Urszula Kędzia

AFRYKA

OD ZAPLECZA

MAROKO – SAHARA ZACHODNIA – MAURETANIA

© Copyright by Urszula Kędzia, 2013

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie

w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem

właściciela praw autorskich.

Projekt okładki: Tomasz Kędzia

Zdjęcia: Izabela Parchowska

Skład: Plus2 Witold Kuśmierczyk

ISBN: 978-83-63506-31-5

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax: (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Książka wydana w Systemie Wydawniczym Fortunet™

http://www.fortunet.eu

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Trasa

- Przygotowania

- Ekspedycja

- Powitanie z Afryką

- Podróżowanie

- SAHARA ZACHODNIA

- MAURETANIA

- Z DALA OD WYBRZEŻA

- IRK ASZ-SZABBI (ERG CHABBI)

- PUSTYNIA SAHARA

- GÓRY ATLAS

- GRANICA

- Ciekawostki

- Strony www

- Odległości w kilometrach

- Zdjęcia

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Książkę dedykuję mojej córce.

Pamiętaj, że najdalsza podróż

zaczyna się od pierwszego kroku,

a gdy są chęci

to i droga wydaje się krótka.

PODZIĘKOWANIA

Firmie GOLDMAN PRESS

wydawcy czasopisma Polski Caravaning

za objęcie wyprawy patronatem,

wsparcie formalne i marketingowe.

Firmie UZIN Polska

za udostępnienie rewelacyjnych środków firmy „RZ”

do czyszczenia tapicerki, dzięki którym

nasze auto i przyczepa po powrocie

wróciły do stanu używalności, odzyskując dawny blask.

Firmie BAUTEC Polska

za udostępnienie doskonałego lakieru do drewna,

który wykorzystaliśmy przy remoncie przyczepy.

Lakier bez problemu poradził sobie z piaskiem pustyni,

do końca zachowując połysk

i nieskazitelnie gładką powierzchnię.

Firmie EGZOPARKIET

za pomysł na wyprawę, wsparcie finansowe

i logistyczne oraz umożliwienie przeżycia

wspaniałej przygody.

oraz

Ambasadzie Maroka w Warszawie

za dostarczenie materiałów

i merytoryczną korektę tekstu.

Trasa

Wyruszyliśmy z domu o 5 rano. Po 39 godzinach jazdy około 100 kilometrów przed przeprawą na afrykański ląd zatrzymaliśmy się po raz pierwszy, by odpocząć.

Stoję od paru godzin na granicy Mauretanii i Sahary Zachodniej w upalny sierpniowy dzień, czekając na odprawę. Słońce wysoko na niebie mocno podkreśla swoją obecność, nie dając krzty wytchnienia. Czy w cieniu, czy w słońcu żar jest tak samo odczuwalny. Po prostu nie do zniesienia. Czuję jak wszystko się do mnie lepi. Nie odważę się jednak wyjść z auta, gdyż mam na sobie skąpą bluzeczkę i krótkie spodenki. Zbyt krótkie, by paradować między szczelnie owiniętymi islamskimi kobietami, które czekają na przejście przez granicę na tym dzikim, wyludnionym i piaszczystym terenie. Siedzę więc przy otwartym oknie, patrzę na bezkresy piasku, które gdzieś w oddali łączą się z bezchmurnym błękitem nieba i czekam na swoją kolej.

Najpiękniejszym momentem z długiej podróży jest powrót do domu

Powietrze zatrzymało się w miejscu i nie czuć choćby najmniejszego podmuchu, który orzeźwiłby ciało. Wlewam w siebie kolejną butelkę wody, ale i tak nie gasi pragnienia, więc sięgam po jabłko, które cudem nie jest jeszcze ugotowane. Zatapiam się w jego przyjemnej soczystości, zamykam oczy i rozkoszuję jego smakiem. Nagle słyszę przy uchu ostry ton umundurowanego mężczyzny, który zwraca mi uwagę, że objadam się publicznie w ramadan. Patrzy na mnie srogim wzrokiem, stojąc blisko przy oknie i czekając na moją reakcję. Sama nie wiem, co mam zrobić, więc pokazuję, że to tylko jabłko, i że nikt mnie przecież tu specjalnie nie widzi, lecz on niewzruszony dalej patrzy groźnie pocierając, niby bezwiednie, swój lśniący karabin. Połykam nie do końca pogryziony kęs, czując jak mi zatyka przełyk i, grzecznie przepraszając, wyrzucam nadgryziony, przepyszny owoc. Bez jedzenia i picia cierpię kolejne godziny na tym afrykańskim upale, ciesząc się w duchu, że wracam już do domu...

Dwa tygodnie wcześniej...

O 4.00 rano budzik cichym dźwiękiem sygnalizuje mi, że pora już wstawać. Jednym zaspanym okiem patrzę, że za oknem już szarawo. Zmuszam się i ospale otwieram drugie oko, powoli budząc moją świadomość. Jest 9 sierpnia 2011 wtorek, temperatura 16°C. Po chwili dopiero dociera do mnie, że oto dziś zaczyna się moja, wraz z mężem i córką, podróż przez Maroko i Saharę Zachodnią z krótkim noclegiem w Mauretanii. Taki szalony pomysł wpadł nam do głowy po zeszłorocznej wyprawie do Syrii. Rozsmakowaliśmy się w podróżach samochodem w nietypowe, raczej nieturystyczne miejsca, ciągnąc ze sobą nasz malutki domek na kółkach.

Na podjeździe stoi już przygotowany zestaw w postaci Volkswagena Transportera i naszego „orzeszka”, czyli niewielkiej przyczepy kempingowej Sprite.

Przygotowania zajęły nam kilka ładnych miesięcy. Należało opracować trasę, czas przejazdu, załatwić wizy oraz właściwie przygotować przyczepę. Założyliśmy sobie wakacje nie dłuższe niż miesiąc, a biorąc pod uwagę odległość, nasz plan wydawał się niemożliwy do zrealizowania. Jednak niezrażeni postanowiliśmy się go trzymać i nie dopuszczać do siebie złych myśli.

Przygotowania

Sporo czasu zajęło nam opracowanie trasy dojazdu. Do wyboru jest kilka opcji i chcieliśmy wybrać najbardziej optymalną. Do Maroko można dostać się przez Cieśninę Gibraltarską promem. Można to zrobić z Włoch, z Barcelony lub bezpośrednio przeprawić się w Gibraltarze. Od odległości zależy cena biletu. Promy z portów Europy należy rezerwować kilka miesięcy wcześniej bez możliwości zwrotu gotówki w przypadku rezygnacji. Odległość do najbliższego portu to około 1500 kilometrów, mając więc na uwadze nieprzewidziane sytuacje na drodze, wyjazd z domu trzeba zaplanować odpowiednio wcześniej, aby dotrzeć na czas. W Gibraltarze można kupić bilet przed samą przeprawą. Dojazd do cieśniny to kolejne 1500 kilometrów, lecz po przeliczeniu kosztów paliwa i czasu przejazdu ustaliliśmy, iż obie opcje są porównywalne.

Mając na uwadze nasz spokój wewnętrzny, demokratycznie stwierdziliśmy, że jedziemy na sam dół Hiszpanii, darując sobie niepotrzebny niepokój związany z wcześniejszą rezerwacją promu i jazdą z zegarkiem w ręku. Z decyzją czekaliśmy do ostatniej chwili, ale w finale czułam, że podjęliśmy słuszną, bo pozwoliło nam to jechać ze spokojną głową bez ciśnienia czasu.

Przed wyjazdem warto też załatwić wizy do Mauretanii. Można to zrobić bezpośrednio w Maroku, ale na oczekiwanie trzeba poświęcić dwa dni. My chcieliśmy mieć je gotowe przed wyjazdem, dlatego skorzystaliśmy z usług jednej z polskich firm i wysłaliśmy wnioski do ambasady w Niemczech. Po dwóch tygodniach mieliśmy już wbite kolorowe druczki w paszportach. Zwykle formalności potrafią trwać około 4 tygodni. Krótki czas oczekiwania uznałam za dobry znak, co utwierdziło mnie w tym, że wybraliśmy właściwy kierunek tegorocznych wakacji.

Oglądając paszporty stanęłam pod lampą i rozkoszując się ciepłem padającym na mój kark, wyobrażałam sobie żar afrykańskiego słońca. Zamknęłam oczy i już widziałam te przepiękne dzikie plaże, skąpane w wielkim słońcu, bezchmurne błękitne niebo i lekki wiaterek orzeźwiająco głaskający rozgrzane ciało. Zamarzyło mi się już tam być...

Ekspedycja

DZIEŃ 1

ETAP 1 – DOJAZD

Odległość: 480 km (Warszawa – granica Niemiec)

Koszt przejazdu (opłat drogowych): 101 zł

Czas (liczony zawsze razem z postojami) 7 h (5^40 – 12^40)

Średnia przejazdu: 69 km/h

Temperatura: 16oC

Pogoda: zmienna

O 5.20 jest już widno, a słońce delikatnie przebija się przez niewielkie chmury. Mimo wczesnej pory, uśmiechnięci i pełni energii wyruszamy spod domu na warszawskiej Białołęce. O 5.40 opuszczamy stolicę i kierujemy się na Poznań. Ruch na drodze jest spory. Oglądam się dookoła, jakbym jechała tędy pierwszy raz, i już wyobrażam sobie, że jestem gdzieś daleko w świecie.

Przyglądam się mijanym obrazom i próbuję rejestrować w głowie każdy szczegół, aby móc później wyraźnie porównać sobie różnice. Mimo że znam tę trasę bardzo dobrze, nie jestem w stanie odtworzyć jej szczegółów, gdyż nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad tym, co tak właściwie mijam. Dzisiaj, wiedząc, że po drodze krajobraz będzie się często zmieniał, staram się jak kamerą rejestrować każdy detal.

O 7.20 w Strykowie wbijamy się na autostradę. Niestety, nie dociągnęli jej jeszcze do Warszawy, przez co stukilometrowy odcinek pokonujemy aż w dwie godziny. Potem nieznacznie nadrabiamy, ale i tak przejazd przez Polskę jest najdroższym i najwolniejszym etapem, jaki pokonamy w Europie.

Około 60 kilometrów przed granicą zatrzymujemy się na stacji celem dopełnienia zapasów paliwa. Mąż dostrzega niewielkie luzy na kołach przyczepy. Nie znam się na tym, więc od razu dopadają mnie wątpliwości, jak sobie poradzimy. Zmuszeni sytuacją szukamy serwisu i w finale zatrzymujemy się na stacji dla tirów, licząc na to, iż posiadają dobry sprzęt. Panowie zajęli się piastami, a ja z córką wystawiamy twarze do polskiego jeszcze słońca i staramy się nie dopuszczać do siebie złych myśli. Za 60 zł dokręcają wymienione przed wyjazdem łożyska i o 12.10 ruszamy dalej. Chwilowy niepokój prysł jak bańka mydlana i ponownie czuję w sobie zapas energii. Serce tańczy z radości, oczy chłoną wszystko wokoło, a myśli krążą już po Afryce. Nieznanej jeszcze Afryce...

O 12.40 przy lekko zachmurzonym niebie i temperaturze 21°C opuszczamy Polskę drogą bez szlabanów i granic. Tylko niewielki znak przy drodze i niemieckie napisy uzmysłowiły nam, że podróż zaczęła się na dobre.

DZIEŃ 1

ETAP 2 – DOJAZD

Odległość: 900 km (Niemcy – granica z Francją)

Koszt przejazdu: 0 €

Czas: 10,5 h (12^40 – 23^00)

Średnia przejazdu: 86 km/h

Temperatura: 13oC

Pogoda: deszczowo

Około 13.00 w okolicach Berlina stalowe chmury uraczyły nas siarczystą ulewą co spowodowało obniżenie prędkości na niemieckich autostradach do 60 km/h. W połowie drogi w okolicach Nurnbergu robimy dziesięciominutowy postój. Temperatura 15°C. My ubrani w krótkie spodenki i koszulki na ramiączka marzniemy rozprostowując kości. Ludzie nam się przyglądają z zaciekawieniem. Sami pewnie też byśmy się sobie przyglądali, mając świadomość, jak śmiesznie możemy wyglądać. Mimo zimna i ponurej pogody jesteśmy uśmiechnięci, pełni życia i energii. Chyba nic nie jest w stanie popsuć naszych humorów, które ciągle nam dopisują. Nawet nie czujemy żadnego zmęczenia, mimo że od samego rana jesteśmy w trasie. Coś nas pcha do przodu, jakaś niewidzialna moc. Nikt z nas nawet nie marzy, aby zatrzymać się na nocleg. Chcemy jechać dalej i dalej, aż świat wyda nam się bardziej obcy, nieznany, fascynujący...

Trzysta kilometrów od granicy około godziny 19.40 i temperaturze 12°C przez ponad 20 kilometrów człapiemy ospale w kolejnych strugach deszczu. Szybę zalała rzeka wody. Zatapiam się w tym widoku, gdyż przekonana jestem, że przez najbliższy miesiąc nie spotkam już więcej żadnego deszczu. Jadę przecież do Afryki.

Między jednym, a drugim ruchem wycieraczki dostrzegam w oddali niewielkie, ostatnie tego dnia, promyki słońca, które błyszczą na ciemniejącym już niebie. Po długiej drodze w strugach deszczu złociste wstęgi są ukojeniem dla duszy. O 23.00 opuszczamy Niemcy, robiąc trzydziestominutowy postój.

Drogę przez Niemcy uznajemy za dość ciężką z powodu obfitych ulew, niewielkich remontów i niezliczonej ilości tirów.

Wielbusie wykonane ze słomy

DZIEŃ 2

ETAP 3 – DOJAZD

Odległość: 880 km (Francja – granica z Hiszpanią)

Koszt przejazdu: 105 €

Czas: 10 h (23^30 – 9^30)

Średnia przejazdu: 88 km/h

Temperatura: noc 14°C / dzień 20°C

Pogoda: w nocy bezchmurnie, w dzień słonecznie

Zostawiliśmy gdzieś za sobą niemieckie chmury. Zrobiło się przyjemnie sucho. Na moje pytanie, czy zatrzymujemy się na nocleg wszyscy zgodnie, szybko odrzekliśmy: „nieeee”. Jedziemy więc dalej, a nawet gnamy już z prędkością 120 km/h. Francuskie autostrady są piękne, a nocą puste. Aż żal było się zatrzymywać. Na trasie tylko kilka samochodów na francuskich numerach, pędzących gdzieś w pośpiechu. My spokojnie podążamy ze swoim domkiem, który bujając się lekko na boki, zagląda nam w boczne lusterka, raz w prawe, raz w lewe.

Niektórzy zabierają jednak zbyt dużą ilość bagażu