nota redakcyjna

redakcja: Rafał T. Czachorowski

skład i przygotowanie wersji elektronicznej: Marta Ławacz/RTC AW

projekt okładki: Marta Ławacz

Wydawca współczesnej poezji

Copyright by Dariusz Tomasz Lebioda, 2011

Copyright by RTC Agencja Wydawnicza, 2011

www.poecipolscy.pl

e-mail: wydawnictwo@poecipolscy.pl

ISBN: 978-83-932199-9-5 (EPUB)

Warszawa 2011

DARIUSZ TOMASZ LEBIODA – ur. 23 kwietnia 1958 roku w Bydgoszczy. Pracuje jako wykładowca w Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego. Visiting proffesor The State University of New York at Buffalo (2002). Członek Stowarzyszenia Kultury Europejskiej (SEC), Związku Literatów Polskich i Bydgoskiego Stowarzyszenia Artystycznego. Redaktor naczelny kwartalnika filologiczno–artystycznego “Temat”. Wydał ponad dwadzieścia pięć zbiorów wierszy, m. in.: Samobójcy spod wielkiego wozu, Warszawa 1980 [Nagroda pokolenia, które wstępuje, 1980]; Najnowszy testament, Bydgoszcz 1983 [Nagroda Imienia Andrzeja Bursy, Kraków 1984]; Na chwilę przed końcem świata, Warszawa 1988; Pole umierającej kraski, Kraków 1988 [Nagroda im. Klemensa Janickiego, Bydgoszcz 1988; Nagroda Artystyczna Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego, Warszawa 1989]; Płacz, moje pokolenie. Wiersze wybrane, Bydgoszcz 1990 [Nagroda Za Najlepszą Książkę Poetycką Roku, Poznań 1990]; Krew jednorożca. Wiersze symboliczne, Bydgoszcz 1997; Tren nowego czasu. Wiersze mistyczne 1979–1999, Bydgoszcz 1999; Cmentarz niebieskich aniołów. Wiersze generacyjne 1980–1999, Bydgoszcz 2000; Wiersze o miłości i śmierci, Poznań 2001; Black Silk / Czarny jedwab, Nowy Jork – Kraków 2002 [Symboliczna Nagroda im. Ryszarda Milczewskiego–Bruno w Dziedzinie Poezji, Poznań 2002]; Череп Картезія, Вибрані вірші 1980 – 2001, przeł. na ukraiński Н. І. Поклад, С. О. Шевченко, Kijów 2002 Descartova lebka, przeł. na czeski L. Martinek, Opava 2003; Czaszka Kartezjusza, Warszawa 2003 [Nagroda Światowego Dnia Poezji – UNESCO, Warszawa 2003]; Kartezijeva lubanja. Izabrane pjesme 1980 – 2000, na chorwacki przeł. J. Nemeth–Jajić, Split 2004; Descartes' Schädel, na niemiecki przełożył K. Grenzler, Kolonia 2005; La Bailarina de la Reina Hatshepsut. Poemas Selectos 1980-2005, na hiszpański przeł. R. Vasquez-Velasquez, Madrid-Guatemala 2008. Autor wielu książek eseistycznych, poświęconych poezji dziewiętnastego i dwudziestego wieku, w tym: Mickiewicz. Wyobraźnia i żywioł (1996), Słowacki Kosmogonia (2004); Mattes Gold, (Köln 2007), Krasiński Gigantomachia (2010). Wiersze i eseje publikował w “Twórczości”, “Odrze“, “International Poetry Review” (USA), „Contemporary International Poetry” (Chiny) oraz w dziesiątkach innych periodyków literackich w kilkunastu krajach. Trzykrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Uczestnik spotkań pisarzy amerykańskich i polskich (Nowy Jork 2000) oraz wymiany międzynarodowej autorów chińskich i europejskich (Pekin 2009). Odznaczony Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi RP.

DARIUSZ TOMASZ LEBIODA

NAJNOWSZY TESTAMENT

„One hand on my suicide,

And one hand on the rose...”

Leonard Cohen

„It’s all right, Ma, I’m. Only

bleeding...”

Bob Dylan

SAMOBÓJCY SPOD WIELKIEGO WOZU

pamięci wandy andrzeja leszka

wojtka i innych

***

samobójcy spod wielkiego wozu - bracia diabłów

i aniołów w biegu

by dogonić szczęście jeden po drugim przebiegali

metę niepewności

a i to że świat wydawał się cudownym ogrodem

a i to że życie miało smak grylażowego cukierka

samobójcy spod wielkiego wozu - przyszpileni

do ziemi błękitem nieba

rozmawiali na migi z wiatrem słuchali akordów

deszczu - nierealni jak

świst lecącego kamienia

a i to że podcięto im skrzydła i kazano frunąć

do nieba

a i to że pięły się w nich latorośle bólu

samobójcy spod wielkiego wozu - zamknięci

w piaskowych pałacach

marzeń głaskali delikatnie sierść świata choć życie

gryzło jak

wściekły pies

a i to że ich oczy jak dziury w ziemi

a i to że ich łzy czyste jak kryształy dali

samobójcy spod wielkiego wozu - zawieszeni

w przestrzeni jak ptaki

oddychali tlenem dnia truli się gazem świetlnym

nocy

a i to że na czyste kartki ich dni kapały kleksy

śmierci

a i to że bibuła dobroci nie mogła ich osuszyć

samobójcy spod wielkiego wozu - oparci o ramiona

czasu który wydawał

się być najlepszym przyjacielem - gdy ich zdradził

pili z półlitrowych

butelek swoje łzy

a i to że światło zabijało ich niebieskie cienie

a i to że w dziecinnej książeczce do nabożeństw

rany chrystusa

zaczynały ropieć

samobójcy spod wielkiego wozu - szukali ciepła

w objęciach kobiet

- zawsze gotowi kochać zaczynali nienawidzić

a i to że ich kobiety nosiły w sercach lodowaty

chłód

i pustkę kosmosu

a i to że ich kobiety kochały ich wrogów

samobójcy spod wielkiego wozu - winni swej

niewinności prawdziwi

jak nagły ból w sercu

rocznik 58

chłopaki z mojego rocznika tatuowali

sobie na ramionach stopnie wojskowe

nosili na szyi przedziurawione jednocentówki

na srebrnych łańcuszkach chłopaki z mojego

rocznika wiele trenowali często zmieniając

dyscyplinę rzucali oszczepem marzeń ponad

sto metrów pchali kulę woli szybowali

nad poprzeczką czasu a kto stracił lub

spalił musiał próbować raz jeszcze chłopaki

z mojego rocznika znali telewizję i gagarina

czytali że kiedyś była wojna oświęcim i

śmierć a kto nie wierzył truł się gazem

dla sprawdzenia albo z miłości chłopaki

z mojego rocznika nosili wrangle i

drukowane w idee koszulki lubili pić

piwo i zdawać na studia często wieczorem

zbierali się razem przed blokiem by

naradzić się jak pokonać następnych parę

dni