Weronika Malengowska

O CHŁOPCU,

KTÓRY URATOWAŁ ŚWIAT

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2013

© Copyright by Weronika Malengowska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek, Magdalena Muszyńska

Korekta: Klaudia Dróżdż, Iwona Karwacka, Dorota Sideropulu

Skład: Wojciech Ławski

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-63506-19-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O chłopcu, który uratował świat

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dawno, dawno temu, w pewnej krainie za dwunastoma górami, za wysokim lasem, za szeroką rzeką żył chłopiec niezwykle miły, grzeczny, uczciwy, uczynny, a przy tym skromny. Uważał jednak, że nie robi nic nadzwyczajnego, po prostu wypełnia swoje codzienne obowiązki. Ludzie dookoła mówili: „jaki to niezwykle dobry chłopiec i jaki pracowity”. Chłopiec nie miał rodziców, więc musiał pracować, aby utrzymać siebie i w jakiś sposób zarobić na chleb. Nie musiał aż tyle pracować, ale chciał, bo jak sam nieraz mówił, że to jego jedyne zajęcie i w dodatku sprawia mu przyjemność, a przy tym sporo się nauczy lub zarobi, bo warto to podkreślić, że czasami pracował bezinteresownie, tak z czystej życzliwości, z dobrego serca. Czasami jednak Bazylian, bo tak właśnie miał na imię, marzył w samotności o dokonaniu czegoś niezwykłego, niepowtarzalnego, co mogłoby sprawić, że przestanie być postrzegany przez mieszkańców jako zwykły, dobry i pracowity chłopiec. Pragnął dokonać czegoś, co przyniosłoby mu sławę i to na cały kraj. A przy tym zrobiłby coś wielkiego dla ludzi, którzy, kto wie, byliby mu wdzięczni, a może nawet napisaliby o nim w książkach. Och tak, to marzenie wielu ludzi, jednak tylko nielicznym udaje się dokonać naprawdę wielkich rzeczy. Czy uda się naszemu małemu Bazylianowi? No cóż, ciężko powiedzieć, jedno wiadomo na pewno, że nigdy nie należy rezygnować ze swoich marzeń i trzeba do nich za wszelką cenę dążyć, a przy tym być silnym i wytrwałym. Czy taki właśnie jest Bazylian? Nie wiadomo, ale być może wszystko stanie się jasne już niebawem.

Dziś Bazylian pilnuje stada owiec. Nie jest to łatwa praca, tym bardziej że podobno w pobliżu żyją wilki, które czyhają tylko na to, by pożreć owce. Na szczęście chłopiec nie jest sam, bo towarzyszył mu wierny pies i prawdziwy przyjaciel Kubal, którego ma, odkąd pamięta. Przy Kubalu Bazylian czuje się pewniej i bezpieczniej, bo wie, że w razie jakiegokolwiek zagrożenia, jego kompan stanie w jego obronie. Mimo pracy chłopiec miał czas, aby rozmyślać, bo Bazylian to typowy przykład marzyciela i melancholika. Często wpadał w taki stan, co świadczyło o jego niezwykłej uczuciowości i pięknie duszy, wrażliwej na świat, ból i cierpienie innych. Dlatego też często starał się pomagać tym, którzy w jego oczach wyglądali na biednych, chorych, a przede wszystkim nieszczęśliwych. Chłopiec łatwo dostrzegał to, czego nie umieli dostrzec inni. Wtedy służył bezinteresowną pomocą i był szczęśliwy, gdy ktoś wreszcie po długim czasie się uśmiechnął albo zaprosił go na ciasto i herbatę. Cieszył się, gdy komuś pomógł i okazał serce, bo większość ludzi myśli o sobie i o swoich bliskich, a na obcych właściwie wcale nie zwraca uwagi, a jeżeli nawet coś takiego miało miejsce, wynikało raczej z przypadku. Bazylian nie miał zbyt wielu przyjaciół, gdyż nie był taki jak inni chłopcy w jego wieku, po prostu do nich nie pasował. Był inny, ale inny to nie znaczy gorszy, o czym wiedział i za bardzo się nie przejmował, nie uważał bowiem swojego charakteru za wadę, wręcz przeciwnie, twierdził, że to jedna z największych zalet, jaką można mieć. Był o tym święcie przekonany i niewiele robił sobie z drwin innych. Jego najbliższym przyjacielem, którego poznał przed laty, był Herbert, któremu mógł zaufać i powierzyć najważniejsze tajemnice. Chłopcy rozumieli się w lot; z pewnością byli pokrewnymi duszami. Na takich zgranych przyjaciół przyjemnie jest patrzeć i miło jest mieć takiego przyjaciela, któremu można powierzyć wszelkie sekrety, a co najważniejsze – można mu w pełni zaufać, bo ma się pewność, że za twoimi plecami wszystkiego nie rozpowie. Tak, takiego przyjaciela z pewnością warto mieć, pytanie jednak, gdzie go szukać? Ciężko powiedzieć. Może wystarczy odrobina szczęścia albo czasem szczęściu trzeba pomóc i dobrze poszukać? Często też decyduje przypadek lub przeznaczenie, na które nie mamy już absolutnie żadnego wpływu. Mały bohater pod tym względem miał szczęście, dobrze, że choć pod tym. Chłopak nie miał łatwego życia, bo został zupełnie sam na tym świecie. Wcześnie stracił rodziców i do dziś nie wiadomo, co się z nimi stało, przepadli bez wieści i wszelki ślad po nich zaginął. Od tego czasu minęło ładnych parę lat, a zagadka ich tajemniczego zniknięcia nie została rozwiązana. Prawdopodobnie rodzice chłopca wyruszyli w daleką podróż, z której nie powrócili żywi. Krążyła również druga, mniej sympatyczna historia głosząca, że został przez rodziców porzucony, gdyż byli zbyt młodzi, aby go wychować, a do pracy zbytnio się nie garnęli. Ucieczka i pozostawienie niechcianego dziecka byłoby najlepszym, a może nawet jedynym słusznym rozwiązaniem. Co na to chłopiec? No cóż, nie dopuszczał tych słów ludzi do myśli, bo uważał je za plotki. No tak, bo jak inaczej można nazwać niepotwierdzone informacje? Insynuowane i różnie interpretowane. Jednak chyba najbardziej przekonująca, a co najważniejsze bardziej prawdopodobna, i oczywiście bardziej przychylna, to ta pierwsza. Bazylian jednak nie poddaje się, stara się w ogóle o tym nie myśleć, zresztą niewiele pamięta, bo gdy to się wydarzyło, miał niespełna dwa lata. Potem był zdany wyłącznie na siebie, gdyż nie miał żadnej rodziny, która mogłaby się nim zająć, a i sąsiedzi nie okazali mu serca, bo przez pierwsze pół roku nic nie wiedzieli. Na szczęście, po tygodniu od tego tragicznego zdarzenia, zajęła się nim mama Herberta, być może dlatego jest on najlepszym przyjacielem Bazyliana. Mama Herberta wcale go nie wyganiała, chciała, by chłopiec został z nimi na stałe, przynajmniej do czasu, kiedy się usamodzielni. Chłopiec jednak nie chciał żyć na łasce dobrej kobiety, tym bardziej że wychowywała samotnie syna, dlatego gdy skończył dziesięć lat, wyprowadził się i zamieszkał w od dawna opuszczonej chacie i zaczął zarabiać na chleb. Trwa to mniej więcej od dwóch lat, bo obecnie chłopiec ma dwanaście lat, podobnie zresztą jak Herbert, bo chłopcy są równolatkami. No tak, trzeba przyznać, że chłopak nie ma łatwego życia, bo nie może w pełni cieszyć się dzieciństwem, ale i tak nie narzeka, nie ma do nikogo pretensji o swój los, bierze życie takim, jakie jest, z nadzieją, że wszystko się jakoś ułoży i być może wkrótce wydarzy się coś niezwykłego, co raz na zawsze odmieni jego życie…

Chłopiec, leżąc na łące, ujrzał Herberta, który do niego podążał.

– Witaj, Bazylianie, jak leci? – zapytał grzecznie przyjaciela.

– Cześć, Herbert, jak zawsze, wszystko po staremu. Dziś pilnuję owiec.

– Właśnie widzę. I co, długo już tu jesteś?

– Jakieś trzy godziny.

– A dużo ci jeszcze zostało?

– No, … trzy, cztery godziny. A co u ciebie słychać?

– Nic nadzwyczajnego, mama prosiła bym poszedł do lasu nazbierać jagód, bo ma zamiar upiec placek.

– O rety! Placek z jagodami… mój ulubiony.

– Też tak myślałem, dlatego wraz z mamą zapraszamy cię, jak będzie gotowy.

– Chętnie skosztuję, dziękuję za zaproszenie.

– Nie ma za co, wiesz, że jesteś dla mnie jak brat. No, a mama traktuje cię jak syna.

– Tak, wiem, tyle razy mi to mówiliście.

– Szkoda tylko, że się wyprowadziłeś.

– Daj spokój! Ile będę siedział wam na głowie i tak jestem wam wdzięczny za te wszystkie lata.

– No tak, ale przecież nadal jesteś dzieckiem.

– Ale nie małym. Poza tym doskonale daję sobie radę.

– Tak, wiem, ale mimo wszystko jesteś dzieckiem.

– Co mam zrobić? Gdybym miał rodziców, byłoby inaczej.

– Wiem, no wiem, ogromnie ci współczuję.

– No dobrze, nie mówmy już o tym, po co mamy sobie psuć humor, zresztą los i tak nie zależy od nas.

– Nieprawda, sami jesteśmy panami swego losu, przynajmniej po części.

– Co przez to rozumiesz?

– To prawda, nie miałeś wpływu na to, że wcześnie straciłeś rodziców, ale masz wpływ na obecne życie, czyli musisz podejmować właściwe decyzje, aby było ono po twojej myśli – wyjaśnił Herbert.

– Tak, jednak nie jest to takie proste, gdy ma się dwanaście lat. Przecież sam powiedziałeś, że jestem tylko dzieckiem. Często dorośli nie umieją poradzić sobie z życiem, a co dopiero dzieci, zwłaszcza wychowujące się bez rodziców. Poza tym myślę, że i tak dobrze sobie radzę, straciłem rodziców, kiedy miałem niecałe dwa lata, mieszkałem z tobą i twoją mamą i to aż przez osiem lat! Kiedy skończyłem dziesięć, wyprowadziłem się i usamodzielniłem. Pracuję i wykonuję przeróżne prace, jakie tylko wpadną mi w ręce, aby się utrzymać, a nawet pomagam bezinteresownie wielu ludziom, bo lubię to robić, lubię komuś usłużyć z własnej nieprzymuszonej woli, dbam też o psa. Naprawdę się staram, by jakoś żyć. A ty sugerujesz, że niewłaściwie żyję i niewiele robię, by moje życie było właściwe. A ja zawsze myślałem, że jesteś moim wiernym, dobrze życzącym przyjacielem, który jest zadowolony z kolegi, że mimo ciężkiego losu daje sobie radę.

– Źle mnie zrozumiałeś. Przeciwnie, uważam, że dajesz sobie doskonale radę i nie tylko jestem z ciebie zadowolony – jestem z ciebie dumny. Jestem twoim wiernym przyjacielem, przecież o tym wiesz. Chodziło mi tylko o to, że wcale nie musisz ograniczać życia wyłącznie do egzystencji, co oznacza, że ty również masz prawo do realizacji marzeń. A ty tylko dumasz, zamiast coś z tym faktem zrobić – wyjaśniał Herbert.

– Chyba, że tak. W takim razie źle cię zrozumiałem.

– W porządku.

– Wiesz jednak, że z realizacją marzeń nie jest tak łatwo, zwłaszcza gdy jesteś postrzegany jako zwykły dobroduszny i pracowity chłopiec, czego nie uważam za złe, ale chciałbym choć trochę się odróżniać. Nie tylko ze względu na dobro, ale na uczynienie czegoś naprawdę znaczącego, czegoś wyjątkowego, wielkiego – tłumaczył chłopiec.

– Wiem, wiem, ale czasami warto się postarać, by te marzenia się spełniły.