Tytuł oryginału:

Death Tomorrow

Copyright © Really Scary Books/Peter James 2009

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by Robert Ginalski

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Redaktor prowadzący: Jacek Ring

Korekta: Dorota Wojciechowska

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

ISBN 978-83-7670-562-0

www.fabrykakryminalu.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14,

02-587 Warszawa

Tel./faks 22 6310742

www.buchmann.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Pamięci Freda Newmana

Szacunek!

1

Susan nienawidziła motocykli. Stale powtarzała Natowi, że motocykl równa się śmierć, a jazda czymś takim to najbardziej niebezpieczna rzecz pod słońcem. Wbijała mu to do głowy na okrągło. Nat się z nią drażnił i odpowiadał, że jest w błędzie, o czym najlepiej świadczą statystyki. Ponieważ tak naprawdę największe zagrożenia czyhają we własnej kuchni. Właśnie tam ryzyko gwałtownej śmierci jest największe.

Stykał się z tym dzień w dzień jako lekarz w szpitalu, w którym wkrótce miał zrobić specjalizację. Motocyklistom też się zdarzają ciężkie wypadki, wiadomo, ale to betka w porównaniu z tym, do czego dochodzi w kuchniach.

Ludzie nieustannie wsadzają widelce do tosterów i giną wskutek porażenia prądem. Albo łamią sobie karki po upadku z kuchennego krzesła. Potrafią się zadławić bądź zatruć jedzeniem. Nat szczególnie lubił opowiadać Susan o kobiecie, która trafiła na ostry dyżur Królewskiego Szpitala Hrabstwa Sussex, gdzie pracował (a raczej się przepracowywał), bo schylając się, żeby otworzyć zmywarkę, nadziała się okiem na nóż do filetowania.

Motocykle nie są niebezpieczne, powtarzał jej z upodobaniem, nawet takie monstra jak jego czerwona honda fireblade (rozpędzająca się do setki w trzy sekundy) – problem leży w innych użytkownikach dróg. Po prostu bez przerwy trzeba na nich uważać, i tyle. A poza tym jego fireblade wydzielał bez porównania mniej dwutlenku węgla niż jej przechodzone audi TT.

Ona jednak za każdym razem puszczała to mimo uszu.

Tak samo nie zwracała uwagi na jego utyskiwania, że zawsze muszą spędzać święta Bożego Narodzenia – przypadające już za pięć tygodni – z „wyjętymi spod prawa”, jak z lubością określał jej rodziców.

Wyczytał gdzieś, że poślubiając kobietę, mężczyzna ma nadzieję, że na wieki wieków pozostanie taka sama, natomiast kobieta wychodzi za mężczyznę z gotowym planem w głowie, jak go zmienić.

Nie da się ukryć, że Susan Cooper udawało się to znakomicie, bo użyła najbardziej niszczycielskiej broni w kobiecym arsenale – była w szóstym miesiącu ciąży. Owszem, Nat chodził dumny jak paw, co prawda, to prawda. Ale jednocześnie z żalem uświadamiał sobie, że już wkrótce będzie musiał się zmierzyć z prawdziwym życiem. Że przyjdzie mu się rozstać z fireblade’em i zamienić go na coś praktycznego. Na jakieś kombi albo minivana. A jakby tego było mało, koniecznie z pieprzonym silnikiem hybrydowym, żeby broń Boże nie narobić Susan obciachu w towarzystwie ani nie urazić jej poglądów na temat ochrony środowiska!

Miła perspektywa, prawda?

Dotarł do domu wcześnie rano, a potem siedział przy stole w kuchni ich niedużego domku w Rodmell, dziesięć mil od Brighton, i ziewając, oglądał w telewizji śniadaniowej relację z samobójczego zamachu bombowego w Afganistanie. Na ekranie widział, że jest ósma jedenaście, jego zegarek wskazywał ósmą dziewięć. Ale czuł się tak, jakby był środek nocy. Nabrał łyżeczką płatków śniadaniowych, włożył je do ust, popił sokiem pomarańczowym i kawą, a następnie wbiegł na piętro. Pocałował Susan i poklepał na do widzenia Bąbelka w brzuchu.

– Jedź ostrożnie – wymamrotała.

A jak ci się zdaje, że co ja zamierzam? Jechać niebezpiecznie? – pomyślał, ale nie wyraził tego na głos.

– Kocham cię – powiedział tylko.

– Ja też cię kocham. Zadzwoń.

Nat pocałował ją jeszcze raz, zszedł na parter, uzbroił się w kask i skórzane rękawice, po czym wyszedł na mróz. Kiedy wyprowadzał ciężką czerwoną maszynę z garażu i głośno zatrzaskiwał drzwi, dopiero się rozwidniało. Od kilku dni nie padało, więc mimo przymrozku raczej nie groziła gołoledź na drodze.

Spojrzał w górę, na zasłonięte okna, i uruchomił silnik ukochanego motocykla… po raz ostatni w życiu.

2

Naciskając dzwonek do gabinetu lekarskiego umieszczony na tablicy na ganku, Lynn Beckett myślała, że doktor Ross Hunter jest jedną z niewielu stałych w jej życiu. W zasadzie, gdyby miała być całkiem szczera, trudno byłoby jej wymienić jeszcze jakąś inną stałą. Chyba tylko porażkę. Porażki bez dwóch zdań były stałym elementem życia Lynn. Towarzyszyły jej od zawsze. Właściwie to przyciągała je jak magnes. Mogłaby otworzyć z nimi kramik.

Krótko mówiąc, jej życie było trzydziestosiedmioletnim pasmem niepowodzeń, poczynając od drobiazgów, jak odcięcie czubka palca wskazującego podczas zatrzaskiwania drzwi samochodu, po rzeczy grubszego kalibru, w miarę jak z biegiem lat pojawiały się problemy większej wagi. Jako dziecko rozczarowała rodziców, jako żona zawiodła męża, a teraz pod żadnym względem nie sprawdzała się jako samotna matka nastoletniej córki.

Gabinet lekarski mieścił się w wielkiej edwardiańskiej willi przy spokojnej ulicy w Hove, która swego czasu miała wyłącznie willowy charakter. Jednak wiele wspaniałych domów w zabudowie szeregowej dawno już wyburzono, a na ich miejscu postawiono bloki mieszkalne. Teraz większość domów, które pozostały, takie jak ten, przeznaczono na biura albo prywatne praktyki lekarskie.

Lynn weszła do znajomego przedpokoju, w którym woń politury mebli mieszała się z lekkim zapachem środków odkażających, za biurkiem po drugiej stronie zobaczyła sekretarkę doktora Huntera, zajętą rozmową przez telefon, i wśliznęła się do poczekalni.

W ciągu mniej więcej piętnastu lat, odkąd przychodziła do tego wielkiego, acz mrocznego pokoju, nic się w nim nie zmieniło. Ta sama plama z wody na stiukowym suficie, z grubsza przywodząca na myśl kształt Australii, ten sam kauczukowiec w donicy przed kominkiem, znajomy zapach stęchlizny oraz te same niedobrane fotele i kanapy, które wyglądały jak zakupione w pradawnych czasach na wyprzedaży sklepu przed likwidacją. Nawet niektóre czasopisma na okrągłym dębowym stole pośrodku pomieszczenia sprawiały wrażenie, jakby ich nie zmieniano od lat.

Rzuciła okiem na słabowitego staruszka zagłębionego w fotelu z popsutymi sprężynami. Wbił laskę w dywan i ściskał ją tak mocno, jakby się obawiał, że bez niej całkiem zapadnie się w fotel i zniknie. Obok niego jakiś niecierpliwy mężczyzna po trzydziestce, w niebieskim płaszczu z zamszowym kołnierzem, manipulował przy smartfonie. Na stojaku Lynn zauważyła rozmaite broszury, w tym jedną z poradami, jak rzucić palenie, ale w obecnym stanie nerwów bardziej przydałaby się jej rada, jak można palić jeszcze więcej.

Na stole leżało bieżące wydanie „Timesa”, uznała jednak, że w tym nastroju nie da rady skupić się na lekturze. Nie zmrużyła oka, odkąd wczoraj po południu zadzwoniła sekretarka doktora Huntera i zaprosiła ją na wizytę z samego rana, bez córki. W dodatku cała się trzęsła, bo spadł jej poziom cukru. Zażyła wprawdzie lekarstwo, ale nie była w stanie nic przełknąć na śniadanie.

Przycupnąwszy na skraju twardego krzesła, pogrzebała w torbie i wrzuciła do ust dwie tabletki glukozy. Dlaczego doktor Hunter tak pilnie chciał się z nią widzieć? Czy chodzi o badanie krwi, które robiła w zeszłym tygodniu, czy – co bardziej prawdopodobne – o Caitlin? Gdy wcześniej żywiła takie obawy – na przykład po tym, jak wykryła guzek na piersi, albo kiedy przeraziła się, że nieodpowiedzialne zachowanie córki jest oznaką raka mózgu – po prostu dzwonił do niej osobiście i przekazywał dobre wieści: że biopsja, tomografia czy badanie krwi niczego nie wykazały, więc nie ma powodów do zmartwienia. Jakby o Caitlin choćby przez chwilę można się było nie martwić.

Założyła nogę na nogę, ale zaraz znów je wyprostowała. Ubrała się elegancko: w najlepszy, średniej długości płaszcz z niebieskiego kaszmiru, kupiony na styczniowej wyprzedaży. Pod nim miała granatowy sweterek z dzianiny, czarne spodnie i czarne zamszowe buty. Bo chociaż za nic by się do tego przed sobą nie przyznała, wybierając się z wizytą do lekarza, zawsze starała się dobrze wyglądać. Może nie wystrzałowo – już dawno zapomniała, jak to się robi, a zresztą brakowało jej aż takiej pewności siebie – ale przynajmniej chciała być dobrze ubrana. Jak większość pacjentek doktora Huntera, od dawna potajemnie się w nim durzyła. Oczywiście za nic na świecie nie ośmieliłaby się mu tego okazać.

Odkąd zerwała z Melem, jej poczucie własnej wartości legło w gruzach. W wieku trzydziestu siedmiu lat była atrakcyjną kobietą, a byłaby znacznie bardziej ponętna, gdyby przybrała na wadze tyle, ile straciła. Tak przynajmniej mówiło jej kilkoro przyjaciół i nieżyjąca już siostra. Zdawała sobie sprawę, że wygląda mizernie – wystarczyło tylko spojrzeć w lustro. Zmizerniała od nieustannego zamartwiania się o wszystko, zwłaszcza o Caitlin, która od ponad sześciu lat przyprawiała ją o zgryzoty.

Krótko po dziewiątych urodzinach Caitlin wykryto u niej chorobę wątroby. Od tej pory Lynn miała wrażenie, że obie utknęły w długim, ciemnym tunelu. Niekończące się wizyty u specjalistów. Badania. Krótkie okresy hospitalizacji tutaj na miejscu, w Sussex, i o wiele dłuższe – raz trwało to nawet ponad rok – na oddziale schorzeń wątroby Królewskiego Szpitala Południowego Londynu. Dziewczynka przechodziła operację wprowadzania stentów do dróg żółciowych. A potem ich wyjmowania. Nieustanne transfuzje krwi. Choroba do tego stopnia pozbawiała ją energii, że Caitlin regularnie zasypiała na lekcjach. Nie mogła już grać na swoim ukochanym saksofonie, bo i tak ledwo oddychała. A jednocześnie, odkąd została nastolatką, coraz częściej złościła się i buntowała. Domagała się odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego ja?”.

Lynn nie potrafiła jej na to odpowiedzieć.

Nie pamiętała już, ile razy czekała, cała w nerwach, na ostrym dyżurze w Królewskim Szpitalu Hrabstwa Sussex, podczas gdy lekarze zajmowali się jej córką. Kiedyś, w wieku zaledwie trzynastu lat, Caitlin podprowadziła butelkę wódki z barku i trzeba jej było zrobić płukanie żołądka. A znów innym razem, jako czternastolatka, tak się upaliła haszem, że aż spadła z dachu. Albo ta koszmarna noc, kiedy o drugiej weszła do sypialni Lynn, ze szklistym wzrokiem, spocona i zziębnięta tak, że szczękała zębami, po czym oświadczyła, że boli ją głowa, bo jakiś menel z Brighton namówił ją, żeby łyknęła ecstasy.

Za każdym razem doktor Hunter przyjeżdżał do szpitala i zostawał z Caitlin, dopóki się nie upewnił, że nic jej nie grozi. Nie musiał tego robić, po prostu taki już był.

A teraz otworzyły się drzwi i lekarz stanął w progu. Wysoki, postawny, w eleganckim prążkowanym garniturze, miał przystojną twarz okoloną kręconymi, przyprószonymi siwizną włosami i łagodne, troskliwe zielone oczy, częściowo ukryte za okularami połówkami.

– Lynn! – rzucił. Tego dnia jego silny, dziarski głos był dziwnie przytłumiony. – Wejdź, proszę.

Doktor Ross Hunter na powitanie pacjentów przybierał jedną z dwóch min. Przez te wszystkie lata, odkąd była jego pacjentką, Lynn znała jedynie jego normalny, autentycznie ciepły i szczery uśmiech. Dotychczas nie widziała, jak ze smutnym grymasem na twarzy zagryza wargę. Tę minę trzymał pod kluczem w kufrze i nie znosił jej wyciągać.

I z taką miną wyszedł do niej dzisiaj.

3

To było doskonałe miejsce na kontrolę radarową. Kierowcy śpieszący się do pracy w Brighton, regularnie pokonujący ten odcinek Lewes Road, wiedzieli, że mimo ograniczenia prędkości do czterdziestu mil na godzinę bez obaw mogą dodać gazu za światłami i nie zwalniać na dwupasmówce, dopóki nie znajdą się w zasięgu kamer drogówki niemal milę dalej.

Pomalowane w ostrzegawcze niebieskie, żółte i srebrne kwadraty bmw kombi, zaparkowane na bocznej dróżce i częściowo zasłonięte przed wzrokiem kierowców wiatą przystanku autobusowego, dla wielu z nich okazało się niemiłą poranną niespodzianką.

Posterunkowy Tony Omotoso stał za samochodem i opierając na dachu fotoradar pistoletowy, celował czerwoną kropką lasera w tablice rejestracyjne pojazdów, które podejrzewał o przekroczenie prędkości, bo to zapewniało najlepszy odczyt. Gdy ujrzał tablicę osobowej toyoty, nacisnął spust. Cyfrowy wyświetlacz pokazał czterdzieści cztery mile na godzinę. Kierowca zauważył kontrolę i zdążył wcisnąć hamulec. Ściśle trzymając się wytycznych, posterunkowy dodał dziesięć procent tolerancji plus jeszcze dwie mile. Toyota minęła go, wciąż świecąc światłami stopu. Następnie Omotoso skupił się na tablicy białej furgonetki transit – czterdzieści trzy mile na godzinę. Zaraz potem obok nich śmignął czarny motocykl model Harley Softail; pędził z prędkością grubo większą niż dozwolona, ale policjant nie zdążył go namierzyć.

Po lewej ręce Tony miał kolegę z drogówki, posterunkowego Iana Uppertona. Ten wysoki chudzielec w czapce i żółtej odblaskowej kurtce tylko czekał na sygnał, żeby wyskoczyć na drogę. Byli przemarznięci do szpiku kości.

Upperton spoglądał za oddalającym się harleyem. Lubił je, lubił wszelkie motocykle i miał ambicję służyć w patrolu motocyklowym. Harleye to jednak maszyny wycieczkowe. Jego prawdziwą pasją były ścigacze, takie jak różne modele bmw, suzuki hayabusas czy honda fireblade. Potwory, na których żeby porządnie wejść w zakręt, trzeba się nieźle pochylić, a nie tylko przekręcić kierownicę, jak w byle samochodzie.

Teraz nadjeżdżało czerwone ducati, lecz kierowca zauważył ich w porę, zwolnił i wlókł się w żółwim tempie. Natomiast zdezelowana zielona fiesta na zewnętrznym pasie najwyraźniej nic sobie z nich nie robiła.

– Fiesta! – zawołał Omotoso. – Pięćdziesiąt dwie!

Posterunkowy Upperton wyszedł na drogę i nakazał kierowcy zjechać na bok. Tymczasem – przez nieuwagę albo celowo – samochód popędził dalej.

– No to zasuwamy! – Wyrecytował numer rejestracyjny (Whiskey cztery-trzy-dwa Charlie Papa November) i wskoczył za kierownicę.

– Skurwiele!

– Cioty!

– Dlaczego nie ścigacie prawdziwych przestępców, co?

– No, tylko prześladujecie kierowców!

Tony Omotoso obejrzał się i zobaczył dwóch młodych chłopaków wlokących się szosą.

Dlatego, że w ciągu roku na drogach Anglii ginie trzy i pół tysiąca ludzi, a ofiar morderstw jest zaledwie pięćset – miał ochotę im odpowiedzieć. Dlatego, że przez takich bezmózgów jak ten w fieście, nie ma jednego cholernego dnia, żebyśmy z Ianem nie zbierali z asfaltu trupów i połamańców.

Nie miał jednak na to czasu – jego kolega zdążył już włączyć niebieskiego koguta na dachu i zawodzącą syrenę. Wrzucił więc laserową „suszarkę” na tylne siedzenie, usiadł z przodu, zatrzasnął drzwi i mocował się z pasem, podczas gdy Upperton wcisnął się w lukę w sznurze samochodów i wdusił gaz do dechy.

Poczuł gwałtowny przypływ adrenaliny, kiedy przyśpieszenie skurczyło mu trzewia i wcisnęło kręgosłup w oparcie fotela. O tak, to była najlepsza strona tej roboty.

Umieszczony w desce rozdzielczej wyświetlacz Automatycznego Systemu Identyfikacji Numerów Rejestracyjnych zapiszczał, pokazując dane fiesty. Whiskey cztery-trzy-dwa Charlie Papa November nie miał ważnego ubezpieczenia ani opłaconych podatków, a zarejestrowany był na kierowcę, który stracił prawo jazdy.

Upperton zjechał na zewnętrzny pas i szybko nadrabiał dzielący go od fiesty dystans.

Nagle zatrzeszczało radio:

– Hotel Tango cztery-dwa?

– Tak, tu Hotel Tango cztery-dwa – odpowiedział Omotoso.

– Mamy doniesienie o poważnym wypadku drogowym – oznajmił dyżurny. – Motocykl i samochód osobowy, skrzyżowanie Coldean Lane i Ditchling Road. Zajmiecie się tym?

Psiakrew! – pomyślał Omotoso. Nie chciał, żeby fiesta im się wymknęła.

– Tak, tak… Już jedziemy. Zawiadom patrole w Brighton. Ford fiesta Whiskey cztery-trzy-dwa Charlie Papa November, zielony, pędzi na południe Lewes Road i zbliża się do nieoznakowanego ronda. Kierowcy prawdopodobnie odebrano prawo jazdy.

Nie musiał mówić koledze, żeby zawrócił. Upperton już ostro hamował i z włączonym prawym kierunkowskazem wypatrywał luki w sznurze samochodów ciągnących z naprzeciwka.

4

Malcolm Beckett poczuł wyraźniejszy zapach morza, gdy jego niebieski sportowy wóz mgb GT, liczący sobie już trzydzieści lat, zatrzymał się na światłach przed zjazdem z autostrady. To było jak narkotyk, jakby w jego krwiobiegu krążyła sól oceanów i po najkrótszej nawet przerwie musiał znowu dać sobie w żyłę. Odkąd jako nastolatek wstąpił do Królewskiej Marynarki Wojennej, całą karierę zawodową spędził na morzu. Dziesięć lat w marynarce wojennej i dwadzieścia jeden w handlowej.

Uwielbiał Brighton, gdzie się urodził i wychował, bo leżało nad samym morzem, ale i tak najszczęśliwszy był na pokładzie statku. Dzisiaj kończył się jego trzytygodniowy urlop na lądzie i znowu miał na kolejne trzy tygodnie wyjść w morze, jako starszy mechanik na „Arco Dee”. Z żalem pomyślał, że jeszcze niedawno był najmłodszym starszym mechanikiem w całej marynarce handlowej, a teraz, w wieku czterdziestu siedmiu lat, szybko stawał się weteranem, starym wilkiem morskim.

Tak samo jak znał każdy nit ukochanego statku, znał też każdą mutrę i śrubę swojego samochodu, który osobiście rozkładał na części i składał tyle razy, że już dawno stracił rachubę. Teraz z lubością wsłuchiwał się w pomruk pracującego na wolnych obrotach silnika; doszedł do wniosku, że popychacz nieco dudni, więc przy następnym zejściu na ląd będzie musiał zdjąć głowicę cylindra i go wyregulować.

– Dobrze się czujesz? – zapytała Jane.

– Ja? Jasne. Świetnie.

Poranek był piękny, niebo czyste i błękitne, a przy bezwietrznej pogodzie morze płaskie jak stół. Po jesiennych sztormach, przez które jego ostatni rejs przebiegał dosyć ponuro, uspokoiło się, przynajmniej dzisiaj. Panował ziąb, ale zapowiadało się wspaniale.

– Będziesz za mną tęsknił?

Objął ją za ramię i przytulił.

– Jak wariat.

– Kłamca!

Pocałował ją.

– Tęsknię za tobą w każdej sekundzie, kiedy jestem z dala od ciebie.

– Guzik prawda!

Znów ją pocałował.

Gdy światła zmieniły się na zielone, wcisnęła sprzęgło, wrzuciła pierwszy bieg i przyśpieszając, pojechała opadającą do brzegu drogą.

– Trudno jest konkurować ze statkiem – powiedziała.

Uśmiechnął się szeroko.

– To bzykanko z rana było rewelacyjne.

– Oby ci wystarczyło do powrotu.

– Wystarczy.

Skręcili w lewo, objeżdżając koniec Laguny Hove – na dwóch sztucznych jeziorach ludzie mogli wiosłować, uczyć się windsurfingu oraz puszczać modele żaglowców. Przed nimi, wzdłuż wschodniego krańca portu, biegła prywatna ulica zabudowana białymi domami w stylu mauretańskim, wychodzącymi na plażę; rezydencje te należały do bogatych celebrytów, takich jak Heather Mills i Fatboy Slim.

Woń soli w powietrzu była teraz silniejsza, przyprawiona wyziewami siarkowymi z portu, a także zapachem oleju, lin, smoły, farby i węgla.

Port Shoreham, usytuowany na zachodnim skraju zespołu miejskiego Brighton i Hove, składał się z basenu długości mili; na obu jego brzegach mieściły się składy drewna, węgla i kruszywa, magazyny, a także przystanie jachtów oraz rozrzucone tu i tam domy i mieszkania prywatnych właścicieli. Niegdyś był to ruchliwy port handlowy, lecz jego charakter zmienił się z nastaniem coraz większych kontenerowców, zbyt dużych, żeby do niego zawijać.

Wciąż przybijały tu mniejsze tankowce i jednostki handlowe oraz kutry rybackie, ale przeważały komercyjne pogłębiarki, wydobywające z dna morza żwir i piasek, które następnie sprzedawano jako kruszywo przedsiębiorstwom budowlanym.

– Co masz w planach na najbliższe trzy tygodnie? – zapytał.

Problemem wszystkich marynarzy było zaufanie do zostających na brzegu żon. Już na samym początku służby w marynarce wojennej Malcolm dowiedział się, że ledwo zdążą wypłynąć w rejs, niektóre żony wystawiają w oknach od frontu paczki proszku do prania OMO, co ma oznaczać: „Old Man Overseas”, czyli: „Ślubny wybył na morze”.

– Jasełka Jemmy, które cię ominą – odparła Jane. – A już za dwa tygodnie zaczynają się ferie Amy i z nieszczęśliwą miną będzie mi się plątała po domu.

Jedenastoletnia Amy była córką Jane z pierwszego małżeństwa. Mal miał z nią bardzo dobre relacje, chociaż od zawsze istniała między nimi niewidzialna bariera. O wiele większa zażyłość łączyła go z ich wspólnym dzieckiem, sześcioletnią Jemmą – osóbką jakże serdeczną, promienną i pozytywnie nastawioną do świata. Stanowiła ona skrajne przeciwieństwo jego córki z pierwszego małżeństwa – zamkniętej w sobie, dziwnej i chorowitej dziewczyny, którą wprawdzie bardzo lubił, ale z którą pomimo wszelkich wysiłków tak naprawdę nie czuł się jakoś szczególnie związany. Żałował, że nie zobaczy Jemmy w roli Maryi Dziewicy, ale już dawno pogodził się z tym, że kariera, jaką obrał, wymaga poświęceń na gruncie rodzinnym. To głównie z tego powodu rozpadło się jego pierwsze małżeństwo i sytuacja ta stale dawała mu do myślenia.

Spojrzał na Jane, która właśnie skręcała za domami w prawo w długą, prostą szosę, biegnącą wzdłuż południowej strony basenu portowego; specjalnie jechała bardzo powoli, jakby chciała przedłużyć ich ostatnie wspólne chwile. Zadziorna, ale jakże śliczna, z zawadiacko perkatym noskiem, miała na sobie skórzaną kurtkę narzuconą na biały T-shirt i podarte dżinsy. Jak bardzo różniły się te dwie kobiety! Jane, terapeutka specjalizująca się w leczeniu fobii, oznajmiła mu, że lubi swoją niezależność i uwielbia te trzy tygodnie wolności, bo dzięki nim tym bardziej docenia jego obecność w domu po powrocie.

Natomiast Lynn, pracująca w firmie windykacyjnej, stale czegoś od niego potrzebowała. Za bardzo domagała się atencji. Co innego, jeśli kobieta nas chce, pożąda, pragnie, a co innego, jeśli ciągle czegoś od nas potrzebuje. To właśnie przez to, że nieustannie chciała, by jej pomagał, ostatecznie się rozstali. Miał nadzieję – prawdę mówiąc, oboje na to liczyli – że wspólne dziecko coś zmieni. Ale nic się nie zmieniło.

Było jeszcze gorzej.

Samochód zwalniał, a Jane pokazywała coś palcem. Zatrzymali się, odczekali, aż z hurgotem przetoczy się wyładowana drewnem ciężarówka, skręcili w prawo, w otwartą bramę firmy Kruszywa Solent, i zostawili samochód przed przenośnym barakiem ochrony.

Mal – przebrany już w biały kombinezon i marynarskie buty na gumowej podeszwie – wysiadł i podniósł pokrywę bagażnika. Wyjąwszy wielką miękką torbę, nasadził na głowę żółty kask. Pochylił się i przez otwarte okno pocałował Jane na pożegnanie. Długo, przeciągle. Nawet po siedmiu latach razem ich namiętność ani trochę nie wygasła – to jedna z korzyści regularnego rozstawania się na trzy tygodnie.

– Kocham cię – powiedział.

– Ja ciebie też – odparła i jeszcze raz go pocałowała.

Wysoki, szczupły i silny, był przystojnym mężczyzną o szczerym, uczciwym spojrzeniu i krótko obciętych, rzednących jasnych włosach. Należał do ludzi natychmiast wzbudzających sympatię i szacunek wśród kolegów z pracy, bo niczego nie ukrywał. Po nim wszystko widać było jak na dłoni.

Patrząc, jak Jane cofa samochód, słuchał terkotania tłumika. Zaniepokoił się brzmieniem silnika pracującego na biegu wstecznym. Trzeba wymienić deflektor w jednej z dwóch rur wydechowych. Po powrocie musi wstawić samochód na kanał. A także rzucić okiem na amortyzatory, sportowe mgb nie sprawowało się na wertepach tak jak powinno. Niewykluczone, że przednie wymagają wymiany.

Kiedy jednak wszedł do baraku, podpisał się na liście i wymienił uprzejmości z wartownikiem, zaprzątały go już inne sprawy. Prawy silnik „Arco Dee” miał już za sobą prawie dwadzieścia tysięcy godzin pracy, czyli zgodnie z przepisami firmy powinien przejść remont generalny. Mal musiał dokonać stosownych obliczeń, żeby wybrać najlepszy moment na tę operację. Podczas zbliżającej się przerwy świątecznej suche doki będą nieczynne. Tyle że właścicieli „Arco Dee” nie obchodziły świąteczne urlopy. Mal uznał, że gdyby to on wybulił za statek dziewiętnaście milionów funtów, pewnie też myślałby tak samo. I dlatego tamci chcieli, żeby jednostka pracowała dzień w dzień przez okrągłą dobę, jeśli to tylko możliwe.

Maszerując raźnie nabrzeżem w kierunku czarnego kadłuba i pomarańczowych nadbudówek, na szczęście nie zdawał sobie sprawy z tego, jaki ładunek będzie im towarzyszył w drodze powrotnej z rejsu, w który wypływali za dwie godziny, i w jaki koszmar zamieni to jego życie.

5

Gabinet doktora Huntera mieścił się w długim, wysokim pokoju; naprzeciwko wejścia podnoszone okna wychodziły na otoczony murem ogródek oraz metalowe schody przeciwpożarowe sąsiedniego budynku, lekko zasłonięte bezlistnymi w zimie drzewami i krzewami. Lynn często myślała o tym, że w czasach świetności, kiedy cała ta posiadłość stanowiła jeden dom, miejsce obecnego gabinetu zajmowała pewnie jadalnia.

Lubiła budynki, zwłaszcza ich wnętrza. Największą przyjemność czerpała z oglądania wiejskich posiadłości i rezydencji otwartych dla zwiedzających… swego czasu również Caitlin sprawiało to frajdę. Od dawna planowała, że kiedy już będzie miała z głowy opiekę nad córką, a konieczność zarabiania pieniędzy przestanie być tak paląca, pójdzie na kurs dekoratorów wnętrz. Potem mogłaby zaproponować Rossowi Hunterowi gruntowną przeróbkę gabinetu. Należałoby go odpicować, tak samo jak poczekalnię. Tapety i ściany nie zestarzały się w takim samym stopniu jak lekarz. Z drugiej strony musiała przyznać w duchu, że jest coś kojącego w tym, iż przez te wszystkie lata, odkąd tu przychodzi, prawie nic się nie zmieniło. W tak znajomym otoczeniu zawsze – w każdym razie do dzisiaj – czuła się swobodnie.

Chociaż z każdą jej wizytą gabinet wydawał się coraz bardziej zagracony. Przybywało szarych szafek z czterema szufladami na akta, ustawionych pod jedną ze ścian, podobnie jak stojących na wierzchu kartotek z fiszkami, na których lekarz zapisywał informacje dotyczące pacjentów, obok jakże rażącego w tym wnętrzu plastikowego automatu z wodą do picia. Na ścianie wisiała oprawiona w cienką ramkę tablica do badania wzroku; stało tam też białe marmurowe popiersie jakiegoś starożytnego mędrca, którego nie rozpoznawała – przypuszczała, że to Hipokrates – a nad rzędem staromodnych, uginających się od książek półek wisiało kilka rodzinnych zdjęć.

Jedną stronę pomieszczenia, za wolno stojącym parawanem, zajmowało łóżko lekarskie, monitory jakichś urządzeń elektrycznych, rozmaita aparatura medyczna i lampy. Podłogę pokrywał tu prostokąt wpasowanego w dywan linoleum, przez co ta część przypominała salę operacyjną w miniaturze.

Ross Hunter wskazał Lynn jeden z dwóch czarnych skórzanych foteli przed biurkiem, więc usiadła, odłożyła torebkę na podłogę obok siebie, ale została w płaszczu. Jego twarz wciąż zdradzała napięcie, dotąd nigdy nie widziała go tak poważnego, więc denerwowała się jak cholera. Nagle zadzwonił telefon. Lekarz przeprosił ją ruchem ręki, odebrał i dał jej znak wzrokiem, że to nie potrwa długo. Mówiąc do słuchawki, zerkał na ekran laptopa.

Lynn rozglądała się po gabinecie, słuchając, jak lekarz rozmawia z członkiem rodziny ciężko chorego pacjenta, którego wkrótce czekały przenosiny do miejscowego hospicjum Martlets. Poczuła się jeszcze bardziej nieswojo. Wlepiła wzrok w płaszcz na wieszaku – zakładała, że należy do niego – i w rozmaite urządzenia elektryczne, zachodząc w głowę, jak mogła wcześniej ich nie zauważyć, i zastanawiając się, do czego służą.

Lekarz skończył rozmowę, zapisał coś na kartce, jeszcze raz rzucił okiem na ekran i odezwał się do Lynn łagodnym, zatroskanym tonem.

– Dziękuję, że przyszłaś. Uznałem, że lepiej będzie porozmawiać z tobą w cztery oczy, zanim spotkam się z Caitlin. – Był wyraźnie zdenerwowany.

– Rozumiem. – Ale nie powiedziała tego na głos, tylko bezgłośnie poruszyła ustami. Miała wrażenie, że ktoś wysuszył jej wargi i gardło bibułą.

Lekarz wziął górną teczkę ze stosu po prawej, położył na biurku, otworzył, a następnie poprawił okulary połówki i czytał przez dłuższą chwilę, jakby chciał zyskać na czasie.

– Doktor Granger przysłał mi wyniki ostatnich badań. Niestety, Lynn, nie mam dobrych wiadomości. Testy wskazują na poważne zaburzenia pracy wątroby.

Doktor Neil Granger był miejscowym konsultantem w zakresie gastroenterologii, który prowadził Caitlin od sześciu lat.

– Przede wszystkim poziom enzymów jest znacznie podwyższony – ciągnął lekarz. – Zwłaszcza enzymów gamma GT. Córka ma bardzo niską zawartość płytek krwi… spada w zastraszającym tempie. Czy często nabija sobie siniaki?

Lynn kiwnęła głową.

– Tak, a poza tym, jeżeli się skaleczy, trudno zatamować krwotok. – Wiedziała, że to wątroba syntetyzuje czynniki krzepnięcia krwi, więc jeśli jest zdrowa, natychmiast się uwalniają, tworzą skrzep i tamują krwawienie. – Jak bardzo podwyższony jest poziom enzymów? – Sprawdzając w Internecie wszystko, czego dowiadywała się o Caitlin od lekarzy, Lynn zgromadziła całkiem sporo informacji na ten temat. Wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, kiedy powinna się martwić, ale za mało, żeby się orientować, jak można temu zaradzić.

– Hm, w normalnej zdrowej wątrobie poziom enzymów oscyluje wokół czterdziestu pięciu. Badania laboratoryjne sprzed miesiąca wykazały tysiąc pięćdziesiąt. Ale w ostatnim teście poziom wynosi już trzy tysiące. Doktor Granger jest bardzo zaniepokojony.

– Co to oznacza, Ross? – W jej zduszonym głosie pojawiła się piskliwa nuta. – Ten wzrost?

Zmierzył ją pełnym współczucia wzrokiem.

– Doktor Granger twierdzi, że nasila się żółtaczka. Podobnie jak encefalopatia wątrobowa. Innymi słowy, ciało Caitlin wciąż zatruwają toksyny. Coraz częściej nie potrafi zebrać myśli, prawda?

Lynn przytaknęła ruchem głowy.

– Senność?

– Tak, czasami.

– Swędzenie?

– Doprowadza ją do szału.

– Prawda wygląda tak, że Caitlin nie reaguje już na lekarstwa. Ma nieuleczalną marskość wątroby.

Przytłoczona ciężarem tej wiadomości Lynn odwróciła się na chwilę i tępo wyglądała przez okno. Na schody przeciwpożarowe. Na szkielet bezlistnego w zimie drzewa. Wyglądało jak obumarłe. Czuła się całkiem wypalona.

– A jak ona miewa się dzisiaj? – zapytał lekarz.

– Nieźle, jest trochę przygaszona. Stale narzeka na to swędzenie. W nocy prawie wcale nie spała, tylko drapała się po rękach i nogach. Mówi, że oddaje bardzo ciemny mocz. A najbardziej nie cierpi tego, że ma wzdęty brzuch.

– Mogę zapisać jej leki na odwodnienie, które pomogą się pozbyć nadmiaru płynu. – Zanotował coś na karcie Caitlin, a Lynn poczuła się oburzona. Taka sytuacja zasługiwała chyba, do ciężkiej cholery, na coś więcej niż tylko wpis w karcie zdrowia? A w ogóle dlaczego w dzisiejszych czasach nie trzymają tego w komputerach?

– Ross. kiedy mówiłeś, że liczba jej płytek krwi „spada w zastraszającym tempie”… jak.. co… chodzi mi o to… jak można to zatrzymać? No wiesz, odwrócić proces? Co musiałoby się wydarzyć?

Zerwał się zza biurka, podszedł do sięgającego sufitu regału i wrócił z brązowym przedmiotem w kształcie klina, który położył na biurku, gdy już oczyścił je częściowo z papierów.

– Tak wygląda wątroba dorosłego człowieka. U Caitlin jest tylko trochę mniejsza.

Lynn spojrzała na nią tak, jak to robiła już tysiące razy. Lekarz zaczął rysować w notatniku coś, co przypominało brokuły. Cierpliwie słuchała, kiedy wyjaśniał jej, w jaki sposób działają drogi żółciowe, gdy jednak skończył, nie była ani trochę mądrzejsza. A poza tym w tej chwili interesowała ją odpowiedź tylko na jedno pytanie.

– Z pewnością istnieje jakiś sposób na odwrócenie tego procesu? -zapytała. Ale bez przekonania. Zupełnie jakby wiedziała, jakby oboje zdawali sobie sprawę, że po sześciu latach życia nieustanną nadzieją w końcu nadeszło to, co nieuchronne.

– Niestety, proces zachodzący w jej wątrobie jest nieodwracalny. Zdaniem doktora Grangera zostało bardzo mało czasu.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Że twoja córka nie reaguje na kurację, a nie istnieją żadne inne lekarstwa, które moglibyśmy jej zaaplikować.

– Na pewno coś da się zrobić. Dializa?

– Owszem, jest skuteczna w przypadku niedomagania nerek, ale nie działa na schorzenia wątroby. Nie ma żadnego odpowiednika.

Zamilkł na dłuższą chwilę.

– Dlaczego nie, Ross? – naciskała go.

– Dlatego, że czynności wątroby są zbyt złożone. Narysuję ci przekrój, zobaczysz, jak.

– Nie chcę oglądać kolejnych pieprzonych wykresów! – wrzasnęła na niego. A potem zaniosła się płaczem. – Chcę tylko, żebyś zrobił coś, dzięki czemu mój najdroższy aniołek poczuje się lepiej. Na pewno jest jakaś metoda. – Pociągnęła nosem. – I co teraz będzie, Ross?

Zagryzł wargę.

– Musimy zrobić jej przeszczep.

– Przeszczep? Do diabła, przecież ona ma dopiero piętnaście lat! PIĘTNAŚCIE!

Skinął głową, bez słowa.

– Nie krzyczę na ciebie. Przepraszam. Ja. – Pogrzebała w torebce, wyjęła chusteczkę i osuszyła oczy. – Ale mój biedny aniołek już tyle się w życiu wycierpiał. Przeszczep? – powtórzyła. – Czy to naprawdę jedyne wyjście?

– Tak. Niestety, innego nie ma.

– Albo?

– Brutalnie mówiąc, ona umrze.

– Ile czasu nam zostało?

Bezradnie rozłożył ręce.

– Tego nie potrafię określić.

– Tygodnie? Miesiące?

– W najlepszym razie kilka miesięcy. Ale o wiele mniej, jeżeli jej wątroba nadal będzie się degenerować w takim tempie.

Zapadła długa cisza. Lynn wbiła wzrok w kolana. W końcu, z niezwykłym spokojem, zapytała:

– Ross, czy przeszczep wiąże się z ryzykiem?

– Skłamałbym, mówiąc, że nie. Ale największy problem stanowi znalezienie wątroby. Brakuje dawców, więc narządów do przeszczepu wciąż jest za mało.

– A poza tym ona ma rzadką grupę krwi, prawda? – dodała Lynn.

Lekarz sprawdził coś w papierach.

– AB minus. Tak, jest bardzo rzadka… ma ją mniej więcej dwa procent populacji.

– Czy grupa krwi ma aż takie znaczenie?

– Owszem, ma, ale nie znam szczegółowych kryteriów. Zdaje się, że można przeprowadzić próbę krzyżową.

– A ja? Czy ja mogłabym jej oddać swoją wątrobę?

– Tak, można dokonać przeszczepu narządu od rodzica… pobiera się jeden z płatów. Ale musiałabyś mieć zgodną grupę krwi… a poza tym, moim zdaniem, jesteś za drobna.

Przerzucił kilka kart pacjentów i na chwilę pogrążył się w lekturze.

– Masz grupę A plus – powiedział. – Sam nie wiem. – Uśmiechnął się do niej blado i chłodno: w założeniu ze współczuciem, a w gruncie rzeczy bezradnie. – Na ten temat bardziej kompetentnie wypowie się doktor Granger. Powie też, czy twoja cukrzyca nie stanowi przeszkody.

Przeraziła się, że ten człowiek, któremu ufała tak bezgranicznie, nagle był wyraźnie zagubiony i nieswój.

– No pięknie! – bąknęła z goryczą. Cukrzyca była kolejną niemiłą pamiątką po rozpadzie małżeństwa. Nabyta w późnym wieku, typu B i zdaniem doktora Huntera wywołana przez stres. Teraz Lynn nie mogła już się obżerać dla poprawy nastroju. – Caitlin musi czekać, aż umrze ktoś o tej samej grupie krwi? Czy dobrze cię zrozumiałam?

– Tak, prawdopodobnie tak będzie. Chyba że znajdzie się ktoś z rodziny albo przyjaciel, który zechce jej oddać część swojej wątroby.

Lynn uchwyciła się cienia nadziei.

– Istnieje taka możliwość?

– Istotną rolę odgrywa rozmiar. musiałby to być ktoś naprawdę duży.

Jedynym dużym człowiekiem, który od razu przyszedł jej na myśl i z którym mogła się skontaktować, był Mal. Ale on miał tę samą grupę krwi co Lynn… odkryli to przed kilku laty, kiedy próbując się wcielić w odpowiedzialnych obywateli, przez jakiś czas regularnie oddawali krew.

Szybko policzyła w pamięci. W Wielkiej Brytanii mieszkało sześćdziesiąt pięć milionów ludzi, w tym z grubsza czterdzieści pięć milionów w takim wieku, że ich narządy nadawały się do przeszczepu. A więc dwa procent to około dziewięciuset tysięcy. Czyli mnóstwo. Z pewnością codziennie giną ludzie z grupą krwi AB minus.

– Ustawimy się w kolejce, prawda? Jak sępy? Czekając, aż ktoś umrze? A jeżeli Caitlin wkurzy się na taki pomysł? – powiedziała. – Wiesz przecież, jaka ona jest. Sprzeciwia się zabijaniu czegokolwiek. Ma mi za złe, jeżeli pacnę muchę!

– Uważam, że powinnaś ją do mnie przyprowadzić… jeśli chcesz, mogę z nią porozmawiać jeszcze dzisiaj. W wielu rodzinach wychodzą z założenia, że oddanie do przeszczepu narządów bliskich, którzy umarli, nadaje sens i wartość ich śmierci. Chcesz, żebym spróbował wyjaśnić to twojej córce?

Lynn chwyciła siedzenie krzesła, próbując rozproszyć duszący ją strach.

– Nie mogę uwierzyć, że coś takiego przyszło mi do głowy, Ross. Nie jestem brutalna… nawet zanim Caitlin zaczęła się wtrącać, nigdy nie lubiłam zabijać much w kuchni. A teraz siedzę tutaj i myślę tylko o tym, że komuś całkiem obcemu życzę śmierci.

6

Wypadek zatamował poranny ruch na Coldean Lane, pojazdy wycofano już niemal do podnóża wzniesienia. Po lewej rozciągało się powojenne osiedle domków komunalnych Coldean, po prawej zaś, za kamiennym murem, rosły drzewa wyznaczające południową granicę parku Stanmer – jednej z największych otwartych przestrzeni w mieście.

Posterunkowy Ian Upperton ostrożnie wyjechał należącym do drogówki bmw zza autobusu pełnego zrzędzących pasażerów, który stał na końcu kolejki, zlustrował wzrokiem drogę przed sobą, po czym włączył koguta, zjechał na przeciwny pas ruchu i zakłócając panującą dookoła ciszę, ruszył pod prąd.

Posterunkowy Tony Omotoso siedział obok niego w milczeniu, obserwując pojazdy z przodu, na wypadek gdyby jakiś zniecierpliwiony kierowca spróbował wykonać głupi manewr, na przykład wycofać się albo zawrócić. Połowa ludzi za kółkiem na drodze albo była ślepa, albo miała muzykę nastawioną tak głośno, że zagłuszała syreny; w lusterko wsteczne spoglądali tylko po to, żeby poprawić fryzurę. Tony siedział spięty, zdjęty strachem, jak zawsze gdy jechali na miejsce zdarzenia drogowego, jak w nieustannie zmieniającym się policyjnym leksykonie teraz oficjalnie określano wypadki. Nigdy nie było wiadomo, co nowego się tam znajdzie.

Jeżeli wypadek był poważny, dla wielu ludzi samochód stawał się nie przyjacielem, lecz śmiertelnym wrogiem, który przebijał ich ciała, siekał, miażdżył, a w najbardziej koszmarnych przypadkach – smażył. Jechali sobie spokojnie, słuchając muzyki albo prowadząc wesołe rozmowy, aż tu nagle – ułamek sekundy później – zwijali się z bólu w plątaninie metalu o ostrych jak brzytwa krawędziach, zdumieni i bezradni. Tony nienawidził idiotów na drogach – nieostrożnych albo kiepskich kierowców oraz cip, które nie zapinały pasów bezpieczeństwa.

Dojeżdżali do szczytu wzniesienia i paskudnego skrzyżowania na ostrym wirażu, gdzie Coldean Lane przecinała ze wschodu na zachód Ditchling Road. Z przodu sznura pojazdów Tony zobaczył niebieskiego range rovera z włączonymi światłami awaryjnymi. Nieco dalej stał w poprzek szosy stary kabriolet BMW serii 3, z otwartymi drzwiami kierowcy, ale w środku nie było nikogo. Za drzwiami widniało wielkie wgłębienie w kształcie litery „V”, tylne koło było wygięte pod dziwnym kątem. Szyba z tyłu rozbiła się w drobny mak. Na szosie obok bmw zebrała się grupka ludzi. Niektórzy odwrócili się i rozstąpili, widząc nadjeżdżający wóz policyjny.

Przez powstałą lukę Omotoso zobaczył, że na końcu szczytu wzniesienia stoi niewielka biała furgonetka Ford. Koło niej, na asfalcie, leżał bez ruchu motocyklista z rozrzuconymi rękami i nogami; na szosie tworzyła się kałuża ciemnoczerwonej krwi wypływającej spod czarnego kasku. Obok ofiary kraksy kucało dwóch mężczyzn i kobieta. Jeden z nich mówił coś do leżącego. Nieco dalej leżał czerwony motocykl.

– Kolejny fireblade – rzucił Omotoso ponuro, niemal mruknął pod nosem, zatrzymując samochód.

Honda fireblade przeżywała swój renesans, należała do maszyn de choix wśród gości po czterdziestce, którzy jeździli na motocyklach jako nastolatki, a kiedy już się dorobili, chcieli do tego wrócić. Rzecz jasna wybierali najszybsze modele, mimo że nie zdawali sobie sprawy, do jakiego stopnia szybsze – i trudniejsze w prowadzeniu – stały się nowoczesne motocykle powstałe przez wszystkie lata, kiedy nie mieli z nimi kontaktu. Ponura statystyka – potwierdzana tym, co Omotoso, Upperton i dziesiątki innych funkcjonariuszy drogówki oglądali dzień w dzień na własne oczy – dowodziła, że grupą największego ryzyka wcale nie są narwane nastolatki, lecz biznesmeni w średnim wieku.

Omotoso zgłosił przez radio, że dotarli na miejsce, i dowiedział się, że karetka oraz straż pożarna są już w drodze.

– Przydałby się tu inspektor z drogówki. Hotel Tango trzy-dziewięć-dziewięć – powiedział facetowi w centrali, podając hasło wzywające dyżurnego inspektora drogówki. Kiepsko to wyglądało. Nawet z tej odległości widział, że krew nie miała jasnoczerwonej barwy, jak przy powierzchownych skaleczeniach głowy, lecz złowróżbny kolor świadczący o krwotoku wewnętrznym.

Obaj policjanci wysiedli z samochodu, w miarę możności jak najszybciej i najdokładniej oceniając sytuację. W trakcie służby Tony Omotoso nauczył się, żeby nie wyciągać pochopnych wniosków co do przyczyny wypadków. Ale ślady hamowania oraz pozycja obu pojazdów wskazywały, że najprawdopodobniej samochód zajechał drogę motocykliście, który musiał nieźle zasuwać, skoro aż tak uszkodził bmw i obrócił je bokiem.

Na liście priorytetów Omotoso pierwsze miejsce zajmowało teraz zagrożenie ze strony innych użytkowników dróg. Wyglądało jednak na to, że ruch w obu kierunkach został zatrzymany. Z oddali dobiegało zawodzenie syren nadjeżdżających pojazdów.

– Zajechała mu drogę, głupia baba! Wjechała mu prosto pod koła! – krzyknął do policjantów jakiś mężczyzna. – Facet nie miał najmniejszej szansy!

Nie zwracając na niego uwagi, podbiegli do motocyklisty. Omotoso przecisnął się między otaczającymi go ludźmi i przyklęknął.

– Jest nieprzytomny – poinformowała kobieta.

Ciemna, przydymiona osłona na oczy ofiary była opuszczona. Omotoso wiedział, że jeśli to możliwe, rannego nie należy przesuwać. Jak najdelikatniej podniósł osłonę kasku, dotknął twarzy mężczyzny, rozsunął mu usta i sięgnął w głąb, próbując namacać język.

– Słyszy mnie pan? Proszę pana, czy pan mnie słyszy?

Za jego plecami Ian Upperton zapytał:

– Kto prowadził bmw?

Podeszła do niego blada jak ściana, tleniona blondynka po czterdziestce, z telefonem komórkowym w ręku. W obszytej futrem dżinsowej kurtce, takich samych spodniach i zamszowych botkach wyglądała wyzywająco.

Przybita, odezwała się ochrypłym głosem nałogowej palaczki:

– Ja. Do jasnej, ciężkiej cholery! Nie widziałam go. Wyskoczył jak spod ziemi. Nie zauważyłam go. Droga była pusta. – Dygotała, była w szoku.

Doświadczony funkcjonariusz zbliżył twarz do jej twarzy, o wiele bardziej niż to było konieczne, żeby ją usłyszeć. Chciał ją obwąchać, a konkretnie poczuć jej oddech. Miał dobry węch i często potrafił wyczuć alkohol z poprzedniego dnia u tych, którzy poszli w tango. Teraz także wychwycił leciutki ślad, ale nie był stuprocentowo pewien, bo zapach maskowała miętowa guma do żucia i odór papierosów.

– Zechce pani poczekać na mnie w moim samochodzie? Na przednim fotelu – powiedział Upperton. – Przyjdę za kilka minut.

– Wyjechała mu prosto pod koła – powtórzył swoje mężczyzna w kurtce; w jego głosie brzmiało niedowierzanie. – Jechałem tuż za nim.

– Proszę mi podać nazwisko i adres – rzekł posterunkowy.

– Oczywiście. Zajechała mu drogę. Co prawda, facet nieźle grzał – przyznał mężczyzna. – Ja jechałem swoim range roverem. – Wskazał go kciukiem. – Śmignął obok mnie, aż się kurzyło.

Upperton zobaczył nadjeżdżającą karetkę.

– Zaraz wracam – rzucił do mężczyzny i szybko ruszył na spotkanie ratowników medycznych.

W dużej mierze od ich wstępnej oceny zależało, w jaki sposób dalej poprowadzą tę sprawę. Jeżeli uznają to za wypadek ze skutkiem śmiertelnym, trzeba będzie zamknąć drogę, dopóki technicy badający miejsca zdarzeń drogowych nie zakończą oględzin. A tymczasem połączył się przez radio z centralą i wezwał jeszcze dwie ekipy.

7

W tym roku przyjęcia świąteczne zaczęły się wcześnie. W środę już za kwadrans dziewiąta rano nadinspektor Roy Grace siedział w swoim gabinecie, lecząc kaca. Kiedyś w ogóle nie wiedział, co to kac, a w każdym razie rzadko mu się to zdarzało, ostatnio jednak kociokwik męczył go regularnie. W sierpniu stuknie mu czterdziestka, więc może to oznaka starości? Albo.

Albo co?

Zdawał sobie sprawę, że nareszcie powinien mieć poczucie trwałej stabilizacji. Po raz pierwszy od dziewięciu lat, kiedy zniknęła jego żona, Sandy, był w stałym związku z kobietą, którą uwielbiał z całego serca. Niedawno awansował na szefa sekcji poważnych przestępstw, a główna przeszkoda stojąca na drodze jego kariery – drugi zastępca szefa policji, Alison Vosper – przenosiła się na drugi koniec kraju, żeby objąć stanowisko pierwszego zastępcy komendanta głównego.

Zachodził więc w głowę, dlaczego w tej sytuacji tak często od samego rana czuje się do dupy. Dlaczego nagle zaczął nadużywać alkoholu?

Czy to dlatego, że Cleo, której niedługo stuknie trzydziestka, delikatnie – a czasem wręcz bez ogródek – naciskała, żeby się pobrali? I tak już na dobre, a w każdym razie prawie na stałe, wprowadził się do niej i do Humphreya – kundla, którego wzięła z ulicy. Zrobił to, bo z jednej strony naprawdę chciał z nią być, a z drugiej jego przyjaciel i kolega z pracy, sierżant dochodzeniówki Glenn Branson, którego małżeństwo się rozpadało, coraz częściej pomieszkiwał u niego. I chociaż szczerze kochał tego faceta, to mieszkanie z nim pod jednym dachem wymagało za dużo poświęcenia. Łatwiej było więc zostawić Glenna samego, mimo że Roy cierpiał na widok bałaganu w swoim domu, a szczególnie bolał go bajzel w jego cennej muzycznej kolekcji winyli i kompaktów.

Wydudlił drugą poranną kawę, po czym otworzył butelkę gazowanej wody mineralnej. Poprzedniego wieczoru wybrał się na świąteczną kolację personelu kostnicy miejskiej Brighton i Hove w chińskiej restauracji w marinie, a potem, zamiast wykazać rozsądek i wrócić do domu, poszedł z całą czeredą do kasyna Rendezvous, gdzie wypił kilka kieliszków brandy – po niej zawsze miał najgorszego kaca – a także błyskawicznie przegrał pięćdziesiąt funtów w ruletkę i kolejne sto w blackjacka, zanim – na całe jego szczęście – Cleo go stamtąd zabrała.

Normalnie urzędował za biurkiem już o siódmej rano, ale dziś dotarł zaledwie dziesięć minut temu i jak dotąd – poza zaparzeniem kawy – zdołał tylko zalogować się do komputera. A wieczorem czekała go kolejna impreza – z okazji przejścia na emeryturę nadinspektora Jima Wilkinsona.

Wyjrzał przez okno na parking i supermarket ASDA po drugiej stronie ulicy, a potem na rozciągającą się poniżej panoramę swojego ukochanego miasta. Był piękny, rześki poranek; w przejrzystym powietrzu widział w oddali wysoki biały komin elektrowni w porcie Shoreham, a za nim niebieskoszarą wstęgę kanału La Manche, który wtapiał się w niebo na dalekim horyzoncie. Urzędował w tym gabinecie od niedawna – przeprowadził się tu z drugiej strony budynku, gdzie okna wychodziły na szary klocek więzienia, więc ten wspaniały widok stanowił dla niego nowość, a zarazem źródło radości. Ale nie dzisiaj.

Ściskając oburącz kubek z kawą, z przerażeniem stwierdził, że trzęsą mu się dłonie. Psiakrew, czyżby wczoraj w nocy aż tak bardzo się zalał? Jak przez mgłę pamiętał, że Cleo wcale nie piła, no i dobrze, bo dzięki temu mogła go odwieźć do siebie. A poza tym – jasna cholera! – nie mógł sobie przypomnieć, czy się kochali.

Wiedział, że nie powinien przyjeżdżać do pracy samochodem. Na pewno poziom alkoholu w jego krwi przekraczał dopuszczalną normę. Miał wrażenie, że zamiast żołądka ma pracującą betoniarkę, i nie był pewien, czy dwa jajka sadzone, które wmusiła w niego Cleo, to dobry pomysł. Dygotał z zimna. Ściągnął marynarkę z oparcia krzesła, włożył ją, a potem zerknął na ekran komputera, przeglądając dane z nocy – listę wszystkich incydentów zgłoszonych w obrębie zespołu miejskiego Brighton i Hove. Co chwila przybywały nowe wpisy, a starsze sprawy, których wciąż nie zamknięto, aktualizowano.

Do najpoważniejszych wydarzeń należały homofobiczny atak w Kemp Town oraz poważny napad na King’s Road. Do tego dochodził zaktualizowany przed chwilą wypadek drogowy na Coldean Lane – zderzenie samochodu osobowego z motocyklem. Pierwsze doniesienie wpłynęło o ósmej trzydzieści dwie, a właśnie dodano informację, że na miejsce kraksy wezwano H900 – policyjny śmigłowiec z ratownikami medycznymi na pokładzie.

Niedobrze, pomyślał Roy Grace, wzdrygając się lekko. Lubił motocykle, rozbijał się nimi jako nastolatek, kiedy wstąpił do policji i jeszcze podrywał Sandy, ale później już nimi nie jeździł. Jego dawny kolega z pracy, Dave Gaylor, po przejściu na emeryturę sprawił sobie odjazdowego czarnego harleya z czerwonymi kołami, więc skoro wraz z awansem Royowi przysługiwał teraz samochód służbowy, kusiło go, żeby zamienić alfę romeo, niedawno skasowaną podczas pościgu, na motocykl… kiedy, a raczej jeżeli te dranie z ubezpieczenia wybulą w końcu odszkodowanie. Ledwo jednak wspomniał o tym Cleo, wpadła w szewską pasję, chociaż sama prowadziła samochód zbyt brawurowo.

Za każdym razem, gdy wracał do tematu, Cleo – starszy technik anatomopatolog (jak obecnie nazywano szefów kostnic w nowym, politycznie poprawnym żargonie policyjnym, który przeniknął wszelkie aspekty życia policji, a którego Roy w głębi ducha serdecznie nie znosił) pracująca na etacie w kostnicy miejskiej Brighton i Hove – zasypywała go całą litanią śmiertelnych wypadków, z którymi stykała się regularnie podczas nocnych dyżurów, gdy trafiali do niej motocykliści. Wiedział, że w pewnych kręgach medycznych, zwłaszcza lekarzy pracujących w stresie, wśród których królował czarny humor, motocyklistów przezywano „dawcami narządów na kółkach”.

Wyjaśniało to obecność sterty czasopism motoryzacyjnych z testami drogowymi oraz cenami używanych samochodów – ale nie motocykli! – zajmującej resztki wolnego miejsca na nieprawdopodobnie zagraconym biurku nadinspektora.

Oprócz teczek związanych z jego nową rolą, a także górą tych spraw karnych, które lada chwila miały trafić do sądu, po niedawnym, lecz nagłym odejściu kolegi z pracy znów odziedziczył akta wszystkich umorzonych dochodzeń w sprawach o morderstwo podlegających siłom policyjnym hrabstwa Sussex. Część z nich tkwiła w zielonych plastikowych pojemnikach zajmujących większość kawałka podłogi, którego nie zakrywało biurko, niewielki okrągły stół konferencyjny z czterema krzesłami i czarna skórzana torba podręczna, zawierająca sprzęt oraz ubranie ochronne potrzebne Royowi na miejscu zbrodni.

Praca nad umorzonymi śledztwami posuwała się nieznośnie wolno, częściowo z tego powodu, że ani on, ani nikt inny w centrali wydziału kryminalnego nie miał na nie czasu, ale także dlatego, że praktycznie niewiele więcej mogli zdziałać. Żeby móc wytypować podejrzanego, policja musiała czekać na rozwój medycyny sądowej – na przykład nowe metody analizy DNA – albo zmianę relacji rodzinnych… chociażby na żonę, która niegdyś skłamała w obronie męża, a teraz pod wpływem złości postanowiła go wsypać. Ale wkrótce sytuacja powinna się poprawić, bo przydzielono mu nową ekipę, która pod jego kierownictwem miała ponownie przejrzeć najciekawsze z tych zamkniętych spraw.

Niewyjaśnione morderstwa spędzały Grace’owi sen z powiek, a widok pojemników nieustannie przypominał mu, że to on jest ostatnią szansą, by ofiary doczekały się sprawiedliwości, a rodziny zamknięcia śledztw.

Zawartość większości teczek znał na pamięć. Jedna z nich dotyczyła Richarda Ventnora – weterynarza homoseksualisty, którego dwanaście lat temu pobito na śmierć w jego przychodni. Inna, która szczególnie go poruszała, była najstarszym umorzonym śledztwem, a ofiarą padł Tommy Lytle. Dwadzieścia siedem lat temu jedenastoletni Tommy w lutym po południu wyszedł ze szkoły. Miał wrócić prosto do domu, ale nigdy więcej go nie widziano.

Roy Grace znów spojrzał na akta spraw karnych skierowanych do sądu. Narzucane przez system biurokratyczne wymogi przekraczały ludzką wyobraźnię. Upił łyk wody, zastanawiając się, od czego zacząć. Zaraz jednak postanowił zająć się listą prezentów świątecznych, lecz utknął już na pierwszej pozycji – pomyśle wysuniętym przez rodziców jego chrześniaczki, dziewięcioletniej Jaye Somers. Wiedzieli, że lubił sprawiać jej prezenty, dzięki którym uważała go za spoko gościa, a nie nudnego starego pryka. Sugerowali więc botki firmy Ugg z czarnego zamszu, trójkę.

Gdzie się kupuje botki firmy Ugg?

Jeden człowiek z pewnością znałby odpowiedź. Roy spojrzał na zielony pojemnik, czwarty od góry w stosie z prawej strony biurka. Kolekcjoner Butów. Umorzona sprawa, która intrygowała go od dawna. Przed kilku laty Kolekcjoner Butów grasował w Susseksie, gdzie zgwałcił sześć kobiet, a jedną zabił – przypadkowo, jak uznano, bo rzekomo wpadł w panikę. Ale potem z niewiadomych powodów przestał działać. Możliwe, że się wystraszył, ponieważ jego ostatnia ofiara, broniąc się zaciekle, zdołała częściowo zerwać mu maskę i mogłaby sporządzić portret pamięciowy. A może tymczasem umarł. Albo zmienił miejsce pobytu.

Trzy lata temu aresztowano czterdziestodziewięcioletniego biznesmena z Yorkshire, który w połowie lat osiemdziesiątych zgwałcił wiele kobiet i po wszystkim zabierał im buty. Przez jakiś czas policja z Sussexu miała nadzieję, że to właśnie poszukiwany przez nią sprawca, ale wykluczyły go badania DNA. Poza tym metody tamtego gwałciciela były podobne, lecz nie takie same. James Lloyd, ten facet z Yorkshire, pozbawiał ofiary obu pantofli. Kolekcjoner Butów z Sussexu zabierał im tylko jeden, zawsze lewy, a do tego majtki. Oczywiście ofiar mogło być więcej niż sześć. Kłopot ze ściganiem gwałcicieli polega między innymi na tym, że pokrzywdzone kobiety ze wstydu często nie zgłaszają się na policję.

Ze wszystkich kategorii przestępców Grace najbardziej nie znosił pedofilów i gwałcicieli. Ci na zawsze rujnują życie swoim ofiarom. Po molestowaniu w dzieciństwie albo gwałcie nigdy nie udaje się całkiem dojść do siebie. Ofiary próbują jakoś posklejać sobie życie, ale nigdy nie potrafią wymazać z pamięci tego, co im się przydarzyło.

Grace nie dlatego wstąpił do policji, że policjantem był również jego ojciec – chciał robić coś, dzięki czemu będzie mógł zmieniać świat, choćby na małą skalę. Od kilku lat, zafascynowany błyskawicznym rozwojem techniki, miał jedną nadrzędną ambicję – postawić przed wymiarem sprawiedliwości sprawców wszystkich przestępstw, których akta wypełniały te plastikowe pojemniki. Każdego z nich, sztuka w sztukę. A obecnie na szczycie jego listy znajdował się odrażający Kolekcjoner Butów.

Pewnego dnia…

Pewnego dnia Kolekcjoner Butów pożałuje, że w ogóle się urodził.

8

Lynn wychodziła z gabinetu lekarza jak ogłuszona. Przeszła ulicą do swojego wysłużonego pomarańczowego peugeota z jednym kołem nie do kompletu i bez dekla, otworzyła drzwi i wsiadła. Zwykle nie zamykała go na klucz, w - jak dotąd niespełnionej – nadziei, że ktoś go wreszcie ukradnie, a ona zgarnie ubezpieczenie.

W zeszłym roku mechanik z warsztatu powiedział jej, że gruchot za nic nie przejdzie przeglądu technicznego i badania emisji spalin bez gruntownej naprawy, której koszt przekroczy wartość tego strucla. A teraz Lynn z przerażeniem myślała o tym, że termin przeglądu wypada za nieco ponad tydzień.

Mal sam by doprowadził samochód do porządku – on wszystko potrafił naprawić. Jezu, ależ jej tego brakowało! No i chciałaby teraz z kimś pogadać. Z kimś, kto stanąłby po jej stronie podczas rozmowy, jaka ją właśnie czekała (i napawała grozą) – rozmowy z córką.

Wygrzebała z torebki telefon komórkowy i zadzwoniła do swojej najlepszej przyjaciółki, Sue Shackleton. Mrugała szybko, pozbywając się z oczu łez. Podobnie jak Lynn, Sue też była rozwódką wychowującą samotnie czwórkę dzieci. Poza tym zawsze tryskała niepohamowanym entuzjazmem.

Rozmawiając, Lynn obserwowała kroczącego chodnikiem faceta od parkomatów. Bez obaw, kwit za szybą świadczył, że miała opłacony postój jeszcze przez ponad godzinę. Sue, jak zawsze, współczuła jej, ale też była realistką.

– Skarbie, tak to już w życiu bywa. Znam kogoś, kto przeszedł przeszczep nerki, bo ja wiem… z siedem lat temu, i ma się doskonale.

Lynn kiwnęła głową, wiedziała, że chodzi o przyjaciółkę Sue, którą kiedyś poznała.

– Tak, ale to trochę inna sytuacja. Bez przeszczepu nerki latami można żyć na dializie, ale z wysiadającą wątrobą się nie da. Tu nie ma innego wyjścia. Bardzo się o nią boję, Sue. To poważna operacja. Tyle rzeczy może pójść nie tak. Doktor Hunter zastrzega się, że nie gwarantuje powodzenia. Do ciężkiej cholery, przecież ona ma dopiero piętnaście lat!

– A jaka jest alternatywa?

– Właśnie w tym sęk, że nie ma.

– Wobec tego wybór jest prosty. Chcesz, żeby żyła czy umarła?

– Oczywiście, że chcę, żeby żyła.

– Więc pogódź się z tym, co nieuniknione, bądź silna i wierz w sukces. Dla Caitlin nie ma nic gorszego, niż gdybyś wpadła w histerię.

Pięć minut później słowa te wciąż dźwięczały w uszach Lynn, kiedy kończąc rozmowę, obiecała Sue, że spotka się z nią później, jeśli będzie mogła zostawić Caitlin samą.

Bądź silna i wierz w sukces.

Łatwo powiedzieć.

Wybrała numer komórki Mala, nie wiedząc, gdzie on się teraz podziewa. Jego statek od czasu do czasu wypływał w morze, a ostatnio pracował u wybrzeży Walii, w Kanale Bristolskim. Ich stosunki były przyjacielskie, aczkolwiek nieco sztywne i oficjalne.

Odebrał po trzecim sygnale, na linii okropnie trzeszczało.

– Cześć – powiedziała. – Gdzie jesteś?

– Przed Shoreham. Dziesięć mil od wejścia do portu, płyniemy na teren bagrowania. Za kilka minut skończy mi się zasięg. Co się dzieje?

– Muszę z tobą pogadać. Caitlin się pogorszyło… jest poważnie chora. Śmiertelnie chora.

– Jasny gwint! – zaklął; jego głos zanikał, trzaski się nasilały. – Mów.

Czym prędzej podała mu sedno diagnozy, z doświadczenia wiedząc, jak szybko sygnał potrafi zaniknąć. Zdążyła w samą porę, żeby usłyszeć jego odpowiedź – statek zawinie do Shoreham za jakieś siedem godzin, a wtedy Mal się do niej odezwie.

Następnie zadzwoniła do matki, która siedziała akurat przy porannej kawie w swoim klubie brydżowym. Matka zawsze była silna, a przez te cztery lata, jakie upłynęły od śmierci ojca Lynn, nabrała jeszcze więcej siły; kiedyś zwierzyła się córce, że w zasadzie już od lat ona i ojciec się nie lubili. Była to kobieta praktyczna, której nic nigdy nie wytrącało z równowagi.

– Musisz zasięgnąć opinii drugiego specjalisty – oświadczyła od razu. – Powiedz doktorowi Hunterowi, że chcesz potwierdzić diagnozę u kogoś innego.

– Co do diagnozy raczej nie ma wątpliwości – odparła Lynn. – Nie tylko doktor Hunter tak twierdzi… to również zdanie specjalisty. Stało się to, czego od dawna się obawiałyśmy.

– Bezwzględnie musisz się skonsultować z kimś innym. Lekarze też popełniają błędy. Nie są nieomylni.

Lynn niechętnie obiecała matce, że poprosi o potwierdzenie diagnozy. Ale kiedy skończyła rozmowę i wracała do domu, wałkowała to w myślach. Ilu jeszcze lekarzy ma prosić o opinię? W ciągu kilku ostatnich lat próbowała wszystkiego. Przeszukiwała zasoby Internetu, sprawdzając wszystkie duże kliniki w Stanach Zjednoczonych. Szpitale w Niemczech. I szwajcarskie. Badała wszelkie inne możliwe wyjścia, na jakie się natknęła. Rozmaite metody niekonwencjonalne – uzdrowicieli, bioenergoterapeutów, hipnotyzerów, leczenie dotykiem. Księży. Dawki srebra koloidalnego. Homeopatię. Ziołolecznictwo. Akupunkturę.

Mimo to matka mogła mieć rację. A nuż lekarze postawili błędną diagnozę? Niewykluczone, że inny specjalista wie coś, o czym doktor Granger nie ma pojęcia, i zaleci mniej radykalne wyjście. Może istnieje jakieś nowe lekarstwo na to schorzenie. Tylko jak długo można szukać alternatywy, skoro stan córki coraz bardziej się pogarsza? Ile czasu musi minąć, żeby się pogodziła z faktem, że w tej sytuacji przeszczep jest prawdopodobnie jedynym wyjściem?

Kiedy Lynn skręcała na małym rondzie w prawo, z London Road w Carden Avenue, samochód przechylił się z koszmarnym zgrzytem. Zmieniła bieg i tradycyjnie usłyszała pod sobą metaliczny stuk z rury wydechowej, w której pękła obejma. Caitlin twierdziła, że to puka kostucha, bo samochód zdycha.

Córka wykazywała makabryczne poczucie humoru.

Jadąc pod górę do Patcham, Lynn miała łzy w oczach – skala problemu zaczęła ją przerastać. Jasna cholera! Z niedowierzaniem pokręciła głową. Nic, nic, NIC jej nie przygotowało na tę sytuację. Jak, u licha, miała powiedzieć córce, że będzie jej potrzebna nowa wątroba? I to zapewne pobrana od trupa?

Na wzgórzu skręciła w ich ulicę, a potem w lewo na podjazd, gdzie zaciągnęła hamulec ręczny i zgasiła silnik. Zanim umilkł, jak zwykle kaszlał przez chwilę, charcząc, wstrząsając samochodem i znowu powodując stukanie rury wydechowej.

Jej bliźniak, jak wiele domów w tym mieście, stał na stromym wzgórzu przy spokojnej mieszkalnej alei. Przez drzewa zasłaniające London Road i tory kolejowe rozciągał się stąd widok na eleganckie jak ze snu rezydencje i olbrzymie ogrody przy Withdean Road po drugiej stronie doliny. Wszystkie domy na jej alei zaprojektowano z grubsza według tego samego wzoru: trzy sypialnie, lata trzydzieste i metaliczne okrągłości wykazujące wpływ stylu art déco, który Lynn zawsze się podobał. Od frontu widniały małe ogródki z krótkimi podjazdami pod dobudowane z boków garaże, a na tyłach rozciągały się całkiem spore podwórka.

Wcześniej dom należał do pary staruszków i po przeprowadzce Lynn miała mnóstwo planów, w jaki sposób go przerobić. Tymczasem spędziwszy tu siedem lat, nie zabrała się nawet do tego, żeby zedrzeć wstrętne stare tapety i wymienić na nowe, nie mówiąc już o znacznie bardziej ambitnym zamiarze przestawienia ścian i przeprojektowania ogrodu. Jak dotąd zdołała tylko chlapnąć nową farbę na ściany oraz tu i ówdzie położyć tapety. Upiorna kuchnia wciąż trąciła stęchlizną i starymi ludźmi, mimo że próbowała zwalczyć ten odór, rozstawiając tam potpourri i podłączając do kontaktów odświeżacze powietrza.

Kiedyś, obiecywała sobie na okrągło. Wciąż tylko „kiedyś”.

Podobnie obiecywała sobie, że „kiedyś” zbuduje w ogrodzie małą pracownię. Uwielbiała malować akwarelą pejzaże Brighton, a nawet z niejakim sukcesem je sprzedawała.

Otworzyła kluczem drzwi frontowe i weszła do wąskiego przedpokoju. Zerknęła na schody, zastanawiając się, czy Caitlin już wstała, ale nie dobiegł jej żaden dźwięk.

Z ciężkim sercem ruszyła na górę. Przylepiona do drzwi Caitlin wielka tabliczka, ręcznie zapisana czerwonymi literami na białym tle, informowała: PUKAĆ PRRROSZĘ! Wisiała tam od niepamiętnych czasów. Lynn zapukała.

Nie usłyszała odpowiedzi. Normalka. Caitlin albo jeszcze spała, albo słuchała muzyki tak głośno, że aż pękały bębenki. Lynn weszła do środka. Zawartość pokoju sprawiała wrażenie, jakby zgarnięto ją skądś do kupy, przywieziono tutaj koparką i wrzucono przez okno.

Za stertą rozrzuconych ubrań, przytulankami, kompaktami i płytami DVD, butami, składanymi pojemnikami, pełnym po brzegi różowym koszem na śmieci, przewróconym do góry nogami różowym stołkiem, lalkami, komórką w obudowie z niebieskiego plastiku ze wzorkiem w motyle, firmowymi torbami ze sklepów Top Shop, River Island, Monsoon, Abercrombie and Fitch, Gap i Zara oraz tablicą do gry w strzałki, z której zwisało fioletowe boa, z trudem dawało się dostrzec łóżko. Caitlin leżała na boku, w jednej z przedziwnych pozycji, w jakich sypiała – ze zgiętą ręką opartą na biodrze i podkulonymi pod brodę nogami, poduszką na głowie, gołą pupą i wystającymi spod kołdry udami. W uszach miała słuchawki iPoda, a w telewizji leciał jakiś serial, w którym Lynn rozpoznała powtórkę Wzgórz Hollywood.

Caitlin wyglądała jak martwa.

Lynn z przerażeniem pomyślała, że może rzeczywiście nie żyje. Podbiegła do niej, zaplątując się w przewód do ładowarki komórki, i dotknęła długiego, smukłego ramienia.

– Jeszcze śpię – burknęła Caitlin niechętnie.

Lynn odetchnęła z ulgą – z powodu choroby córka sypiała o najprzeróżniejszych porach. Z uśmiechem przysiadła na skraju łóżka i pogładziła ją po plecach. Pomyślała, że ze strzechą postawionych żelem na sztorc krótkich czarnych włosów Caitlin czasami przypomina pacynkę. Wysoka jak tyczka i chuda jak szczapa, sprawiała wrażenie, że zamiast kości ma pod skórą giętki drut.

– Jak się czujesz?

– Swędzi mnie.

– Zjesz śniadanie? – zapytała matka z nadzieją.

Caitlin nie była jak dotąd zdeklarowaną anorektyczką, chociaż niewiele jej brakowało. Obsesyjnie dbała o wagę, nie znosiła serów ani makaronów, które nazywała „spożywczym tłuszczem”, i nieustannie sprawdzała, ile waży.

Dziewczyna pokręciła głową.

– Musimy porozmawiać, skarbie. – Lynn spojrzała na zegarek. Było pięć po dziesiątej. Wczoraj uprzedziła, że spóźni się do pracy, ale zaraz będzie musiała zadzwonić i zawiadomić, że dzisiaj w ogóle nie przyjdzie. Lekarz miał tylko jedno wolne okienko, żeby przyjąć Caitlin – późnym popołudniem.

– Jestem zajęta – odburknęła córka.

Lynn zirytowała się tak, że zerwała jej słuchawki z uszu.

– To ważne.

– Wyluzuj, kobieto! – prychnęła Caitlin.

Lynn zagryzła wargę i przez dłuższą chwilę milczała.

– Umówiłam cię na wizytę u doktora Huntera – oznajmiła w końcu.

– Na szesnastą trzydzieści.

– Psujesz mi plany. Po południu spotykam się z Lukiem.

Luke był jej chłopakiem. Zapisał się na jakieś zajęcia z technik informacyjnych na Uniwersytecie Brighton, nigdy jednak nie potrafił wyjaśnić w zrozumiały dla niej sposób, na czym to polega. Pośród kompletnych życiowych nieudaczników, których Lynn poznała z biegiem lat, Luke był klasą sam dla siebie. Caitlin chodziła z nim już ponad rok. W tym czasie Lynn zdołała wyciągnąć z niego może z pięć słów, a i to z niemałym trudem. Wyglądało na to, że jego słownictwo nie wykracza poza „No”, „Ehe”, „A jak”, „Wiesz…”. Podejrzewała, że wzajemny pociąg Luke’a i Caitlin wynikał z tego, że pochodzili z tej samej planety – leżącej gdzieś na peryferiach wszechświata. Z jakiegoś pieprzonego galaktycznego ślepego zaułka.

Pocałowała córkę w policzek, a później czule pogłaskała jej sztywne włosy.

– Jak się dzisiaj czujesz, aniołku? Poza tym, że cię swędzi?

– No… dobrze. Tylko jestem zmęczona.

– Właśnie widziałam się z doktorem Hunterem. Musimy o tym pogadać.

– Nie teraz. Jestem padnięta. Zgoda?

Lynn usiadła prosto i odetchnęła głęboko, próbując nad sobą zapanować.

– Skarbie, spotkanie z doktorem Hunterem jest niezwykle ważne. On chce, żebyś wyzdrowiała. Wygląda na to, że jedynym wyjściem dla ciebie jest przeszczep wątroby. Chce to z tobą przedyskutować.

Dziewczyna kiwnęła głową.

– Możesz mi oddać słuchawki? To mój ulubiony kawałek.

– Czego słuchasz?

– Rihanny.

– Skarbie, słyszałaś, co mówiłam? O przeszczepie wątroby?

Caitlin wzruszyła ramionami i jęknęła.

– Wszystko mi jedno.

9

„Arco Dee”, rozwijając z mozołem dwanaście węzłów, dotarł na miejsce bagrowania w niecałe półtorej godziny. Malcolm Beckett, jak co dzień, większość czasu spędzał na rutynowej kontroli wszystkich czterdziestu dwóch alarmowych sygnałów dźwiękowych i świateł ostrzegawczych. Dopiero co skończył naprawiać trzy z nich – alarm w maszynowni, w zęzie oraz informujący o awarii silnika dziobowego – a teraz na mostku sprawdzał, czy działają powiązane z nimi lampki na pulpicie.

Mimo że zacinał przenikliwy, coraz silniejszy wiatr, słoneczny dzień był przepiękny; lekka fala nie wadziła nikomu na pokładzie. W normalnej sytuacji Malcolm uważał taki dzień na morzu za wręcz wymarzony, dziś jednak jego serce ściskał niepokój o Caitlin.

Kiedy już skończył z lampkami, sprawdził na ekranie najnowsze dane meteorologiczne. Z zadowoleniem przekonał się, że prognozy pogody na resztę dnia są dobre. Na następny dzień zapowiadano wiatr południowo-zachodni o sile od pięciu do siedmiu stopni w skali Beauforta, skręcający na zachód z siłą pięciu do sześciu stopni; lekko bądź średnio wzburzone morze; a do tego przelotny deszcz. Czyli miało być nie tak przyjemnie jak dziś, ale bez powodów do obaw. „Arco Dee” mógł wydobywać kruszywo przy siedmiu stopniach w skali Beauforta, lecz powyżej tej granicy praca na pokładzie stawała się zbyt ryzykowna i groziła zniszczeniem sprzętu, zwłaszcza głowicy rury ssącej, obijającej się o dno morza.

Statek zaprojektowano z myślą o pracy w osłoniętych ujściach rzek; jego płaskie dno powodowało, że nawet przy pełnym załadunku zanurzenie wynosiło zaledwie trzynaście stóp. Umożliwiało to pracę w portach, w których występowały mielizny, takich jak Shoreham, gdzie przy niskim stanie wód wejście do portu było za płytkie dla większości innych statków. „Arco Dee” mógł wpływać i wypływać na godzinę przed maksymalnym odpływem i po nim, miał jednak tę wadę, że kiepsko się sprawował podczas sztormu.

W przytulnym cieple przestronnego, nowocześnie wyposażonego mostka panowała atmosfera spokojnego skupienia. Dotarli już prawie nad teren bagrowania, dziesięć mil morskich na południowy wschód od Brighton. Żółte, zielone i niebieskie linie, tworzące na czarnym ekranie koślawy prostokąt, wyznaczały sto mil kwadratowych dna morskiego, które rząd wydzierżawił Hanson Group – holdingowi będącemu właścicielem tej flotylli pogłębiarek. Teren wytyczono równie dokładnie jak parcele na lądzie, więc przekraczając wytyczone granice, ryzykowali wysokie grzywny oraz utratę licencji na wydobycie.

Komercyjne bagrowanie w pewnym sensie można przyrównać do podwodnej kopalni odkrywkowej. Zasysane przez statek piasek i żwir sortowano i sprzedawano firmom budowlanym oraz zajmującym się architekturą krajobrazu. Kamyki najwyższej jakości trafiały na eleganckie podjazdy, piasek wykorzystywano do wyrobu cementu, a resztę po rozkruszeniu stosowano w produkcji betonu i asfaltu albo jako balast wypełniający fundamenty budynków, dróg i tuneli.

Kapitan Danny Marshall – szczupły, żylasty i dobroduszny czterdziestopięciolatek – stał przy sterze i regulował pracę śrub napędowych, manipulując dwiema dźwigniami, które zapewniały jednostce większą zwrotność niż tradycyjne koło sterowe. Miał kilkudniowy zarost na twarzy, czarną czapkę z pomponem, gruby granatowy sweter narzucony na niebieską koszulę, dżinsy i mocne buty do pracy na morzu. Pierwszy oficer, ubrany tak samo jak kapitan, pilnował ekranu komputera z wykreślonym terenem bagrowania.

Marshall pstryknął guzik uruchamiający łączność radiową statku z lądem i nachylił się do mikrofonu.

– Tu „Arco Dee”, Mike Mike Whiskey Echo – powiedział. A kiedy odezwali się ze Straży Przybrzeżnej, podał im swoją pozycję. Jeśli się pracuje na jednej z najbardziej zatłoczonych dróg morskich na świecie, gdzie wskutek częstych mgieł nawiedzających kanał La Manche widoczność czasami spada do kilku jardów, notowanie i regularne uaktualnianie pozycji wszystkich jednostek jest niezwykle istotne.

Malcolm Beckett, podobnie jak siedmiu kolegów z załogi, miał morze we krwi; z większością z nich pracował przez ostatnie dziesięć lat. Jako zbuntowany dzieciak opuścił dom, gdy tylko mógł się zaciągnąć do marynarki wojennej w charakterze praktykanta na mechanika, i przez pierwsze pięć lat opływał cały świat. Ale tak jak reszta marynarzy na statku, rozpoczynających karierę na jednostkach pełnomorskich, zaraz po narodzinach pierwszego dziecka, Caitlin, zaczął się rozglądać za pracą, która z jednej strony wiązałaby się z morzem, z drugiej zaś umożliwiała względnie normalne życie rodzinne.

Idealnym rozwiązaniem okazała się pogłębiarka. Nigdy nie byli na morzu dłużej niż trzy tygodnie, a dwa razy dziennie zawijali do portu. Kiedy statek cumował tutaj, w Shoreham, albo w Newhaven, Malcolm czasami mógł się nawet wyrwać do domu na jakąś godzinkę.

Kapitan zmniejszył szybkość. Malcolm sprawdził obroty silników i wskaźniki temperatury, a potem zerknął na zegarek. Mniej więcej za pięć godzin wejdą w zasięg telefonów na lądzie. Czyli gdzieś o piątej po południu. Rozmowa z Lynn wzbudziła w nim głęboki niepokój. Bo chociaż zawsze uważał Caitlin za trudne dziecko, to jednak niezwykle ją lubił i uważał, że mają ze sobą wiele wspólnego. Kiedy wychodził z nią na miasto, zawsze bawiło go, jak narzekała na matkę. Wyglądało na to, że oboje mają do Lynn pretensje o te same rzeczy. Zwłaszcza o jej obsesyjne zamartwianie się… choć jeśli miał być całkiem szczery, Caitlin również od lat dawała im niemało powodów do zmartwienia.

Ale tym razem odniósł wrażenie, że chodzi o coś gorszego niż do tej pory, więc irytował się, że rozmowa została przerwana. I bardzo się martwił.

Włożył kask i kamizelkę odblaskową, opuścił mostek i stromymi metalowymi schodami, a potem zejściówką zszedł na główny pokład. Idąc na miejsce, z którego mógłby doglądać opuszczania rury ssącej do morza, czuł, jak ostry zimowy wiatr szarpie jego ubranie.

Dwaj koledzy z marynarki wojennej, z którymi od czasu do czasu wyskakiwał na jednego, żartowali, że pogłębiarki to nic innego jak pływające odkurzacze. W pewnym sensie mieli rację. „Arco Dee” był elektroluksem o wadze dwóch tysięcy ton. A trzech i pół tysiąca, kiedy jego worek był pełny.

Na prawej burcie statku zamontowano rurociąg ssawny – stalową rurę długości stu stóp. Podczas każdego rejsu największą frajdę sprawiało Malcolmowi przyglądanie się, jak zanurza się ona w mrocznej głębinie i ginie z widoku. Wydawało się, że w tym momencie cały statek budzi się do życia. Nagle rozlegał się brzęk i łoskot pomp i rynny, morze wokół nich się burzyło, a po chwili woda, piasek i żwir z hukiem wpadały do zajmującej cały środek statku ładowni, zmieniając ją w bulgoczącą kipiel błotnistej brei.

Od czasu do czasu zdarzało się, że głowica ssąca u wylotu rury zatykała się, wciągnąwszy coś zaskakującego, jak choćby kulę armatnią, fragment samolotu z czasów drugiej wojny światowej albo – to dopiero napędziło im stracha! – niewybuch. Przez lata z dna oceanu wydobywano tyle historycznych pozostałości, że opracowano oficjalne procedury postępowania w takich przypadkach. Ale tego, co „Arco Dee” miał wyciągnąć tym razem, nie przewidywały żadne instrukcje.

Po napełnieniu ładowni przelewy spływowe odprowadzały całą wodę i w rezultacie pośrodku statku zostawała piaszczysto-kamienista plaża. W drodze powrotnej do portu Malcolm lubił się nią przechadzać, z chrzęstem krusząc zassane skorupki muszli, a czasami natykając się na nieszczęsną rybę albo kraba. Przed kilku laty znalazł coś, co potem rozpoznano jako ludzką kość piszczelową. Ale nawet po tylu latach z dziecięcym podnieceniem reagował na tajemnice morza, zwłaszcza na to, co kryło się pod powierzchnią.

Za jakieś dwadzieścia minut trzeba będzie podnieść rurę ssącą. Malcolm zrobił sobie krótką przerwę – fajrant, jak mówili w marynarce wojennej – i z kubkiem herbaty i bułką w ręku usiadł na sfatygowanej kanapie w mesie. Włączony telewizor przekazywał obraz tak niewyraźny, że w zasadzie nic nie było widać. Roztargniony Malcolm powędrował myślami do jadłospisu na kolację, wypisanego czerwonym flamastrem na białej tablicy: zupa krem z porów, bułki, klopsy z jajkiem na twardo, sałata, gotowane na parze biszkopty z sosem z mleka i jajek. Po powrocie do portu, przed kolacją, czekało ich kilka godzin ciężkiej pracy przy wyładunku, więc normalnie miałby wtedy wilczy apetyt. Chwilowo jednak jego myśli zajmowała Caitlin, więc po kilku kęsach wyrzucił bułkę do kosza. W tym momencie usłyszał za sobą czyjś głos.

– Mal…

Odwróciwszy się, zobaczył drugiego oficera – krzepkiego faceta z Liverpoolu, w kombinezonie, kasku i grubych rękawicach ochronnych.

– Zatkała się głowica ssąca. Zdaje się, że trzeba wyciągnąć rurę.

Mal chwycił kask i wyszedł za drugim oficerem na pokład. Gdy tylko spojrzał w górę, przekonał się, że rynną cieknie ledwie strużka wody. Takie zatory należały do rzadkości, potężne stalowe szczypce głowicy zazwyczaj usuwały wszelkie przeszkody sprzed wylotu rury, ale zdarzało się, że zasysano sieć rybacką.

Mal krzykiem wydał instrukcje dwuosobowej ekipie, odczekał, aż wyłączą pompę i rynnę, a potem uruchomił wyciąg, który wciągał rurę na pokład. Wychylony za burtę, obserwował skotłowaną wodę, aż w końcu zobaczył głowicę. Na widok tego, co uwięzione w potężnych stalowych szczypcach wypłynęło na powierzchnię, poczuł, że żołądek podchodzi mu do gardła.

– O w dupę, a to co? – rzucił liverpoolczyk.

Na dłuższy czas wszyscy zaniemówili.

10

Roy Grace coraz częściej czuł, że jego życie to nieustanna walka z czasem. Zupełnie jakby brał udział w teleturnieju, którego zwycięzca nie może liczyć na nagrodę, ponieważ zabawa nigdy się nie kończy. Na każdy e-mail, na który zdołał odpowiedzieć, przypadało pięćdziesiąt nowych. Ledwo udało mu się uporać z jedną teczką, na jego biurku pojawiało się kolejne dziesięć. Znosiła je albo asystentka do spraw zarządzania, Eleanor Hodgson, albo ktoś inny – ostatnio Emily Gaylor z Ministerstwa Sprawiedliwości, do której obowiązków należała pomoc w przygotowaniu dokumentacji procesowej, a która najwidoczniej czerpała złowrogą satysfakcję z zawalania jego biurka coraz to nowymi stertami papierów.

W tym tygodniu Grace pełnił obowiązki dyżurnego szefa całej dochodzeniówki, co oznaczało, że gdyby na terenie Sussexu doszło do jakiejś poważnej zbrodni, musiałby przejąć nadzór nad śledztwem. W duchu modlił się do tego z bogów, który był patronem policjantów, żeby tydzień okazał się spokojny.

Tyle że akurat ten bóg wziął sobie wolne.

Zabrzęczał telefon. Dzwonił Ron King, dyspozytor, którego Grace znał z policyjnego wydziału kontroli.

– Roy, właśnie dostałem wiadomość ze Straży Przybrzeżnej – powiedział. – Pogłębiarka pracująca w kanale La Manche wyciągnęła zwłoki, dziesięć mil od Shoreham.

Pięknie, psiakrew! – pomyślał Grace. Tylko tego mi brakowało.

Jako że Brighton jest miastem nadmorskim, zwłoki wyławia się tu masowo, rok w rok. Część z nich stanowią topielcy, przeważnie samobójcy albo pechowi żeglarze, którzy wypadli za burtę jachtu. Trafiają się też zaplątane w sieci ciała ludzi pochowanych na morzu, bo rybacy, ignorując mapy, zapuszczają się na tereny przeznaczone na pogrzeby. Zazwyczaj takimi sprawami potrafi się zająć pierwszy lepszy mundurowy, więc telefon do Grace’a świadczył o tym, że coś jest nie tak.

– Masz jakieś bliższe informacje? – zapytał z obowiązku, pilnując się, żeby przypadkiem nie wyskoczyć z czymś o kotach Kinga. Kiedy to zrobił ostatnim razem, dyspozytor rozprawiał o nich przez bite dziesięć minut.

– Mężczyzna, na oko młody, jeszcze nastolatek. Nie przebywał w wodzie zbyt długo. Zapakowany do plastikowego worka i obciążony.

– Ale nie chodzi o pogrzeb na morzu?

– Nic na to nie wskazuje. I nie jest to typowy topielec. Kapitan Straży Przybrzeżnej martwi się, że chodzi o mord rytualny… na to wygląda. Na ciele widać dziwne nacięcia. Chcesz, żebym kazał Straży Przybrzeżnej wysłać łódź i sprowadzić zwłoki?

Grace przez chwilę siedział nieruchomo, podczas gdy jego mózg z mozołem przestawiał się na tryb śledczy. Wszystko, co miał na biurku i w komputerze, musiało poczekać, przynajmniej dopóki nie obejrzy zwłok.

– Leżą na pokładzie czy w ładowni? – zapytał.

– Zaklinowały się w głowicy ssącej. Nie ruszali ich, rozcięli tylko folię, żeby sprawdzić, co jest w środku.

– Statek jest teraz na wysokości Shoreham?

– Tak.

Przed kilku laty Grace był na pogłębiarce, która wyłowiła ciało w stanie poważnego rozkładu, i co nieco pamiętał, jakie są urządzenia na statku.

– Nie wolno im ruszać ciała, Ron – powiedział. Wokół zwłok albo u wylotu głowicy mogły się zachować dowody o kluczowym znaczeniu dla kryminalistyków. – Każ im je jak najlepiej zabezpieczyć i niech zaznaczą na mapie dokładną pozycję wyłowienia zwłok.

Zakończywszy rozmowę z Ronem, zaczął wydzwaniać tu i tam, zbierając potrzebną od zaraz ekipę. Połączył się też z panią koroner, zawiadomił ją o incydencie i poprosił o przysłanie anatomopatologa z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Po pobieżnych oględzinach dokonanych przez lekarza policyjnego albo ratowników medycznych w celu stwierdzenia śmierci, nawet jeżeli było oczywiste, że ofiara nie żyje, większość wyłowionych bądź wyrzuconych przez morze zwłok natychmiast zabierano do kostnicy, gdzie ustalano, czy zgon nastąpił z przyczyn naturalnych, czy nie. Jednak tym razem Grace nie miał cienia wątpliwości, że ta śmierć jest podejrzana – czuł to przez skórę.

Trzydzieści minut później, za kierownicą hyundaia z policyjnego parkingu, jechał do portu w towarzystwie inspektor Lizzie Mantle, z którą współpracował przy niejednym śledztwie. Była bardzo fachowym oficerem śledczym, a dodatkowo na plus należało zaliczyć jej urodę. Miała jasne, sięgające ramion włosy, ładną buzię i nosiła się po męsku – tego dnia na świeżo wyprasowaną białą bluzkę włożyła granatowy prążkowany żakiet. Ale w przeciwieństwie do innych pań nie wyglądała jak babochłop, tylko profesjonalnie, a zarazem kobieco.

Okrążyli kraniec portu, mijając prywatny podjazd prowadzący do zaułka, na którego końcu stał dom Heather Mills.

– Spotkałeś kiedyś Paula McCartneya? – zapytała Lizzie, widząc, że Grace odwraca głowę, jakby liczył, że mignie mu była żona Beatlesa.

– Nie.

– Lubisz muzykę, prawda?

Skinął głową.

– Zależy jaką.

– Chciałbyś być gwiazdą rocka? Wiesz, na przykład jednym z Beatlesów?

Grace przemyślał to sobie. Nigdy się nad tym nie zastanawiał.

– Nie sądzę – odparł. – Nie.

– Dlaczego?

– Bo… – Zawahał się i zwolnił, szukając odpowiedniego miejsca na nabrzeżu. – Bo mam głos do dupy!

Skwitowała to szerokim uśmiechem.

– Ale nawet gdybym potrafił śpiewać, zawsze chciałem robić coś istotnego. – Wzruszył ramionami. – No wiesz, zmieniać świat. Dlatego wstąpiłem do policji. I dlatego robię to, co robię, chociaż pewnie brzmi to banalnie.

– Uważasz, że funkcjonariusz policji robi coś ważniejszego niż supergwiazda rocka?

Uśmiechnął się.

– Uważam, że rzadziej korumpujemy ludzi.

– Ale czy zmieniamy świat?

Właśnie mijali skład drzewny. Grace zobaczył ciemnozieloną furgonetkę koronera ze złotym herbem Brighton i Hove, zaparkowaną na skraju nabrzeża, i zatrzymał się tuż za nią. Inni członkowie ekipy jeszcze nie dojechali.

– Myślałem, że statek już tu będzie – burknął z irytacją, mając świadomość, że robi się późno, a wieczorem czeka go przyjęcie z okazji przejścia kolegi na emeryturę. Miały się tam zjawić wszystkie szychy z policji hrabstwa Sussex, co stwarzało okazję, żeby się podlizać, komu trzeba, więc za wszelką cenę chciał przyjść punktualnie. Teraz jednak mógł o tym tylko pomarzyć.

– Pewnie utknął przed śluzą.

Grace kiwnął głową, wysiadł z samochodu i przeszedł na skraj nabrzeża. Wciąż obolały, utykał po niedawnym dachowaniu swoim ukochanym alfa romeo podczas pościgu. Stojąc obok żelaznego pachołka, czuł na twarzy podmuch lodowatego wiatru. Zmrok zapadał szybko i gdyby nie bezchmurne niebo, byłoby już całkiem ciemno. W oddali, około mili od brzegu, widział zamknięte wrota śluzy, a za nimi pomarańczową nadbudówkę, prawdopodobnie pogłębiarki. Dygocząc z zimna, otulił się szczelnie płaszczem, sięgnął do kieszeni i włożył skórzane rękawice. Potem spojrzał na zegarek.

Za dziesięć piąta. Przyjęcie z okazji przejścia na emeryturę Jima Wilkinsona zaczynało się o siódmej, hen, po drugiej stronie Worthing. Grace zamierzał wrócić do domu, przebrać się, a potem podjechać po Cleo. Ale kiedy tu skończy – co potrwa w zależności od tego, co znajdzie i jak wiele badań anatomopatolog zechce przeprowadzić na miejscu – będzie miał szczęście, jeżeli w ogóle zdąży się pokazać na tej imprezie. Szczęście w nieszczęściu, że przydzielono im Nadiuskę De Sanchę, szybszą – i fajniejszą – z dwóch anatomopatologów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, z którą zresztą pracowali najczęściej.

Po drugiej stronie portu Grace zobaczył wielki kuter, który z włączonymi światłami pozycyjnymi odbijał od przystani. Woda była prawie czarna.

Usłyszał za sobą odgłos otwieranych i zatrzaskiwanych drzwi, a potem radosny głos:

– Ja cię kręcę, Roy, oberwiesz od swojej kobiety, jeśli się spóźnisz. Nie chciałbym być w twojej skórze.

Odwrócił się i ujrzał Waltera Horderna – wysokiego, wytwornego mężczyznę, zawsze ubranego w elegancki, dyskretny ciemny garnitur, białą koszulę i czarny krawat. Oficjalnie pełnił funkcję naczelnika cmentarzy w Brighton i Hove, ale w ramach obowiązków służbowych pomagał również w zabieraniu zwłok z miejsca śmierci i zajmował się wypełnianiem pokaźnego stosów papierzysk wymaganych w takich sytuacjach. Mimo powagi swojego stanowiska miał szelmowskie poczucie humoru, a już najbardziej lubił napędzać strachu Royowi.

– A to dlaczego, Walterze?

– Wybrała się dziś do fryzjera i wydała prawdziwy majątek… na to dzisiejsze przyjęcie. Będzie urażona, jeśli ją wystawisz do wiatru.

– Nie wystawiam jej do wiatru.

Walter znacząco spojrzał na zegarek, a potem z powątpiewaniem uniósł brwi.

– W razie czego przekażę to cholerne śledztwo tobie, Walterze.

Tamten pokręcił głową.

– Nic z tego, ja się zajmuję tylko truposzami. Ci przynajmniej nie pyskują. Umarlaki są łagodne, że do rany przyłóż.

Grace uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Jest Darren?

Darren był asystentem Cleo w kostnicy.

Walter ruchem kciuka wskazał furgonetkę.

– Siedzi tam i drze koty przez telefon ze swoją dziewczyną. – Wzruszył ramionami i wzniósł oczy do nieba. – Znaczy się, z kobietą.

Grace skinął głową i wysłał SMS następującej treści:

Czekam na statek. Nie wyrobie sie. Spotkamy sie na mcu. Buziaki.

Kiedy chował telefon do kieszeni, rozległy się dwa ostre sygnały. Wyciągnął komórkę z powrotem i spojrzał na ekran. Była to odpowiedź od Cleo:

Do3j tam. Musimy pogadac.

Skrzywił się. Zaniepokoił go ton wiadomości, a zwłaszcza brak pozdrowienia na końcu. Odszedłszy poza zasięg słuchu Waltera oraz inspektor Mantle, która właśnie wysiadła z samochodu, wybrał numer Cleo. Odebrała natychmiast.

– Nie mogę teraz rozmawiać – rzuciła szybko. – Rodzina przyszła zidentyfikować zwłoki.

– O czym chcesz pogadać? – zapytał ze świadomością, że w jego głosie pobrzmiewa niepokój.

– Chcę ci to powiedzieć w cztery oczy, nie przez telefon. Później, zgoda? – Przerwała połączenie.

Jasna cholera! Przez dłuższą chwilę gapił się na komórkę, coraz bardziej zaniepokojony, a potem schował ją do kieszeni.

Nie podobał mu się ton Cleo, ani trochę.

11

Simona opanowała sztukę wdychania oparów kleju z plastikowej torby. Mała butelka farby metalik, jaką bez trudu mogła zwędzić w pierwszym lepszym sklepie, wystarczała na kilka dni. Romeo nauczył ją kraść i pokazał, w jaki sposób należy dmuchać do torby, żeby farba zmieszała się z powietrzem, a potem wciągać ją, wydychać z powrotem do worka i znowu wciągać.

Kiedy wdychała, przestawało ją skręcać z głodu.

Kiedy wdychała, nawet w domu dawało się wytrzymać. W domu, w którym mieszkała, odkąd sięgała – a raczej miała ochotę sięgać – pamięcią. W domu, do którego dostała się, wskakując przez dziurę w pękniętym betonowym chodniku, a potem złażąc metalową drabinką pod ruchliwą, nieutwardzoną ulicę, do podziemnej jamy, wydrążonej w celu kontroli i konserwacji przewodów systemu grzewczego. Rura o średnicy trzynastu stóp wchodziła w skład wspólnej sieci centralnego ogrzewania zasilającej większość budynków w mieście. Dzięki niej zimą jama była sucha i przytulna, ale na wiosnę, dopóki nie wyłączono ogrzewania, panował nieznośny upał.

W maleńkiej części tej przestrzeni, w ciasnej wnęce między rurą a ścianą, Simona urządziła swój dom. Wytyczała go stara kołdra, którą znalazła na wysypisku śmieci, oraz Gogu, towarzysz od niepamiętnych czasów. Gogu był bezkształtnym strzępem beżowego, wyliniałego sztucznego futra, z którym sypiała co noc, wtulając w nie twarz. Ten strzęp i ubranie, które miała na sobie, stanowiły cały jej majątek.

Na stałe gnieździli się tu w pięcioro… sześcioro, jeśli doliczyć dziecko. Od czasu do czasu zjawiał się jakiś obcy, zostawał na krócej lub dłużej, po czym ruszał w swoją drogę. Oświetlali tę jamę świecami, a kiedy mieli baterie, dniem i nocą grała muzyka. Zachodni pop, który czasami wprawiał Simonę w radosny nastrój, a czasem doprowadzał ją do obłędu, bo dudnił bez przerwy i na cały regulator. Stale się o to kłócili, lecz muzyka i tak nie milkła. W tej chwili leciała Beyoncé, a ją akurat Simona lubiła. Zwłaszcza jej wygląd. Marzyła, że pewnego dnia będzie wyglądała jak Beyoncé, będzie śpiewała jak ona. Że pewnego dnia zamieszka w prawdziwym domu.

Romeo mówił jej, że jest piękna i że z czasem zostanie bogata i sławna.

Dziecko znowu zaniosło się płaczem, lekki smrodek świadczył o tym, że się sfajdało. To ośmiomiesięczny syn Valerii, Antonio. Dzięki ich wydatnej pomocy Valeria zdołała ukryć dziecko przed władzami, które inaczej by je jej odebrały.

Valeria, znacznie starsza od pozostałych, kiedyś była ładna, ale z wynędzniałą, pooraną zmarszczkami twarzą w wieku dwudziestu ośmiu lat wyglądała na starą babę. Miała długie, proste kasztanowe włosy i niegdyś zmysłowe, a teraz pozbawione wyrazu oczy. Ubierała się jaskrawo – w grubą, szmaragdową watowaną kamizelę narzuconą na złachany strój do biegania w kolorze turkusowym, żółtym i różowym oraz czerwone plastikowe sandały – podobnie jak większość ich ubrań, wygrzebała je ze śmietników w lepszej dzielnicy miasta albo skwapliwie przyjęła w punktach zajmujących się rozdawaniem jałmużny.

Wzięła dziecko – otulone starym, podbitym futrem zamszowym płaszczem – na ręce i zaczęła je kołysać. Beczenie bachora było jeszcze gorsze niż dudniąca bez przerwy muzyka. Simona wiedziała, że mały płacze z głodu. Tu wszyscy byli głodni, prawie zawsze. Jedli to, co zdołali ukraść, a czasem kupić: za wyżebrane grosze, za to, co z rzadka udawało im się zarobić na sprzedaży starych gazet, co znaleźli w skradzionych turystom portfelach i portmonetkach albo uzyskali z opychania telefonów komórkowych i aparatów fotograficznych, które im zwędzili.

Romeo, z wielkimi jak spodki niebieskimi oczami, buzią niewiniątka, zaczesanymi do przodu krótkimi czarnymi włosami i uschniętą ręką, był prawdziwym szybkobiegaczem. Szybki jak wiatr! Nie wiedział, ile ma lat. Podejrzewał, że czternaście. A może trzynaście. Simona też nie wiedziała o sobie, w jakim jest wieku. Nie dostała jeszcze tego, o czym opowiadała jej Valeria, więc przypuszczała, że ma lat dwanaście albo trzynaście.

Miała to gdzieś. Zależało jej tylko na tym, żeby ci ludzie tutaj, jej rodzina, byli z niej zadowoleni. A cieszyli się za każdym razem, kiedy z Romeem przynosili jedzenie, pieniądze, a najlepiej jedno i drugie. No i czasami baterie. Wracali do obrzydliwego smrodu siarki, suchego kurzu, niemytych ciał i dziecięcej sraczki – zapachów, które znała najlepiej.

Z mglistej przeszłości pamiętała dzwonki. Dzwonki przyczepione do płaszcza albo kurtki wysokiego mężczyzny z grubym kijem. Musiała się do niego podkraść i zabrać mu portfel tak, żeby żaden z dzwonków nie zabrzęczał. Jeżeli choć jeden z nich zadzwonił, mężczyzna okładał ją kijem po plecach. Nie kończyło się na jednym uderzeniu, lecz pięciu albo i dziesięciu; bywało, że w ogóle nie potrafiła ich zliczyć. Zanim skończył, przeważnie traciła przytomność.

Teraz jednak już się wyrobiła. Tworzyli z Romeem znakomity zespół. Ona, Romeo i pies. Brązowy pies, który został ich przyjacielem i mieszkał pod zwalonym płotem na skraju ulicy nad nimi. Simona w pikowanej kamizeli bez rękawów i obszarpanym, wielobarwnym stroju do biegania, Romeo w kurtce z kapturem, dżinsach i trampkach oraz pies, którego nazwali Artur.

Romeo pokazał jej, jakich turystów najłatwiej obrobić. Starsze małżeństwa. Podchodzili do nich we trójkę – ona, Romeo i uwiązany na sznurku pies. Chłopak wyciągał uschniętą rękę. Jeżeli turyści odwracali się z odrazą i odprawiali ich bez słowa, wtedy odchodzili, tyle że ona miała już w kieszeni portfel mężczyzny. A jeśli ten grzebał w kieszeniach, szukając drobnych, wówczas zanim Romeo je przyjął, Simona miała już schowaną portmonetkę, którą wyciągnęła z torebki kobiety. Kiedy zaś turyści siedzieli w kawiarni, Simona bądź Romeo łapali ze stolika ich komórki albo aparaty fotograficzne i zwiewali.

Muzyka zmieniła się, teraz śpiewała Rihanna.

Simona ją lubiła.

Dziecko ucichło.

Dzisiaj mieli kiepski dzień. Żadnych turystów. Zero pieniędzy. Tylko nieco chleba do podziału dla wszystkich.

Simona objęła wargami koniec plastikowej torby, wypuściła powietrze, a potem wciągnęła je głęboko do płuc.

Ulga. Zawsze przynosiło jej to ulgę.

Ale nigdy nie dawało nadziei.

12

Za kwadrans szósta. Po raz trzeci tego dnia Lynn siedziała w poczekalni gabinetu lekarskiego – tym razem gastroenterologa, który miał udzielić konsultacji. Okno wykuszowe wychodziło na spokojną uliczkę w Hove. Latarnie rozpraszały ponurą ciemność na dworze. Lynn też była ponura, zziębnięta i przerażona. Poczekalnia ze starymi sfatygowanymi meblami, jakże podobna do tej u doktora Huntera, nic a nic nie poprawiała jej nastroju, zwłaszcza w tym słabym oświetleniu. Ze słuchawek w uszach Caitlin dobiegała cichutka muzyka.

Nagle Caitlin wstała i zataczając się jak pijana, zaczęła krążyć po pomieszczeniu, zawzięcie drapiąc się po rękach. Lynn spędziła z nią całe popołudnie, więc wiedziała, że córka nic nie piła. Był to objaw jej choroby.

– Usiądź, skarbie – powiedziała wystraszona.

– Jestem zmęczona – poskarżyła się Caitlin. – Musimy czekać?

– Trzeba się zobaczyć ze specjalistą jeszcze dzisiaj, to bardzo ważne.

– Eee… no… tak… wiem. Ale ja też jestem ważna, nie? – Uśmiechnęła się cierpko.

Lynn odpowiedziała uśmiechem.

– Dla mnie jesteś najważniejsza na świecie – oznajmiła. – Jak się czujesz, poza tym, że jesteś zmęczona?

Caitlin przystanęła i spojrzała na jakieś czasopismo na stoliku. „Sussex Life”. Przez chwilę oddychała ciężko, bez słowa, po czym wyznała:

– Boję się, mamusiu.

Lynn wstała i objęła córkę. O dziwo, Caitlin nie wzdrygnęła się, nie cofnęła. Przeciwnie – wtuliła się w matkę, wzięła ją za rękę i przytrzymała kurczowo.

W ciągu ostatniego roku Caitlin urosła o kilka cali i Lynn wciąż nie przywykła do tego, że musi zadzierać głowę, żeby spojrzeć na jej twarz. Widocznie odziedziczyła geny wzrostu po ojcu. Dzisiaj jej chuda, wiotka postać jeszcze bardziej niż zwykle przypominała pacynkę, tyle że bardzo piękną.

Jak zwykle ubrała się w swoim ulubionym, niedbałym stylu – w niechlujny szarordzawy sweterek z dzianiny włożony na T-shirt, a także naszyjnik z kamyczków na cienkim skórzanym rzemyku, dżinsy z wystrzępionymi nogawkami i niezasznurowane stare trampki. Do tego – prawdopodobnie ze względu na zimno, ale zapewne również po to, by ukryć brzuch tak spuchnięty, jakby była w ciąży – włożyła budrysówkę o barwie wielbłąda, która wyglądała jak nabytek z lumpeksu.

Nad opaską w aztecki wzór, zakrywającą większą część głowy Caitlin, sterczały krótkie, nastroszone kruczoczarne włosy, a kolczyki sprawiały, że wyglądała trochę jak przedstawicielka gotów. Miała ćwieki na środku brody i w języku, a także kółko w lewej brwi. Poza tym niewidoczne w tej chwili pierścienie, które lekarz z pewnością odsłoni podczas badania: w prawym sutku, w pępku i nad pochwą. Do tej ozdoby przyznała się z fałszywą skromnością w jednej z rzadkich chwil, kiedy były sobie naprawdę bliskie, co Lynn przyjęła z niejakim zażenowaniem.

Ten dzień zamienił się w prawdziwe piekło, pomyślała Lynn. Odkąd rano wyszła z gabinetu doktora Huntera, a potem wróciła tam z Caitlin po południu, miała wrażenie, że całe jej życie stanęło na głowie, jakby wpadła w uskok sejsmiczny.

Teraz zaś rozdzwonił się jej telefon. Wyjęła go z torebki, spojrzała na wyświetlacz. Dzwonił Mal.

– Cześć – powiedziała. – Gdzie jesteś?

– Właśnie przepływamy śluzę w Shoreham. Do dupy taki dzień… wyłowiliśmy zwłoki. Ale mów, co z Caitlin.

Streściła mu rezultaty konsultacji z doktorem Hunterem, nie spuszczając oka z Caitlin, która wciąż krążyła po poczekalni trzy razy mniejszej od tej w gabinecie doktora Huntera. Córka brała i odkładała kolejne czasopisma z takim pośpiechem, jakby musiała je przeczytać od deski do deski, ale nie mogła się zdecydować, od czego zacząć.

– Za jakąś godzinę będę wiedziała coś więcej. Przyjechałyśmy prosto od doktora Huntera do specjalisty. Będziesz miał zasięg jeszcze przez chwilę?

– Przynajmniej przez cztery godziny – odparł. – Może trochę dłużej.

– To dobrze.

Zjawiła się sekretarka doktora Grangera – korpulentna kobieta po pięćdziesiątce, z włosami związanymi w ciasny kok i pełnym dystansu uśmiechem na twarzy.

– Doktor Granger zaprasza.

– Oddzwonię – powiedziała Lynn.

W przeciwieństwie do przestronnego gabinetu Rossa Huntera gabinet doktora Grangera na pierwszym piętrze był tak ciasny, że ledwo mieściły się tam dwa krzesła przed niewielkim biurkiem. Na blacie królowały oprawione w ramki zdjęcia doskonałej, uśmiechniętej żony lekarza i jego trojga równie doskonałych, uśmiechniętych dzieci, ustawione pod takim kątem, żeby pacjenci mieli na nie jak najlepszy widok.

Doktor Granger – wysoki mężczyzna po czterdziestce, z wydatnym nosem i strzechą rzednących włosów – miał na sobie garnitur w drobne prążki, idealnie odprasowaną koszulę i starannie zawiązany krawat. Trzymał ludzi na dystans, więc Lynn pomyślała, że równie dobrze można by go wziąć za prawnika.

– Siadajcie, proszę – powiedział, otwierając brązową teczkę, w której Lynn dostrzegła list od doktora Huntera. Następnie sam usiadł i zagłębił się w lekturze.

Lynn wzięła Caitlin za rękę i ścisnęła lekko; córka nie próbowała się wyrwać. W obecności doktora Grangera czuła się nieswojo. Nie podobał jej się jego chłód ani demonstracyjna ekspozycja rodzinnych zdjęć. Zupełnie jakby za ich pośrednictwem chciał przekazać: U mnie wszystko gra, u ciebie nie. To, co ode mnie usłyszysz, nijak nie wpłynie na moje życie. Wieczorem wrócę do domu, zjem kolację, obejrzę coś w telewizji, później może powiem żonie, że chcę się z nią kochać… a ty, no cóż… ty się jutro obudzisz w swoim prywatnym piekle, natomiast ja wstanę jak co dzień, ciesząc się z wiosny razem z moimi szczęśliwymi dziećmi.

Skończywszy czytać, pochylił się, a jego mina nieco złagodniała.

– Jak się czujesz, Caitlin?

Wzruszyła ramionami i na dłuższą chwilę zapadła cisza. Lynn czekała, aż córka się odezwie. Caitlin uwolniła rękę z uścisku matki i zaczęła na zmianę drapać grzbiety obu dłoni.

– Swędzi mnie – wyjaśniła. – Wszystko mnie swędzi. Nawet usta.

– A poza tym?

– Jestem zmęczona. – Nagle nadąsała się. Czyli wyglądała jak zwykle. – Chciałabym się czuć lepiej – dorzuciła.

– Masz wrażenie, że trochę się chwiejesz?

Zagryzła wargę, a potem kiwnęła głową.

– Doktor Hunter poinformował cię chyba o wynikach badań?

Unikając jego wzroku, Caitlin znów kiwnęła głową, pogrzebała w miękkiej, pasiastej jak zebra torebce i wyciągnęła telefon komórkowy.

Lekarz otworzył szeroko oczy, gdy zaczęła stukać w klawisze, spoglądając na wyświetlacz.

– Tak – bąknęła obojętnie, jakby mówiła sama do siebie. – No, powiedział mi.

– To prawda – wtrąciła pośpiesznie Lynn. – Powiedział nam… przekazał nam to, co… no wie pan… to, czego się dowiedział od pana. Dziękuję, że przyjął nas pan tak szybko.

Na dworze, gdzieś na ulicy, zawył alarm samochodowy.

Lekarz jeszcze przez chwilę przyglądał się dziewczynie, patrząc, jak wysyła wiadomość i chowa komórkę z powrotem do torebki.

– Musimy działać szybko – oznajmił.

– Niezupełnie rozumiem, co właściwie się zmieniło – powiedziała Caitlin. – Czy mógłby mi pan to jakoś wyjaśnić w przystępny sposób? No, tak jakby pan mówił do idiotki.

Skwitował to uśmiechem.

– Postaram się. Jak wiesz, Caitlin, od sześciu lat chorujesz na pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych. Na początku była to, że tak się wyrażę, łagodniejsza, dziecięca postać, ale ostatnio, niezwykle szybko, przeszła w zaawansowaną, dorosłą formę. Od sześciu lat staraliśmy się ją zwalczać za pomocą leków i operacji, licząc na to, że wątroba sama się zregeneruje… ale zdarza się to niezwykle rzadko i niestety u ciebie się nie udało. Twoja wątroba jest już w tak złym stanie, że jeśli nie podejmiemy działania, grozi ci śmierć.

– A więc ja umrę, tak? – spytała Caitlin cichutko.

Lynn chwyciła jej dłoń i ścisnęła z całej siły.

– Nie, skarbie, nie umrzesz. Nie ma mowy. Wyzdrowiejesz. – Spojrzała na lekarza, szukając u niego otuchy.

On jednak odparł beznamiętnie:

– Skontaktowałem się z Królewskim Szpitalem Południowego Londynu i załatwiłem, żeby dziś wieczorem przyjęto cię tam w celu oceny, czy nadajesz się do przeszczepu.

– Nienawidzę tego kurewskiego oddziału! – rzuciła Caitlin.

– Jest najlepszy w kraju – odparł lekarz. – Są inne szpitale, ale my tutaj współpracujemy właśnie z nimi.

Dziewczyna znów pogrzebała w torebce.

– Przykro mi, wieczorem niestety jestem zajęta. Wychodzimy z Lukiem. Do klubu Digital. Gra tam kapela, którą muszę zobaczyć.

Zapadła krótka cisza. W końcu lekarz odezwał się tak łagodnie, że Lynn nigdy by go o to nie posądzała:

– Caitlin, z tobą naprawdę nie jest dobrze. Wyjście na miasto byłoby ze wszech miar nierozsądne. Muszę bezzwłocznie zapisać cię do szpitala. Chcę jak najszybciej znaleźć ci nową wątrobę.

Przez chwilę dziewczyna spoglądała na niego zabarwionymi przez żółtaczkę oczami.

– Czy mógłby pan sprecyzować, co pan rozumie przez „dobrze”? – spytała.

Na twarzy specjalisty zagościł uśmiech.

– Naprawdę chcesz usłyszeć moją definicję?

– Tak. Co pan rozumie przez „dobrze”?

– Zacznijmy od tego, że dobrze jest żyć i nie chorować – odparł. – I co ty na to?

Wzruszyła ramionami.

– Ehe, brzmi nieźle. – Kiwnęła głową, przetrawiając jego słowa. Widać było, że zastanawia się nad tym.

– Caitlin, istnieją duże szanse, że po przeszczepie wątroby znów poczujesz się dobrze i zaczniesz żyć normalnie – obiecał.

– A jeśli nie? Jeśli… nie będzie przeszczepu?

Lynn chciała się wtrącić i coś powiedzieć, wytłumaczyć córce dokładnie, co się stanie. Wiedziała jednak, że musi trzymać język za zębami i nie wypadać z roli obserwatora.

– Wtedy niestety umrzesz – odparł bez ogródek. – Moim zdaniem zostało ci bardzo niewiele czasu. Najwyżej kilka miesięcy. Ale możliwe, że znacznie mniej.

Zapadła długa cisza. Nagle Lynn poczuła uścisk dłoni córki i z całej siły odpowiedziała tym samym.

– Umrę?

Caitlin wydusiła te słowa drżącym szeptem. Odwróciła się do matki i wstrząśnięta wlepiła w nią wzrok. Lynn uśmiechnęła się do niej, ale chwilowo nie przychodziło jej do głowy, jak mogłaby pocieszyć swoje dziecko.

– Mamusiu, czy to prawda? – spytała Caitlin nerwowo. – Czy już wcześniej ci to powiedzieli?

– Skarbie, jesteś poważnie chora. Ale po wykonaniu przeszczepu będzie dobrze. Wyzdrowiejesz. Będziesz mogła żyć całkiem normalnie.

Caitlin milczała. Cofnęła rękę i włożyła palec do ust, czego nie robiła od lat. Rozległ się elektroniczny pisk, a po chwili faks na półce obok lekarza wypluł zadrukowaną kartkę.

– Zajrzałam do Internetu – oświadczyła nagle dziewczyna. – Wpisałam w wyszukiwarkę przeszczepy wątroby. Narządy pochodzą od zmarłych, mam rację?

– Tak, przeważnie.

– Czyli dostałabym wątrobę trupa?

– Nie ma gwarancji, że w ogóle uda nam się znaleźć dla ciebie organ.

Oszołomiona Lynn patrzyła na lekarza w milczeniu.

– Co to znaczy, że nie ma gwarancji?

– Obie musicie zrozumieć, że narządów do przeszczepu jest za mało, w dodatku masz rzadką grupę krwi, przez co twoje szanse w porównaniu z innymi ludźmi maleją – odparł tak beznamiętnie, że Lynn miała ochotę wstać i mu przyłożyć. – Zależy, czy zdołam cię wpisać na listę najpilniejszych przypadków. mam nadzieję, że mi się uda. Ale formalnie rzecz biorąc, twój stan jest chroniczny, a zazwyczaj pierwszeństwo mają pacjenci z ostrym przebiegiem choroby. Będę musiał o ciebie powalczyć. Dobrze chociaż, że się nadajesz pod innymi względami, jako osoba młoda i poza tym zdrowa.

– Czyli jeżeli w ogóle mnie zakwalifikują, spędzę resztę życia, mając w ciele wątrobę martwej kobiety?

– Albo mężczyzny – sprecyzował.

– Ale ubaw!

– Skarbie, chyba lepsze to niż alternatywa, prawda? – spytała Lynn. Znowu spróbowała wziąć córkę za rękę, ale Caitlin ją odtrąciła.

– A więc to będzie organ od jakiegoś dawcy?

– Tak – potwierdził Neil Granger.

– I aż do końca będę żyła ze świadomością, że ktoś umarł, a ja mam w sobie jego kawałek?

– Caitlin, dostaniesz ode mnie broszury do poczytania – rzekł lekarz. – A kiedy już będziesz w szpitalu, poznasz wiele osób, w tym pracowników opieki społecznej i psychologów, którzy wytłumaczą ci, na czym to polega. Musisz jednak zapamiętać najważniejszą rzecz. Dla rodzin i ukochanych osób zmarłych dużą pociechę często stanowi fakt, że śmierć ich bliskich nie poszła całkiem na marne. Że dzięki niej ktoś inny może żyć.

Przez dłuższą chwilę dziewczyna siedziała zamyślona.

– Świetnie – powiedziała w końcu. – Czyli chcecie przeszczepić mi wątrobę, żeby ktoś poczuł się lepiej z powodu śmierci córki, męża albo syna?

– Nie, nie dlatego. Namawiam cię na przeszczep, żebym mógł ci uratować życie.

– Do dupy z takim życiem – rzuciła Caitlin. – Życie jest całkiem do dupy.

– Ale nie tak jak śmierć – odparł lekarz.

13

Susan Cooper odkryła, że z tego okna, zaraz za windami na siódmym piętrze Królewskiego Szpitala Hrabstwa Sussex, rozciąga się wspaniały widok – ponad dachami Kemp Town na kanał La Manche. Dzisiaj przez cały dzień czyste morze skrzyło się błękitem, lecz teraz, o szóstej wieczorem pod koniec listopada, w zapadającym zmierzchu przeszło w atramentową otchłań rozciągającą się za światłami miasta w nieskończoność.

Susan wyglądała właśnie na czarny przestwór. Trzymała ręce na kaloryferze, nie dlatego, że chciała się ogrzać, lecz żeby podeprzeć wycieńczone ciało. W milczeniu spoglądała poza odbicie swojej twarzy w szybie, czując, jak przez cienkie szkło wpada zimny przeciąg. Ale poza tym nic więcej nie czuła.

Była odrętwiała z szoku. Nie wierzyła, że to się dzieje naprawdę.

W głowie sporządzała listę ludzi, do których powinna jeszcze zadzwonić. Z przerażeniem myślała o tym, że musi zawiadomić brata Nata, jego siostrę w Australii i przyjaciół. Jego rodzice umarli w wieku pięćdziesięciu kilku lat – ojciec na atak serca, matka na raka – więc Nat często żartował, że on też nie dożyje starości. A to ci dowcip!

Odwróciła się, powlokła na OIOM i zadzwoniła. Pielęgniarka wpuściła ją na oddział. Tu było cieplej niż w korytarzu. Utrzymywano temperaturę trzydziestu czterech, trzydziestu pięciu stopni – na tyle wysoką, żeby pacjenci w szpitalnych łóżkach mogli leżeć w piżamach albo nago, bez obawy, że się przeziębią. Co za ironia, pomyślała, lecz nie rozpamiętywała tego, że kiedyś pracowała tu jako pielęgniarka, akurat na tym oddziale. Poznali się z Natem właśnie w tym szpitalu, krótko po tym, jak zaczął się tu przygotowywać do specjalizacji.

Poczuła, że coś się w niej rusza. To kopało dziecko. Ich dziecko. Miało trzydzieści tygodni. Chłopczyk.

Skręciła w prawo. Mijając pokój pielęgniarek, gdzie ktoś zostawił na krześle protezę nogi, usłyszała szelest odsuwanej zasłony. Spojrzała w głąb oddziału i serce jej zamarło. Pielęgniarka zaciągała niebieską zasłonę przy łóżku numer czternaście. Łóżku Nata. Zasłaniała je przed wzrokiem ciekawskich. Szykowali się do kolejnej serii badań. Susan wątpiła, czy wystarczy jej odwagi, żeby towarzyszyć mu w takiej chwili. Przesiedziała jednak przy nim niemal cały dzień i wiedziała, że teraz też nie powinna go opuszczać. Musiała nadal do niego mówić. Nie mogła tracić nadziei.

Miał skomplikowane złamania i wgniecenie czaszki, zmiany w odcinku szyjnym kręgosłupa, które – gdyby przeżył – groziły mu porażeniem czterokończynowym, a także złamany prawy obojczyk oraz miednicę, co na tym etapie było w zasadzie nieistotne.

Od lat już się nie modliła, dziś jednak stwierdziła, że modli się w duchu, powtarzając wciąż te same słowa: „Proszę cię, Boże, nie pozwól, żeby Nat umarł. Boże, nie opuszczaj go, proszę”.

Czuła się irytująco bezużyteczna. Była przecież wykwalifikowaną pielęgniarką, a nic nie mogła zrobić. Mogła tylko się do niego odzywać. Mówić, mówić i jeszcze raz mówić, bezowocnie czekając na odpowiedź. Ale może teraz coś się zmieni.

Wróciła lśniącą posadzką, mijając w łóżku po prawej grubaskę z wałkami tłuszczu na twarzy i ciałem przywodzącym na myśl kontury trójwymiarowej mapy. Jedna z pielęgniarek powiedziała jej, że kobieta waży pięćset czterdzieści sześć funtów. W nogach łóżka wisiała tablica z napisem: NIE KARMIĆ.

Z lewej leżał mężczyzna po czterdziestce, z alabastrową twarzą, rurką w tchawicy i gąszczem przewodów przymocowanych do piersi i głowy. Fachowym okiem oceniła, że wygląda, jakby dopiero co przeszedł operację wszczepienia bypassów. Obok niego, na stole na instrumenty, stała o coś oparta wielka, zabawna kartka z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia. Temu przynajmniej się polepszy, więc ma duże szanse, że opuści szpital o własnych siłach, a nie wyniosą go nogami do przodu, pomyślała.

Nie tak jak Nat.

Przez cały dzień jego stan wciąż się pogarszał, więc chociaż nadal kurczowo trzymała się irracjonalnej nadziei, powoli ogarniało ją straszliwe przeczucie tego, co nieuchronne.

Komórka, w której wyłączyła dźwięk, wibrowała co kilka minut, sygnalizując kolejną wiadomość. Kilkakrotnie wychodziła na zewnątrz, żeby odpowiedzieć. Matce. Bratu Nata, który przyszedł tu z rana, a teraz chciał wiedzieć, co nowego. Swojej siostrze w Sydney. I najlepszej przyjaciółce, Jane, do której zadzwoniła rano, godzinę po przybyciu do szpitala, i wyjaśniła przez łzy, że lekarze nie są pewni, czy Nat przeżyje. Pozostałych ignorowała. Nie chciała się rozpraszać, była tu z powodu Nata i pragnęła tylko, żeby przeżył.

Co chwila słyszała popiskiwanie alarmu monitora. Wdychając zapach środków odkażających, czasami wychwytywała powiew perfum i lekką nutę rozgrzanego sprzętu elektrycznego.

Nat był za zasłoną, wsparty na części łóżka przy wezgłowiu, uniesionej o trzydzieści stopni; spowity bandażami i przewodami, z rurkami intubacyjną oraz nosowo-gardłową wystającymi z ust i nosa wyglądał jak przybysz z obcej planety. Do głowy wprowadzono mu czujnik do pomiaru ciśnienia śródczaszkowego, drugi miał przytwierdzony do palca, a do jego ramion i brzucha biegł gąszcz przewodów kroplówek i drenów z zawieszonych na stojakach worków. Leżał bez ruchu, z zamkniętymi oczami, otoczony rzędami monitorów i urządzeniami podtrzymującymi życie. Po jego prawej ręce umieszczono dwa monitory komputerowe, a na wózku u stóp łóżka stał laptop z wszystkimi danymi i wynikami.

– Witaj, kochanie – powiedziała Susan. – Już jestem z powrotem.

Mówiąc to, wpatrywała się w ekrany.

Nie zareagował.

Rurka wystająca z jego ust uchodziła do niedużego worka z kranem u dołu, na wpół wypełnionego ciemnym płynem. Susan odczytała nalepki na przewodach kroplówek: mannitol, pentastarch, morfina, midazolam, noradrenalina. Żeby go ustabilizować. Utrzymać przy życiu. Nie dopuścić, żeby zgasł… ale nic ponadto.

Jedynie równomierne unoszenie się i opadanie klatki piersiowej oraz pulsowanie światełek na monitorach świadczyły, że żyje.

Przeniosła wzrok z przewodów kroplówek na dłonie męża i niebieską plastikową przywieszkę z jego nazwiskiem, a potem, widząc jakieś nieznane urządzenia i ekrany, znowu spojrzała na aparaturę. W ciągu pięciu lat, jakie upłynęły, odkąd rzuciła pielęgniarstwo na rzecz dochodowej pracy w przemyśle farmaceutycznym, wprowadzono nowe technologie, z którymi jeszcze się nie zetknęła.

Posiniaczoną, poharataną twarz Nata powlekła upiorna bladość, jakiej Susan nigdy u niego nie widziała – mąż dbał o formę, regularnie grywał w squasha i choć pracował godzinami, a raczej przepracowywał się jak wariat, zawsze miał zdrową cerę. Silny, wysoki, z długimi – jak na lekarza z prowokacyjnie długimi – jasnymi włosami, dopiero co przekroczył trzydziestkę, no i był przystojny. I to jak!

Na chwilę zacisnęła powieki, powstrzymując łzy.

Cholerny przystojniak! Już dobrze, kochanie. Nat, najdroższy, wszystko będzie dobrze, zobaczysz. Wyjdziesz z tego. Kocham cię. Tak bardzo cię kocham. Jesteś mi potrzebny. Potrzebujemy cię oboje, sprostowała, macając się po brzuchu.

Otworzyła oczy i spojrzała na tarcze na monitorach, na cyfrowe wyświetlacze i wskaźniki, szukając najmniejszego znaku, który by dał jej nadzieję. Nie znalazła. Tętno miał słabe i nierówne, poziom tlenu we krwi za niski, fale mózgowe ledwo widoczne na skali. Ale przecież on tylko śpi i lada chwila się obudzi.

Przebywała tu od dziesiątej rano, zjawiła się zaraz po telefonie z policji. Na kolejną ironię losu zakrawał fakt, że akurat tego dnia miała się stawić w tym szpitalu na USG. Właśnie dlatego, kiedy zadzwonili, była w domu, a nie w Harcourt Pharmaceuticals, gdzie pracowała w zespole nadzorującym testy kliniczne nowych leków.

Na całe szczęście potrafiła znaleźć drogę w labiryncie budynków szpitala, a jako że wiele osób z personelu znało i ją, i Nata, oszczędzano jej frazesów, nie zbywano byle czym, tylko fachowym językiem prosto z mostu walono co i jak, choćby były to rzeczy trudne do przełknięcia.

Zanim tu dotarła, pół godziny po przywiezieniu Nata, on już był na tomografii mózgu. Gdyby badanie wykazało zakrzep, przeniesiono by go na oddział neurologiczny w Hurstwood Park i zoperowano. Ale wykryto ciężki krwotok wewnętrzny, co oznaczało, że operacja nic nie pomoże. Pozostawało tylko czekać, aczkolwiek wyglądało na więcej niż prawdopodobne, że nastąpiło nieodwracalne uszkodzenie mózgu.

Na oddziale pomocy doraźnej zespół lekarzy przez cztery godziny starał się go ustabilizować, lecz w tym czasie nie nastąpiła najmniejsza poprawa, pacjent wykazywał całkowity brak reakcji.

W skali Glasgow – ocenie przytomności przeprowadzonej przed podaniem leków – Nat uzyskał trzy na piętnaście możliwych punktów. Nie otwierał oczu na polecenie, bodźce bólowe ani bezpośredni ucisk każdego oka, za co dostał najniższy wynik, czyli jeden. Nie udzielał odpowiedzi na pytania, uwagi czy polecenia, więc w części dotyczącej kontaktu słownego również oceniono go na minimum, czyli jedynkę. A ponieważ nie reagował na ból, w kategorii reakcji ruchowej także miał jeden punkt. Maksymalny możliwy do uzyskania przez pacjenta wynik wynosi piętnaście. Minimalny – trzy.

Susan wiedziała, co oznacza ten rezultat. Trzy punkty niestety – aczkolwiek nie ze stuprocentową pewnością – wskazywały na śmierć mózgową.

Ale cuda przecież się zdarzają. Jako pielęgniarka pracująca na tym oddziale poznała pacjentów, którzy najpierw uzyskali trzy punkty, a potem całkiem wrócili do zdrowia. Zgoda, stanowili raptem ułamek procentu, lecz Nat był silny. Wyjdzie z tego.

Wykaraska się!

Niska, życzliwa pielęgniarka z Malezji, Saleha, która przez całe popołudnie nie odstępowała Nata na krok, uśmiechnęła się do Susan.

– Wracaj do domu, odpocznij trochę.

Susan pokręciła głową.

– Chcę stale do niego mówić. Pacjenci czasem na to reagują. Widziałam to na własne oczy, pamiętam.

– Jaką muzykę lubi najbardziej?

– Snow Patrol – odparła Susan, zastanawiając się szybko. – I The Eagles. Te dwa zespoły.

– Spróbuj znaleźć ich płyty i mu je puść. Masz iPoda?

– W domu.

– Więc jedź po niego. Przy okazji przywieź mu jakieś przybory toaletowe. Mydło, ręcznik, szczoteczkę do zębów, maszynkę do golenia, dezodorant.

– Nie chcę go zostawiać – zaprotestowała Susan. – Gdyby tak… – Wzruszyła ramionami.

– Jest stabilny – przekonywała ją Saleha. – Jeśli uznam, że musisz szybko przyjechać, zadzwonię.

– Będzie stabilny, dopóki jest podłączony do aparatury. Ale co się stanie, kiedy ją wyłączycie?

Zapadła niezręczna cisza – obie kobiety znały odpowiedź. W końcu pielęgniarka rzuciła wesoło:

– Miejmy nadzieję, że w nocy mu się polepszy.

– Tak – bąknęła Susan zduszonym głosem, przełykając łzy.

Wbiła wzrok w twarz Nata, w jego nieruchome powieki, pragnąc, żeby się poruszył, żeby otworzył oczy i ułożył usta w uśmiechu.

Ale on ani drgnął.

14

David Browne, opiekun miejsca zbrodni, i James Gartrell, fotograf policyjny, przyjechali niedawno osobnymi samochodami. Teraz uwijali się na głównym pokładzie „Arco Dee”, rejestrując wszystko aparatem fotograficznym i kamerą wideo: Browne – szczupły, muskularny mężczyzna nieco po czterdziestce, z przylizanymi rudymi włosami i wesołą, dziobatą twarzą, ubrany w grubą pikowaną kurtkę, dżinsy i sportowe buty – i Gartrell: wielki, przysadzisty facet z krótkimi czarnymi włosami.

Browne podzielał zdanie Roya Grace’a, że nie ma najmniejszego sensu traktować statku jako miejsca zbrodni, więc ani oni trzej, ani Lizzie Mantle nie włożyli ubrań ochronnych. Grace odgrodził tylko taśmą policyjną głowicę ssącą.

Kapitan Danny Marshall, w odblaskowej kurtce narzuconej na gruby golf, był wyraźnie zmartwiony; on również co chwila spoglądał na zegarek. Starszy mechanik Malcolm Beckett, w usmolonym białym kombinezonie i kasku, był nieco mniej podenerwowany, jednak Grace czuł, że obaj są spięci. Najwyraźniej przejmowali się zwłokami, lecz równie jasno było widać, że martwią się o to, jak ta przerwa w pracy odbije się na ich finansach.

Jeden z członków załogi podszedł do nich z arkuszem papieru milimetrowego, na którym zaznaczono dokładne współrzędne miejsca, skąd wyciągnięto zwłoki.

Lizzie Mantle przepisała dane do notesu, po czym wsunęła kartkę do plastikowej torby na dowody rzeczowe i schowała ją do kieszeni. Ciało było mocno obciążone, lecz Grace z doświadczenia wiedział, że silne prądy w kanale La Manche nieraz przesuwają zwłoki na znaczną odległość. Będzie musiał wezwać ekipę nurków, żeby oszacowali, w którym miejscu chłopaka wrzucono do wody.

Nagle dobiegło go pyrkotanie motocykla, a potem zatrzeszczało jego radio i usłyszał głos młodej dzielnicowej, którą postawił u trapu, żeby nikt niepowołany nie dostał się na pokład.

– Właśnie przyjechał ratownik medyczny – zawiadomiła.

– Już idę.

Roy ruszył przez pokład, słysząc coraz głośniejszy warkot silnika motocykla. Nabrzeże omiotło światło reflektora. Po chwili, w blasku lamp na statku, zobaczył, jak motocykl BMW w barwach ratownictwa medycznego staje, a kierowca zsiada i kopniakiem wysuwa podpórkę. Graham Lewis starannie ustawił pojazd, żeby się nie przewrócił, zdjął kask i skórzane rękawice, a potem wyciągnął z kufra torbę lekarską.

Choćby nawet obecni na miejscu funkcjonariusze byli pewni, że ofiara nie żyje, zgodnie z wymogami koronera wykwalifikowany lekarz musiał na miejscu oficjalnie stwierdzić zgon, chyba że pozostały same kości albo głowa została oddzielona od tułowia. Dawniej ściągano w tym celu lekarza policyjnego, ale w świetle ostatnich zmian czynności te przeprowadzali ratownicy medyczni.

Grace zszedł na powitanie Lewisa niebezpiecznym sznurowym trapem, na dole minął dzielnicową i z zadowoleniem przekonał się, że jak dotąd nie pojawili się jeszcze lokalni dziennikarze, którzy zwykle zlatywali się na miejsce zbrodni szybciej niż muchy do łajna.

Ratownik medyczny – niski, żylasty mężczyzna z kręconymi siwymi włosami – miał sympatyczną, ciepłą twarz, która natychmiast napawała otuchą ofiary wypadków. Pomimo tego, z czym się stykał na co dzień w swoim zawodzie, był nieuleczalnie wesoły.

– Jak się masz, Roy? – rzucił pogodnie do nadinspektora.

– Lepiej niż ten nieszczęśnik na statku – odparł Grace. Omal nie dodał: „Ale niewiele lepiej, jeżeli nie uda mi się zdążyć na przyjęcie, zanim się skończy”. – Nie sądzę, żeby torba była ci potrzebna. Facet jest martwy, bez dwóch zdań.

Chwiejnym trapem zaprowadził Grahama Lewisa na pokład, a potem przeszli w jaskrawym blasku lamp statku obok zwojów kabli i pomarańczowej barierki przenośnika taśmowego, który w normalnych warunkach obracałby się hałaśliwie, transportując urobek z ładowni do zsypni, skąd wędrowałby na nabrzeże. Teraz jednak maszyna milczała. Ratownik medyczny przeszedł za nadinspektorem na drugą stronę statku.

Kleszcze stalowej głowicy ssącej, zawieszonej kilka stóp nad pokładem, przypominały parę gigantycznych, równoległych szczypiec kraba. Tkwił w nich owinięty kilkoma sznurami pakunek w czarnym plastikowym worku. Kolejne sznurki, przeciągnięte przez oczka w folii, były zawiązane wokół żelbetonowych pustaków, leżących teraz na brudnym, pomalowanym na pomarańczowo metalowym pokładzie.

– Jest w worku – poinformował Grace. – Nie dotykali go, rozcięli tylko plastikową folię.

Graham Lewis podszedł i zajrzał przez długie nacięcie wzdłuż worka. Stojący obok Roy Grace także się przyglądał, ze zgrozą, ale i z niepohamowaną ciekawością.

Ratownik medyczny włożył lateksowe rękawiczki, szarpnięciem rozdarł folię do końca i odsłonił nieruchome, niemal przezroczyste, poszarzałe ciało. Grace ocenił, że chłopak jest młody, niewiele przed dwudziestką, a jego stan wskazywał, że nie przebywał w wodzie zbyt długo.

Czuło się silny zapach plastiku i lekki odór rozkładu, ale bez tego straszliwego, słodkawego smrodu gnijącego mięsa właściwego śmierci, który Grace od dawna kojarzył ze starymi trupami. Domyślał się, że chłopak nie żył zaledwie od kilku dni, chociaż dokładniejszych danych dostarczy im sekcja zwłok.

Wyrostek był chudy, ale raczej z niedożywienia, a nie na skutek ćwiczeń, pomyślał Grace, zwracając uwagę na brak mięśni. Był średniego wzrostu i miał kanciastą, nieco dziwną twarz i krótkie czarne włosy, których czub opadał mu na czoło.

Ratownik medyczny lekko przekręcił głowę zmarłego.

– Na pierwszy rzut oka nie widać urazów czaszki – oznajmił.

Grace przytaknął skinieniem głowy, ale oczami – i myślami – powędrował do innej części ciała ofiary. Patrzył na brzuch. Konkretnie na równe pionowe nacięcie pośrodku, biegnące od szyi aż poniżej pępka i kończące się na skraju gęstych włosów łonowych; zamykały je grube szwy.

Porozumiał się wzrokiem z ratownikiem medycznym i znów spojrzał w dół. Na nacięcie. I niemal czarny członek, leżący na kępce włosów – zwiotczały i pomarszczony jak wylinka węża. Przez chwilę nie był w stanie odwrócić wzroku. Członek zmarłego zawsze budzi głęboki smutek, jakby ten główny symbol męskości w stanie bezwładu stawał się ostatecznym symbolem śmierci. W końcu nadinspektor znów popatrzył na nacięcie.

– Co to ma być, do cholery? – zapytał Graham Lewis. – Rana jest niezabliźniona, więc pokrojono go po śmierci… albo tuż przed nią.

– Wygląda to bardzo fachowo – rzekł Grace. – Cięcie chirurgiczne?

Danny Marshall, stojący nieco dalej obok inspektor Mantle, zapytał ją z niepokojem, jak długo potrwa, zanim ciało zostanie zabrane, a oni będą mogli znów wypłynąć… stracili już ponad godzinę z cennego czasu na wyładunek. Żeby zarobić na siebie, „Arco Dee” musiał pracować przez całą dobę. Nie mógł więc przegapić przypływu. Jeszcze godzina zwłoki i nie zdążą opróżnić ładowni na czas, żeby załapać się na wieczorny przypływ.

Powiedziała mu, że decyzję podejmie Roy Grace.

Po raz pierwszy w karierze Marshall zrozumiał postępowanie znajomych kapitanów dwóch kutrów, którzy wyciągnąwszy zaplątane w sieci zwłoki, zeznali, że natychmiast wyrzucili je z powrotem, byleby nie narażać się na opóźnienie spowodowane policyjnymi procedurami.

– Bez dwóch zdań – przytaknął Lewis. – To nie jest rana. Temu biedakowi zrobiono operację. Ale… – Zawahał się.

– Ale co? – ponaglił go Grace.

– Na moje oko to nacięcie wygląda jak wykonane podczas sekcji zwłok.

– Panie nadinspektorze, jak długo jeszcze wam zejdzie? – spytał kapitan.

– To już zależy od anatomopatologa – odparł Grace przepraszająco.

– Musimy czekać?

W tym momencie zabrzęczał telefon Grace’a.

– O wilku mowa – rzucił nadinspektor. Dzwoniła Nadiuska de Sancha, anatomopatolog z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

– Wybacz, Roy – powiedziała. – Wezwano mnie do nagłego wypadku. Nie mam pojęcia, o której do was dotrę. Nie wcześniej niż za cztery, pięć godzin, ale może mi zejść dłużej.

– W porządku, oddzwonię – odparł.

Ratownik medyczny badał puls zmarłego. Wykonywał rutynowe czynności. Czysta formalność.

Grace podjął decyzję. Częściowo wynikała z chęci zdążenia na przyjęcie, ale głównie z realnej oceny sytuacji. Załoga pogłębiarki liczyła osiem osób, rozmawiał już ze wszystkimi. Zgodnie twierdzili, że zwłoki wyłowiono z morza. James Gartrell, fotograf, zrobił już zdjęcia i wszystko nakręcił. Ciało znajdowało się w worku, w którym wydobyto je z dna, było więc zupełnie nieprawdopodobne, żeby na statku mogły się zachować jakieś dowody rzeczowe – gdyby nawet na worku coś było, woda zmyłaby to podczas wyciągania go na powierzchnię.

Grace bezdyskusyjnie miał prawo zarekwirować statek jako miejsce zbrodni, ale w jego ocenie nie byłoby w tym najmniejszego sensu. „Arco Dee” wyłowił jedynie zwłoki z dna oceanu. Stanowił miejsce zbrodni w takim samym stopniu jak śmigłowiec, który wyciągał z wody topielca. A przyczynę śmierci i tak ustalą w kostnicy.

– Mam dla pana dobre wieści – zwrócił się Roy do Danny’ego Marshalla. – Niech mi pan poda nazwiska i adresy wszystkich członków załogi, a potem możecie ruszać w drogę. – Odwrócił się do ratownika medycznego. – Przenieśmy zwłoki na brzeg… tylko nie wyjmujcie ich z tego plastikowego worka.

– Mogę wystawić panu zaświadczenie tutaj? – zapytał Graham Lewis. – Wieczorem trenuję młodzieżową drużynę rugby.

– Trenuje pan?

– A co!

– Jest pan trenerem rugby?

– Tak.

– Nie wiedziałem. Ja prowadzę zespół rugby w dochodzeniówce. Potrzebujemy nowego trenera.

– Proszę do mnie zadzwonić.