PŁYTKIE NACIĘCIE

KARIN SLAUGHTER

przełożył

Lech Z. Żołędziowski

Warszawa 2013

Tytuł oryginału Kisscut

Copyright © by Karin Slaughter, 2002

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Wydanie I

Warszawa

Przekład Lech Z. Żołędziowski

Korekta Natalia Kraszewska

Projekt graficzny wnętrza i okładka Krzysztof Kiełbasiński

Skład TYPO

ISBN 978-83-7881-164-0

Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Spis treści

- Dedykacja

- Sobota, 1

- 2

- 3

- Niedziela, 4

- 5

- 6

- 7

- Poniedziałek, 8

- 9

- Wtorek, 10

- 11

- Środa, 12

- 13

- 14

- Czwartek, 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- Piątek, 21

- 22

- Niedziela, tydzień później, 23

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dedykuję Doris Smart, której miłością były futbol w Auburn i czytanie – w tej właśnie kolejności

SOBOTA
1

Dancing queen – nuciła Sara Linton w takt muzyki, robiąc kolejne okrążenie. – Young and sweet, only seventeen.

Z lewej strony dobiegł ją głośny hurkot rolek. Obejrzała się i w ostatniej chwili pochwyciła chłopca, zanim zdążył na nią wpaść.

– Justin? – Uśmiechnęła się na widok siedmiolatka i chwyciła go za koszulkę, bo nogi na łyżworolkach wygięły mu się w kostkach.

– Dzień dobry, pani doktor – wysapał, łapiąc powietrze. By na nią spojrzeć, musiał odchylić zbyt duży kask, który ochraniał jego głowę.

Sara patrzyła na niego, starając się nie parsknąć śmiechem.

– Cześć, Justin.

– Lubi pani taką muzykę? Moja mama też.

Spoglądał na nią z lekko rozchylonymi ustami. Jak większość jej małych pacjentów, Justin wydawał się zaskoczony tym, że spotyka ją poza kliniką. Czasem miała wrażenie, że dzieci chyba wyobrażają sobie, iż mieszka w piwnicy pod gabinetem i tylko czeka, aż zjawią się u niej z przeziębieniem albo gorączką.

– Bo widziałem, jak pani śpiewała. – Justin znów odchylił kask do tyłu i przy okazji uderzył się w nos nałokietnikiem.

– Poczekaj. – Sara pochyliła się, by skrócić mu pasek pod brodą. Muzyka była tak głośna, że poczuła, jak plastikowa sprzączka lekko wibruje od basów.

– Dzięki! – wykrzyknął Justin, nie wiadomo dlaczego kładąc obie dłonie na kasku. Stracił przy tym równowagę i żeby nie upaść, musiał przytrzymać się jej nogi.

Sara znów złapała go za koszulkę i podprowadziła do poręczy okalającej tor. Sama też przymierzała łyżworolki, ale zdecydowała się w końcu na tradycyjne wrotki na czterech kółkach. Nie miała ochoty fiknąć kozła na oczach połowy miasteczka. Justin chwycił się poręczy i zachichotał, patrząc na jej wrotki.

– Ale pani ma wielkie nogi.

Sara spojrzała zażenowana na swe stopy. Od czasu gdy skończyła siedem lat, wszyscy wciąż jej dokuczali z powodu dużych stóp. Mimo że była teraz prawie trzydzieści lat starsza, podobnie jak wtedy poczuła gwałtowną chęć, by schować się pod kołdrę z miseczką lodów czekoladowych.

– Bo pani ma wrotki dla chłopaków! – zawołał Justin, puścił poręcz i machnął ręką w stronę jej wrotek.

Sara złapała go w ostatniej chwili, ratując przed niechybnym upadkiem.

– Kochasiu – szepnęła mu słodko do ucha – przypomnę ci to, kiedy przyjdziesz do mnie na szczepienie.

Justin z wysiłkiem uśmiechnął się do pani doktor.

– Chyba mama mnie woła – wymamrotał. Odjechał, trzymając się poręczy i oglądając przez ramię, by się upewnić, że Sara za nim nie idzie.

Sara oparła się o poręcz, skrzyżowała ramiona i patrzyła jak Justin się oddala. Jak większość pediatrów, lubiła dzieci, ale to nie znaczyło wcale, że ma ochotę spędzać w ich towarzystwie sobotnie wieczory.

– To twój dzisiejszy kawaler? – spytała Tessa, zatrzymując się obok.

Sara obrzuciła siostrę ponurym spojrzeniem.

– Nie wiesz przypadkiem, jak ja dałam się w to wrobić?

– Bo mnie kochasz? – Tessa uśmiechnęła się niepewnie.

– Jasne – odparła Sara i odwzajemniła uśmiech.

W oddali dojrzała Devona Lockwooda, aktualnego chłopaka Tessy, zatrudnionego w rodzinnej firmie hydraulicznej Lintonów. Wiódł swego bratanka po torze dla małych dzieci, a ojciec chłopca nie spuszczał z nich czujnego spojrzenia.

– Jego matka mnie nie znosi – mruknęła Tessa. – Ile razy się do niego zbliżam, patrzy na mnie wilkiem.

– Tata tak samo reaguje na naszych znajomych – przypomniała jej Sara.

Devon zauważył, że go obserwują, i pomachał ręką.

– Świetnie sobie radzi z dziećmi – zauważyła Sara, odmachując.

– Ręce też ma sprawne – powiedziała cicho Tessa, jakby do siebie, po czym spojrzała na Sarę. – No właśnie, a gdzie Jeffrey?

Sara popatrzyła w stronę wejścia. Sama też się nad tym zastanawiała. I zaraz ze zdziwieniem pomyślała, że nie powinno jej właściwie obchodzić, co się dzieje z jej byłym mężem.

– Nie wiem – odparła. – Od kiedy tu się zrobiło tak tłoczno?

– Jest sobota, sezon piłkarski jeszcze się nie zaczął, więc co innego można robić? – odrzekła Tessa i nie dając się zbyć, powtórzyła: – No to gdzie Jeffrey?

– Może nie przyjdzie.

Uśmieszek na twarzy Tessy świadczył, że ma w zanadrzu jakąś złośliwość.

– No proszę, mów.

– Nie mam nic do powiedzenia – oświadczyła Tessa takim tonem, że Sara nie była pewna, czy siostra ją oszukuje, czy nie.

– Tylko się widujemy – przerwała Sara, nie wiedząc, kogo chce bardziej przekonać: siostrę czy samą siebie. – To nic poważnego – dodała.

– Wiem.

– Właściwie nawet się nie całujemy.

Tessa uniosła dłonie w geście poddania.

– Wiem – powtórzyła z uśmieszkiem.

– Spotkaliśmy się tylko parę razy. Nic więcej.

– Nie musisz mnie przekonywać.

Sara jęknęła i oparła się o poręcz. Czuła się głupio, jak nastolatka, nie jak dojrzała kobieta. Rozwiodła się z Jeffreyem dwa lata temu, gdy przyłapała go z właścicielką zakładu szyldziarskiego. To, że zaczęła się z nim znów spotykać, było równie niezrozumiałe dla niej, jak i dla całej rodziny. Z głośników popłynęła ballada i światła przygasły. Spod sufitu zjechała lustrzana kula rzucająca na cały tor świetliste refleksy.

– Muszę iść do toalety – powiedziała Sara. – Rozglądaj się za Jeffem, dobra?

Tessa rzuciła spojrzenie ponad ramieniem siostry.

– Właśnie ktoś tam wchodzi.

– Teraz mają tam dwie kabiny.

Sara spojrzała w stronę damskiej toalety i zauważyła tęgą nastolatkę, która właśnie wchodziła do środka. Jenny Weaver, jedna z jej pacjentek. Sara pomachała do niej, ale dziewczyna jej nie zauważyła.

– Miejmy nadzieję, że wytrzymasz – parsknęła Tessa.

Sara zmarszczyła brwi, patrząc, jak kolejna nastolatka, której nie znała, znika za drzwiami toalety. Jak tak dalej pójdzie, prędzej jej nerki wysiądą, nim Jeffrey się tu pojawi.

Tessa kiwnęła głową w stronę drzwi.

– Mówiłaś może o wysokim przystojnym brunecie?

Z głupawym uśmieszkiem na twarzy Sara patrzyła, jak Jeffrey zmierza w kierunku parkietu. Wciąż jeszcze był w swym roboczym stroju – ciemnografitowym garniturze i bordowym krawacie. Będąc szefem policji w hrabstwie Grant, znał większość osób na sali. Rozglądał się, zapewne szukając wzrokiem Sary, i od czasu do czasu stawał, żeby się z kimś przywitać. Sara postanowiła nie ułatwiać mu zadania i nie wychylać się z tłumu. W zaistniałej sytuacji wolała zostawić jemu całą inicjatywę. Poznała Jeffreya przy okazji jednej ze spraw w początkach kariery na stanowisku miejskiego koronera. Przyjęła obowiązki lekarza policyjnego, bo potrzebne jej były dodatkowe pieniądze na spłacenie odchodzącego na emeryturę wspólnika Kliniki Dziecięcej w Heartsdale. I mimo że doktora Barneya spłaciła już wiele lat temu, pracy dla policji nie przerwała. Lubiła wyzwania stawiane przez patologię sądową.

Dwanaście lat temu odbyła staż w pogotowiu Grady Hospital w Atlancie i przejście z tej pełnej napięcia pracy, gdzie często sekundy decydowały o życiu i śmierci, do zajmowania się niestrawnościami i zapaleniami zatok, stanowiło dla niej ogromny szok. Praca koronera stawiała przed nią wyzwania, które utrzymywały jej umysł w stanie gotowości.

W końcu Jeffrey ją dostrzegł i uśmiechnął się, próbując uwolnić dłoń z uścisku Betty Reynolds, właścicielki miejscowego sklepu z tandetą. Uśmiech zamarł mu na twarzy, gdy ta nie dała za wygraną.

Sara domyślała się, o co Betty chodzi. W ciągu ostatnich trzech miesięcy ktoś dwukrotnie włamywał się do jej sklepu. Z postawy Betty biło rozdrażnienie i mimo że Jeffrey myślami wyraźnie był gdzie indziej, nie przestawała mówić.

W końcu Jeffrey skinął głową i klepnął ją po ramieniu, zapewne obiecując spotkanie następnego dnia. Uwolniwszy się wreszcie, podszedł do Sary z chytrym uśmieszkiem na twarzy.

– Hej – rzucił.

Sara machinalnie podała mu rękę, jak wszyscy, z którymi rozmawiał przed chwilą.

– Cześć, Jeffrey – odezwała się Tessa niespodziewanie ostrym tonem. Zazwyczaj to Eddie, ich ojciec, bywał dla Jeffreya nieprzyjemny.

Jeffrey uśmiechnął się niepewnie.

– Cześć, Tessie.

– Mhm – mruknęła, odepchnęła się od poręczy i odjechała, rzucając Sarze znaczące spojrzenie.

– Co jej się stało? – zdziwił się Jeffrey.

Sara próbowała wycofać rękę, ale Jeffrey przytrzymał jej dłoń na tyle długo, by nie miała wątpliwości, kto tu rządzi. Zawsze był bardzo pewny siebie i właśnie ta cecha pociągała ją w nim najbardziej.

Skrzyżowała ramiona i powiedziała:

– Późno się zjawiasz.

– Nie mogłem się wyrwać.

– A co, jej męża wyniosło z miasta?

Spojrzał na nią tak, jak patrzył na przesłuchiwanych, o których wiedział, że kłamią.

– Miałem rozmowę z Frankiem – oświadczył, wymieniając imię swego zastępcy i szefa sekcji dochodzeniowej w hrabstwie Grant. – Uprzedziłem go, że dzisiaj on rządzi. Nie chcę, żeby nam coś przeszkodziło.

– W czym?

W kącikach ust pojawił się ten typowy dla Jeffreya chytry uśmieszek.

– Postanowiłem cię dzisiaj uwieść.

Zaśmiała się i gdy pochylił się, żeby ją pocałować, zrobiła unik.

– Pocałunki lepiej wychodzą, kiedy usta się dotykają – zaprotestował.

– Ale niekoniecznie w obecności połowy moich pacjentów – odparła.

– No to chodźmy stąd.

Wbrew samej sobie przeszła pod poręczą i wzięła go za rękę. Pociągnął ją za sobą w stronę toalet i wepchnął w kąt osłonięty od ludzi.

– Tu lepiej? – zapytał.

– Mhm – odparła, patrząc na niego lekko z góry, bo wrotki dodawały jej parę centymetrów. – Znacznie lepiej. Właśnie wybierałam się do toalety.

Odwróciła się, ale zatrzymał ją i objął w talii.

– Jeff – rzekła, wiedząc, że go takim tonem na pewno nie odstraszy.

– Jesteś taka piękna.

Przewróciła oczami jak podlotek.

Zaśmiał się, nie ustępując.

– Całą ostatnią noc myślałem o całowaniu się z tobą.

– Doprawdy?

– Brakuje mi tego, jak smakujesz.

Spróbowała przybrać znudzony ton.

– Kup sobie colgate.

– Nie ten smak miałem na myśli.

Otworzyła usta zdziwiona, a Jeffrey uśmiechnął się zadowolony z jej reakcji. Sara poczuła dziwne wiercenie w dołku i już miała coś powiedzieć – choć nie bardzo wiedziała co – gdy odezwał się pager byłego męża.

Jeff patrzył na nią, jakby nie słyszał brzęczenia.

Sara chrząknęła.

– Nie powinieneś tego odebrać? – spytała.

W końcu rzucił okiem na pager przypięty do paska i mruknął: „Cholera”.

– Coś się stało?

– Włamanie – rzucił ze złością.

– Mówiłeś, że to Frank ma służbę.

– On jest od drobiazgów. Muszę zadzwonić z automatu.

– A gdzie twoja komórka?

– Bateria padła. – Irytacja Jeffreya powoli mijała i uśmiechnął się do Sary uspokajająco. – Nie bój się, nic nam dziś nie stanie na przeszkodzie. – Dotknął dłonią jej policzka. – Nie ma dla mnie ważniejszych spraw niż dzisiejszy wieczór.

– A co, spotykasz się z kimś po kolacji? – postanowiła się podroczyć. – To możemy tę kolację odwołać, jeśli wolisz.

Spojrzał na nią spod przymrużonych powiek i odwrócił się.

Sara sapnęła pod nosem: „Jezu kochany”, oparła się o ścianę i patrzyła za nim, jak odchodzi. Nie mogła uwierzyć, że w niespełna trzy minuty udało mu się zrobić z niej kompletną idiotkę. Wzdrygnęła się na odgłos trzaśnięcia drzwi od toalety. Obok stanęła Jenny Weaver, wpatrując się w tor, jakby się nad czymś zastanawiała. Czarna bluza z długimi rękawami kontrastowała z ziemistą barwą jej skóry. Dziewczyna trzymała ciemnoczerwony plecak i w chwili gdy Sara się do niej zbliżyła, Jenny zarzuciła go sobie na ramię, zahaczając o pierś Sary.

– Aua – syknęła Sara, cofając się.

Jenny zamrugała i widać było, że dopiero teraz zauważyła swoją lekarkę. Uciekła wzrokiem i cicho i niewyraźnie wymamrotała: „Przepraszam”.

– Nic nie szkodzi – rzuciła Sara, chcąc ją wciągnąć w rozmowę. Jenny wyglądała na zdenerwowaną. – A co u ciebie? Wszystko w porządku?

– Tak, pani doktor – odparła Jenny, przytuliła do siebie plecak i odeszła, zanim Sara zdołała powiedzieć coś więcej.

Sara patrzyła za dziewczyną, jak ta zmierza w kierunku grupki młodzieży wystającej przed wejściem do sali gier wideo. Blask z ekranów nadawał skórze Jenny zielonkawy odcień. Sara czuła, że coś się stało, ale nie mogła pobiec za nią i zażądać wyjaśnień. W tym wieku wszystko bywa dramatem, a znając nastoletnie dziewczęta, Sara domyślała się, że pewnie chodzi o jakiegoś chłopaka. Ballada skończyła się i światła znów rozbłysły. Z głośników ryknął rock i Sara poczuła, jak niskie tony rezonują jej w piersi. Wrotkarze na parkiecie dostosowali się do tempa utworu i Sara ze smutkiem pomyślała, że ona nigdy nie była tak zwinna jak oni. Mimo że od czasu, gdy była w ich wieku, tor „Skatie’s” już kilkakrotnie zmienił właścicieli, wciąż był ulubionym miejscem spotkań młodzieży z hrabstwa Grant. Wiele weekendowych wieczorów spędziła na tyłach budynku, oddając się niewinnym pieszczotom ze Steve’em Mannem, jej pierwszym prawdziwym chłopakiem. Był to bardziej układ niż namiętny związek, oboje bowiem mieli przed sobą jeden cel: wydostać się z Grant. Później, gdy byli już w klasie maturalnej, ojciec Steve’a dostał zawału i chłopak musiał przejąć rodzinny sklep z wyrobami metalowymi, który prowadził nieprzerwanie do dziś. Miał już też żonę i dzieci. Sarze udało się wprawdzie uciec do Atlanty, ale parę lat później wróciła.

I oto znów była w „Skatie’s” i ponownie zanosiło się na pieszczoty z Jeffem Tolliverem. Taki przynajmniej miała zamiar.

Sara otrząsnęła się ze wspomnień i ruszyła do toalety. Chwyciła za klamkę i gwałtownie cofnęła rękę, poczuwszy coś lepkiego. W tej części hali światło było przyćmione i Sara musiała przysunąć dłoń do samej twarzy, żeby zobaczyć, co to takiego. Wystarczył jej sam zapach, by zorientować się, z czym ma do czynienia. Rzuciła okiem na bluzkę tam, gdzie otarł się o nią plecak Jenny Weaver.

Przez całą szerokość ciągnęła się łukiem wąska smuga krwi.

2

Jeffrey postanowił nie wyrywać telefonu ze ściany, choć na to właśnie miał największą ochotę. Wziął głęboki oddech, wybrał numer telefonu posterunku i cierpliwie słuchał sygnału.

Telefon odebrała jego sekretarka, Marla Simms, która dorabiała na pół etatu jako dyspozytorka.

– Dobry wieczór, policja hrabstwa Grant, proszę czekać – rzuciła i rozłączyła się, nie dając mu szansy, by mógł coś powiedzieć.

Jeszcze raz nabrał powietrza, próbując zapanować nad rosnącym rozdrażnieniem. Pomyślał o Sarze, która pewnie szuka teraz pretekstu, żeby wycofać się z ich spotkania. Na każdy jego krok do przodu ona robiła dwa do tyłu. Rozumiał jej powody, ale nie było mu przez to ani trochę weselej.

Oparł się o ścianę, czując, jak pot ścieka mu po plecach. Sierpniowe upały rozkręcały się na dobre i w porównaniu z nimi rekordowo wysokie temperatury, jakie nawiedziły Georgię w czerwcu i lipcu, przypominały zimę. Wychodząc na dwór, miał czasem wrażenie, że oddycha jak przez mokrą szmatę do podłogi. Poluzował krawat i rozpiął koszulę pod szyją.

Sprzed budynku dobiegł go krótki wybuch śmiechu. Jeffrey wyjrzał za róg w stronę parkingu. Koło zdezelowanego camaro stała grupa chłopców podających sobie z rąk do rąk papierosa. Automat telefoniczny wisiał na bocznej ścianie budynku i Jeffreya zasłaniał jaskrawy zielonożółty daszek. Zdawało mu się, że czuje zapach trawki, ale nie był pewien. Zachowanie chłopców nie wróżyło nic dobrego. Wiedział o tym nie dlatego, że był policjantem, ale dlatego, że będąc w ich wieku, obracał się w podobnym towarzystwie.

Zaczął dumać, czy nie należałoby do nich podejść, i wtedy usłyszał głos Marli.

– Dobry wieczór, policja hrabstwa Grant, dziękuję za cierpliwość. W czym mogę pomóc?

– Marla, tu Jeffrey.

– Cześć, szefie – powiedziała. – Przepraszam, że zawracałam panu głowę. To fałszywy alarm.

– Gdzie? – spytał, mając świeżo w pamięci rozmowę z Betty Reynolds, właścicielką sklepu z tandetą.

– W pralni – odpowiedziała. – Stary Burgess włączył alarm niechcący.

Pomyślał, że to dość zabawne, iż Marla, będąc sama po siedemdziesiątce, nazywa Billa Burgessa starym, jednak postanowił to przemilczeć.

– Coś jeszcze? – spytał.

– Brad zameldował, że w knajpie coś się dzieje, ale niczego nie znaleźli.

– A co zameldował?

– Tylko tyle, że chyba coś zauważył, ale nic więcej. Wie pan, jaki jest Brad, melduje nawet o własnym cieniu. – Zachichotała. Brad był kimś w rodzaju posterunkowej maskotki. Miał dwadzieścia jeden lat, a jego pucułowata twarz i rozwichrzone jasne włosy nadawały mu chłopięcy wygląd. Starsi policjanci robili mu kawały, zabierając czapkę i zostawiając ją w różnych miejscach w mieście. W ubiegłym tygodniu Jeffrey widział ją na pomniku generała Lee przed szkołą.

Jeffrey pomyślał o Sarze.

– Dziś dowodzi Frank. Póki ktoś nie zginie, nie zawracajcie mi głowy.

– A jak już, to dwa ptaszki jednym strzałem. – Marla znów zachichotała. – Koroner i szef na jedno wezwanie.

W takich chwilach starał się pamiętać, że przeniósł się z Birmingham do Grant właśnie dlatego, że chciał mieszkać w małym miasteczku, gdzie wszyscy wszystkich znają i wszystko o wszystkich wiedzą, także o nim. Miał jeszcze coś powiedzieć, gdy z parkingu dobiegł go głośny krzyk.

Wyjrzał zza rogu, zobaczył dziewczynę i usłyszał jej wrzask:

– Kurwa mać, ty gnoju!

– Szefie? – odezwała się Marla.

– Nie rozłączaj się – szepnął, czując, jak od furii w głosie dziewczyny kurczy mu się żołądek.

Wiedział z doświadczenia, że najgorsze, co może się przytrafić w sobotni wieczór, to rozwścieczona dziewczyna. Z chłopakami potrafił sobie radzić. Szpanują tylko i czekają, żeby ich ktoś powstrzymał od bójki. Dziewczęta trudniej wyprowadzić z równowagi, ale jeszcze trudniej je uspokoić. Wściekła nastolatka potrafi być naprawdę niebezpieczna, szczególnie kiedy w ręku ma broń.

– Zabiję cię, ty skurwysynu! – rozdarła się w kierunku jednego z chłopców.

Jego koledzy szybko się rozpierzchli, tworząc półokrąg, i chłopak został sam na sam z pistoletem wycelowanym w jego klatkę piersiową. Dziewczyna stała parę metrów od niego i teraz podeszła jeszcze o krok bliżej.

– Cholera – syknął Jeffrey i przypomniawszy sobie o słuchawce trzymanej w ręku, dodał: – Podeślij mi tu zaraz Franka i Matta.

– Są w Madison.

– No to Lenę i Brada. Tylko dyskretnie. Na parkingu „Skatie’s” jest dziewczyna ze spluwą.

Odwiesił słuchawkę, czując, jak napinają mu się mięśnie. Zaschło mu w gardle, a tętnica w szyi pulsowała jak wąż. W ciągu paru sekund przeleciało mu przez głowę sto myśli, ale wszystkie je od siebie odepchnął, zdjął marynarkę, przekręcił do tyłu kaburę i wyszedł na parking z rękami odstawionymi na boki. Dziewczyna spojrzała na niego, ale pistolet w jej dłoni pozostawał wycelowany w chłopca. Mierzyła w brzuch i Jeffrey widział, jak jej ręka dygoce. Na szczęście palec nie spoczywał jeszcze na spuście.

Jeffrey ruszył wzdłuż ściany budynku. Dziewczyna stała odwrócona tyłem do hali, przed nią rozciągał się parking i droga. Miał nadzieję, że Lena okaże się na tyle sprytna, by kazać Bradowi podejść od strony budynku. Nie miał pojęcia, co dziewczyna zrobi, kiedy poczuje się osaczona, ale wiedział, że jeden nieostrożny ruch może spowodować śmierć wielu ludzi.

Gdy znalazł się około sześciu metrów od dziewczyny, powiedział głośno: „Hej”, starając się ściągnąć uwagę wszystkich na siebie.

Dziewczyna drgnęła, choć już wcześniej go zauważyła, i teraz jej palec owinął się wokół spustu. Była to beretta kaliber .32, tak zwana „pukawka na myszy”, którą niewiele można zdziałać z większej odległości, ale która z bliska potrafi narobić wiele szkód. Dziewczyna miała w magazynku osiem szans na zabicie i jeśli potrafi strzelać – a z tej odległości nawet małpie trudno byłoby chybić – trzyma w swoich rękach los ośmiu osób.

– Wszyscy do tyłu – rozkazał chłopcom otaczającym parę głównych bohaterów. Po chwili wahania przesunęli się w stronę wjazdu na parking. Nawet z tej odległości Jeffrey wyczuł w powietrzu intensywny zapach marihuany. Chłopak chwiał się na nogach i Jeffrey pomyślał, że musiał pewnie dużo wypalić, nim dał się dziewczynie zaskoczyć.

– Niech pan odejdzie – odezwała się dziewczyna. Miała na sobie czarny strój, a rękawy bluzy podwinęła powyżej łokci. Musiała mieć około trzynastu, czternastu lat. Mówiła głosem cichym, ale dobitnym. – Powiedziałam, żeby pan odszedł – powtórzyła.

Jeffrey nie ruszył się.

Dziewczyna przeniosła spojrzenie na chłopaka i dodała:

– I tak go zabiję.

Jeffrey wyciągnął ku niej ręce.

– Dlaczego? – zapytał.

Pytanie ją zaskoczyło, i o to mu chodziło. Ludzie wymachujący bronią nie bywają w nastroju do refleksji. Lufa jej pistoletu drgnęła.

– Żeby go powstrzymać – oświadczyła, zwracając ku niemu twarz.

– Przed czym?

Zastanowiła się chwilę.

– Nie pana sprawa.

– Nie? – zapytał, robiąc krok do przodu, potem jeszcze jeden, i zatrzymał się nie więcej niż cztery metry od niej. Dość blisko, żeby wszystko dokładnie widzieć, i za daleko, żeby móc cokolwiek zrobić.

– Nie, proszę pana – odpowiedziała. Jej dobre maniery trochę go uspokoiły. Dziewczęta, które mówią „proszę pana”, na ogół nie strzelają do ludzi.

– Posłuchaj – zaczął Jeffrey, myśląc gorączkowo, co jej powiedzieć. – Wiesz, kim jestem?

– Tak – odparła. – Jest pan szefem policji.

– Zgadza się. A ty kto jesteś? Jak ci na imię?

Zignorowała pytanie, ale chłopiec poruszył się, jakby do jego odurzonego mózgu dopiero teraz coś dotarło.

– Jenny, ma na imię Jenny – powiedział.

– Jenny? – Jeffrey uśmiechnął się. – Ładne imię.

– Tak, no dobra – zająknęła się Jenny, nieco zbita z tropu, jednak szybko się opanowała i dodała: – Niech się pan nie odzywa. Nie chcę z panem rozmawiać.

– A może jednak? – powiedział Jeffrey. – Bo myślę, że masz problemy i troszkę się pogubiłaś.

Przez chwilę wyglądało, jakby się nad tym zastanawiała, potem jednak znów wycelowała pistolet w pierś chłopaka. Ręka wciąż jej drżała.

– Niech pan stąd idzie albo go zabiję.

– Z tego pistoletu? – zapytał Jeffrey. – Czy wiesz, co to znaczy kogoś zastrzelić? Wiesz, jakie to uczucie?

Widział, że się nad tym zastanawia, i pomyślał, że pewnie wcześniej w ogóle jej to nie przyszło do głowy.

Jenny była dość tęga, miała ze dwadzieścia kilogramów nadwagi. Wyglądała na jedną z tych dziewcząt, które nie lubią zwracać na siebie uwagi i starają się zawsze wtopić w otoczenie. Przystojny chłopak, do którego mierzyła, był pewnie obiektem odrzuconego zadurzenia. Za jego czasów postawiłaby chłopakowi złośliwy liścik w szkolnej szafce. Teraz celowała do niego z pistoletu.

– Jenny – odezwał się Jeffrey, zastanawiając się jednocześnie, czy pistolet jest w ogóle załadowany – zastanów się. Dla takiego jak on nie warto pakować się w tarapaty.

– Niech pan stąd idzie – powtórzyła Jenny mniej zdecydowanym tonem. Wolną ręką otarła twarz i Jeffrey zdał sobie sprawę, że dziewczyna płacze.

– Jenny, myślę, że nie… – przerwał, bo w tym momencie odbezpieczyła pistolet. Metaliczny szczęk przewiercił mu uszy. Sięgnął do tyłu i położył rękę na rękojeści rewolweru, ale go nie wyciągnął. Starał się mówić spokojnym, rozsądnym tonem. – Co się stało, Jenny? Porozmawiajmy o tym. Na pewno nie jest aż tak źle.

Znów otarła twarz.

– Właśnie, że jest, proszę pana – powiedziała. – Jest aż tak źle.

Powiedziała to tak zimno, że Jeffreyowi przebiegły ciarki po plecach. Opanował dreszcz i wyciągnął rewolwer. Nienawidził broni, bo jako policjant wiedział, ile może narobić szkody. Nosił rewolwer, bo musiał, a nie dlatego, że chciał. W ciągu dwudziestu lat służby zaledwie kilka razy do kogoś celował i tylko dwa razy wystrzelił, a i to nie bezpośrednio do człowieka.

– Jenny – spróbował jeszcze raz, tym razem nadając swemu głosowi groźny ton – spójrz na mnie.

Nie odrywała wzroku od stojącego przed nią chłopaka i zdawało się, że trwa to całą wieczność. Jeffrey zamilkł w nadziei, że dzięki temu poczuje, iż to ona panuje nad sytuacją. Powoli zwróciła ku niemu wzrok i dopiero wtedy dojrzała rewolwer w jego dłoni. Nerwowo oblizała wargi, analizując zagrożenie. W jej głosie zabrzmiał ten sam martwy ton, gdy powiedziała:

– To niech pan mnie zastrzeli.

Pomyślał, że się przesłyszał. Oczekiwał zupełnie innej reakcji.

– Zastrzel mnie albo ja zabiję jego – powtórzyła.

Mówiąc to, uniosła berettę na wysokość głowy chłopca.

Jeffrey zobaczył, jak rozstawia nogi i obejmuje rękojeść pistoletu drugą dłonią. Przybrała postawę kogoś, kto wie, jak obchodzić się z bronią. Ręce przestały jej się trząść i utkwiła wzrok w chłopcu.

– Cholera – jęknął chłopak i na asfalt z pluskiem popłynął jego mocz.

Wystrzeliła i Jeffrey uniósł rewolwer, ale jej pocisk minął głowę ofiary i odłupał fragment plastikowego szyldu i daszku na ścianie budynku.

– Co to było? – syknął Jeffrey. Tylko jego opanowaniu zawdzięczała, że nie pociągnął za spust. Trafiła w sam środek kropki nad „i” w napisie „Skatie’s” i Jeffrey pomyślał, że wątpliwe, by któryś z jego podwładnych potrafił strzelić tak celnie, szczególnie w takim stresie.

– To było ostrzeżenie – odparła Jenny, choć on nie oczekiwał odpowiedzi. – Zastrzel mnie – powtórzyła – bo przysięgam na Boga, że rozwalę mu łeb. – Oblizała wargi. – Zrobię to, bo wiem, jak się tym posługiwać. – Dla lepszego efektu machnęła pistoletem. – Wiesz, że potrafię to zrobić.

Znowu przybrała postawę strzelecką. Być może ludzie na parkingu rozpierzchli się albo nawet zaczęli krzyczeć, jednak Jeffrey nie zwrócił na to uwagi. Widział tylko dym dobywający się z lufy pistoletu.

Opanował oddech i powiedział spokojnie:

– Między szyldem a człowiekiem jest wielka różnica.

Mruknęła coś pod nosem i musiał się wysilić, żeby to dosłyszeć.

– To nie jest człowiek.

Kątem oka Jeffrey zarejestrował jakiś ruch. Od razu rozpoznał Sarę, która zdjęła wrotki i stała w białych skarpetkach, kontrastujących z czernią asfaltu.

– Kochanie?! – zawołała głosem pełnym napięcia i strachu. – Jenny?

– Niech pani odejdzie – rzuciła Jenny głosem nadąsanego dziecka, którym w istocie była, a nie niedoszłej morderczyni sprzed paru sekund. – Proszę.

– Nic jej nie jest – powiedziała Sara. – Znalazłam ją w środku i nic jej nie jest.

Pistolet zadrżał jej w dłoni, jednak chwilę później zawziętość wróciła i Jenny znów go uniosła, pewnie mierząc między oczy chłopca. Wraz z zawziętością powrócił też martwy ton, którym powiedziała:

– Kłamie pani.

Jeffreyowi wystarczyło jedno spojrzenie na Sarę, by mieć pewność, że dziewczyna wie, co mówi. Sara nie umiała kłamać i od razu było to po niej widać. Zresztą nawet z tej odległości widział krew na jej bluzce i dżinsach. Widocznie ktoś w hali został ranny i prawdopodobnie już nie żył. Spojrzał znów na Jenny i teraz już w jej delikatnej, dziewczęcej buzi zobaczył prawdziwe zagrożenie.

Uzmysłowił sobie nagle, że jego rewolwer jest wciąż zabezpieczony. Odbezpieczył go, rzucając Sarze ostrzegawcze spojrzenie, żeby nie podchodziła.

– Jenny? – Sara głośno przełknęła ślinę.

Jeffrey nigdy wcześniej nie słyszał takiego nerwowego zaśpiewu w jej głosie – Sara nigdy nie krzyczała na dzieci, jednak to, co Jenny zrobiła w hali, najwyraźniej ją odmieniło. Nie miał pojęcia, co to mogło być. Na torze nie było żadnej strzelaniny, a Buell Parker, gliniarz odpowiedzialny za ochronę hali zapewnił go, że wszystko jest w porządku. Ciekawe, gdzie on się teraz podziewa, przemknęło mu przez głowę. A może jest w środku i pilnuje miejsca przestępstwa i tego, by nikt nie wychodził? Co Jenny tam zrobiła? Dużo by dał, gdyby na parkingu można było teraz wcisnąć pauzę i pójść zobaczyć, co się stało.

Jeffrey wprowadził nabój do lufy swojej dziewiątki. Szczęk spowodował, że Sara gwałtownie obróciła głowę i wyciągnęła ku niemu rękę dłonią do dołu, jakby mówiąc: „Nie, spokojnie, nie rób tego”. Spojrzał ponad jej ramieniem w stronę wejścia do hali. Spodziewał się tłumu gapiów z nosami przyklejonymi do szyb, jednak nikogo tam nie było. Czyżby to, co wydarzyło się w środku, było o tyle ciekawsze od sceny rozgrywającej się na parkingu?

Sara podjęła jeszcze jedną próbę.

– Nic jej nie jest. Chodź i zobacz sama.

– Pani doktor – powiedziała Jenny łamiącym się głosem – niech pani nic do mnie nie mówi.

– Kochanie – ciągnęła Sara równie drżącym głosem – spójrz na mnie, tylko popatrz. – I gdy dziewczyna nie zareagowała, dodała: – Nic jej nie jest. Uwierz mi.

– Kłamie pani – odrzekła Jenny – wszyscy kłamią. – Zwróciła się do chłopaka. – A ty jesteś najgorszy ze wszystkich. Będziesz się smażył w piekle za to, co zrobiłeś, bydlaku.

W nagłym przypływie gniewu chłopak zawarczał, rozbryzgując kropelki śliny.

– To się tam spotkamy, ty szmato.

Jenny znieruchomiała i coś zdawało się przepływać między nimi. Gdy się odezwała, zrobiła to niemal dziecinnym głosikiem.

– Wiem, że tak.

Jeffrey kątem oka zauważył, że Sara robi krok do przodu, a dziewczyna wcelowuje lufę pistoletu w głowę chłopca. Stała nieruchomo, czekając. Jej ręce przestały drżeć, usta miała zacięte, dłoń pewnie trzymała pistolet. Wyglądała na bardziej pogodzoną z tym, co ją czeka, niż Jeffrey.

– Jenny… – odezwał się Jeffrey, wciąż szukając wyjścia z sytuacji. Nie miał zamiaru strzelać do tego dziecka. To w ogóle nie wchodziło w rachubę.

Jenny spojrzała w kierunku wjazdu na parking i Jeffrey podążył wzrokiem za nią. Wreszcie zjawił się radiowóz i wysiedli z niego Lena Adams i Brad z bronią w rękach. Wraz z Jeffreyem tworzyli podręcznikową formację trójkąta.

– Strzelaj – powiedziała Jenny, trzymając pistolet wymierzony w chłopca.

– Stać – rozkazał Jeffrey policjantom.

Brad posłuchał natychmiast, ale Lena przez moment się wahała. Jeffrey spojrzał na nią ostro, gotów powtórzyć rozkaz, i w końcu ona też opuściła broń.

– Zrobię to – wymamrotała Jenny.

Stała nieruchoma jak posąg i Jeffrey zastanowił się, co w niej jest takiego, co skłania ją do takiej zimnej zawziętości.

Jenny odchrząknęła i powiedziała:

– Zrobię to. Już to kiedyś zrobiłam.

Jeffrey spojrzał na Sarę, jakby szukając u niej potwierdzenia, że dobrze słyszy, jednak ona stała tylko wpatrzona w dziewczynkę z pistoletem.

– Zrobiłam to już – powtórzyła Jenny. – Strzelaj albo go zabiję, a potem i tak się zastrzelę.

Po raz pierwszy tego wieczoru Jeffrey przeanalizował parametry strzału. Próbował się przemóc i wytłumaczyć sobie, że bez względu na swój wiek dziewczyna stanowi dla chłopca prawdziwe zagrożenie. I jeśli postrzeli ją w nogę albo w ramię, będzie miała dość czasu, by pociągnąć za spust. Nawet jeśli strzeli jej w korpus, nim upadnie, będzie miała szansę wystrzelić. Celowała w niego tak, że chłopak umrze, zanim jeszcze jej ciało dotknie ziemi.

– Mężczyźni są tacy słabi – syknęła Jenny, unosząc pistolet do oczu. – Nigdy nie potraficie zrobić, co trzeba. Tylko się odgrażacie, ale nigdy nic nie robicie.

– Jenny… – powiedziała Sara błagalnym głosem.

– Liczę do pięciu – oświadczyła Jenny. – Jeden.

Jeffrey przełknął ślinę. Serce waliło mu tak głośno, że bardziej widział, niż słyszał, że dziewczyna liczy.

– Dwa.

– Jenny, proszę cię. – Sara złożyła dłonie jak do modlitwy. Były brunatne, prawie czarne od krwi.

– Trzy.

Jeffrey wycelował. Wciąż nie wierzył, że to zrobi. To niemożliwe, ona nie może tego zrobić. Nie ma więcej niż trzynaście lat. Trzynastoletnie dziewczynki nie strzelają do ludzi. To byłoby samobójstwo.

– Cztery.

Jeffrey zobaczył, jak jej palec zaciska się na spuście, jak mięśnie na jej przedramieniu powoli napinają się, wprawiając palec w ruch.

– Pięć! – krzyknęła i na szyi wystąpiły jej żyły. – Strzelaj, do jasnej cholery! – wrzasnęła, gotując się na odrzut pistoletu.

Jeffrey zobaczył, jak jej ramię sztywnieje, a nadgarstek nieruchomieje. Wszystko działo się tak wolno, że widział, jak po kolei napinają się jej mięśnie na przedramieniu i jak palec zaczyna naciskać spust.

Dała mu jeszcze ostatnią szansę.

– Strzelaj! – krzyknęła.

Wystrzelił.

3

Gdyby go nie utopiła w muszli klozetowej, w dwudziestym ósmym tygodniu ciąży dziecko Jenny Weaver miałoby już szansę przeżycia poza łonem matki. Płód był prawidłowo rozwinięty i dobrze odżywiony. Pień mózgu nie był uszkodzony, a z pomocą lekarską płuca z czasem by się rozwinęły. Dziecko nauczyłoby się chwytać, poruszać stopami i mrugać. W końcu z jego ust popłynęłyby dźwięki będące wyrazem czegoś innego niż przerażenie, teraz tak widoczne. Dziecko zdążyło wziąć pierwszy oddech, by rozpocząć życie, i zaraz potem zostało zabite. Od ponad trzech godzin Sara biedziła się nad poskładaniem dziecka z kawałków zostawionych przez Jenny Weaver w toalecie i w czerwonym plecaku, który odnaleźli w koszu na śmieci koło sali gier wideo. Używając drobnego ściegu w miejsce zwykłych szwów, Sara zszyła maleńkie ciałko w coś, co mogło uchodzić za dziecko. Sara musiała powtórnie zawiązać kilka szwów, bo jej palce straciły swą zwykłą zwinność, a ręce trzęsły się.

Niestety, niewiele to dało. Zszywanie małego korpusu i zawiązywanie drobniutkich szwów było jak zmaganie się ze starym swetrem. Po naprawieniu jednego miejsca pojawiało się inne, którego nie dawało się poprawić. Nie było szans na usunięcie śladów tragedii, jaka spotkała to dziecko. W końcu Sara pogodziła się z faktem, że nie uda jej się osiągnąć celu, który przed sobą postawiła. Dziecko trafi do grobu, wyglądając w dużej mierze jak wtedy, gdy matka widziała je po raz ostatni.

Sara westchnęła głęboko, raz jeszcze przeczytała protokół i podpisała się pod końcowymi wnioskami. Nie czekała z rozpoczęciem sekcji na Jeffreya czy Franka, nikt nie widział więc, jak składała ciało z pociętych fragmentów. Zrobiła to celowo, w obawie, że na oczach świadków nie da sobie rady.

Sara usiadła na krześle i przez szybę oddzielającą jej biuro od kostnicy spojrzała na czarny worek ze zwłokami złożony na stole do sekcji. Zamyśliła się i oczyma wyobraźni zobaczyła zupełnie inny obraz niż ten, który opisała w raporcie. W miejsce śmierci ujrzała życie pełne śmiechu, płaczu i miłości, życie, jakiego dziecko Jenny Weaver już nigdy nie zazna. Sama Jenny też go właściwie nie zaznała.

Od czasu przebytej przed paru laty ciąży pozamacicznej Sara nie mogła mieć dzieci. Początkowo trudno jej było się z tym pogodzić, ale z biegiem lat poczucie krzywdy stało się mniej dojmujące i Sara wyzwoliła się z marzeń o czymś, czego nie mogła mieć. Jednak to leżące na stole niechciane dziecko, któremu własna matka odebrała życie, nagle ożywiło w niej tamte odczucia.

Praca Sary polegała na trosce o dzieci. Trzymała je, tuliła w ramionach i przemawiała do nich pieszczotliwie. Robiła to, czego nigdy nie będzie mogła zrobić dla własnego dziecka. I siedząc teraz w kostnicy i wpatrując się w czarny worek, poczuła, jak gwałtownie ogarnia ją tęsknota za dzieckiem i jak uczucie pustki ściska jej serce. Słysząc kroki na schodach, Sara wyprostowała się i otarła łzy, starając się otrząsnąć z odrętwienia. Na widok Jeffreya oparła dłonie o blat biurka i ciężko podniosła się na nogi. Rozglądając się gorączkowo za okularami, dostrzegła przez szybę, że Jeffrey nie wchodzi jak zwykle prosto do niej, tylko zatrzymuje się przy czarnym worku. Jeśli nawet ją zauważył, to nie dał tego po sobie poznać. Stanął, pochylony nad stołem, i założył ręce do tyłu. Była ciekawa, o czym teraz myśli i czy zastanawia się, jak mogłoby wyglądać życie tego dziecka. I może też nad tym, że Sara mu takiego nie dała.

Odchrząknęła głośno i weszła na salę, przyciskając do piersi skoroszyt z dokumentami. Położyła go na krawędzi stołu i stanęła naprzeciw Jeffreya. Ciało leżało między nimi, omotane w zbyt wielki worek jak w koc. Nie mogła zmusić się, by zasunąć zamek i ostatecznie skazać dziecko na wieczną ciemność, zanim trafi do chłodni.

Milczała, bo nic jej nie przychodziło do głowy. Wsunęła rękę do kieszeni kitla i ze zdziwieniem odnalazła okulary. Właśnie je zakładała, gdy Jeffrey wreszcie się odezwał. Jego głos był chropawy i niski, jakby go ostatnio w ogóle nie używał.

– Więc tak to wygląda, kiedy ktoś próbuje spuścić dziecko do sracza.

Serce jej się ścisnęło na jego bezduszność. Milczała, nie wiedząc, jak zareagować. Chcąc zająć czymś ręce, zdjęła okulary i zaczęła je przecierać rogiem bluzki.

Jeffrey zaczerpnął głęboko powietrza i powoli je wypuścił. Pochyliła ku niemu głowę, bo zdało jej się, iż czuje od niego alkohol, choć wiedziała, że to mało prawdopodobne. Jeffrey rzadko pozwalał sobie na więcej niż na jedno piwo i robił to najczęściej, zasiadając przed telewizorem, by obejrzeć sobotni mecz uniwersyteckich drużyn futbolowych.

– Takie maleńkie stopki – bąknął, ze wzrokiem wciąż utkwionym w ciele noworodka. – Zawsze są takie małe?

Sara wciąż milczała. Patrzyła na maleńkie stopy, na dziesięć paluszków, na zmarszczki na podbiciu. Takie stopki matki całują i codziennie przeliczają w nich paluszki, jak ogrodnicy liczący rozwijające się pąki róż.

Sara przygryzła wargę, starając się nie poddawać emocjom, jednak to uczucie pustki w piersiach ją przytłaczało i bezwiednie położyła rękę na sercu.

Kiedy znów podniosła wzrok, stwierdziła, że Jeffrey wlepia w nią przekrwione oczy. Gałki pokryte były rozchodzącymi się promieniście od tęczówek cieniutkimi czerwonymi żyłkami. Nie była pewna, czy ich źródłem jest alkohol czy jego przygnębienie.

– Zdawało mi się, że nie pijesz – powiedziała, świadoma tonu pretensji w swym głosie.

– A mnie się zdawało, że nie zabijam dzieci – odparł i wpatrzył się w jakiś punkt za jej plecami.

Sara chciałaby mu pomóc, ale czuła się obezwładniona własnym przygnębieniem.

– To przez Franka – wyjaśnił. – Dał mi trochę whisky.

– I co, pomogło?

Jego oczy zaszkliły się i zobaczyła, że usiłuje walczyć z łzami. Poruszył szczęką, potem uśmiechnął się smutno.

– Jeffrey…

Ale nie dał jej szansy.

– Znalazłaś coś? – spytał sucho.

– Nie.

– Sam nie wiem… – przerwał i spuścił wzrok, ale nie na dziecko. Jego oczy utkwione były w kafelkach podłogi. – Nie wiem, jak się zachować – powiedział w końcu. – Nie wiem, co mam robić.

Sarze zrobiło się go żal. Patrzenie na załamanego Jeffreya było bardziej bolesne niż zmaganie się z własnymi odczuciami. Obeszła stół i położyła mu rękę na ramieniu, jednak on się do niej nie odwrócił.

– Myślisz, że ona by go zastrzeliła? – zapytał.

Sara poczuła ucisk w gardle, bo i ją dręczyło to pytanie. Jenny cały czas stała odwrócona do niej plecami i tylko Jeffrey, Lena i Brad mogli widzieć dokładnie to, co się działo.

– Saro?

W jego wzroku dojrzała wyraźnie, że oczekuje od niej prawdy, a nie uników.

– Tak – odpowiedziała, starając się, by zabrzmiało to przekonująco. – Miałeś jasną sytuację. Nie było innego wyjścia.

Jeffrey odszedł parę kroków i oparł się plecami o ścianę.

– Ojcem jest pewnie Mark, prawda? – Oparł głowę o ścianę. – Ten chłopak, którego chciała zastrzelić.

Sara włożyła ręce do kieszeni i zmusiła się do pozostania w miejscu, choć coś ją ku niemu ciągnęło.

– Na to wygląda – przytaknęła.

– Jego rodzice zgadzają się na rozmowę z nim dopiero jutro. Słyszałaś o tym?

Zaprzeczyła powolnym ruchem głowy. Mark nie był o nic podejrzany i nie można było aresztować go tylko za to, że ktoś celował do niego z pistoletu.

– Oświadczyli, że dość już przeszedł. – Jeffrey opuścił głowę. – Dlaczego ona to zrobiła? Przez co musiała przejść, że uznała…? – Zamilkł i podniósł wzrok na Sarę. – Była jedną z twoich pacjentek, prawda?

– Przeniosła się tutaj z matką jakieś trzy lata temu. – Sara próbowała przybrać rzeczowy ton. Wiedziała, że bardziej pomoże Jeffreyowi, traktując tę sprawę jak każdą inną bez rozwodzenia się nad jego osobistym udziałem w tym strasznym wydarzeniu. I fakt, że ona wolałaby inaczej, w tym akurat momencie nie miał większego znaczenia.

– Skąd? – zapytał.

– Chyba gdzieś z północy. Matka przyjechała tu po bardzo bolesnym rozwodzie.

– Skąd to wiesz?

– Rodzice opowiadają mi różne rzeczy. – Zawiesiła głos. – Nie wiedziałam, że Jenny jest w ciąży. Nie pokazywała się u mnie od pół roku, może dłużej. – Położyła rękę na piersi. – Była takim miłym dzieckiem. Nigdy bym nie pomyślała, że stać ją na coś takiego.

Jeffrey pokiwał głową i potarł powieki.

– Tessa nie jest pewna, czy uda jej się zidentyfikować tę drugą dziewczynę, która wchodziła do toalety. Brad ma wziąć ze szkoły kronikę szkolną, może to coś da. Ty też ją obejrzyj.

– Oczywiście… Był straszny tłum – powiedział, mając na myśli tor dla wrotkarzy. – Ale ludzie się rozeszli, zanim zdążyliśmy ich przesłuchać. Chyba nie uda nam się odnaleźć wszystkich.

– Dowiedziałeś się czegoś?

Potrząsnął głową.

– Jesteś pewna, że tylko one dwie wchodziły do toalety? Jenny i ta druga dziewczyna?

– Nikogo innego nie widziałam – odparła, choć po dzisiejszym wieczorze nie mogła już być niczego pewna. – Nie przyglądałam się jej. Gdyby była moją pacjentką, pewnie bym ją rozpoznała, ale też nie na pewno… – Przerwała, próbując coś jeszcze sobie przypomnieć, ale nic nowego nie przyszło jej do głowy. – Była wysoka i chyba miała na głowie baseballówkę.

Spojrzał na nią z zainteresowaniem.

– Pamiętasz kolor?

– Było ciemno – odparła, czując, że sprawia mu zawód. Pomyślała, że rozumie teraz, dlaczego tylu świadków tak chętnie składa nieprawdziwe zeznania. Czuła się głupio, nie umiejąc powiedzieć nic o tamtej dziewczynie, i starała się to nadrobić, szukając w pamięci choćby strzępów informacji, które równie dobrze mogły być jedynie wytworem jej wyobraźni. – Teraz to już nawet nie jestem pewna, czy to była baseballówka. Nie przyglądałam się jej – dodała, uśmiechając się. – Rozglądałam się za tobą.

Nie odwzajemnił jej uśmiechu i powiedział tylko:

– Rozmawiałem z jej matką.

– I co jej powiedziałeś?

– Zastrzeliłem pani córkę, pani Weaver – powiedział sztucznie beztroskim tonem. – Bardzo mi przykro.

Sara przygryzła dolną wargę. Gdyby mieszkali w większej miejscowości, Jeffrey nie musiałby sam zawiadamiać rodziny. Zostałby czasowo odsunięty od sprawy i czekałby na wynik dochodzenia. Hrabstwo Grant było jednak tak małe, że wszystko spadało na jego barki.

– Nie chciała wyrazić zgody na sekcję – ciągnął. – Musiałem ją przekonać, że nie ma wyboru. Stwierdziła, że to będzie tak… – przerwał – jakby ją zabijać po raz drugi.

Sara poczuła, jak ją ściska w dołku z żalu i poczucia winy.

– Nazwała mnie mordercą dzieci – powiedział. – Od dziś jestem mordercą dzieci.

Sara zaprzeczyła ruchem głowy.

– Nie miałeś wyboru – rzekła przekonana, że tak było naprawdę. Kiedyś się z tym mężczyzną kochała i dzieliła z nim życie. I zawsze wierzyła w słuszność jego oceny. – Postąpiłeś zgodnie z regułami – dodała.

Parsknął szyderczo.

– Jeff…

– Myślisz, że ona by to zrobiła? – powtórzył. – Bo ja wątpię. Analizuję wszystko i dochodzę do wniosku, że chyba jednak by odpuściła, że może…

– Popatrz tu – przerwała Sara, wskazując na stół. – Zabiła własne dziecko, Jeffrey. Myślisz, że nie byłaby zdolna zabić także jego ojca?

– Tego już nigdy się nie dowiemy.

Cisza, która zapadła, była jak gęsta chmura. Pokryte kafelkami i surowe w wyglądzie pomieszczenia kostnicy znajdowały się w suterenie szpitala i jedynym dźwiękiem zakłócającym ciszę był szum sprężarek w szafach chłodniczych. Jedna z nich akurat wyłączyła się z głośnym pstryknięciem, które odbiło się głuchym echem od ścian.

– Czy dziecko było żywe? – spytał Jeffrey. – Urodziło się żywe?

– Nie przeżyłoby bez pomocy lekarskiej – powiedziała Sara i oczywiście nie była to odpowiedź na jego pytanie. Z jakiegoś powodu chciała kryć Jenny.

– Ale była żywa? – nie dawał się zbyć.

– Była bardzo mała – odparła – więc raczej by się jej nie udało…

Jeffrey podszedł do stołu, wsadził ręce do kieszeni i wbił wzrok w noworodka.

– Chcę… – powiedział cicho – chcę iść do domu. I chcę, żebyś ty poszła ze mną.

– Dobrze. – Kiwnęła głową choć wcale nie była pewna, czy dobrze go zrozumiała.

– I chcę się z tobą kochać – dodał.

W oczach Sary musiało odmalować się zaskoczenie.

– Chcę… – zawiesił głos.

Sara przyglądała mu się ze ściśniętym sercem.

– Chcesz zrobić dziecko.

Po zdumieniu w oczach Jeffreya poznała, że nie przyszło mu to w ogóle do głowy, i poczuła się nawet trochę upokorzona. Serce podeszło jej do gardła i nie mogła wydusić z siebie słowa.

Potrząsnął głową.

– Nie to miałem na myśli.

Sara odwróciła się, czując, jak ją palą policzki. Nie przychodziło jej nic do głowy, czym mogłaby pokryć tamte słowa.

– Przecież wiem, że nie możesz… – powiedział.

– Mniejsza z tym.

– Chodzi mi tylko o to, że…

Choć jej wściekłość była adresowana do samej siebie, a nie do Jeffreya, warknęła na niego opryskliwie:

– Powiedziałam, mniejsza z tym.

Jeffrey na chwilę zamilkł, najwyraźniej zastanawiając się, co powiedzieć. W końcu żałosnym tonem oświadczył:

– Bo chciałbym cofnąć czas o pięć godzin, rozumiesz? – Poczekał, aż się odwróci, i dodał: – Chciałbym znowu stać z tobą na tym cholernym torze i jak ten zasrany pager się odezwie, to wyrzucić go prosto do śmieci.

Sara patrzyła na niego w milczeniu, bojąc się odezwać.

– Tylko o tym marzę, Saro – powtórzył. – Niczego innego nie miałem na myśli. A w tamtej sprawie…

Uciszyła go, podnosząc dłoń. Na schodach rozległy się kroki dwóch osób. Sara przeszła do biura, ocierając po drodze łzy. Z pudełka na biurku wyciągnęła chusteczkę higieniczną i wydmuchała nos, potem policzyła powoli do pięciu, starając się dojść do siebie i przełknąć uczucie upokorzenia.

Kiedy się obróciła, detektyw Lena Adams i Brad Stephens byli już w kostnicy i stali obok Jeffreya, któremu również udało się przybrać maskę obojętności. Wszyscy troje trzymali ręce za sobą, jak to robią policjanci na miejscu przestępstwa w obawie, by przypadkiem nie zatrzeć śladów. W tej chwili Sara wszystkich ich nienawidziła, nawet Brada Stephensa, który był wyjątkowo nieszkodliwym poczciwcem.

– Dzień dobry, pani doktor – powiedział Brad, zdejmując na jej widok czapkę. Twarz miał bledszą niż zwykle, a w oczach kręciły mu się łzy.

– Przejdź się… – zaczęła Sara, ale musiała przerwać, by odchrząknąć – przejdź się na górę i przynieś mi kilka prześcieradeł. Tak ze cztery. Niepotrzebne jej były prześcieradła, ale Brad był kiedyś jej pacjentem i wciąż czuła potrzebę, by się nim opiekować.

– Dobrze, pani doktor. – Brad uśmiechnął się do niej uradowany, że ma coś do zrobienia.

Po jego wyjściu Lena spytała rzeczowym tonem:

– Z dzieckiem już po wszystkim?

Jeffrey potwierdził, mimo że go przy tym nie było. Dostrzegł skoroszyt z dokumentami na drugim końcu stołu i wyciągnął rękę. Sara nie odezwała się ani słowem, patrząc, jak wyjmuje z kieszeni pióro i podpisuje się pod protokołem sekcji. Miała świadomość, że przeprowadzając sekcję bez obecności choćby jednego świadka, złamała kilka przepisów.

– Dziewczyna jest w chłodni? – spytała Lena, ruszając do drzwi. W jej ruchach było coś nonszalanckiego, jakby to, co na nią czekało za tymi drzwiami, było dla niej czymś zupełnie zwyczajnym. Sara wiedziała, że Lena ostatnio dużo przeszła, jednak jej postawa trochę ją zirytowała. – Tutaj? – spytała, trzymając dłoń na drzwiach chłodni.

Sara przytaknęła głową ale nie poruszyła się. Jeffrey podszedł do Leny, żeby jej pomóc, i Sara pospiesznie zasunęła zamek na torbie z noworodkiem, jakby bojąc się, że się rozmyśli.

Kiedy Lena i Jeffrey wytoczyli nosze z ciałem Jenny Weaver, serce Sary waliło jak młotem. Podjechali do stołu i zablokowali kółka, czekając, aż Sara przesunie worek z noworodkiem. W końcu Jeffrey wziął go na ręce i Sara odwróciła głowę, widząc, że podtrzymuje dłonią coś, co musiało być główką dziecka. Poszedł do chłodni, wlokąc po podłodze pustą końcówkę worka.

Lena z ostentacyjną niecierpliwością spojrzała na zegarek i Sara poczuła, że ma ochotę uderzyć ją w twarz. Opanowała się i podeszła do metalowej szafki koło umywalek. Otworzyła sterylne opakowanie i nałożyła fartuch, zerkając spod oka w stronę chłodni i zastanawiając się, dlaczego Jeffrey tak się grzebie. Pojawił się, dopiero gdy Sara chwyciła worek, by pomóc Lenie przenieść ciało Jenny na stół.

– Pozwól – powiedział, po czym wziął rogi worka z rąk Leny i pomógł przesunąć go na biały, emaliowany stół. Jenny była ciężka i gdy złożono ją na blacie, ułożone na końcu stołu narzędzia chirurgiczne głośno zabrzęczały.

Sara ułożyła głowę dziewczyny na czarnej podpórce, starając się patrzeć na nią oczami patologa, a nie pediatry. W ciągu dziesięciu lat pracy w charakterze koronera hrabstwa Grant, zdarzyły jej się tylko cztery przypadki, że osobiście znała denatów, jednak Jenny była pierwszą ofiarą, która kiedyś była również pacjentką jej kliniki.

Sara przysunęła do siebie tacę z czystymi narzędziami, upewniając się, że jest na niej wszystko, co jej potrzebne. Dwa gumowe węże u szczytu stołu służyły do opróżniania ciała z płynów ustrojowych. Nad nimi wisiała duża waga służąca do ważenia narządów. Na drugim końcu stołu znajdowała się taca z narzędziami służącymi do rozcinania ciała. Blat wyposażony był w rynienkę i wysokie obramowanie zapobiegające rozlewaniu się płynów i miał wyraźny spadek w stronę dużego, mosiężnego otworu odpływowego.

Carlos, asystent Sary w kostnicy, wcześniej okrył ciało Jenny Weaver dużym, białym prześcieradłem i na jej szyi widać było teraz średniej wielkości czerwoną plamę. Carlos zajmował się Jenny w czasie, gdy Sara pracowała nad dzieckiem. Zrobił jej prześwietlenia i przygotował zwłoki do sekcji, podczas gdy Sara bezskutecznie usiłowała zrobić coś z noworodkiem. Nie okazał zdziwienia, gdy po zakończonej pracy Sara kazała mu iść do domu.

Sara zsunęła prześcieradło na wysokość klatki piersiowej. Rana była ogromna i z prawej strony szyi strzępy ciała zwisały jak kawałki surowego mięsa. W czarnej od zaschniętej krwi ranie widać było fragmenty chrząstek i kości.

Podeszła do przeglądarki na ścianie i włączyła podświetlenie. Jarzeniówka zamigotała i oświetliła wykonane przez Carlosa klisze rentgenowskie Jenny Weaver.

Przyglądała im się w skupieniu, początkowo nie bardzo rozumiejąc to, co widzi. Zanim się odezwała, dla pewności sprawdziła jeszcze nazwisko w spisie.

– Te linie, które tu widać, to złamanie lewej kości ramiennej, które moim zdaniem miało miejsce niecały rok temu. Nie wygląda to na typowe złamanie, zwłaszcza u kogoś, kto nie uprawiał sportu, więc zakładam, że przyczyną był akt przemocy.

– Wiedziałaś o tym? – spytał Jeffrey.

– Oczywiście, że nie – odparła Sara. – Złożyłabym zawiadomienie. Każdy lekarz tak by postąpił.

– Jasne – powiedział Jeffrey, unosząc dłoń w obronnym geście. Jej ton musiał być chyba bardziej zaczepny, niż myślała, bo Lena zaczęła przyglądać się czemuś na posadzce.

Sara odwróciła się w stronę przeglądarki.

– Są również ślady urazu w okolicy chrząstki żebrowej, która znajduje się tu, koło żebra. – Wskazała palcem. – Wyżej, w okolicy mostka występuje stłuczenie, które mogło powstać w wyniku mocnego pchnięcia lub uderzenia wstecznego. To znaczy do tyłu. – Odczekała chwilę, zastanawiając się, czy Jenny zgłosiła się z tym do jakiegoś lekarza. Nawet stażysta domyśliłby się, że tego rodzaju uraz to sprawa mocno podejrzana. – Myślę, że ten, kto jej to zrobił, był od niej wyższy. To świeży uraz – dodała i umieściła w przeglądarce następne zdjęcie. Przyjrzała mu się ze skrzyżowanymi ramionami. – To jest obręcz biodrowa – wyjaśniła. – Zwróćcie uwagę na cień na kości kulszowej. Wskazywałoby to na urazowy nacisk na kość łonową. W medycynie nazywa się to złamaniem uciskowym.

– A ten ucisk od czego? – zapytał Jeffrey.

Ku zaskoczeniu Sary, na pytanie Jeffreya odpowiedziała Lena.

– Została zgwałcona. – Powiedziała to tak obojętnym tonem, jakby mówiła o kolorze oczu dziewczyny. – Brutalnie zgwałcona, zgadza się?

Sara przytaknęła. Chciała jeszcze coś powiedzieć, ale usłyszała kroki na schodach i po charakterystycznym szuraniu poznała, że wraca Brad.

– Proszę – powiedział, wsuwając się tyłem przez drzwi. W rękach trzymał kilka prześcieradeł i dyndającą czapkę.

– A poszewki przyniosłeś? – rzuciła Sara.

– Ojej – westchnął Brad i potrząsnął głową. – Nie, przepraszam.

– Chyba są na samej górze. Przynieś co najmniej cztery.

– Już lecę, pani doktor – odparł, układając prześcieradła na stole przy drzwiach.

Kiedy wyszedł, Lena złożyła ręce na piersiach.

– On już nie ma dwunastu lat – oświadczyła sucho.

Po raz pierwszy od pojawienia się Leny w kostnicy Jeffrey podniósł na nią wzrok i mruknął: „Cicho bądź”, co jak na niego było zachowaniem dość nietypowym.

Lena zaczerwieniła się i zamilkła, co też było nietypowe.

– Na stłuczenie klatki piersiowej musiała używać tylenolu. Nic innego się nie nadaje – ciągnęła Sara. – Pęknięcie kości miednicy mogło zagoić się samo. To by wyjaśniało, dlaczego ostatnio przytyła. Musiała mieć kłopoty z poruszaniem się.

– Myślisz, że to ten jej chłopak się nad nią znęcał? – zapytał Jeffrey.

– Ktoś na pewno – odparła Sara, raz jeszcze przyglądając się kliszom, by upewnić się, że niczego nie przegapiła. Badając Jenny Weaver, ani razu nie natknęła się na ślady przemocy fizycznej. Zupełnie nie rozumiała, jak to się stało, że dziewczynce udało się je ukryć, i dlaczego to zrobiła. Tyle że oczywiście nie kazała swym przeziębionym pacjentom robić prześwietleń, a Jenny nigdy nie rozbierała się do badania. Nastolatki potrafią być bardzo drażliwe na punkcie swego ciała i nie chcąc jej zawstydzać przy osłuchiwaniu płuc i serca, wsuwała jej stetoskop pod bluzkę.

Sara wróciła do stołu i na nowo podjęła oględziny. Poczuła, że ręce jej się trochę trzęsą, i ściągając prześcieradło, była tak zaabsorbowana opanowaniem tego drżenia, że nie od razu zauważyła to, co ukazało się ich oczom.

– O cholera – powiedziała Lena i przeciągle gwizdnęła.

Jeffrey tym razem jej nie upomniał i trudno mu się było dziwić. Całe ciało dziewczyny, a zwłaszcza jej przedramiona i nogi, było pokryte dziesiątkami drobnych nacięć. Nacięcia były w różnych stadiach gojenia, jednak niektóre musiały pochodzić zaledwie sprzed paru dni.

– A co to takiego?! – wykrzyknął Jeffrey. – Próbowała się zabić czy jak?

Sara przyjrzała się nacięciom. Żadne nie przebiegało w poprzek nadgarstka ani w miejscach rzucających się w oczy komuś postronnemu. Teraz było już wiadomo, dlaczego w środku lata Jenny miała na sobie bluzę z długimi rękawami. Ciąg krótkich głębokich nacięć na lewym przedramieniu zaczynał się jakieś siedem centymetrów powyżej nadgarstka, w miejscu, do którego mógł się podwinąć rękaw, natomiast liczne ciemne blizny wskazywały, że cały proceder trwał już od dawna. Nacięcia na nogach były o wiele głębsze i wydawały się krzyżować. Po ułożeniu blizn widać było, że nacięcia rozchodzą się promieniście od kolana w górę uda. Rany niewątpliwie zadała sobie sama Jenny.

– Co to jest? – zapytał Jeffrey, choć nie mógł mieć wątpliwości.

– To sznyty – wyjaśniła Lena.

– Samookaleczenia – poprawiła ją Sara, jakby mogło to coś zmienić. – Już miałam z tym do czynienia w klinice.

– Ale dlaczego? – spytał Jeffrey. – Po co ktoś miałby robić coś takiego?

– Przeważnie z głupoty – odparła Sara, czując, jak irytacja skręca jej żołądek. Ileż razy badała tę dziewczynę? Co jeszcze przegapiła? – Czasem chcą się przekonać, jakie to uczucie. Zazwyczaj to tylko popisywanie się bez myślenia o skutkach. Ale to tutaj… – przerwała, wpatrując się w głębokie nacięcia na lewym udzie – to co innego. Ukrywała je i nie chciała, żeby ktoś to zobaczył.

– Ale dlaczego? – powtórzył Jeffrey. – Po co to robiła?

– Samokontrola – powiedziała Lena i Sarze nie spodobało się, jak mówiąc to, spojrzała na dziewczynę. W jej wzroku był niemal podziw.

– To objaw głębokiej psychozy – rzuciła Sara. – Zazwyczaj robią to bulimiczki albo anorektyczki. To rodzaj nienawiści do samej siebie. – Obrzuciła Lenę wymownym spojrzeniem. – Przeważnie ma to głębszą przyczynę. Na przykład molestowanie seksualne albo gwałt.

Lena przez sekundę wytrzymała jej spojrzenie, potem odwróciła wzrok.

– Mogą też być inne przyczyny – ciągnęła Sara. – Nadużywanie środków odurzających, choroba psychiczna, problemy w szkole czy w domu.

Mówiąc to, podeszła do szafki i wyjęła plastikowy wziernik. Nałożyła drugą parę rękawiczek, rozpakowała wziernik i z pstryknięciem zatrzasku otworzyła go. Dźwięk ten spowodował, że Lena wzdrygnęła się lekko i Sara z ulgą pomyślała, że policjantka miewa jednak jakieś ludzkie reakcje.

Podeszła do ciała i rozłożyła nogi Jenny. Znieruchomiała, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Wziernik wypadł jej z rąk na stół.

– Co się stało? – spytała Lena.

Sara nie odpowiedziała. Myślała, że po tym, co widziała dziś wieczorem, nic już nie zdoła jej zaskoczyć. Myliła się.

– Co się stało? – powtórzyła Lena.

– To nie było jej dziecko. Ona nigdy nie rodziła.

Jeffrey kiwnął głową na wziernik.

– Skąd możesz wiedzieć, skoro jej nawet nie zbadałaś?

Sara spojrzała na nich, nie bardzo wiedząc, jak to powiedzieć.

– Ma zaszytą pochwę – wykrztusiła wreszcie. – Sądząc po stadium wygojenia, zaszyto ją co najmniej sześć miesięcy temu.