Wszystkie postaci i wydarzenia zamieszczone w niniejszej książce są wytworem fantazji i należy je traktować jako fikcję literacką. Zbieżność nazwisk i podobieństwo do niektórych żyjących jak i zmarłych osób jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone. Poglądy wyrażane przez bohaterów w niniejszej książce nie są poglądami autora i powstały w jego umyśle wyłącznie dla potrzeb książki.

© Copyright by Sławomir Michorzewski

ISBN: 978-83-63506-25-4

Projekt okładki – Mikołaj Wnęk

Redakcja – Oficyna Wydawnicza SZACH-MAT Poznań

Korekta i skład – Agencja Reklamowa Studio „DaVinci” Bydgoszcz

www.studio-davinci.pl

Oficjalna strona książki: www.wspulnicy.pl

Wszystkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody wydawcy nie wolno reprodukować i przekazywać w żadnej postaci – ani za pomocą jakichkolwiek środków elektronicznych czy mechanicznych włącznie z fotografowaniem i nagrywaniem, ani za pomocą innego systemu pozyskiwania i odtwarzania formacji – żadnej części niniejszej książki.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

* * *

Mężczyzna siedział zgarbiony w czarnym, skórzanym fotelu i przyglądał się apatycznym wzrokiem kilku kartkom papieru, które trzymał w ręce tak, aby słońce wpadające przez okno nie świeciło mu w oczy.

– Całe szczęście, że już wróciłeś do kraju. Rozumiem, że mogę liczyć na twoją pomoc w tej sprawie. Wiesz, pomoc psychologa i lekarza psychiatry w jednej osobie byłaby mile widziana – odezwał się w kierunku telefonu, który stał obok na biurku.

– Za bardzo bierzesz to do siebie, nie przejmuj się tak. Jak przyjadę, to wszystko mi dokładnie opowiesz – zabrzmiał niski, ciepły głos w aparacie.

– Oczywiście, że dołożę wszelkich możliwych starań, aby ci pomóc w twojej niedoli.

– Stawiam na twoją pomysłowość i kreatywność. Dobrze, że zadzwoniłeś, bo serio mam potwornego doła – tu zawiesił głos.

– Muszę kończyć, pacjent na mnie czeka. Będę po południu z flaszką, pal grilla na osiemnastą. Narka!

– Super! Jesteśmy zgadani, mam nadzieję, że mi pomożesz wymyślić coś na szybko. Cześć!

Mężczyzna nacisnął przycisk, wyłączając telefon.

„Świetnie, świetnie – pomyślał – Co dwie głowy, to nie jedna. Zresztą na Jarka Psychola zawsze można liczyć. A teraz ruszę się i pojadę po małe zakupy na grilla, lodówka jest pusta… No tak, przed wczasami nie robiłem zakupów.

A może lepiej zamówię przez internet?… Tak! Nigdzie nie będę jeździł.

Internet to najlepsze rozwiązanie”.

* * *

Był słoneczny, sobotni ranek, gdy pod elegancki dom w willowej dzielnicy Sopotu podjechał biały VW transporter oklejony w logo spółki energetycznej.

Z auta wysiadło dwóch monterów w niebieskich kombinezonach. Jeden z nich otworzył boczne drzwi auta i wyjął drabinę, a drugi skrzynkę z narzędziami. Mężczyzna niosący drabinę miał z pewnością więcej niż dwa metry wzrostu, szczupłą sylwetkę i ciemne opadające na ramiona włosy. Drabina w jego rękach wyglądała jak patyk, a jego postura sugerowała, że ten człowiek nie potrzebuje żadnej drabiny, żeby sięgnąć gdziekolwiek. Monter niosący dużą, prostokątną skrzynkę miał może sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu i sporą nadwagę, a jego głowę pokrywały białe, tlenione włosy, postawione na jeża. Miał też ciemne, krzaczaste brwi i okrągły kolczyk w nosie. Monterzy niemal równocześnie popchnęli otwartą furtkę i podeszli pod piękne, kremowe drzwi ozdobione sporym witrażem. Długi oparł się o drabinę, a Gruby nacisnął przycisk dzwonka. Gong był wyjątkowo donośny i zanim jego echo ucichło, usłyszeli szuranie przy drzwiach.

– Kto tam? – ze środka dobiegł kobiecy głos, a w witrażu w drzwiach mignęła niewyraźna postać.

– Jesteśmy z pogotowia energetycznego, mamy zgłoszoną awarię sieci i sprawdzamy napięcie – powiedział basowym głosem niższy monter.

– Ale my mamy prąd – odparła kobieta, uchylając na pół centymetra drzwi zabezpieczone łańcuchem.

– My wiemy, że pani ma prąd, ale mamy tutaj dokonać pomiaru.

– Ale my mamy prąd. Jakiego pomiaru? Mamy przecież prąd – piskliwym głosem oponowała kobieta.

– Kochanie, co się stało? – z wnętrza domu dobiegł męski głos.

– Panowie z elektrowni mówią, że jest awaria, ale my przecież mamy prąd. Mężczyzna podszedł do drzwi, jednak nie uchylił ich szerzej.

– Słucham panów, co się stało? – zagaił.

Niższy elektryk nie tracił animuszu, powtórzył to samo, tylko dwa razy głośniej:

– Jesteśmy z energetyki, dokonujemy pomiarów napięcia, bo podobno jest awaria sieci w państwa domu i okolicy.

– Ale my mamy prąd – powiedział gospodarz, patrząc w dół na Grubego.

– Tak, pana żona mówiła nam to kilka razy. Właśnie dlatego musimy dokonać pomiarów wysokości napięcia w państwa domu, bo nie wiadomo, jakie mają państwo napięcie – wycedził przez zęby.

– Dwieście dwadzieścia volt – nie dawał za wygraną mężczyzna – Wszystkie urządzenia w domu mamy na dwieście dwadzieścia volt i działają.

– Ja pierdolę – Gruby jęknął i osunął się na skrzynię z narzędziami.

– Co ten pan powiedział? – doleciało zza drzwi.

– No, kolega chciał powiedzieć… yyy… Proszę pana, proszę pana – zapiał falsetem wysoki monter – Napięcie u pana w domu może być za duże lub za małe i może uszkodzić lodówkę i telewizor.

– Czyli sugeruje pan, że możemy stracić sprzęt z winy elektrowni, jeżeli nie dokonacie pomiarów?

– Tak, właśnie tak.

– Aaaa, to my jesteśmy ubezpieczeni od takich przypadków.

– Jeżeli pan nas nie wpuści, to po ubezpieczeniu – zawył wysoki monter, równocześnie podnosząc głowę w geście rozpaczy do lampy zawieszonej nad gankiem. Za drzwiami dało się słyszeć stłumione szepty ożywionej konwersacji.

– A, jeżeli tak, to co innego. Wejdźcie, panowie – dobiegło po chwili.

Zabrzęczał łańcuch i drzwi wejściowe otwarły się powoli, obydwu monterom zaś ze zdziwienia opadły szczęki, a ich twarze przybrały durny wygląd. W progu stał mężczyzna łysy jak kolano i z okropnie odstającymi uszami, który na dodatek miał spaloną na solarium twarz, aktualnie wykrzywioną w sztucznym uśmiechu, odsłaniającym dwa rzędy wielkich, białych zębów. Zza jego pleców wyglądała żona, która – choć wydaje się to niemożliwe – była jeszcze bardziej opalona. Do twarzy miała przyklejony taki sam sztuczny uśmiech, który w połączeniu z opalenizną, ogromnym biustem i natapirowanymi, czarnymi włosami nadawał jej iście szamańskiego wyglądu. Oboje mieli mniej więcej po sześćdziesiąt lat.

– Ludożercy, kanibale – wyszeptał Długi, nachylając się tak mocno do kolegi, że przez moment wyglądał jak żuraw wyciągający wodę ze studni.

– Zamknij się i chodź – wycedził przez zęby Gruby i odpowiedział gospodarzom takim samym szerokim uśmiechem.

Kiedy zamknęły się masywne drzwi, rozejrzeli się odruchowo po hallu.

Jego przestronne wnętrze udekorowane było licznymi pamiątkami z egzotycznych podróży, wśród których przeważały afrykańskie rzeźby, maski i włócznie. Ścianę zdobiła szklana gablota z czarną płaskorzeźbą przedstawiającą scenę z polowania na lwa, a przy przejściu do salonu stał wypchany dziki kot. Przez otwarte drzwi znajdujące się za plecami gospodarzy widać też było wnętrze dużego salonu z centralnie umieszczonym kominkiem, na którym stały różnego rodzaju dzbaneczki, skórzane mieszki i tykwy. Wszędzie na podłogach leżały skóry zabitych zwierząt.

– Ładny drzeworycik – zagaił Gruby, stawiając ciężką skrzynię.

– To płaskorzeźba z egzotycznego drewna – mówił, szeroko otwierając usta, pan domu. – Co panom potrzebne do pracy?

– Mamy taką małą prośbę… – Gruby uniósł wieko skrzyni i sprawnym ruchem wyciągnął z niej strzelbę typu shotgun. – Na ziemię, łysy chuju! – wrzasnął, mierząc prosto w twarz gospodarza.

– Oczy łysego jegomościa wystrzeliły z orbit, a jego ciało przybrało nienaturalną sztywność. W tym samym momencie Długi wyciągnął rękę i przyciągnął do siebie panią domu, zatykając jej dłonią usta. Kobieta najwyraźniej nie miała zamiaru się poddać i szarpała się na tyle mocno, że Długi, chcąc ją obezwładnić, uniósł ją do góry na tyle wysoko, że wierzgając nogami, trafiła go w krocze. Bandzior zawył i zgiął się wpół, a kobieta odpadła od niego jak bomba od sztukasa i z plaśnięciem uderzyła o kamienną podłogę.

W tym samym momencie brązowy bożek z wytrzeszczonymi oczami ruszył na Długiego, wyciągając przed siebie ręce jak lunatyk.

– Zabiłeś Dżu Dżu! – krzyknął.

Gruby obrócił się na pięcie i walnął mężczyznę kolbą karabinu między łopatki. Ten nabrał przyspieszenia i z całym impetem uderzył czołem w głowę zwijającego się z bólu Długiego, po czym obaj padli nieprzytomni, niczym rażeni piorunem. Gruby rozejrzał się po hallu. Dżu Dżu leżała na brzuchu…

Długi zaś siedział oparty plecami o ścianę i trzymał rękę na głowie gospodarza, która to spoczywała pomiędzy jego nogami.

– No to zrobiliśmy napad, ale rozpierducha – powiedział, drapiąc się bezradnie po siwej głowie.

Akcję ratowniczą Gruby rozpoczął od Długiego, polewając go przyniesioną z kuchni wodą z kubka i wymierzając regularne policzki. Guz na czole wyższego „montera” miał już około trzech centymetrów i sprawiał wrażenie, że cały czas rośnie.

– Eee… mmm… ciemno mi w oczach – wybełkotał Długi, podczas gdy Gruby nie przestawał go uderzać po twarzy. – Zabijesz mnie! Zabijesz mnie i utopisz, przestań!

Długi, jęcząc, próbował się unieść i nagle zwymiotował bez ostrzeżenia prosto w twarz Grubego. Gruby puścił kontrpawia, obficie polewając wszystkich leżących na podłodze. Po trzecim skurczu żołądka z rzędu padł na kolana i zwiesił głowę. Z jego ust wylatywały odkrztuszane i odbekiwane resztki wymiocin i ciągnące się w nieskończoność plwociny. W nozdrzu ozdobionym kolczykiem pojawiła się ogromna bańka, która zmniejszała się i powiększała w rytm oddechów. Gruby parsknął jak koń i posłał bańkę na ścianę. Następnie wytarł twarz rękawem kombinezonu i wstał, ślizgając się na mokrej podłodze. Nie było mu już do śmiechu, czuł, że sytuacja lekko odbiega od doskonałego planu, jaki ułożyli z Długim. Ponownie rozejrzał się po pomieszczeniu. Długi nadal leżał nieprzytomny przy ścianie, a na twarzy i kombinezonie miał dwa pawie w różnych kolorach. Gospodarz leżał bez znaku życia, w tym samym miejscu i w tej samej pozycji, z tym, że na łysej głowie i plecach miał resztki pokarmu – spaghetti i inne bliżej niezidentyfikowane frykasy.

– Chujnia do kwadratu – kręcąc głową, powiedział do siebie, a następnie odsunął mężczyznę na bok i zaczął ciągnąć wspólnika za nogi w kierunku łazienki.

Nie było łatwo, ślizg pod butami powodował, że wywracał się kilka razy, zanim dotarł do celu. Wielki, obrzygany łeb z długimi włosami zajął cały brodzik. Gruby odkręcił zimną wodę i usiadł zasapany na brzegu wanny, która znajdowała się po przeciwnej stronie łazienki. Długi zaczął pokasływać, widać było, że odzyskuje przytomność. Powoli zaczął się podnosić i w końcu udało mu się stanąć na czworakach.

– Jezu, ale mnie głowa boli – powiedział wolno i odwrócił się w kierunku Grubego, wciąż jednak sprawiał wrażenie nieobecnego. – Coś taki czerwony? – zapytał.

– Obrzygałeś mnie, kurwa.

– Na czerwono?

– Na czerwono sam się obrzygałem, ty mnie obrzygałeś na żółto! – pożalił się Gruby.

– To nie ja – zaoponował. – Przecież nie jadłem nic żółtego.

– Miałeś wstrząśnienie mózgu, tępaku! Zdejmij łachy, trzeba je przeprać i się wykąp, a ja w tym czasie przyciągnę tu tamtych.

Długi, cały czas na czworakach, spojrzał spode łba na Grubego, który wychodził z łazienki, i powiedział:

– Tośmy se napadli, co nie?

– Jest dopiero dziewiąta, mamy małe, nieplanowane opóźnienie, ale jeżeli Łysy i ten obrzydliwy babsztyl żyją, to wszystko nam się uda. A teraz wskakuj do wanny – rzucił z charyzmą Gruby.

Następnie podjechał do gospodarza po obrzyganej podłodze jak na łyżwach i odwrócił go na plecy. Przez dwa guzy na czole Łysy wyglądał jak pół człowiek, pół diabeł. Gruby sprawdził mu puls i zaczął go ciągnąć do łazienki.

W duchu cieszył się, bo udało mu się przebyć ten dystans, przewracając się tylko raz. W łazience Długi siedział nagusieńki w wannie i prał kombinezon.

– Ale się zjebałem – powiedział Gruby, dysząc. – A teraz wyłaź z wanny, będziesz go cucił pod prysznicem – dokończył myśl, kładąc głowę Łysego w brodziku.

– Przecież dopiero wlazłem do wanny. A gdzie jest baba? – zabełkotał Długi.

– Cuć go! Idę po babę i karabin.

– Gdzie jest baba? Żyje baba?

– Nie wiem, kurwa, nie wiem, nie wiem, nie wiem! Cuć go! – zagrzmiał mocno poirytowany Gruby i szybkim krokiem wyszedł z łazienki w kierunku hallu. Przewrócił Dżu Dżu na plecy, z nosa leciała jej krew, a obok głowy leżało kilka wyłamanych podczas upadku sztucznych zębów. Jej wielki biust rozlał się po bokach, tak że wyglądała jak baryłka. Oddychała tak głęboko, że gdy Gruby przewrócił ją na plecy, zaczęła pochrapywać, nie miał więc żadnych wątpliwości, że żyje. Chwycił ją mocno za ręce i zaczął wlec z dużym wysiłkiem w kierunku łazienki. Wtem przypomniał sobie o karabinie, który stał oparty o ścianę, puścił więc jedną rękę kobiety i złapał karabin za lufę.

Hol ustał, nie było mowy, aby ciągnął ją jedną ręką, a w drugiej niósł karabin. Nie mając innego wyjścia, pobiegł z karabinem pod łazienkę, oparł go o ścianę i pędem wrócił po Dżu Dżu. Kiedy dotarł z nią na miejsce, Długi, wciąż nagusieńki, kucał przy brodziku i polewał prysznicem Łysego, który zaczynał dawać oznaki życia.

– Coście nam zrobili? – wybełkotał, wypluwając wodę, Łysy. – Gdzie jest moja żona?

– Żyje, ale przestanie żyć, jak się nie zamkniesz, rozumiesz? – Długi potrząsnął nim jak workiem na kapcie i posadził go pod ścianą, wyraźnie dając upust swojej złości. – A teraz mnie uważnie posłuchaj, murzyński przebierańcu.

Twoja baba kopnęła mnie w jaja, a ty nabiłeś mi lolka i przez to miałem wstrząs głowy. Zabiję cię na oczach twojej Dudu czy Bubu, jak, kurwa, nie będziesz nas słuchał! Wymagane jest bezwzględne posłuszeństwo, bezwzględne – na koniec ściszył głos i złapał się za bolącą głowę. – A teraz wstawaj i się wykąp, bo trącisz strasznie pawiem i to zleżałym.

Łysy dyszał i wyglądał na wystraszonego, przynajmniej na pierwszy rzut oka.

– Już, już, tylko nie róbcie nam krzywdy. PROOOSZĘ! PRRROSZĘ! – rozpłakał się komicznie.

– Nie becz, fiucie, nie becz! – Gruby, który stał w progu i przyglądał się sytuacji, zareagował krótko. – Masz pięć minut na doprowadzenie się do porządku, a potem żona.

Po tych słowach Łysy wpadł w jeszcze większą histerię. Wył, zanosił się od płaczu i zasłaniając twarz rękoma, obserwował wszystko między palcami.

Długi wymierzył mu siarczystego plaskacza w policzek, aż ten się posmarkał.

– Jeszcze się nic takiego nie wydarzyło, żebyś mógł płakać, ale jak mnie zaraz wkurwisz tym beczeniem, to zrobię ci takie rzeczy, że będziesz miał prawdziwy powód do płaczu, ciołku! – wykrzyczał mu prosto w twarz.

Teraz Łysy oprócz guzów na czole miał lewą stronę twarzy w kolorze mocno opalonych buraczków.

– Zbieraj się, ale już! – wycedził przez zęby Długi, przysuwając swoją twarz jeszcze bliżej do twarzy Łysego. Ten podniósł ręce, jakby chciał zasłonić twarz i energicznym ruchem wsadził dwa wskazujące palce w oczy Długiego.

– Aaa, kurwaaa! – Długi odskoczył do tyłu i wpadł na zlew i półki z kosmetykami, rozbijając je w kawałki. – Jezuuu!

– O żesz ty – Gruby doskoczył do Łysego i wymierzył mu solidny cios w twarz. Łysy wiotki osunął się na ziemię, po tym jak jego głowa uderzyła o ścianę.

Długi miotał się nagi na oślep po łazience, zginając się wpół i prostując jak scyzoryk. Tarł rękoma bolące oczy i przy którymś wyproście trafił głową w wiszącą szafkę z lustrem, na której stał karton z bliżej niezidentyfikowanym, białym proszkiem o konsystencji talku, który wraz z lawiną perfum, brokatu, kremów i innych rzeczy spadł na głowę i plecy Długiego. Ponieważ włamywacz był jeszcze mokry, proszek i brokat natychmiast przywarły do jego ciała. Jakby tego było mało, Długi, głęboko oddychając, zaciągnął sporą ilość proszku i brokatu do płuc. Zatkało go i próbując złapać oddech, odgiął się do tyłu tak mocno, że proszek z głowy zasypał mu oczy. Oślepiony i zadławiony za każdym kaszlnięciem wyrzucał w powietrze obłok białego pyłu. Gruby złapał go za ręce.

– Do wody, do wody, szybko do wody! – krzyczał i ciągnął Długiego w kierunku wanny, w której była jeszcze woda po kąpieli i leżał w niej uprany kombinezon.

Kiedy bandyta wymacał wannę, rzucił się do niej jak oszalały, nerwowymi ruchami, na oślep wymacał kran i puścił wodę, pod którą natychmiast podstawił głowę.

– Pokaż oczy! Nie machaj łbem, tylko pokaż mi oczy – powiedział nerwowo Gruby.

– Aaa… boli i piecze – Długi wyprostował się i podniósł głowę z zamkniętymi oczami w kierunku, z którego dochodził głos. – Tylko delikatnie, delikatnie, słyszysz?

Gruby rozchylił powieki Długiemu.

– Widzisz? Światło widzisz? – zapytał.

– Kurwa! Jakieś mazaje widzę. Boli i piecze. Ale mieliśmy świetny plan… – rozpłakał się jak dziecko. – To miało być taaakie, kuuurwa, proste… Dwoje prawie emerytów. Może to i emeryci, ale kim oni, kurwa, są? Somalijscy piraci? Mosad?

– Oczy masz całe, tyle że czerwone jakieś takie.

– A jakie mam mieć, jak mnie pujnął palcami w gały? Lepiej widzę. Płakać muszę, to lepiej widzę. I zwiąż te zwierzaki, zanim nam coś zrobią. Płakać muszę…

– Jak płakanie ci pomaga, to płacz, ale mnie posłuchaj.

– Pomaga, pomaga… Mów – Długi pociągnął nosem.

Gruby zamyślił się chwilkę.

– Zaniosę ich teraz do salonu i zwiążę. Ty się doprowadź do porządku i przyjdź do salonu. Słuchasz mnie?

– Tak.

– Wtedy ty ich popilnujesz, a ja się obmyję. Hm? – mruknął porozumiewawczo.

– Ale w co ja mam się ubrać? Kombinezon mam mokry! M – o – k – r – y – przeliterował starannie.

– Fakt, ale pomyślałem i o tym. Nie możemy iść w mokrych kombinezonach, więc weźmiemy żelazko i je podsuszymy – Gruby ciągnął wywód takim tonem, jakby pozjadał wszystkie rozumy – Kapujesz?

– A czego mam nie kapować? No, czego? Prasowania kombinezonów? – odpowiedział rozdrażniony Długi.

– Jak będziemy mieli je suche, to bierzemy Łysego i jazda! Realizujemy dalszą część planu! O! – zakończył wywód, po czym stanął nad Łysym, przerzucił go z wysiłkiem przez plecy i poszedł z nim do salonu. Kiedy Długi wszedł po kilku minutach do salonu, miał na sobie przyciasny i przykrótki szlafrok. Oboje małżonkowie siedzieli na krzesłach twarzami w kierunku kominka, a Gruby właśnie kończył wiązać ręce Łysemu.

– No to załatwione, weź teraz karabin i popatrz na nich, a ja idę się wyprać – powiedział Gruby. – Megagustowny ciuszek – dorzucił, odchodząc w kierunku łazienki.

– Ciekawe, co ty ubierzesz, jak będziesz miał wszystko mokre – skomentował z przekąsem Długi, następnie podniósł shotguna, wziął krzesło i usiadł okrakiem naprzeciwko związanych gospodarzy. Mając chwilę czasu, rozejrzał się po salonie. Na szerokim filarze wisiał łuk i kołczan ze strzałami, a pod nim stała ogromna waza z kilkunastoma dzidami skierowanymi grotami do góry i dwa tam-tamy. Po przeciwnej stronie wisiała skóra zebry, a nad nią futrzany kinkiet. Przestronny salon był wyposażony na wzór wnętrza murzyńskiej chaty. Po chwili Gruby wyszedł z łazienki mokry i w samych slipkach. Niósł przed sobą miskę z wodą, przez co śmiesznie kiwał się na boki. – Teraz wybudzimy ich ze śpiączki, jak to mówią, farmakologicznej – zażartował, pokazując wzrokiem na miskę.

– Ciekawe, co to jest? – Długi wykazał spore zainteresowanie naczyniami i mieszkami stojącymi na kominku. – Ciekawe, do czego mogło im to służyć – mantrował do siebie.

Na siedzących na krzesłach polała się woda – najpierw oczy otworzyła Dżu Dżu i niemal od razu zaczęła krzyczeć.

– Pomoczy, ratunku! Czego chczeczie? Moje żemby! Bosze nie mam moich impłantów! – obmacywała się przez chwilę językiem po zębach i kiedy stwierdziła, że brakuje czterech, zaczęła krzyczeć jeszcze głośniej:

– Morderczy! Moje impłanty! Wybiłesz mi kanalio impłanty! – kiedy otwierała usta wyraźnie widać było sporą, czarną wyrwę w uzębieniu.

Długi był jak zahipnotyzowany i nie zwracał uwagi na to, co się działo wkoło niego, tylko oglądał z przejęciem gadżety z kominka. Właśnie trzymał w ręku jakąś dziwnie wygiętą fajkę z jasnego drewna, która była przyozdobiona kilkoma polnymi kamieniami.

– Niesamowite – powiedział do siebie i odpłynął, udając, że ją pali, a ponieważ nadal miał mocno czerwone oczy, sprawiał upiorne wrażenie.

– Nie ruszaj, żłodżeju, fajki! Nie dotykaj niczego, szłyszysz?! – darła się kobieta.

Długi jednak był tak zafascynowany swoim odkryciem, że nic innego dla niego nie istniało.

– Uspokój się, kobieto, bo cię uderzę! Milcz! – wrzasnął Gruby.

– Nie będę czicho! Żłodżeje! Nie będę czicho! Żłodżeje! – darła się niezrażona dalej. – Żosztaw tę fajkę! – krzyknęła tak mocno, że aż podskoczyła razem z krzesłem.

Gruby, nie widząc szans na dialog, rozejrzał się po salonie. Ponieważ nie znalazł niczego nadającego się do zakneblowania Dżu Dżu, zdjął z nóg Łysego skarpetki, zwinął je w kulkę i wcisnął jej do ust. Łysy powoli dochodził do siebie, podniósł mętne oczy i spojrzał na miotającą się żonę. – Nie krzycz, to zwykli idioci, uspokój się – powiedział spokojnym, pozbawionym emocji głosem. Po tych słowach zapanowała absolutna cisza, słychać było wodę kapiącą do zlewu w kuchni i ciche mruczenie dochodzące z piętra domu.

– Co to jest? – przeciął ciszę Długi, podstawiając pod nos Łysego skórzany mieszek, który stał na kominku.

– Mieszanka ziół… do rytualnej fajki Szamana Czarodzieja – odparł jeszcze bardziej beznamiętnym głosem Łysy.

– A to? – pokazał na inny mieszek stojący na kominku.

– Inna mieszanka ziół. To jest specjalna mieszanka do fajki Szamana Uzdrowiciela.

– Jaja sobie robisz ze mnie? – bardziej zapytał niż stwierdził Długi.

– Nie robię jaj, jak chcesz to sobie zapal.

– Mmm – Długi włożył nos do woreczka, który trzymał w dłoni – Ładnie pachnie, to serio można palić?

– Ja nie paliłem, ale szamani plemienni palą. Nie radzę jednak niczego od nas zabierać. Może ja sam nie jestem groźny, ale zapewniam, że mam bardzo długie ręce – głos Łysego zaczął nabierać złowróżbnego tonu, również Dżu Dżu zareagowała na te słowa i zaczęła podskakiwać na krześle, wydając z siebie głuche fuknięcia.

– Nie strasz, nie strasz, bo źle skończysz – włączył się Gruby.

– Czego chcecie? To jest pewnie kawał sąsiada, co? Jak nie, to kto was nasłał?

– Łysy spokojnie konkretyzował.

– Zaraz się wszystkiego dowiesz, bambusie, ale najpierw powiedz, gdzie macie żelazko i deskę? – tak jakby stanowczo zapytał Gruby.

– Zabieram dwie fajki i te zioła – oznajmił Długi, który nadal był w swoim świecie. – Odłożę je sobie tutaj – wskazał na fotel.

– Napadliście na nas, bo chodziło wam o żelazko i deskę do prasowania? – Łysy kipiał sarkazmem.

– Nie będę się w kółko pytał, więc gdzie macie żelazko i deskę? – Gruby zrozumiał, że Łysy się z nich naśmiewa, postanowił nadrobić utraconą reputację bezwzględnego przestępcy i zaczął podsuwać lufę karabinu pod jego nos.

– Żelazko jest w kuchni na blacie, a deska w pokoju na piętrze – odparł, odsuwając do tyłu głowę.

– Słyszałeś? Przynieś sprzęt – chcąc przyjąć pozę szefa, wydał komendę Długiemu.

Długi pozostawił złodziejskie trofea na fotelu i tanecznym krokiem, podśpiewując sobie pod nosem, poszedł w kierunku kuchni. Kusy szlafroczek ledwie sięgał za jego pośladki. Taneczny pląs i długie ciemne włosy nadawały mu prawie kobiecy wygląd. „Łysy nie ściemniał, żelazko było tam, gdzie mówił” – pomyślał, wchodząc do kuchni, i poczuł, jakby nabierał do niego trochę zaufania. Ten skądinąd sukces spowodował, że nucona dotąd po cichu przyśpiewka zaczęła nabierać konkretnego brzmienia: – Ruchał Turek Turka aż mu z chuja zeszła skórka, Turek myślał, że to żarty, nagle patrzy chuj obdarty… na, na, na…

– Mam żelazko – zameldował Grubemu.

– Włącz je i idź po deskę.

– Te, Łysy, gdzie ta deska? – zapytał zawadiacko.

– Na górze w pokoju, w drugim pokoju po lewej – odparł z lekkim uśmiechem. Długi, nadal podśpiewując, lekkim truchtem wbiegł na górę. Piętro willi składało się z antresoli nad salonem i jak się wydawało sześciu pokoi, przynajmniej tyle było widocznych drzwi na korytarzu. Ściany podobnie jak na parterze ozdobione były afrykańskimi maskami, skórami, z tym, że piętro dodatkowo udekorowane było spreparowanymi głowami dzikich zwierząt. Przeważały głowy zwierząt rogatych, przez co Długi musiał iść mocno pochylony. Sprawiło to, że szlafroczek przesunął się do przodu i odsłonił jego nagie owłosione pośladki. Wyluzowany, z biegu otworzył drugie drzwi po lewej i wszedł – jak się okazało – do obszernego pokoju gospodarczego. Deska, która stała naprzeciwko wejścia, od razu rzuciła mu się w oczy, jednak oprócz deski rzucił się na niego z wrzaskiem pawian. Wbił zęby w udo Długiego i jednocześnie złapał go zwinną i silną łapą za krocze.

– Uaa! Kuuurwa! – rozniósł się krzyk przerażenia po domu.

Gruby tak się wystraszył, że aż podskoczył, a gdy spojrzał do góry, zobaczył Długiego kręcącego się w kółko po antresoli z małpą wbitą zębami w jego nogę. Długi, krzycząc, szedł, a raczej sztywno kuśtykał po schodach z nieproszonym gościem na sobie. Dżu Dżu i Łysy, jak tylko usłyszeli jego krzyki, zaczęli się śmiać, a teraz, po kilku sekundach, już zanosili się śmiechem. Im bardziej Długi starał się oderwać małpę od nogi, tym bardziej zaciskała ona łapę na jego jądrach. Gruby próbował użyć karabinu, ale ekspresja ruchów tej niecodziennej pary uniemożliwiała użycie broni. Był zdesperowany, bo bardzo chciał pomóc koledze, chwycił więc za żelazko, nacisnął przycisk do wytwarzania pary i przypalił czerwoną dupę pawiana. Małpa z przeraźliwymi wrzaskami uciekła na górę domu, przewracając po drodze ławę i krzesło. Kiedy uścisk małej łapki na jądrach Długiego ustąpił, padł on bezwładnie na kolana, a następnie na twarz. Napadnięci śmiali się tak mocno, że po ich twarzach lały się strumienie łez, wręcz rzucali się w spazmach śmiechu i wyli. Gruby nie zwracał na nich uwagi, schylił się nad kolegą.

– Okay?

Wiedział jednak, że już nic nie jest okay. Może przed dwoma minutami wydawało mu się, że jest jeszcze okay, ale już na pewno nie teraz, nie po tym, co zobaczył. Zaczynał mieć poważne wątpliwości.

– Okay? – powtórzył pytanie.

– Okay – Długi odpowiedział falsetem przez zęby, jednocześnie tłumiąc płacz.

– Wszystko jest… okay, kurwa… okay! Nie dam się zniechęcić – mówił, wstając z podłogi i wspierając się na ramieniu Grubego. – Dokończymy nasz plan, nie dam się zniechęcić… To tylko mała małpka… gniotła mi jaja… Nie dam się zniechęcić – szeptał coraz ciszej, stękając co chwilę.

– A twój kolega to chyba jest w szoku – z rozbawieniem w głosie stwierdził zapłakany Łysy.

– Zaraz się tobą zajmę! Poczekaj minutkę! – powiedział Gruby, ale wcale nie był pewien, czy chce się do niego zbliżać.

Ci ludzie naprawdę wydawali mu się niebezpieczni, musiał jeszcze raz zrewidować szanse na powodzenie swojego kryminalnego przedsięwzięcia. Długi podtrzymywany przez Grubego z wyraźną ulgą usiadł na fotelu. Jak na niecałą godzinę pobytu w tej luksusowej willi przeszedł bardzo wiele. Jego prawe udo zdobiły cztery okazałe dziurki, z których sączyła się krew, w oczach nadal dominował kolor czerwony, po policzkach goniły się dwa rządki łez, a obrys czoła zwieńczał spory guz. Nie to było jednak najgorsze, znacznie gorzej prezentował się pod względem psychicznym. Widać było, że prowadził walkę z samym sobą, żeby nie uciec z tego domu.

– Bardzo boli? – zapytał Łysy.

– Zamknij się! – szczeknął Gruby do gospodarza, stojąc naprzeciwko Długiego.

– Zdezynfekuj koledze tę ranę, żeby zakażenia nie dostał. Apteczka jest w kuchni w drugiej szafce z lewej od wejścia – zaproponował.

– Niczego nie będę otwierał, żadnej szafki czy apteczki! I stul tę łysą mordę, bo jeszcze nikogo dzisiaj nie zabiłem, ale przysięgam, że jak się nie zamkniesz, staniesz się moją pierwszą ofiarą! – wykrzyczał z furią Gruby.

– Już dobrze, ja otworzę tę szafkę – Długi za wszelką cenę chciał po raz kolejny w dniu dzisiejszym pozbierać się do kupy. – Muszę przecież zdezynfekować sobie ranę.

– Nie! Nie! Zostań na fotelu i się nie ruszaj! Ja ci wszystko przyniosę – prawie rzucił się do kuchni Gruby.

Energicznie otworzył lufą karabinu wskazaną szafkę, drzwiczki otworzyły się z hukiem. Gruby najpierw odskoczył, później ostrożnie, bardzo ostrożnie, zajrzał do środka. Stała tam czerwona apteczka samochodowa i zwykłe kuchenne rzeczy. Jeszcze raz dokładnie obejrzał wszystko w szafce, zanim włożył do niej rękę po pudełko z białym krzyżykiem.

„Chyba zwariowałem – zamyślił się na sekundkę – Przecież to zwykli ludzie, wiem, czym się zajmują i kim są. Te wszystkie zdarzenia to był niefortunny zbieg okoliczności… Zresztą Długi zawsze miał pecha, tak było całe życie”. Gruby przypomniał sobie pewne zdarzenie sprzed dwudziestu lat, kiedy byli jeszcze nastolatkami i szli przez las na ryby. Przed wyprawą zjedli syty obiad – łazanki z kapustą i grzybami. Długi przez całą drogę był jakiś nieswój, gadał i przerywał w pół zdania albo nie odzywał się wcale, tylko gwałtownie przyspieszał. W pewnym momencie rzucił wędkę i jak szalony zaczął szybko rozpinać ogrodniczki i nerwowym susem wskoczył w zarośla.

Tak jak szybko w nie wskoczył, tak szybko z nich wyskoczył. Gruby najpierw parsknął śmiechem, ale po chwili dotarło do niego, że jego kolega nasrał żmii na głowę i najwyraźniej jej się to nie spodobało, bo ukąsiła go dwukrotnie w dupę i do tego tak niefortunnie, że przez dłuższą chwilę dyndała uczepiona jego pośladka.

„Ale były jaja! Ledwo go wtedy wyratowali w szpitalu” – Gruby, śmiejąc się w duchu na wspomnienie tamtej przygody, wrócił do salonu, stanął koło fotela, na którym z głową odchyloną do tyłu siedział pechowiec, i otworzył apteczkę.

– Pokaż nogę – zwrócił się do Długiego. Dziury w nodze były naprawdę spore.

– Poleję ci nogę jodyną, bo nie ma spirytusu – powiedział, pokazując małą buteleczkę. – Uważaj, może boleć.

– Uaa! Kuurwaa! – Długi krzyknął, po czym zaczął syczeć przez zęby, gwałtownie wdychając i wydychając powietrze. – Co za ból, chyba mniej bolało, jak mnie gryzł… gryzła ta małpa. – Spojrzał na bladą nogę, po której rozlewała się brunatna ciecz. Ból ustawał, ale nie było z nim najlepiej, teraz czuł, jak pulsuje w nim krew, a twarz zalewa fala gorąca. Osunął się wiotki na oparcie fotela, jednocześnie wysuwając długie nogi do przodu. – Daj mi trzy minuty, muszę dojść do siebie.

– Leż spokojnie, wyprasuję kombinezony – odparł Gruby, klepiąc go troskliwie po policzku. Następnie bez słowa wziął leżące na ziemi kombinezony i rozłożył je bezpośrednio na podłodze i zaczął przytykać do nich rozgrzane żelazko.

– Jeżeli to, co tu się do tej pory wydarzyło, nie jest kawałem, to czy możesz mi powiedzieć, o co wam chodzi, zanim się sami pozabijacie? – zapytał szyderczo Łysy. – Tylko się, spaślaku, pospiesz z odpowiedzią, bo że długo nie pożyjecie, to jestem pewien.

– Nie strasz – Gruby mówił starając się opanować drżący głos. – Zaraz przypalę ci dupę jak twojej małpie – potrząsnął ze złością żelazkiem.

– To był anubis, pawian anubis. Ty tylko straszysz, a tak naprawdę masz pełne pory ze strachu, zresztą jakbyś się nie bał, to poszedłbyś na górę po deskę do prasowania – prowokował dalej.

– W dupie mam, jak ma na imię twój pawian. Zamknij się!

– Anubis to nie imię pawiana, tylko nazwa, prostaku. To tak jak pająk krzyżak. A mój pawian ma na imię Hassan.

Gruby zamilkł – podniósł głowę i spojrzał na uśmiechnięte twarze Łysego i Dżu Dżu. Zostali napadnięci, a jednak bawili się świetnie. Nie wystraszyli się niczego, co wydarzyło się przez ostatnie półtorej godziny. Gruby nie mógł zrozumieć, dlaczego… Kobieta ma przecież wyłamane zęby, mężczyzna dwa razy stracił przytomność, grozili im nabitym karabinem, związali ich i nadal nic. Jest jeszcze gorzej! Łysy zaczął z nich szydzić, a on, upodlony bandyta, na czworakach, prasuje ciuchy.

* * *

Brykiet na grillu zdawał się mieć już odpowiednią temperaturę i można było kłaść na ruszcie kiełbaski i karkówkę. Mężczyźni byli jednak tak zajęci rozmową, że zdawali się tego nie zauważać.

– Pamiętasz, jak dwa, może trzy miesiące temu w radiu i telewizji leciały reklamy pakietu lojalnościowego dla telefonów stacjonarnych? – zapytał gospodarz.

– Przecież wiesz, że byłem ponad dwa miesiące w Nicei i nie oglądałem polskiej telewizji. Zresztą tyle teraz tego leci w mediach, że i tak pewnie bym nie zauważył – odparł, upijając łyk ginu z tonikiem, psychiatra – Ale dotarły do mnie plotki, że coś tam wygrałeś.

– Dobra, nieważne. Wyobraź sobie, że zadzwoniła do mnie kobieta, która miłym głosem wymieniła moje imię i nazwisko, pytając, czy to ja. Oczywiście potwierdzam dane, bo przecież to ja, a kobieta mówi mi, że dzwoni w imieniu operatora sieci, do której należy mój telefon domowy i oznajmia, że mój numer, czyli ja, wygrałem wycieczkę, czternastodniową wycieczkę do Tajlandii wraz z osobą towarzyszącą. Więc wiesz… – opowiada z coraz większym zapałem gospodarz – na początku pomyślałem, że to ściema i sąsiad robi mi kawał, ale kobieta podaje numer telefonu do siebie, na infolinię z jakimiś kodami dostępu. Na koniec mówi, że wszystkie szczegółowe informacje dotyczące wyjazdu otrzymam pocztą w ciągu najbliższych czternastu dni. Odłożyłem słuchawkę nadal przekonany, że to sąsiad robi mi kolejny z rzędu kawał. Ta myśl nie dawała mi spokoju, ale że w dalekiej podróży byłem tylko raz, w Izraelu, postanowiłem zaryzykować. Zadzwoniłem po jakichś dwóch dniach, tak dla próby, na infolinię, ale byłem ostrożny. Zadzwoniłem z biura, bo bałem się, że zapłacę za telefon jak za zboże. Zgłasza się jakaś kobieta, podaję jej moje dane i kod, ona potwierdza, że faktycznie wygrałem wycieczkę. Mało tego, ona pyta, czy już mogę podać dane osobowe osoby towarzyszącej, bo będzie to potrzebne do wizy. Ale ja jestem czujny i nie daję się zwieść. Powiedziałem, że jeszcze nie znam i zadzwonię później. Wiesz, myślę, że to przekręt, a duchowo jestem już tam… już w myślach kombinuję, z którą jechać, przeglądam na stronach internetowych przewodniki po Tajlandii. Po kolejnych dwóch dniach dzwonię na drugi numer telefonu, odbiera inna kobieta i sytuacja się powtarza. Wiedzą, że wygrałem wycieczkę i informuj ą mnie, że formularze do wyjazdu zostały wysłane na mój domowy adres. Po kolejnych kilku dniach w skrzynce znajduję dużą kopertę z formularzami wyjazdowymi na dwie osoby. „Więc to prawda – pomyślałem – to nie wkręt, tylko prawda i jadę na wycieczkę”. Papiery były w porządku, soczyście okraszone znakami firmowymi i wiarygodnymi informacjami. Termin wylotu przypadał na maj, dokładnie 8 maja. Hotel, do którego leciałem, był wypasionym pięciogwiazdkowcem o nazwie Malisa Villa Suites, a w załączonej ulotce hotelu, którą prawie całą umiem na pamięć, napisane było: Przepełniony kameralną atmosferą hotel Malisa Villa Suites oferuje gościom romantyczny klimat oraz doskonałe usługi i zakwaterowanie w nowocześnie wyposażonych willach, dających poczucie prywatności… coś tam, coś tam. Wszystko pasowało mi idealnie, więc postanowiłem się teraz skupić na osobie towarzyszącej. Warianty miałem cztery… czyli dwa.

– Ruda, blond, czarna lub pies? – z szerokim uśmiechem zapytał Jarek.

– He, he… lepiej, znacznie lepiej. Na początku nawet nie rozważałem zabrania kobiety. Myślę sobie tak… tam jest tyle oliwkowych towarów za pięć dolców, że jak zabiorę kobietę, a szczególnie kobietę, na której mi zależy, to wyjazd może zakończyć się klęską. Co chwilę będę się na te ładne arbuzy oglądał i w najlepszym przypadku dostanę po twarzy i się obrazi. Ale z drugiej strony pomyślałem sobie, że jak wezmę Kasię i ona zobaczy, że wkoło chodzi tyle atrakcyjnych arbuzów i nic mnie nie rusza, ponieważ kocham tylko ją, to wreszcie mi ulegnie i się we mnie zakocha. Kokietuję ją od ponad roku, a ona jest na moje zaloty odporna, więc wydedukowałem, zresztą jak się okazało słusznie, że na propozycję takiego ultraegzotycznego wyjazdu zareaguje spontanicznie pozytywnie.

– Na takie wyjazdy to one wszystkie są spontanicznie pozytywne… naturalnie.

– W każdym razie, zgodnie z moimi przewidywaniami, zareagowała spontanicznie pozytywnie, bo jak tylko zaproponowałem jej wspólny wyjazd do Tajlandii, została u mnie na noc. Radości mojej nie było końca, ponieważ do tej pory została u mnie tylko raz, jak się zatruła moim bigosem w drugie święto. A właśnie à propos jedzenia – nałożę kiełbę i karkówkę, bo nam się całkiem węgiel upraży – ocknął się gospodarz, po czym energicznie wstał i nakładając na grilla kawałki mięsa, kontynuował opowieść – Krótko mówiąc, po tej nocy staliśmy się sobie na tyle bliscy, że aż żal mi było chodzić do pracy. Już na drugi dzień odesłaliśmy wypełnione formularze wyjazdowe i wybraliśmy się nawet na zakupy… nie tam jakieś drogie, ale też nie skąpiłem. Zresztą jakbym mógł?! – tu westchnął rozmarzony – Jest taka urocza. Kupiłem jej japonki za trzydzieści pięć złotych i dwa T-shirty po trzydzieści za każdy, i spinkę do włosów za piętnaście… Droga ta spinka, nie?

– Zależy, z czego było zrobiona.

– Jak to, z czego? Z plastiku, takiego przezroczystego.

– No to droga – powiedział z uśmiechem lekarz. – Tak, tak, ogólnie to zaszalałeś z tymi zakupami.

– No ba! Zabrałem ją jeszcze po drodze na lody i kawę! Cieszyłem się strasznie, bo serio widziałem, że mi ulega. Nie powiedziałem jej co prawda, że wyjazd mam wygrany w promocji, bo uznałem, że lepiej będzie wyglądało, jak będzie myślała, że jestem taki… no wiesz… nie powiem rozrzutny, ale coś w tym stylu.

– I uwierzyła ci?

– Jasne. Tamtej drugiej nocy, kiedy mnie całowała w ucho, to wyszeptała mi: Mruczku nie poznaję cię z zakupem tej wycieczki, chyba byłeś naćpany. No i jak po takim tekście mogłem się przyznać, że wycieczkę wygrałem w konkursie dla abonentów? No przyznałbyś się? Ha! – krzyknął w stronę Jarka, pokazując na niego palcem – Pewnie, że nie! Sam więc już rozumiesz, że nie mogłem.

– Tak, z psychologicznego punktu widzenia rozumiem, po prostu nie chciałeś wyprowadzać jej z błędu z grzeczności lub chciałeś, aby myślała, że kupiłeś tą wycieczkę, bo się zmieniłeś i już nie jesteś taki oszczędny. Tak?

– Tak, to drugie… tak. Ale powiedz, no powiedz… czy ja jestem aż taki oszczędny? Przecież byłem z nią na zakupach i…

– Ja nie oceniam. Ja teraz ciebie słucham – wtrącił Jarek.

– No więc do brzegu. Wziąłem urlop w pracy, miałem zaległy za zeszły rok, więc kadrowa w centrali szczerze się ucieszyła. Dzień przed wyjazdem na urlop Kasia przyjechała do mnie spakowana i spędziliśmy cudowny wieczór w łóżku i przy internecie, marząc, że już jutro tajskie plaże będą nasze. Wstaliśmy o trzeciej rano, przyjechał po nas Rysio. Wiesz, poprosiłem go o przysługę, bo po pierwsze ma bardzo oszczędnego diesla, a poza tym nie opłaca się zostawiać swojego samochodu na parkingu koło lotniska, podobno to wychodzi strasznie drogo. Tak więc w Berlinie na lotnisku Tegel byliśmy około jedenastej trzydzieści, wylot był dopiero o czternastej czterdzieści pięć, później mieliśmy jeszcze międzylądowanie w Monachium i o siedemnastej dwadzieścia wylot do Phuket. No właśnie, tego zapomniałem ci powiedzieć… wylot był z Berlina, tak teraz się robi, bo jest znacznie taniej. Rysio nas wysadził, wzięliśmy wózki do walizek i poszliśmy do terminala odlotów. Czułem się fantastycznie! Kasia kleiła się do mnie, ja jej mruczałem do uszka i w ogóle było bosko. Kiedy na tablicy pojawił się nasz lot, postanowiliśmy się odprawić i z numerami rezerwacji odebrać bilety. Uchachani i szczęśliwi podeszliśmy do pulchnej kobiety z popalonymi blond włosami na stanowisku odpraw w hali odlotów. Guten Tag! Ja bitte? - zapytała się. No to ja jej po angielsku, że tu mam numery rezerwacji biletów na takie i takie nazwiska, i że lecimy do Monachium, a później do Tajlandii i żeby nas odprawiła od razu do Phuket. Kobieta popatrzyła na nasze dokumenty, coś popukała w klawiaturę, jeszcze raz popatrzyła na dokumenty, później na nas i powiedziała też po angielsku, że nie ma w ogóle takich numerów rezerwacji elektronicznych biletów i zapytała, skąd je mamy? Te dokumenty znaczy się. Na początku jej nie zrozumiałem, więc szczerzyłem się do niej, ale kiedy powtórzyła jeszcze raz to samo, zrobiło mi się gorąco, wbiłem się palcami w kamienny blat i uśmiech zniknął z mojej twarzy. Zacząłem się tłumaczyć, ale z nerwów nie byłem w stanie wydukać niczego konstruktywnego. Helga wzięła nasze paszporty i ukryła pod ladą, a sekundę później bez zbędnej dyskusji zawołała policję lotniskową. Angielski Kasi nie jest może idealny, ale zrozumiała wszystko i zapytała cierpko: Co to kurwa jest? Nie kupiłeś nam wycieczki, tylko wygrałeś ją na jakiejś oszukanej promocji pierdolonych chipsów i teraz chcesz mi powiedzieć, że producenci ziemniaków zmówili się przeciwko tobie? Bajerujesz mnie kutasie od prawie dwóch miesięcy na nieistniejącą wycieczkę, na którą sknero nie wydałeś nawet złotówki?… Płonąłem, nie mogłem nic innego powiedzieć oprócz trywialnego „Ależ Kasiu!”. Policja zjawiła się w piętnaście sekund i zabrała nas razem z lewymi dokumentami do kantorka rewizji osobistych. Kiedy opowiadałem policjantowi w skrócie, co się stało, jakaś Niemra o rysach Arnolda wkładała wielką łapę w gumowej rękawiczce w dupę Kasi. Patrzyłem na to i wiedziałem, że będę następny. No, ale sam powiedz, że nie musieli tego robić i mogli nas prześwietlić? – Nie czekając na potwierdzenie kontynuował opowieść.

– Po spisaniu naszych protokołów przesłuchań myślałem, że nas wypuszczą.

Ale wypuścili tylko Kasię. Nie wiem, czy tak się na mnie zdenerwowała, czy może źle ją zrozumieli, ale w jej zeznaniach było napisane, że jestem zbiegiem z zakładu karnego, przyciągnąłem ją na lotnisko siłą, mam fałszywe karty kredytowe, paszport i naprawdę nazywam się Wawrzyniec Wrzeszczyński i mieszkam w Bydgoszczy. Wyszedłem dopiero po trzech dniach, kiedy nasza ambasada potwierdziła autentyczność paszportu, ustaliła, że nie jestem zbiegiem i potwierdziła moje personalia – tu załamał nieco głos. – I co ty na to? A to chuj, co?

– Rozumiem, że podejrzewasz sąsiada? I ten chuj to on? – z przekąsem zapytał doktor.

– No jasne! A któżby inny? Jak nie wyjeżdża, to siedzi w domu tygodniami i z nudów knuje przeciwko mnie intrygi, poza tym tylko on ma taki rozmach! Kiedy wróciłem do domu z lotniska, to przed moim domem na maszcie wisiała, i zresztą wisi do tej pory, flaga Tajlandii! Sam jej przecież nie powiesiłem! Perfidia do potęgi! – zaczął krzyczeć. I te telefonistki, ta infolinia… jakie środki on musiał w to wszystko zainwestować, a ja baran dałem się nabrać! Dziwne, że sąsiada jeszcze u mnie nie było, bo zawsze, jak robimy sobie kawały, to mamy zwyczaj wpaść zobaczyć minę pokonanego.

– Uspokój się, spokojnie, bez nerwów, opanujemy to. Pomyślimy coś na szybko w rewanżu i coś w dalszej perspektywie. Ale na razie polej i dawaj jedzenie. A tak przy okazji… miałeś kontakt z Kasią? – zapytał uszczypliwie Jarek, pukając równocześnie nożem w brzeg talerza.

– Co za kompromitacja! Nie odbiera ode mnie telefonów… pewnie mnie nienawidzi. Sądzę, że straciłem ją na zawsze. Mama, tata, siostra, kot, koledzy, ludzie w pracy, wszyscy myślą, że od pięciu dni jestem w Tajlandii. Wstydzę się zadzwonić do jakiegokolwiek kolegi, nawet z Berlina wróciłem wczoraj pociągiem! Jesteś jedyną osobą, z którą miałem odwagę się spotkać, ale chyba tylko dlatego, że jesteś psychiatrą… Kurwa, ale mnie podszedł, sąsiad pierdolony! – zmienił ton na bardziej szyderczy – Chodziłem i się chwaliłem, że jadę do Tajlandii z laską! NE, NE, NE, NE, NE… U niego też byłem z tą nowiną, ale ten kutas musiał się ze mnie śmiać, jak wyszedłem! Nawet zakupy dziś robiłem przez internet, bo boję się wyjść z domu, żeby mnie nikt nie zauważył. A jak Kasia przejdzie się po mieście i opowie, co nas spotkało, to chyba się powieszę. Wiesz, że myślałem przez moment o samobójstwie? Jednak najpierw postanowiłem spotkać się z tobą. Boże, jak dobrze, że zadzwoniłeś, od kogoś innego nie odebrałbym telefonu – całkowicie rozbitym głosem zakończył opowieść.

– Nie panikuj. Nie ma żadnych powodów do autoagresji. Teraz jedz, a ja przez moment będę mówił – powiedział doktor, zniżając głos. – Ty i sąsiad od ponad roku robicie sobie, jak to nazywasz, inteligentne kawały. Sądziłem, że powinieneś być uodporniony, ale tym razem mocno cię trafił. Z tego, co widzę, to on wzniósł się teraz na wyżyny, bo zagrał na twojej słabości lub wadzie, która jest bardzo widoczna. Zagrał na twojej, jak to mówisz, oszczędności, którą ja nazywam po prostu skąpstwem. Wiedział, że nigdy nie wydałbyś pieniędzy na taką wycieczkę, wiedział, że będziesz czujny, więc zainwestował i wykupił numer na infolinii, profesjonalne koperty, foldery itd. Możemy na szybko zmajstrować mu jakiś kawał, na przykład na jutro. Ale musimy wykorzystać największe słabości jego i jego żony. Pamiętam, jak kiedyś mi mówiłeś, że oni panicznie boją się czy nie cierpią obcych ludzi. To prawda?

– Tak, oni nie lubią, jak obcy przychodzą do ich domu. Przeważnie nie wpuszczają nikogo do środka bez uprzedniego anonsu telefonicznego – powiedział, przełykając mięso niedoszły turysta. – Mają trochę cennych rzeczy w domu, pewnie to przez to. Ale ogólnie to dziwaki.

– No widzisz, to mamy już kawał na szybko – enigmatycznie, z szelmowskim uśmiechem powiedział psychiatra.

– Super! – gospodarz klasnął w tłuste od karkówki ręce. – Mów prędko, bo nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi.

– Recepta jest bardzo prosta – zaprosimy mu gości. Powiedzmy… na jutro rano moglibyśmy zamówić mu dwie-trzy firmy, które będą przyjeżdżać o konkretnie określonej godzinie. Do tego wybierzemy takie, które biorą kasę za dojazd do klienta. Tu działa psychologia, zanim pozbędzie się jednej ekipy, przyjedzie druga, później następna i następna. Każda będzie domagała się zapłaty za przyjazd i wybuchnie awantura. Niestety na jutro to będzie bardzo trudne, bo jutro jest sobota. Trudne, ale nie niemożliwe… Zamówimy mu… no właśnie… masz może książkę ze spisem firm?

– Mam, starą książkę telefoniczną, przyniosłem z pracy. Nowa była płatna, więc nie wziąłem.

– No, dalej, dalej! Przynieś, przynieś, to zaraz coś wymodzimy – ponaglił lekarz. – Jak mamy coś zrobić, to teraz, bo już jest dosyć późno i nie zdążymy na jutro nikogo zamówić. I daj jeszcze kartkę i długopis.

Po chwili książka trafiła w ręce doktora. Zaczął przewracać strony z indeksem alfabetycznym, mrucząc pod nosem:

– Malarze, murarze… O, o, to może być! – przełykał chciwie gin z tonikiem i co chwilę robił notatki na kartce. – Żeby nie tracić czasu, leć na róg do sklepu i kup nowy, najtańszy telefon na kartę – zakomenderował.

– Ja?

– Nie, JA! Biegnij, i to szybko! Najtańszy, niech ci przyświeca myśl, że najtańszy!

– Nie może mnie nikt zobaczyć, nigdzie nie idę. Zadzwonimy z internetowego telefonu. Zresztą jest mi obojętne z jakiego. Nigdzie nie pójdę, mam traumę powstydową.

– Musisz się ujawnić, wyjść z tego podziemia, nie możesz okłamać znajomych, sąsiadów i samego siebie! Jak się wyda, to wyjdziesz na superkretyna, stracisz szacunek i staniesz się pośmiewiskiem! Jesteś poważnym i wykształconym facetem, piastujesz eksponowane stanowisko, więc wymyśl jakąś wymówkę.

Nie poleciałeś, bo zbankrutowało biuro podróży, nie poleciałeś, bo ukradli ci bagaże, nie poleciałeś, bo zostawiłeś w domu paszport, nie poleciałeś, bo twojej dziewczynie zmarł dziadek, nie poleciałeś, bo się spóźniłeś na samolot! Gospodarz wytrzeszczył oczy, nie mógł uwierzyć w listę kłamstw, którą tak lekko wyrzucał z siebie gość.

– Jesteś niesamowity, twoja kreatywność, czystość kłamstwa i ta porażająca inteligencja! Jasne, jasne, już idę, bez wstydu i błyskawicznie! Wracam za pięć minut z telefonem – powiedział, zamykając drzwi.

* * *

– Odknebluj moją żonę, słyszysz?! Odknebluj ją, nie będzie już krzyczeć – słowa Łysego wyrwały Grubego z zamyślenia.

– I co jeszcze? Może pobimbać żyrandolkiem? – przyjął pretensjonalny ton Łysego. – Jak jesteś taki mądry, to sam se ją odknebluj, ja nie mam nic przeciw temu.

Pomacał kombinezony, można było uznać, że są podsuszone i nadają się do ubrania. Gruby odstawił żelazko i rzucił kombinezonem w Długiego.

– Ubieraj się, czas na nas – powiedział tonem szefa.

Długiemu jeszcze było słabo. Powolutku podniósł głowę z oparcia i pochylił się nad dziurawą nogą.

– Chyba trochę mi spuchła – powiedział sam do siebie i wziął do ręki swoje świeżo wyprasowane ubranie. Kiedy wciągał nogawki, okazało się, że prawa ledwo wchodzi na nogę. – Ty, weź zobacz, ale mi spuchło!

– Boli jeszcze? – zapytał Gruby.

– Boli, boli.

– Tabletki weź przeciwbólowe.

– Może jakieś tabletki przeciwbólowe wezmę – powiedział, schylając się do apteczki.

– No mówię.

– Co mówisz?

– Że masz tabletki wziąć.

– Przecież biorę.

– Idź do wafla – skwitował Gruby.

– Co?

– Nic, nic.

– Przecież coś mówiłeś, słyszałem.

– Mówiłem, żebyś się szybciej ubierał – Gruby ubrany w służbowy uniform usiadł okrakiem na krześle naprzeciwko Łysego i Dżu Dżu. – No to wracamy do punktu wyjścia – zagadał.

– Rozumiem przez to, że wychodzicie – Łysy rozbawiony ich dialogiem nie tracił humoru.

– Parę pytań, krótka przejażdżka i już nas nie ma. Zresztą ile tu zabawimy, zależy tylko od ciebie – Gruby nie dawał zbić się z tropu.

– Zabawimy? Faktycznie się zabawiliście, a zwłaszcza kolega.

– Ty też z tymi guzami na łbie wyglądasz, jakbyś się świetnie bawił, tak więc odpuść te histeryczne pyskówki i przejdźmy do sprawy, która nas tu sprowadziła – Gruby opanował się całkowicie, jego głos był spokojny i każde słowo wydawało się być przemyślane i celowe. Spojrzał w prawo na Długiego, który już był ubrany i wpychał do kieszeni dwie fajki oraz skórzane mieszki z mieszankami ziół. – Tak więc powód naszej skądinąd niezapowiedzianej wizyty jest bardzo prozaiczny – zrobił dłuższą pauzę, chcąc dodać powagi swojej wypowiedzi. – Nasza obecność tutaj jest związana z twoją pracą.

Masz klucze od pewnego miejsca, do którego chcemy się dostać. Jesteś nam potrzebny do wejścia do Banku Gospodarności Spółdzielczej SA, którego jesteś, łysolku, szefem. Proste, nie?

– Nie – Łysy odparł z uśmiechem.

– JAK TO, NIE!? – Gruby podniósł głos.

– Nie i już!