Stach.

Co ja bym zrobiła bez mojego Stacha, pomyślała. Wspaniały mężczyzna. Zbyt mało mu o tym mówię. Może nie trzeba, bo się rozwydrzy jak będę go chwalić. Chociaż trudno powiedzieć. Ja lubię, jak mnie ktoś pochwali, czuję wtedy, że coś uczyniłam dobrego i jest mi przyjemnie, więc dlaczego on miałby nie czuć tego samego, uśmiechała się w myślach. Wyszła na zewnątrz, stanęła przy drzwiach. Z daleka zauważyła zbliżające się znajome panie. Pomachała im ręką. Odwzajemniały się tym samym. Czekała na nie przy wejściu.

– Dzień dobry. Proszę, jakie mamy względy! Sama szefowa oczekuje nas przy wejściu – powiedziała Regina.

– Jakże mogłoby być inaczej – rzekła Zyta, przepuszczając klientki.

– O rany, jakie dzisiaj są cuda – zdziwiła się Halina.

– Faktycznie – dodała Regina.

– Dobrze, że przyszłyśmy wcześniej. Potrzebuję właśnie takiej koszulki i spodni do pół łydki – ucieszyła się Halina na widok tego, czego szukała.

– No to udało się pani – przyznała Zyta. – Akurat są w pani rozmiarze, jest w czym wybierać – dodała.

– Popatrzcie, ile ja już zarekwirowałam – odezwała się Regina, trzymając w jednej ręce kilka wieszaków z ciuchami.

– Jesteście pierwsze, więc macie w czym wybierać – przytaknęła Zyta. – Widzę, że idą następne klientki – dodała, podchodząc do wejścia.

– Dzień dobry. Proszę bardzo. Zapraszam, jest dużo nowego towaru. Cieszę się, że panie przyszły – mówiła, zapraszając do środka. – Pani Gieniu, są wdzianka takie, jakich pani potrzebowała. Proszę tutaj, rozwieszone są na wieszakach – wskazała ręką obrotowy wieszak.

– Super. Dziękuję, że pani pamiętała – ucieszyła się Gienia. – Pani Zyto, czy znajdę kurtkę przeciwdeszczową? I chciałam dla siebie i mamy spodnie dresowe – dodała, odkładając wdzianka do przymiarki.

– Tak. Obok przy ścianie są kurtki i dresy. A same spodnie w boksie przy oknie – powiedziała Zyta, zadowolona, że dobrze zaczął się dzień.

– Słyszałyście panie o tym wypadku na obwodnicy? – zapytała Halina, odkładając do koszyka koszulki.

– Jaki wypadek, nic nie słyszałam? – odpowiedziała Zyta, siadając przy stoliku.

– Ja też nie – dodała Gienia.

– Pewnie mówi pani o tym chłopaku, który się zabił? – wtrąciła pani Krystyna, stawiając na wagę pełny kosz ciuchów.

– Tak. Właśnie o nim mówię. Wczoraj późnym wieczorem to się wydarzyło. Jego często było słychać, jak jeździł motorem. I to właśnie wieczorem. Nie dziwię się, że tak skończył. Jeździł jak szalony. No i skończyło się – powiedziała Halina, kiwając głową.

– Znam jego rodziców. Wiem, o kogo chodzi. Córka opowiadała mi o jego wyczynach w parku. Mówiła, że często jeździł jak szalony i nikt nie zwrócił mu uwagi – dodała pani Krystyna.

– A czy pani córka próbowała zwrócić mu uwagę? – spytała Zyta, patrząc w oczy pani Krystynie.

– Moja córka? Co pani! Ona nie potrafi kogoś zaczepić i powiedzieć, co myśli – odpowiedziała, pakując do torby kupioną odzież.

– No właśnie. A szkoda, że przechodzi się obojętnie, nie reagując na zło. Proszę sobie wyobrazić, jaki okropny hałas powoduje jadący motor i to w parku, gdzie są zwierzęta, ptaki i w dodatku nie dość, że je płoszy, to pozostawia za sobą smród, taki pseudorajdowiec – zdenerwowała się Zyta, zbierając ze stołu wieszaki.

– Pani Zyta ma rację – potwierdziła Gienia. – Wszyscy zazwyczaj narzekamy, ale sami podwijamy pod siebie ogon i udajemy, że nie widzimy – dodała, przeglądając bluzki wiszące na wieszakach.

W sklepie zrobiło się tłoczno. Zyta spodziewała się, że dzisiaj będzie wielu kupujących. Zbliżają się wakacje, być może dlatego każdy czegoś szuka. Była zadowolona, że zamówiła więcej towaru. W pomieszczeniu zrobiło się nie tylko tłoczno, ale także gwarno.

– Właśnie. Przeważnie zwalamy winę na innych, a sami palcem nie tkniemy. Ale z tego, co wiem, to jego rodzice nie bardzo się nim interesowali. Być może nawet nie wiedzieli, że piratuje na motorze – dodała Halina, stojąc w kolejce do kasy.

– Szkoda młodego chłopaka... – powiedziała Zyta, wydając resztę pieniędzy klientce.

– To prawda. Całe życie miał przed sobą i już go nie ma – kiwała głową Halina.

– Pani Basiu, a co z pani córką? Skończyła już kurs? Ma prawko? – spytała Regina, przeglądając się w lusterku.

– Zrezygnowała – odpowiedziała szybko Basia.

– Jak to zrezygnowała? – dociekała Regina.

– Brakło jej cierpliwości, poza tym wciąż przychodziła zdenerwowana, zestresowana. Nie była zadowolona ze sposobu prowadzenia kursu. Twierdziła, że trafiła na chałupników, a nie na profesjonalistów – z żalem mówiła Basia.

– Tu ma córka rację. Wiem sama po sobie – przytaknęła Zyta. – Ja też trafiłam na łobuzów, cwaniaków, jeśli tak można to nazwać. Uczyli po łebkach, nie odpowiadali na pytania. Pokazali co i gdzie, a ty radź sobie sama. Bardziej chodziło im o to, aby za dużo na kursie nie nauczyć, bo przecież można dodatkowo zarobić na lekcjach prywatnych. Zmieniłam szybko instruktora. Zamieniłam starego na młodszego, są lepsi i grzeczniejsi – dodała, uśmiechając się do pań czekających w kolejce do kasy.

– Ja też trafiłam na chałupników – odezwała się inna klientka. Nie mieli biura, sprawy załatwiali w samochodzie albo u klienta w domu. Byłam zdziwiona i, prawdę mówiąc, zszokowana. Znajomi odradzali mi taką firmę. Nie dostałam żadnego pokwitowania, kazali mi wpłacić od razu całość, co oczywiście uczyniłam. Okazało się, że to kilku kolegów, emerytów, którzy założyli sobie właśnie taką firmę. Po pierwszym wykładzie już żałowałam, że nie posłuchałam znajomych. Instruktor, były kierowca, dziadek na emeryturze, szkolił po łebkach, także unikał pytań. Za dużo nie chciał nauczyć. Teorię przebrnęłam z niechęcią. Testy nic trudnego. Łatwizna. Natomiast jazdy były gehenną. Cwaniactwo instruktora, odzywki i krzykliwy ton powodowały u mnie niechęć do dalszej nauki z tym człowiekiem – dodała, zbliżając się do kasy.

– I co, ukończyła pani kurs? – spytała z ciekawością Zyta.

– Nie u nich – odpowiedziała klientka. – Któryś raz, kiedy wyjechałam w trasę, z tyłu siedziała młoda kursantka. Miała wykupione prywatnie godziny. Instruktor popisywał się przed nią, zwracając się do mnie krzykliwym tonem. Zwróciłam mu uwagę raz, potem drugi. Chodziło mi o to, aby mówił do mnie spokojnie. Ja rozumiem i nie musi wrzeszczeć. Źle się czułam wobec tej młodej dziewczyny. W pewnym momencie nie wytrzymałam, zatrzymałam samochód i wysiadłam – dodała, wyjmując portfel z torebki.

– Żartuje pani?! – zdziwiła się Gienia.

– Nie żartuję. Wysiadłam i szłam z powrotem do domu, kilka kilometrów pieszo – powiedziała, uśmiechając się do słuchających ją z zaciekawionych osób.

– I co pani potem zrobiła? – drążyła niecierpliwie Gienia.

– Resztę załatwił kuzyn. Zażądał zwrotu pieniędzy i wtedy zapisałam się na kurs prowadzony przez profesjonalistów. Byłam zachwycona kursem i zdałam za pierwszym razem – uśmiechnęła się z radością.

Przez chwilę trwała cisza. Klientki przy kasie patrzyły na opowiadającą własną historię kobietę z zainteresowaniem.

– Podziwiam panią. Ale dobrze pani zrobiła. Trzeba reagować i nie pozwalać na chamstwo – wtrąciła Zyta. – W końcu płacimy i mają nas nauczyć, a nie po łebkach, aby zbyć – dodała, dołączając klientce paragon do zakupów.

– Właśnie – przytaknęła Gienia.

– Pani Zyto, czy w tym tygodniu będzie jeszcze miała pani dostawę nowego towaru? – spytała, wychodząc ze sklepu.

– Tak. W czwartek. Zapraszam – odpowiedziała Zyta.

– Dziękuję. Życzę dobrego dnia – powiedziała, zamykając za sobą drzwi.

– Komu zrobić kawę? – spytała Zyta, unosząc do góry głowę.

– Wszystkim – odpowiedziała Halina, siadając przy stole.

– Czyli pięć – policzyła Zyta, stawiając na stole ciasto rabarbarowe.

Regina pokroiła ciasto i po kawałku kładła na talerzyki, które kolejno podawała paniom siedzącym przy stole. Po chwili Zyta wniosła kawę.

– Ale dzisiaj było dużo ludzi – powiedziała Regina, wzdychając.

– Rano zawsze tak jest przy nowej dostawie – dodała zadowolona Zyta. – Jeszcze przyjdą, tylko z nowego towaru niewiele zostało.

– Jestem zadowolona. Kupiłam fajne rzeczy. Dla córki i mamy także – powiedziała Basia.

– Ja też. Udało mi się kupić superciuch – dodała Regina.

– Kto piekł to ciasto? – spytała Gienia. Jest pyszne – dodała, przysuwając talerzyk bliżej siebie.

– Pani Regina przyniosła – odpowiedziała Zyta, uśmiechając się do wszystkich.

– Nie piekłam – oznajmiła Regina. – Kupiłam w ciastkarni. Akurat jak przechodziłam, to przywieziono: świeżutkie, cieplutkie. Nie mogłam nie kupić. Mam nadzieję, że zrobiłam wam niespodziankę – dodała zadowolona.

– Oczywiście, ale zaraz się złożymy wszystkie. Ile kosztowało? – spytała Halina, wyjmując portfel z torebki.

– Dajcie spokój! – wzburzyła się Regina. – Jeżeli wam smakuje, to na zdrowie – dodała, wsypując cukier do filiżanki z kawą.

– Wobec tego następnym razem ja przyniosę ciasto z truskawkami – zakomunikowała Halina. – Truskawki mam swoje, więc blachę ciasta upiekę i przyniosę – dodała, prostując plecy.

– A potem ja – wtrąciła Gienia.

– Akurat jest nas pięć. Panią też mogę liczyć, pani Kasiu – spytała Zyta.

– Oczywiście. Już nawet wiem, jakie upiekę – odpowiedziała z radością Kasia.

– Zobaczcie panie, jakie jesteśmy zgodne – powiedziała Zyta, przesuwając cukierniczkę na środek stołu.

– Pani Kasiu, nie wiem, czy mi się tylko wydaje, ale jakaś pani dzisiaj jest cichutka – spytała półgłosem Regina.

Wszystkie jednocześnie popatrzały na Kasię siedzącą z boku przy stole. Zauważyły, że jest zdenerwowana i trzęsą się jej ręce. Spuściła głowę i grzebała w filiżance łyżeczką niczym kura wygrzebująca ziarno.

Ma problem i chyba nie bardzo chce wrócić do domu, pomyślała Zyta.

– Jakiś problem? – spytała Halina, przyglądając się Kasi. – Mówić, i to natychmiast! Może da się jakoś temu zaradzić – dodała, przebiegając wzrokiem wszystkie panie siedzące przy stole.

– Co mam powiedzieć... Martwię się, bo wciąż moje sprawy stoją w miejscu – odpowiedziała Kasia, wzruszając ramionami.

– Nie zwrócił pani pieniędzy? – zapytała Zyta, wycierając usta po słodkościach.

– Nie. Obiecywał i na tym się skończyło. Teraz nawet nie odbiera telefonów – odpowiedziała półgłosem Kasia.

– Trzeba było od razu pójść do prawnika, a nie samemu się użerać – powiedziała Halina. – Mojemu kuzynowi, znajomy winny był tysiąc złotych, poszedł do adwokata i szybko odzyskał całą kwotę – uśmiechnęła się zadowolona.

– Łatwiej jest odzyskać mniejszą kwotę niż większą sumę – wtrąciła Gienia.

– To prawda – przyznała Zyta. – Ale była pani u adwokata? – dodała, patrząc na bladą twarz Kasi.

– Byłam. Powiedział, że nie weźmie tej sprawy, bo musiałby jeździć, a to kawał drogi. Poza tym spytał, o jaką kwotę chodzi. Ddy mu powiedziałam, machnął ręką. Powiedział, żebym pojechała do miejscowości dłużnika i tam znalazła adwokata. Bardziej zniechęcał mnie niż wspierał – powiedziała Kasia, wyciągając chusteczki z torebki.

– Może pani nam powiedzieć, jaka to jest kwota? – spytała z ciekawością Halina.

– Ponad sześćdziesiąt tysięcy – odpowiedziała Kasia, wycierając płynące po policzkach łzy.

– O matko kochana! To bardzo duża suma – zdziwiła się Halina.

– Oczywiście, że bardzo duża kwota – przytaknęła Zyta.

– Teraz przydałaby się pani – wtrąciła Gienia. – Córka chora, mama po wylewie, pani na zasiłku, i to sama wychowująca dziecko. Musi pani je odzyskać – dodała zdenerwowana.

– Posłuchajcie, panie. Mam pomysł – powiedziała Zyta, wstając od stołu.

Podeszła do okna, chwilę stała zapatrzona przed siebie, zastanawiając się głęboko nad sytuacją Kasi. Myślała, jak pomóc tej kobiecie. Pozostałe panie, w milczeniu, wodziły za nią oczami.

– Pojedziemy do niego – powiedziała nagle, zbliżając się do stołu.

– Ale jak to: pojedziemy? – zapytała zdziwiona Halina.

– No właśnie. Jak pani chce to zrobić? – dodała podekscytowana Gienia.

– To bardzo proste. Tylko musicie się zgodzić. Mój mąż pojedzie z nami. Ma gadane, może się przydać. Ustalimy dzisiaj, kiedy możemy pojechać. Pani Kasia także jedzie. Właściwie to możemy telefonicznie uzgodnić, bo trzeba porozmawiać z domownikami. Czyli dzwonimy i jak wszystkim będzie pasowało, to wyruszamy. Zrobimy łobuzowi niespodziankę – powiedziała Zyta, zadowolona z szybkiej decyzji.

– Świetny pomysł – przytaknęła Halina. – Ja pojadę z mężem i córka z zięciem także pojadą z nami. Przy okazji nazbieramy grzybów – dodała zadowolona.

– Faktycznie – wtrąciła Gienia. – Możemy wyjechać wcześniej. Pojedziemy najpierw do łobuza, załatwić najważniejszą sprawę, a potem w las – dodała, ściskając dłonie.

– Widzicie, jakie to proste? – przyznała Zyta. – Zobaczymy, co wskóramy. I pani Kasiu, głowa do góry! A tak przy okazji, skoro już razem jedziemy załatwić interes, to może będziemy mówiły sobie po imieniu? – dodała zadowolona z obrotu sprawy.

– Oczywiście! – powiedziały chórem siedzące przy stole klientki.

Zgadzały się na wszystko szybko i chętnie. Ucieszył ich pomysł Zyty. Kasia wzruszyła się. Nie mogła uwierzyć, że dzieje się to naprawdę.

– Dziękuję wam z całego serca – powiedziała i rozpłakała się, pociągając głośno nosem.

– Musimy sobie pomagać – rzekła Halina. – Same widzicie, jak to się dzieje. Nawet prawnicy wybierają sobie sprawy, z którymi nie ma zbyt dużo roboty – dodała, kręcąc głową.

– No właśnie – przyznała niechętnie Zyta.

– To co, wstępnie jesteśmy umówione? – rzekła Gienia.

– Tak. Postarajmy się szybko to załatwić – prosiła Zyta.

Halina spojrzała na zegarek.

– O rany! Wiecie, która godzina? – powiedziała, wstając od stołu. – Ponad cztery godziny siedziałyśmy tutaj – dodała, śmiejąc się od ucha do ucha.

– Jak zwykle – przyznała Gienia. – Ale same powiedzcie, nie da się inaczej – dodała, zbierając nakrycia ze stołu.

– Bo tutaj jest nasz babski klub – wtrąciła Halina.

– A ja się cieszę, że lubicie u mnie posiedzieć – uśmiechała się Zyta.

Po chwili pożegnały się i każda poszła w swoją stronę. Zyta liczyła utarg. Była zadowolona z dzisiejszej sprzedaży. Do sklepu wchodziły jeszcze pojedyncze osoby. Każda coś kupiła. Na wieszakach były pustki. Zyta podeszła do boksów. Wyciągała porozrzucane w nieładzie resztki ciuchów i układała je według asortymentu. Stwierdziła, że niewiele zostało. Pozostała godzina do zamknięcia sklepu. Jutro zamówię nowy towar i w przyszłym tygodniu mogą przywieźć, pomyślała. Nagle usłyszała sygnał w telefonie. Nie podchodziła, aby odebrać rozmowę. Nastawiony był na głośnomówiący, więc przy boksie, układając ciuchy, czekała na rozmowę.

– Cześć, kochanie – usłyszała głos męża. – To co, mam przyjechać po ciebie, czy nie?

– Nie. Nie musisz. Przejdę się. Mój samochód znajomy zabrał do przeglądu technicznego. Dlatego jechałam do pracy autem. Jutro dostarczy mi go pod dom.

– Brawo! Dobrze, że pamiętasz o tym.

– Ktoś musi.

– Zmęczona jesteś? – zapytał z niepokojem.

– Dlaczego tak sądzisz?

– Masz zmieniony głos. Czy mam się martwić?

– Ależ skądże. Może trochę jestem zmęczona, właściwie to bardziej zamyślona niż zmęczona. Chcemy pomóc jednej dziewczynie odzyskać pieniądze, które kiedyś pożyczyła znajomym. Okazało się, że teraz nie chcą jej zwrócić. Ona ich bardzo potrzebuje. I tak właśnie myślę o niej – powiedziała Zyta, chrząkając.

– Przyjdziesz do domu, to mi opowiesz dokładnie o tej sprawie.

– Dobrze – zgodziła się Zyta.

– Czekam z obiadem na ciebie.

– Za pół godziny powinnam być w domu. To na razie. Pa!

Och, ten mój Stach, pomyślała i uśmiechała się w myślach.

Nagle przypomniała sobie o córkach. Tęskni za nimi, kiedy jest sama.

No cóż, nikt nie będzie ich zmuszał do powrotu, ale jednak szkoda. Widzę dziadka Stacha, dumnego jak paw, bawiącego się z wnukami, rozmarzyła się, wzdychając. Czas zbierać się do chałupy, pomyślała. Zgasiła światło, sprawdziła, czy wszystko jest tak, jak należy, zamknęła drzwi i udała się do domu.

Było późne popołudnie. Słońce chyliło się ku zachodowi, pozostawiając pomarańczowe smugi. Piękny widok – podziwiała Zyta. Nie śpieszyła się specjalnie. Szła wolno, przyglądając się cudom natury. Tu i ówdzie spotkać można było opiekunów z czworonożnymi pupilami. Zyta, przechodząc obok, uśmiechała się, a czasem zatrzymywała i chwaliła małego brzdąca, głaskała i częstowała ciasteczkiem, które zawsze miała w kieszeni, tak na wszelki wypadek, gdyby spotkała znajomego pieska. Nie zdarzyło się, aby nie spotkała po drodze małego przyjaciela. W końcu dotarła do domu. Stach czekał gotowy do podania późnego obiadu.

– Jesteś? – rzekł, słysząc otwierające się drzwi.

– Tak, już jestem – przytaknęła, zdejmując obuwie w przedpokoju.

– Pewnie jesteś głodna? – spytał, trzaskając naczyniami.

– Niespecjalnie – odpowiedziała, wchodząc do łazienki. – Ale tak pięknie pachnie, że skuszę się na pewno – dodała, wycierając ręce ręcznikiem.

– To się cieszę. Bo już myślałem, że cała moja pasja pójdzie do lamusa. Proszę bardzo, możemy jeść – zapraszał żonę do stołu.

– Dziękuję. Wspaniale to wszystko przygotowałeś – powiedziała z zachwytem, siadając wygodnie na krześle.

– Cała przyjemność po mojej stronie – uśmiechnął się, napełniając kieliszki winem.

– Co załatwiłeś w spółdzielni? – spytała znienacka Zyta.

– Okazało się, że mają wiele skarg w tym względzie. Sprawa jest w toku. Prezes przyznał, że są rodziny, które mają po kilka samochodów. Nie chce im się stawiać na parkingu, bo trzeba kawałek dojść, i tak zrobiła się samowolka. Gdzie kto chce, to parkuje. Już się tym zajmują – odpowiedział, przysuwając żonie półmisek z sałatką.

– W końcu będzie spokój – dodała Zyta.

– A jak u ciebie w pracy? – spytał z ciekawością.

– Dziękuję. Jak zawsze. Sprzedałam prawie całą dzisiejszą dostawę. Dobry towar dostałam. Oby zawsze tak było, to trochę więcej by się zarobiło – westchnęła, spoglądając na męża.

– Nie sądziłem, że brakuje nam pieniędzy – zdziwił się Stach.

– Ale przydałoby się trochę więcej. Może kupilibyśmy dom i wyprowadzilibyśmy się z tego blokowiska. Chciałabym więcej prywatności, ogród przy domu i miejsce, gdzie moglibyśmy przyjmować gości – dodała, nakładając na talerz dodatkową porcję mięsa.

– Zobaczymy. Może tak zrobimy – pocieszył żonę, unosząc kieliszek z winem. – To co, moja droga żono? – dodał. – Za nowy dom, aby się plan i marzenie ziściło!

– Właśnie. Za przeprowadzkę do nowego domu – szybko powiedziała Zyta.

– No cóż, trzeba będzie się rozejrzeć – radośnie oznajmił Stach.

– Ale w pierwszej kolejności jest inna bardzo ważna sprawa do załatwienia – oznajmiła Zyta, przyglądając się mężowi.

– Mów, co za sprawa? – dociekał Stach.

– Jedna z klientek pożyczyła kiedyś znajomym dużą kwotę pieniędzy. Teraz nie może ich odzyskać. Ciągle ją zwodzą, obiecują i nie oddają. Była u prawnika, ale okazało się, że nie jest zainteresowany. W domu ma bardzo chorą matkę i córkę, a na dodatek jest na zasiłku. Trzeba koniecznie jej pomóc – westchnęła Zyta.

– Jak mus to mus. Tylko jak ja mam w tym pomóc? – spytał zażenowany.

– Swoją obecnością. Pojedziesz z nami. Postanowiłyśmy, że jedziemy do nich i odbierzemy wszystko to, co jej się należy – odpowiedziała pewna siebie, unosząc głowę.

– To piękny gest z waszej strony. Oczywiście, że jadę z wami – przyznał zadowolony z pomysłu kobiet.

– Dziękuję. Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. Jedzie także Halina z mężem, jej zięć i córka. Oczywiście, jeszcze dwie dziewczyny jadą. Nie wiem, czy ktoś z nimi także pojedzie. No i sama poszkodowana – powiedziała zadowolona Zyta.

Długo rozmawiali o problemie Kasi. Stach słuchał w milczeniu. Widać było, jak porusza w zdenerwowaniu szczękami. Wściekły był, że wykorzystali tak perfidnie naiwną, a jednocześnie dobrą kobietę.

Czas mijał szybko. Każdy dzień przynosił nowe niespodzianki, które często malowały uśmiech na twarzy, a bywały także dni, które budziły ból i trwogę. Do wyjazdu po odbiór pieniędzy pozostała jedna noc. Rano wyjeżdżają. Umówili się pod blokiem Zyty. Jadą trzema samochodami. Stach przygotował dwa koszyki wiklinowe na grzyby i małe nożyki. Zyta zauważyła, że cieszy się tym wyjazdem. Lubi ludzi i lubi z nimi przebywać. Nie był zadowolony, że jeszcze jest noc. Już chciałby wyruszać.

– Jeszcze parę godzin i fru! Nie ma nas – rzekł Stach, zacierając ręce.

– Widzę, jaki jesteś napalony na ten wyjazd – powiedziała Zyta, poklepując męża po ramieniu.

– Oj, żebyś wiedziała – przytaknął. – Jak tylko uda nam się odzyskać pieniądze, będę bardzo szczęśliwy. Mam nadzieję, że będzie to dobry dzień dla nas wszystkich, a w szczególności dla Kasi – dodał, sprawdzając dokumenty.

– Może już byś się położył. Musisz być wyspany, jesteś kierowcą – nalegała Zyta.

– Tak, tak, już idę – powiedział, gasząc światło w przedpokoju.

Zegar wskazywał północ. Przez uchylone okno czuło się powiew świeżego powietrza.

– Musimy szybko spać – śmiał się, całując żonę na dobranoc.

– To prawda. Dobranoc – powiedziała półgłosem, odwracając się twarzą do ściany.

Nastała nocna cisza. Stach leżał na wznak z otwartymi oczami. Nie mógł zasnąć. Myślał nad szczegółami planu działania. Uda się, musi się udać, pomyślał i po chwili zasnął.

Noc zleciała jak z bicza trzasnął. Terkoczący budzik wystraszył Zytę. Jednak nie ociągała się zbyt długo. Wstała pierwsza i szybko weszła do łazienki. Po chwili była w kuchni, zaparzyła kawę i przygotowała małe śniadanie, tak tylko, aby co nieco zjeść. Tymczasem Stach uskuteczniał poranny prysznic. Zyta sprzątnęła pościel, przymknęła okno tak na wszelki wypadek, bo różnie może być podczas nieobecności domowników. Śniadanie zjedli w pośpiechu. Wypili mocną kawę i po chwili byli gotowi do wyjścia.

Poranek wróżył słoneczną pogodę. Świergot ptaków z pobliskich krzewów rozśmieszył Stacha.

– Z czego się chichrasz? – spytała Zyta, szturchając męża łokciem.

– Słyszysz, jak ptaki rozrabiają z rana? – odpowiedział rozbawiony. – Chciałbym zobaczyć, co one tam robią. Ale, co by nie mówić, ich świergot jest wspaniały. Słysząc te małe berbecie, człowiek wie, że żyje – dodał, obejmując żonę ramieniem.

– O, widzę, że wycieczkowicze już są obecni – zauważyła Zyta. Stachu, mam nadzieję, że nie spóźniliśmy się zbytnio.

– Nie. Jeszcze jest czas. Przyjechali wcześniej. I dobrze, możemy zaraz ruszać – powiedział, ściskając z zadowoleniem żonę.

– Witamy. Wszyscy gotowi do podróży! – radośnie przywitał Stach, oczekujących na wyjazd.

– Witamy, witamy – odwzajemniła uprzejmość Halina. – Jesteśmy gotowi, możemy ruszać – dodała, wsiadając do samochodu.

– Ale cieszę się tą wycieczką – podskakiwała Regina obok swojego samochodu.

– Widzę, że jesteś z mężem – zauważyła Zyta. – Wspaniale, to jedziemy trzema samochodami. Będzie zdziwienie, jak zajedziemy przed pałac dłużnika – śmiała się, uradowana z własnej wypowiedzi.

– Kasia jedzie z nami czy z Reginą? – zwrócił się do żony z pytaniem Stach.

– No, Kasiu, jak zdecydowałaś? – Zyta spojrzała na Katarzynę.

– Jeśli można, to z wami – odpowiedziała, podchodząc do samochodu Stacha.

Wszyscy szybko zajęli miejsca, słychać było głośne trzaśnięcie drzwiami i samochody ruszyły przed siebie. Pogoda dopisywała, humory także. Tylko Kasia była podenerwowana. Starała się ukryć niepokój, ale nic to nie dało. Zyta wyczuła jej lęk i obawę przed tym, co miało nastąpić za kilka godzin.

– Kasiu, nie musisz się denerwować. Jesteś z nami i mam nadzieję, że wszystko będzie po twojej myśli. Czuję to, a mam nosa – mówiła Zyta, odwracając się do tyłu.

– To prawda. Trochę się denerwuję, bo nie wiem, jak zareagują, gdy nas zobaczą – powiedziała półgłosem. Nie jestem pewna, czy to jest dobry pomysł.

– Pani Kasiu, to bardzo dobry pomysł – wtrącił Stach. – Będziemy tak długo umilać im życie, aż szybko oddadzą dług, aby się nas pozbyć. Przekona się pani – śmiał się zadowolony, traktując tę sprawę jak zabawę.

– Dziękuję. Co ja bym bez was zrobiła? – uśmiechnęła się przez łzy.

– Myślę, że wciąż by się pani martwiła, jak odzyskać dług – dodał Stach, spoglądając w lusterko.

– Ma pan rację – przyznała Kasia, szukając w torebce chusteczki.

– Proszę sobie wyobrazić powrót do domu – mówił Stach, obserwując ją w lusterku. – Gotówka w torebce i jeszcze pełny kosz grzybów – dodał, uśmiechając się od ucha do ucha.

– O matko kochana. Aż trudno uwierzyć, że tak może się stać. Byłabym bardzo szczęśliwa – powiedziała Kasia, wycierając oczy chusteczką.

Podróż przebiegała spokojnie. Całą drogę rozmawiali. Kasia opowiadała, w jakich okolicznościach pożyczyła znajomym taką dużą sumę. Stach uważnie słuchał, kręcił głową i od czasu do czasu wzdychał. Po trzech godzinach jazdy zatrzymali się w zajeździe, skorzystali z toalety i wypili z wielką przyjemnością kawę. Palacze wypalili po papierosie i gotowi do dalszej drogi, ruszyli przed siebie. Do celu pozostało już niewiele kilometrów. Słońce wzeszło wysoko i mocno przygrzewało.

– Mam nadzieję, że zastaniemy ich w domu – odezwał się Stach.

– O rany! Żeby tylko byli na miejscu – zmartwiła się Zyta.

– Ja też nie pomyślałam o tym, że może ich nie być – dodała Kasia.

– Tylko nie panikujmy – wtrącił Stach. – Za niecałą godzinę będziemy na miejscu. Módlcie się, aby ich zastać w domu.

Na drodze nie było wielkiego ruchu, więc dodał gazu i mknął przed siebie, a za nim dwa pozostałe samochody. Pewnie się domyślili, że chodzi o czas.

W samochodzie, w którym jechała Halina, było gwarno i wesoło. Cieszyli się tym wyjazdem, widać było to na pierwszy rzut oka. Jadą całą rodziną w ważnej misji. Halina zna życie i chętnie pomaga, jeżeli jest taka potrzeba.

Regina z mężem też bez oporu wyrazili chęć pomocy. Znają Kasię i jej rodzinę i nie wyobrażają sobie, aby ich w tej misji miało nie być.

Zyta siedziała z przodu obok męża. Milczała. Zastanawiała się nad nieodpowiedzialnymi zachowaniami ludzi. Dlaczego tak postępują? Jeżeli się pożycza, to trzeba oddać. Długi się oddaje. Przecież wiedzą, jaka jest sytuacja Kasi, że ona bardzo potrzebuje tych pieniędzy. Nie mogę o tym myśleć, bo zaraz zbytnio się denerwuję, pomyślała i głęboko westchnęła.

– A ty co tak wzdychasz? – spytał zdziwiony Stach.

– Bo jak o tym pomyślę, to diabli mnie biorą – odpowiedziała, wiercąc się w fotelu.

– O czym tak myślisz? – drążył niecierpliwie Stach.

– O pieniądzach Kasi – szepnęła Zyta.

Stach nic nie powiedział. On także był wściekły za świństwo, jakie zrobili tej dziewczynie. Oszukali ją, pomyślał. W domu dwoje chorych i brak pieniędzy.

– Zapomniałem spytać, kiedy pani pożyczyła im pieniądze – nagle odezwał się Stach.

– W tym roku mijają trzy lata – odpowiedziała zdziwiona tym pytaniem Kasia.

– Do tego czasu mogli chociaż połowę oddać – stwierdził Stach.

Dojeżdżali do miejsca zamieszkania dłużników. Kasia była bardzo zdenerwowana. Bała się reakcji znajomych. Pilotowała Stacha, jak ma jechać. Ze zdenerwowania trzęsły jej się ręce.

– Boże, jak ja się boję tego spotkania... – oznajmiła drżącym głosem.

– Nie trzeba się bać, spokojnie – pocieszała ją Zyta.

Dojeżdżali do posesji. Stach, widząc to bogactwo, aż poczerwieniał. Zatrzymał samochód przed zamkniętą bramą. Pozostali także się zatrzymali. Panowie wyszli z samochodów i udali się do furtki z domofonem. Stach nacisnął guzik. Chwilę czekali. Nagle usłyszeli kobiecy głos.

– Słucham? Kto tam?

– Witaj, Anka! Przyjechaliśmy w odwiedziny. Jest Wiesiek? Otwórz bramę, wjedziemy na podwórko, bo tarasujemy przejście – szybko mówił Stach.

– Dobrze, już otwieram.

Po chwili samochody wjechały na pięknie brukowane podwórko. Anka przyszła się przywitać, a jednocześnie usprawiedliwić męża, że w tym momencie jest pod prysznicem i za chwilę przyjdzie. Prosiła, aby rozgościli się na tarasie. Nagle ujrzała wysiadającą z samochodu Kasię i zaniemówiła z wrażenia.

– Dzień dobry, Aniu – powiedziała Kasia, zbliżając się do tarasu. – Nie spodziewałaś się, że mogę cię kiedyś odwiedzić? – dodała, chrząkając.

– Witaj. Tak. Nigdy bym się nie spodziewała, że kiedykolwiek przyjedziesz – przyznała niechętnie Anka.

Nagle na taras wszedł Wiesiek. Na widok trzech samochodów, ludzi siedzących na tarasie i Kasi zmieszał się i najchętniej schowałby się w mysiej dziurze.

– Dzień dobry, Wiesiek! – powiedzieli chórem.

Nie odpowiedział. Stał i drapał się po głowie.

– Aby nie przedłużać naszej wizyty, proszę, abyście usiedli tutaj z nami, bo mamy do was sprawę – powiedział Stach donośnym i pewnym siebie głosem.

Wiesiek z żoną pokornie podeszli, usiedli przy dużym biesiadnym stole i czekali na dalszy bieg wydarzeń.

– Przyjechaliśmy z Kasią, waszą dobrą znajomą, która trzy lata temu pożyczyła wam znaczną sumę pieniędzy. Ponieważ nie dajecie znaku życia, więc przyjechaliśmy dzisiaj po odbiór całego długu. Proszę zwrócić jej pieniądze i natychmiast wyjeżdżamy – mówił Stach z powagą, obserwując gospodarzy.

– Nie mamy takiej sumy w domu – rzekł zdenerwowany Wiesiek.

– Niech zostawi numer konta, przelejemy jej pieniądze na rachunek bankowy – dodała Anka, biorąc męża pod rękę.

– Macie komputer? – spytał zięć Haliny.

– Oczywiście, że mamy – szybko odpowiedział Wiesiek.

– To możecie przy nas zaraz przelać pieniądze – rzekł z uśmiechem zięć Haliny.

– Bardzo słusznie – przytaknął zadowolony Stach.

– Ja nie mam takiej sumy – zwrócił się do żony Wiesiek.

– Przelejemy dzisiaj część, a w przyszłym tygodniu postaramy się resztę – wtrąciła Anka.

– Nic z tego. Dzisiaj całość – powiedział Stach.

Gospodarze chwilę rozmawiali ze sobą. Weszli do mieszkania. Stach był zadowolony z przebiegu rozmowy. Podziękował zięciowi Haliny za bystrość umysłu i szybką reakcję. Kasia milczała. Bała się odezwać ze zdenerwowania. Siedziała przy stole, mocno ściskając torebkę. Po chwili gospodarze wyszli z mieszkania, z laptopem w ręku.

– Proszę, część w gotówce. Tutaj jest dwadzieścia pięć tysięcy. Proszę przeliczyć, resztę przelejemy na konto – powiedziała z niechęcią Anka.

– Mogę prosić numer konta? – zwrócił się Wiesiek do Kasi, uruchamiając komputer.

– Oczywiście. Proszę – podała kartkę, z zapisanym numerem konta.

Obok Wieśka usiadł Stach i zięć Haliny, czuwając nad przebiegiem operacji bankowej. Pozostałe panie przeliczały gotówkę. Kasia nie była w stanie wziąć czegokolwiek do ręki. Trzęsła się jak osika. Nie mogła uwierzyć, że to się dzieje. Że za chwilę na jej koncie będą pieniądze. Łzy miała pod powiekami, ale nie chciała się teraz rozpłakać. Potem, za płotem, popłacze sobie z radości. Po chwili transakcja była pomyślnie zakończona.

– I już. Sprawa załatwiona – oznajmił Stach, rozkładając z zadowoleniem ręce.

Do Kasi podeszła Anka z mężem. Przepraszali ją, coś tłumaczyli. Stach i Zyta obserwowali ich, opierając się o samochód. Pozostali siedzieli już w autach gotowi do odjazdu. Kasia nie miała ochoty rozmawiać z nimi dłużej. Podała rękę na pożegnanie i odeszła.

Stach zajął miejsce za kierownicą, Zyta usiadła z przodu, a Kasia na tylnym siedzeniu. Odetchnęła z wielką ulgą. Po chwili otworzyła się brama i samochody wyjechały na ulicę, skręcając w kierunku lasu.

– I co Kasiu, poczułaś ulgę? – spytała Zyta.

– Tak. Wielką. Jak mogłabym wam się odwdzięczyć? – spytała, pociągając nosem.

– Dziękujemy. Nie trzeba. Najważniejsze, że masz pieniądze – odpowiedziała Zyta.

– Może chociaż zaproszę wszystkich na obiad, jak już będziemy wracać do domu? Bardzo chcę podziękować wam wszystkim – dodała, płacząc i żałośnie patrząc na Zytę.

– Dobrze. Przyjmujemy zaproszenie – uśmiechnęła się Zyta.

– Kurczę, nie sądziłem, że tak łatwo pójdzie – wtrącił Stach.

– Wystraszyli się. A poza tym myślę, że obawiali się, aby to nie rozniosło się dalej – dodała Zyta.

– Najważniejsze, że sprawę załatwiliśmy pozytywnie. Teraz na grzyby – radośnie powiedział Stach, poklepując żonę po udzie.

– Teraz jestem głodna, drogi mężu – uśmiechała się Zyta.

– No tak. Nerwy puściły, to coś by się zjadło – dodał Stach, podglądając w lusterku Kasię.

– Mam prowiant – wtrąciła Kasia. – Proszę bardzo – podała Zycie zapakowane w papier śniadaniowy dwie kanapki.

– Super, Kasiu. Dziękujemy. Nie pomyślałam, żeby zrobić chociaż bułkę – powiedziała Zyta, podając mężowi kanapkę z pachnącą wędliną.

– Wiecie, państwo, dopiero teraz czuję ulgę i szczęście – oznajmiła Kasia. – Cieszę się, że jedziemy na grzyby. O, jak bardzo się cieszę – westchnęła pełna radości.

– Grzyby powinny być – dodał Stach.

– Dobrze byłoby nazbierać trochę – wtrąciła Zyta.

– Mamy dwa kosze, żono. Mam nadzieję, że z lasu wyjdziemy z pełnymi – droczył się Stach.

– Ja także. Część zawekujemy, reszta do suszenia. I zapas mamy gotowy – powiedziała Zyta, strzepując okruszki pieczywa z bluzki.

– Myślę, że tu powinniśmy się zatrzymać – powiedział Stach.

– Dobre miejsce. Parking i wokół lasy – przytaknęła Zyta. – Zjedź tutaj i wysiadamy – dodała niecierpliwie.

Stach dał sygnał jadącym za nim i po chwili wszyscy zatrzymali się na parkingu. Chwilę zrobili przerwę na papierosa. Następnie każdy wziął koszyk do ręki i ruszyli w las na grzyby. Stach był w siódmym niebie. Cieszył się jak dziecko tą wyprawą. Wybrano go na przewodnika po lesie. Wdychali głęboko powietrze i upajali się zapachem mchu, drzew i ściółki leśnej. Nie odstępowali Stacha, krążyli blisko niego i cały czas gadali. Buzie nie zamykały się nawet przez chwilę.

Stach słuchał i uśmiechał się sam do siebie. Niech się wygadają, ulżą sobie. Cieszył się, że mają frajdę z tego wyjazdu. Grzybów było mnóstwo. Kosze zapełniały się szybko. Nie zbierali wszystkich, jak leci. Wybierali, bo było w czym. Poza tym, nie śpieszyli się, szli obok siebie, żartowali, śmiali i cieszyli każdą chwilą. Jak niewiele trzeba, żeby było szczęśliwie, pomyślał Stach, obserwując roześmianą żonę.

– Mam, mam! Zobaczcie, jaki okaz – mówiła głośno Zyta, podnosząc do góry dużego borowika.

– Ojejku – zdziwił się Stach. – Sprawdź, czy nie ma robaków – dodał.

– Zdrowiutki, zdrowiusieńki – cieszyła się Zyta.

– Jeszcze z pięć takich i możemy wracać – śmiał się Stach.

Każdy miał już w koszyku po kilka zdrowych prawdziwków. Halina pilnowała swojej rodziny i sprawdzała każdego znalezionego grzyba. Kosze zapełniały się szybko. Po godzinie pobytu w lesie nie było już miejsca na grzyby.

– Za małe koszyki mamy – powiedziała Halina zadowolona ze zbioru.

– Kto by pomyślał, że tyle tego jest – przytaknęła Zyta.

– Kasiu, a twój kosz jak się ma? – zapytała Regina, czekając na nią, aż dojdzie.

– Nie uwierzysz, ale mam prawie same prawdziwki. I to zdrowiutkie jak rydz – odpowiedziała Kasia, przyglądając się zawartości swojego kosza.

– Brawo. Dzisiaj masz dobry dzień – uśmiechnęła się Regina.

– Wracamy – zawołał Stach. Odwrócił się i sprawdził, czy wszyscy są obecni.

Wolno szli w kierunku parkingu. Zyta szła obok męża, trzymając go za rękę. Halina głośno opowiadała coś wesołego, bo wszyscy idący z tyłu wybuchali śmiechem. Zięć droczył się z nią, zadając jej podchwytliwe pytania, na które odpowiadała szybko i z humorem. Przy tym dobrze się bawiła.

– Ale się chichrają – rzekła Zyta, odwracając się do nich.

– Słyszę – przytaknął Stach. – To co, jedziemy teraz coś zjeść? – dodał, przytulając żonę.

– Tak. Możemy jechać. Pamiętasz, tutaj gdzieś jest wspaniały zajazd. Może tam pojedziemy. Zjemy obiad, wypijemy kawę, posiedzimy trochę i odpoczniemy – powiedziała Zyta.

– Wiem, gdzie jest ten zajazd. Masz rację, ma duży taras z widokiem, możemy tam sobie posiedzieć. Dobry pomysł – przyznał z zadowoleniem.

Zbliżali się do parkingu. Okazało się, że grzybiarzy było więcej. Stali przy swoich samochodach z pełnymi koszami grzybów. Jedni pożywiali się, inni robili przegląd swoich zbiorów.

W powietrzu unosił się zapach runa leśnego. Słońce wciąż było wysoko na niebie, ale już mocno nie przygrzewało. Stach i Zyta pierwsi dotarli na parking. Zyta miała chęć zapalić papierosa. Nie jest palaczką, ale od czasu do czasu zapali. Nie paliła w lesie, więc teraz mocno zaciągnęła się, wypuszczając kłęby dymu z ust. Po chwili wszyscy byli już razem.

– Teraz zapraszam was, drodzy grzybiarze, na obiad – powiedziała Kasia. – I proszę nie odmawiać – dodała.

– Naprawdę? Jedziemy na obiad? – zdziwiła się Halina.

– My chętnie – wtrącił jej zięć.

– Skoro jedziemy wszyscy, nie ma sprawy – zgodziła się Halina.

– Niedaleko jest zajazd. Proponuję, abyśmy tam pojechali – rzekł Stach, otwierając drzwi samochodu.

Powkładali kosze do bagażników, zajęli miejsca i ruszyli przed siebie.

– I tak kończy się dzień – powiedziała Zyta.

– Dobry, myślę, że bardzo dobry dzień – dodał Stach.

– A dla mnie szczególnie – przyznała Kasia.

Do zajazdu dojechali szybko. Zajęli miejsce na tarasie, zamówili dziczyznę, którą zjadali z wielkim apetytem. W zajeździe gościli się ponad dwie godziny. Czuli się dobrze i nie śpieszyli się zbytnio.

– Jeszcze czeka nas robota fizyczna w domu – oznajmiła Halina.

– Tyle rąk, to szybko pójdzie – dodała Zyta.

– Ale będzie pachnieć w chałupie. Ho, ho, ho! – śmiała się Regina.

– Lubię zapach grzybów – rzekł zięć Haliny, wypijając resztę soku z butelki.

– Ja także lubię ten zapach – przytaknęła Kasia.

– Czy dzwoniłaś Kasiu do domu, rozmawiałaś z mamą i powiedziałaś, że wszystko jest załatwione? – spytała z ciekawością Zyta.

– Tak. Rozmawiałam, ale krótko. Mama rozpłakała się i nie mogła mówić. Powiedziałam, że przywiozę nie tylko pieniądze, ale także kosz pełen świeżych grzybów. Córka bardzo się ucieszyła. Już ją widzę, jak wącha każdego grzyba – odpowiedziała Kasia.

– To co, kończymy biesiadę? – zapytał Stach, patrząc na siedzących przy stole.

– Tak. Myślę, że już czas na nas – przytaknęła Halina.

Kasia podziękowała wszystkim za pomoc i dobroć, jaką otrzymała w dniu dzisiejszym.

– Jesteście wspaniałymi ludźmi – powiedziała, całując każdego.

– Tak trzeba było zrobić, Kasiu – wtrąciła Regina.

Pożegnali się, podziękowali sobie za wspólnie spędzony czas i zajęli miejsca, każdy w swoim samochodzie. Po trzech godzinach byli na miejscu. Stach odwiózł Kasię pod sam dom. Miała dużą gotówkę w torebce i oczywiście pełny kosz grzybów. Następnie odstawił samochód do garażu i z koszami grzybów wrócili pieszo do domu. Kilka razy zatrzymywali ich znajomi, podziwiając wspaniałe, pachnące lasem borowiki i podgrzybki. Na wiele pytań musieli odpowiedzieć. Stach chętnie to czynił i dawał ujście własnej fantazji. Zyta powstrzymywała z trudnością śmiech. Odwracała głowę, wyjmowała co ładniejsze okazy z koszyka i drażniła nimi znajomych. A oni brali do ręki, oglądali, wąchali i planowali w wolnej chwili ruszyć do lasu. Nim doszli do domu, trochę to trwało. Sąsiedzi także wyniuchali zapach grzybów roznoszący się po korytarzu. I znowu Stach z fantazją, szczegółowo odpowiadał na pytania. Zyta, aby nie parsknąć śmiechem, szybko udała się do mieszkania, zostawiając męża z sąsiadami.

Ten ma gadane, pomyślała. Jak mu się chce tak paplać, a wodę leje równo – uśmiechała się, otwierając drzwi. Postawiła koszyk w kuchni i weszła do łazienki odświeżyć się. Po chwili wyszła pachnąca kremem. Zdziwiła się, gdy zobaczyła, że męża jeszcze nie ma w domu. Wstawiła wodę w czajniku i wyszła na korytarz, sprawdzić co się dzieje. Otworzyła cicho drzwi, wychyliła głowę i ku swemu zdziwieniu nikogo nie zobaczyła. Nikogo nie było. A to co? Gdzie on się podział, pomyślała i w tym momencie chciało jej się śmiać. Wolno schodziła po schodach na niższe piętra, podsłuchując, gdzie może być zbyt głośno. W końcu odnalazła go u sąsiadów na pierwszym piętrze. Głośny śmiech słychać było w korytarzu, więc nie musiała przystawiać ucha do drzwi. Zapukała, ale nikt nie odpowiadał, więc weszła do mieszkania.

– Nie pomyliłeś, mężu, piętra? – spytała, puszczając oko do sąsiadki.

– Gdyby nie te grzyby, to byłbym już w domu – odpowiedział rozbawiony, trzymając dużego borowika.

– Pani mąż szkoli nas praktycznie. Bo jutro wybieramy się też na grzyby – powiedziała sąsiadka, podsuwając Zycie krzesło.

– Dziękuję. Nie będę siadała. W domu czeka na mnie pełen kosz roboty. Więc wracam i biorę się za obieranie – uśmiechała się Zyta.

– Zaraz przyjdę – rzekł Stach, pochłonięty szkoleniem.

– Pójdę i pomogę pani. Będzie szybciej – wtrąciła ochoczo sąsiadka.

– Bardzo proszę. Będzie mi miło, a przy okazji pogadamy trochę – zgodziła się Zyta.

– Co cztery ręce, to nie dwie – dodał mąż sąsiadki.

– To prawda – powiedziała Zyta, wychodząc z sąsiadką w pośpiechu.

Stach zajęty szkoleniem, nawet nie zauważył, że żona wychodzi. Zyta z sąsiadką szybko udały się na wyższe piętro.

– Oj, ten mój Stach... – westchnęła Zyta, wchodząc z sąsiadką do kuchni.

– Wspaniały człowiek i lubi ludzi – uśmiechała się sąsiadka.

– Proszę usiąść – Zyta wskazała sąsiadce krzesło.

– Piękne grzyby. Chyba jest wysyp. I to zdrowiutkie, aż się śmieją – z zachwytem mówiła sąsiadka. – Jedziemy wszyscy jutro z samego rana. Trzeba trochę przygotować na święta, skoro tak jest ich dużo. Wy macie same prawdziwki, jak zdążyłam zauważyć. Kurczę, już chciałabym znaleźć się w lesie, poczuć zapach wilgotnej ściółki i upajać oczy widokiem borowika ukrytego w pierzynce mchu – dodała, przysuwając bliżej siebie koszyk pełen grzybów.

– Coś mi się zdaje, że pani jest nie tylko grzybiarą, ale także poetką – powiedziała Zyta, siadając na krześle obok sąsiadki.

Podała jej mały nożyk do obierania i zabrały się do roboty. Sąsiadce buzia się nie zamykała.