ZAŚLEPIENIE

KARIN SLAUGHTER

przełożył

Piotr Kuś

Warszawa 2013

Tytuł oryginału Blindsighted

Przekład Piotr Kuś

Projekt okładki Krzysztof Kiełbasiński

Korekta Modestia Katarzyna Sarna

Copyright © by Karin Slaughter, 2001

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Wydanie II

Warszawa

ISBN 978-83-7881-077-3

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

wab.com.pl

Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Magdalena Wojtas / Virtualo Sp. z o.o.

Dla taty, który nauczył mnie kochać Południe i dla Billie Bennett, która namówiła mnie, abym o tym napisała

PONIEDZIAŁEK

1

Sara Linton usiadła wygodniej w krześle, mamrocząc do słuchawki telefonu łagodne: „Tak, mamo”. Przez krótką chwilę zastanawiała się, czy w końcu nadejdzie taki dzień, kiedy matka uznają za wystarczająco dorosłą, aby nie udzielać jej rad w każdej sprawie.

– Tak, mamo – powtórzyła Sara, stukając ołówkiem w blat biurka. Czuła, jak jej policzki ogarnia gorąco, a do serca wdziera się zakłopotanie.

Usłyszała delikatne pukanie do drzwi i po chwili niepewny głos:

– Doktor Linton?

Sara z trudem ukryła przed matką ulgę.

– Muszę już kończyć – powiedziała do matki, która, zanim się rozłączyła, i tak rzuciła jej jeszcze jakieś krótkie upomnienie.

Nelly Morgan otworzyła szerzej drzwi i rzuciła Sarze gniewne spojrzenie. Jako dyrektor administracyjny kliniki dziecięcej w Hearstdale, Nelly była jej bliską współpracowniczką. Kierowała kliniką, odkąd Sara sięgała pamięcią, nawet wtedy, gdy Sara sama była tutaj pacjentką.

– Masz czerwone policzki – zauważyła Nelly.

– Przed chwilą nakrzyczała na mnie mama.

Nelly zmarszczyła czoło.

– Zakładam, że miała ważny powód.

– Cóż… – westchnęła Sara z nadzieją, że to zakończy temat.

– Mam wyniki badań laboratoryjnych Jimmy’ego Powella – poinformowała Nelly, wciąż wpatrując się badawczo w Sarę. – I korespondencję – dodała, wrzucając potężną stertę kopert do przeznaczonego na ten cel koszyka. Plastikowa siatka na dnie aż wygięła się pod ciężarem papieru.

Sara, wziąwszy do ręki faks z wynikami badań, znów ciężko westchnęła. W dobre dni diagnozowała zapalenia uszu i bóle gardeł. Dzisiaj będzie musiała powiedzieć rodzicom, że ich dwunastoletni syn cierpi na białaczkę.

– Niedobrze, prawda? – odgadła Nelly. Pracowała w klinice wystarczająco długo, aby nauczyć się czytania raportów laboratoryjnych.

– Niedobrze – przyznała Sara, przecierając powieki. – Bardzo niedobrze. – Zamyśliła się na chwilę, po czym zapytała: – Powellowie są w Disney World, prawda?

– Tak. Świętują urodziny Jimmy’ego. Dziś wieczorem powinni być z powrotem.

Sara poczuła, jak ogarnia ją smutek. Wciąż nie przyzwyczaiła się do tego, że czasami musi przekazywać podobnie smutne wiadomości.

– Zapiszę ich na jutro rano, na sam początek – zaproponowała Nelly.

– Dzięki – mruknęła Sara, wsuwając raport do teczki z dokumentami Jimmy’ego Powella. Popatrzyła na ścienny zegar i westchnęła w duchu. – Czy naprawdę już jest ta godzina? – Zdziwiła się, sprawdzając czas na zegarku na ręce. – Piętnaście minut temu miałam spotkać się z Tessą na lunchu.

Nelly popatrzyła na własny zegarek.

– Tak późno? Chyba jest już bliżej kolacji.

– Wcześniej nie mogłam się umówić – odparła Sara, porządkując papiery na biurku. Przypadkowo uderzyła w ustawione pionowo skoroszyty z dokumentami i ich sterty poleciały z hałasem na podłogę. – Cholera jasna! – zaklęła.

Nelly zaczęła jej pomagać, jednak Sara powstrzymała ją ruchem ręki. Poza tym, że nie lubiła, jak ktoś po niej sprzątał, miała poważne wątpliwości, czy Nelly, uklęknąwszy na podłodze, zdoła podnieść się o własnych siłach.

– Daj spokój, poradzę sobie – powiedziała Sara i zebrawszy z podłogi papiery, rzuciła je na biurko. – Masz dla mnie coś jeszcze?

Nelly błysnęła uśmiechem.

– Szef Tolliver na trzeciej linii.

Sara przykucnęła, czując, jak przebiega po niej dreszcz strachu. Pełniła w mieście obowiązki pediatry i koronera. Jeffrey Tolliver, jej były mąż, był szefem policji. Istniały tylko dwa powody, dla których mógłby telefonować do niej w środku dnia, i żaden nie wydawał się szczególnie przyjemny.

Sara wstała i podniosła słuchawkę, już na początku nie pozostawiając Jeffreyowi wątpliwości, jak bardzo ucieszył ją tym telefonem.

– Lepiej, żeby ktoś nie żył – warknęła.

Głos Jeffreya był zniekształcony; odgadła, że korzysta z telefonu komórkowego.

– Przykro mi, ale cię rozczaruję – powiedział i po chwili dodał: – Czekam na połączenie od dziesięciu minut. A gdyby to była pilna sprawa?

Sara zaczęła wrzucać dokumenty do swojej teczki. W klinice przestrzegano niepisanej zasady, zgodnej z jej życzeniem, że zanim Jeffrey usłyszy przez telefon jej głos, musi przejść prawdziwą gehennę niemal nieskończonego oczekiwania. Była nawet zdziwiona, że Nelly po tak długim czasie pamiętała jeszcze, iż Jeffrey wciąż czekał.

– Sara?

Popatrzyła na drzwi i mruknęła:

– Wiedziałam, że powinnam już dawno stąd iść.

– Co? – Głos Jeffreya zwielokrotniło echo spowodowane połączeniem z telefonem komórkowym.

– Powiedziałam, że kiedy sprawa jest pilna, zawsze kogoś przysyłasz – skłamała Sara. – Gdzie jesteś?

– W college’u – odparł. – Czekam na uczelniane psy. – Terminem tym określał ludzi z ochrony Grant Institute of Technology, stanowego uniwersytetu położonego w centrum miasta.

– Co się stało? – zapytała.

– Po prostu chciałem wiedzieć, co u ciebie słychać.

– Wszystko w najlepszym porządku – odburknęła, wyciągając z powrotem dokumenty z aktówki i zastanawiając się, dlaczego przed chwilą je tam upchnęła. Przebiegła wzrokiem kilka kart i mimo wszystko pozostawiła je w bocznej kieszeni. – Jestem już spóźniona na lunch z Tess. Czego chcesz?

Zdawał się urażony jej oschłym tonem.

– Wczoraj sprawiałaś wrażenie rozkojarzonej – powiedział. – W kościele.

– Wcale nie byłam rozkojarzona – odburknęła, odruchowo przeglądając pocztę. Zamarła, ujrzawszy widokówkę. Jej ciało niemal zesztywniało. Fotografia przedstawiała Emory University w Alabamie, uczelnię, którą ukończyła. Na odwrocie, obok jej adresu w klinice, ktoś starannie wykaligrafował: „Dlaczegóż o mnie zapomniałaś?”.

– Sara?

Na czoło wystąpił jej zimny pot.

– Muszę już kończyć.

– Saro, ja…

Odłożyła słuchawkę, nie dając Jeffreyowi szansy na dokończenie zdania. Dorzuciła do teczki, oprócz widokówki, jeszcze trzy koperty i niezauważona przez nikogo, wyszła z gabinetu bocznymi drzwiami.

Kiedy Sara znalazła się na dworze, oślepiły ją jaskrawe promienie słońca. W powietrzu unosił się jednak chłód. Ciemne chmury, sunące ku miastu, zapowiadały deszcz, najpóźniej pod wieczór.

Minął ją czerwony thunderbird. Z okna pomachała do niej dziecięca rączka.

– Hej, pani doktor Linton! – zawołało dziecko.

Sara również pomachała i odpowiedziała okrzykiem. Przechodząc przez trawnik przed college’em, przełożyła teczkę z ręki do ręki. Następnie skręciła chodnikiem w prawo, zmierzając w kierunku Main Street. Nie minęło pięć minut i była na miejscu.

Tessa siedziała za przepierzeniem w najodleglejszym kącie pustego baru i jadła hamburgera. Nie wyglądała na zadowoloną.

– Przepraszam za spóźnienie – odezwała się Sara, podchodząc do siostry. Spróbowała się uśmiechnąć, jednak Tessa nie zareagowała na uśmiech.

– Mówiłaś, że będziesz o drugiej. Jest już prawie druga trzydzieści.

– Miałam mnóstwo papierkowej roboty – wyjaśniła Sara, wsuwając aktówkę pod stół. Tessa, podobnie jak ojciec, była hydraulikiem. Hydraulicy bardzo rzadko odbierali telefony z prośbą o pilną interwencję, które z kolei dla Sary były chlebem codziennym. Dlatego właśnie jej rodzina nie potrafiła zrozumieć, jak zajęta bywa lekarka, i irytowała się z powodu jej bezustannych spóźnień.

– Dzwoniłam o drugiej do kostnicy – poinformowała ją Tessa, nabijając frytkę na widelec. – Ale już cię tam nie było.

Z ciężkim westchnieniem Sara usiadła, poprawiając dłonią fryzurę.

– Wpadłam po drodze na chwilę do kliniki i tam zastała mnie mama. – Urwała, przed wygłoszeniem stałej kwestii: – Przepraszam, powinnam do ciebie zadzwonić. – Tessa milczała, Sara dodała więc: – Albo będziesz na mnie zła przez resztę lunchu, albo kupię ci ciastko czekoladowe z kremem.

– Skoro płacisz… – Tessa dała się udobruchać.

– Umowa stoi – powiedziała Sara z ulgą. Wystarczało jej, że rozzłościła się na nią już dzisiaj matka.

– A skoro mówimy o rozmowach telefonicznych – rzuciła Tessa i Sara w tej samej chwili odgadła, ku czemu zmierza. – Miałaś wiadomości od Jeffreya?

Sara uniosła się i wyciągnęła z kieszeni dwa banknoty pięciodolarowe.

– Zadzwonił do mnie, zanim opuściłam klinikę.

Tessa roześmiała się tak głośno, że można ją było usłyszeć w całej restauracji.

– Co mówił?

– Przerwałam mu, zanim zdołał powiedzieć coś istotnego – odparła Sara i wręczyła siostrze pieniądze.

Tessa wsunęła pięciodolarówki do tylnej kieszeni niebieskich dżinsów.

– A telefon od mamy? Chyba jest na ciebie wkurzona.

– Sama jestem na siebie wkurzona.

Dwa lata po rozwodzie, wciąż nie potrafiła uwolnić się od byłego męża. Sara na przemian nienawidziła Jeffreya Tollivera i siebie samą za tę sytuację. Pragnęła, aby minął chociaż jeden dzień, podczas którego nie musiałaby o nim myśleć, chociaż dwadzieścia cztery godziny życia bez niego. Taki dzień nie przydarzył się jej ani wczoraj, ani dzisiaj.

Niedziela Wielkanocna zawsze miała dla matki duże znaczenie. Sara nie była szczególnie religijna, jednak w tę jedną niedzielę w roku, chcąc zadowolić Cathy Linton, wkładała rajstopy i szła grzecznie do kościoła. Nie spodziewała się, że spotka tam Jeffreya. Kątem oka ujrzała go dopiero, kiedy śpiewano pierwszy hymn. Siedział trzy rzędy za nią, po prawej stronie; odniosła wrażenie, że spostrzegli siebie nawzajem w tej samej chwili. Sara pierwsza zmusiła się, żeby odwrócić wzrok.

Siedząc w kościele, wpatrując się w księdza i nie słysząc ani jednego z jego słów, Sara czuła spojrzenie Jeffreya na swojej szyi. Jego intensywność sprawiła, że zaczął ją oblewać gorący pot. Mimo że siedziała w kościelnej ławce, z matką po jednej stronie i z Tessą oraz ojcem po drugiej, niemal fizycznie czuła, jak jej ciało poddaje się wzrokowi Jeffreya. Wiosna. Było coś takiego w tej porze roku, że zmieniała się w zupełnie inną osobę.

Zaczęła wiercić się w ławce, myśląc o dotyku Jeffreya i o tym, jak jego dłonie pieszczą jej skórę, aż poczuła pod żebrami łokieć Cathy Linton. Wzrok matki powiedział jej, że doskonale wie, co córce chodzi po głowie, i wcale jej się to nie podoba. Cathy niecierpliwie skrzyżowała nogi i wyprostowała się, całą swą postawą mówiąc córce, że pójdzie do piekła za to, iż podczas mszy świętej w Niedzielę Wielkanocną myśli o seksie.

Nastąpiła modlitwa, potem kolejny hymn. Po czasie, który uznała za wystarczająco długi, lekko odwróciła głowę, by spojrzeć na Jeffreya. Rozczarowana, zobaczyła, że ma głowę opuszczoną na piersi, jakby spał. Na tym polegał cały problem z Jeffreyem: w jej wyobrażeniach był o wiele lepszy niż naprawdę.

Tessa uderzyła dłonią o stolik, zwracając na siebie uwagę Sary.

– Sara!

Sara przyłożyła dłoń do piersi, świadoma, że jej serce bije równie mocno jak poprzedniego poranka w kościele.

– Co?

Tessa posłała jej zdziwione spojrzenie, jednak, na szczęście, na tym poprzestała.

– Co powiedział Jeb?

– Co masz na myśli?

– Widziałam, jak rozmawiałaś z nim po mszy – odparła Tessa. – Co ci powiedział?

Sara przez chwilę zastanawiała się, czy skłamać, czy nie, wreszcie odparła:

– Chciał mnie zaprosić na dzisiaj na lunch, ale powiedziałam mu, że jestem już umówiona z tobą.

– Mogłaś przecież zmienić plany.

Sara wzruszyła ramionami.

– Umówiliśmy się na środę wieczór.

Tessa jedynie klasnęła dłońmi.

– Dobry Boże – jęknęła Sara. – Po co ja to zrobiłam?

– Na pewno nie dla Jeffreya – odparła Tessa. – Mam rację?

Sara wyciągnęła z przegródki na serwetki kartę dań, chociaż wcale nie musiała na nią spoglądać. Odkąd skończyła trzy lata, ona sama i inni członkowie jej rodziny jadali w „Grant Filling Station” przynajmniej raz w tygodniu i jedyną zmianą, jaka w tym czasie zaszła, było dodanie do menu przez właściciela, Pete’a Wayne’a, kruchych orzeszków ziemnych, a to na cześć Jimmy’ego Cartera.

Tessa sięgnęła ponad stołem i delikatnie wyciągnęła kartę z dłoni siostry.

– Dobrze się czujesz? – zapytała.

– To chyba ta pora roku – odburknęła Sara, grzebiąc w aktówce. Znalazła wreszcie i wyciągnęła widokówkę.

Tessa nie wzięła kartki do ręki, Sara odwróciła ją więc i głośno przeczytała tekst:

– „Dlaczegóż o mnie zapomniałaś?”

Położyła kartkę na stoliku, czekając na reakcję siostry.

– Czy to z Biblii? – zapytała, chociaż doskonale wiedziała.

Sara wyjrzała przez okno, starając się nad sobą zapanować. Nagle wstała i powiedziała:

– Muszę umyć ręce.

– Sara!

Machnięciem ręki zbyła zaniepokojenie Tessy, próbując wziąć się w garść. Po chwili dotarła do toalety. Od niepamiętnych czasów drzwi do jej damskiej części zacinały się, dlatego mocno szarpnęła za klamkę. W środku było chłodno. Posadzka składała się z białych i czarnych kwadratów. Znalazłszy się tutaj, Sara od razu się uspokoiła. Oparła się o białą ścianę i przyłożyła dłonie do twarzy, próbując zetrzeć z niej kilka ostatnich godzin dzisiejszego dnia. Wciąż prześladowała ją i dręczyła świadomość złych wyników laboratoryjnych Jimmy’ego Powella. A przecież już dwanaście lat temu, pracując na internie w Grady Hospital w Atlancie, poznała śmierć, nawet do niej przywykła. Grady miał najlepszy oddział chirurgiczny na całym Południowym Wschodzie i Sara przeżyła już niejedno. Na przykład przy chłopcu, który połknął paczkę żyletek, albo nastolatce, którą poddano aborcji wieszakiem do ubrań. To były straszne przypadki, jednak niezaskakujące w tak wielkim mieście.

Przypadki takie jak Jimmy’ego Powella uderzały Sarę szczególnie boleśnie. Miała to być jedna z nielicznych spraw, gdy przydadzą się jednocześnie jej obie profesje. Jimmy Powell, który lubił oglądać studenckie mecze koszykówki i który miał jedną z największych kolekcji samochodzików na resorach, jakie Sara kiedykolwiek widziała, najprawdopodobniej nie przeżyje kolejnego roku.

Czekając, aż zlew wypełni się zimną wodą, ściągnęła włosy gumką i zgarnęła je na plecy w postaci luźnego końskiego ogona. Pochyliła się nad zlewem, kiedy nagle poczuła mdły, słodki zapach. Pete najprawdopodobniej przepłukał rury octem, chcąc pozbyć się z nich kwaśnego odoru. Była to stara sztuczka hydraulików, jednak Sara nienawidziła zapachu octu.

Wstrzymała oddech, pochylając się nad zlewem, nacierając twarz wodą, próbując się trochę rozbudzić. Spojrzenie w lustro, na jakie zdobyła się po chwili, przekonało ją, że nic się nie zmieniło, a jedynie pochlapała sobie koszulę.

– Wspaniale – mruknęła z niechęcią.

Osuszyła ręce o spodnie i ruszyła w kierunku kabin. Obejrzawszy z niechęcią dwie spośród nich, skierowała się do tej przeznaczonej dla niepełnosprawnych. Otworzyła drzwi.

– Och… – jęknęła i natychmiast się cofnęła. Stanęła dopiero wtedy, gdy poczuła z tyłu na udach brzeg ceramicznego zlewu. Schowała ręce za siebie i przytrzymała się jego brzegu. W ustach poczuła jakiś metaliczny smak. Kilkakrotnie głęboko odetchnęła, żeby nie zemdleć. Opuściła głowę, zamknęła oczy, policzyła do dziesięciu i dopiero wtedy odważyła się je otworzyć.

Na toalecie siedziała Sibyl Adams, wykładowczyni z college’u. Głowę miała odchyloną do tyłu i opartą o ścianę wyłożoną kafelkami, jej oczy były zamknięte. Spodnie miała opuszczone do kostek, nogi rozchylone. Miała rozpruły brzuch. Przy jej stopach zebrała się już kałuża krwi, która wciąż kapała na posadzkę.

Sara z trudem zmusiła się do działania. Przyklękła przed młodą kobietą. Koszula Sibyl była podciągnięta do góry, zobaczyła więc szerokie pionowe nacięcie na jej brzuchu, które przepołowiło jej pępek i kończyło się na wzgórku łonowym. Kolejne cięcie, znacznie głębsze, biegło pod jej piersiami. To z tego cięcia pochodziła większość krwi; wciąż ściekała strumieniami wzdłuż ciała kobiety. Sara przyłożyła dłoń do rany, próbując powstrzymać krwawienie, lecz krew jedynie pociekła pomiędzy jej palcami, jakby wyciskała gąbkę.

Wytarła ręce w koszulę i pochyliła głowę Sibyl do przodu. Z jej ust wydobył się jakby cichy jęk, jednak Sara nie potrafiła powiedzieć, czy był to jedynie syk powietrza wydostający się z martwego ciała, czy błaganie o pomoc wciąż żyjącej kobiety.

– Sibyl? – szepnęła Sara, z trudem artykułując to jedno słowo. W jej gardle zagnieździła się, niczym letnie przeziębienie, kula ogromnego strachu. – Sibyl? – powtórzyła, starając się kciukiem otworzyć jej oczy.

Ciało kobiety było gorące, jakby zbyt długo pozostawało w mocno nasłonecznionym miejscu. Na jej prawym policzku widoczna była duża szrama. Podbite oko świadczyło, że otrzymała mocne uderzenie pięścią. Kiedy Sara dotknęła sinego miejsca, pod jej palcami zachrzęściły pęknięte kości.

Kiedy przyciskała palce do tętnicy na szyi Sibyl, ręce jej drżały. Odniosła wrażenie, że wyczuwa puls, jednak nie była tego pewna, gdyż tak bardzo trzęsły się jej własne dłonie. Zamknęła oczy, koncentrując się, próbując odseparować od siebie te dwa wrażenia.

Niespodziewanie ciało zachwiało się i opadło na Sarę. Upadła na posadzkę. Krew znalazła się teraz i na niej, i na Sibyl. Sara instynktownie spróbowała wydostać się spod drgającej w konwulsjach kobiety. Udało jej się to, ale z ogromnym trudem, gdyż posadzka była śliska od krwi. Przewróciła Sibyl na plecy i umieściła jej głowę w swoich dłoniach jak w kołysce, próbując dać jej ostatnie ukojenie. Nagle drżenie ustało. Przyłożyła ucho do ust Sibyl, chcąc usłyszeć, czy ta oddycha. Niestety, Sybil nie wydawała już żadnych dźwięków.

Ukucnąwszy, Sara zaczęła uciskać klatkę piersiową kobiety, próbując przywrócić życie do jej serca. Zacisnęła palce na jej nosie i wdmuchała powietrze do ust. Pierś Sibyl uniosła się nieznacznie, ale to było wszystko. Sara splunęła kilkakrotnie, chcąc oczyścić własne usta, ale szybko pojęła, że jej wysiłki są już daremne. Oczy Sibyl były martwe, reszta powietrza wypłynęła z jej płuc z głośnym świstem. Spomiędzy nóg popłynęła struga uryny.

Sibyl była martwa.

2

Hrabstwo Grant zyskało nazwę od dobrego Granta, nie Ulyssesa, lecz Lemuela Pratta Granta, który budował linie kolejowe i w połowie XIX wieku poprowadził linię z Atlanty daleko do południowej Georgii i wreszcie aż do morza. To na zbudowanych przez niego torach pociągi woziły przez Georgię wełnę i inne towary. To dzięki tej linii na mapie pojawiły się takie miasta jak Heartsdale, Madison, Avondale i jeszcze kilka miast w Georgii, ochrzczonych jego nazwiskiem. Na początku wojny secesyjnej Grant stworzył plan obronny na wypadek, gdyby Atlanta została oblężona; niestety, lepiej wychodziło mu budowanie szlaków kolejowych niż plany frontowe.

W czasach wielkiego kryzysu mieszkańcy Avondale, Heartsdale i Madison postanowili połączyć swoje policje, straże pożarne oraz szkolnictwo. Dzięki temu funkcjonowanie najważniejszych służb stało się tańsze, a ponadto okazało się dla władz kolejowych decydującym argumentem za tym, by utrzymać połączenie do Grant. Hrabstwo jako całość było znacznie większą i silniejszą jednostką niż poszczególne miasta odrębnie. W roku 1928 w Madison zbudowano bazę wojskową, która z kolei ściągnęła do niepozornego Grant ludzi z całego kraju. Kilka lat później Avondale stało się ważną stacją kolejową na trasie Atlanta-Savannah. Po kilku latach w Heartsdale powstał Grant College. Hrabstwo doskonale prosperowało przez prawie sześćdziesiąt lat, zanim tej prosperity nie zahamowało zamknięcie bazy wojskowej, recesja i „Reaganomika”, w ciągu trzech lat zadając ogromne ciosy gospodarkom Madison i Avondale. Gdyby nie Grant College, który szczęśliwie w 1946 roku przekształcono w uniwersytet techniczny specjalizujący się w agrobiznesie, smutne losy siostrzanych miast podzieliłoby również Heartsdale.

Zatem Grant College był właściwie najważniejszą instytucją w mieście, a pierwsze zadanie, jakie stawiał przed Jeffreyem Tolliverem burmistrz miasta, brzmiało: „Jeśli nie chcesz stracić posady, niech ludzie z nim związani będą uśmiechnięci i zadowoleni”. Jeffrey postępował zgodnie z instrukcją i kiedy zadzwonił jego telefon komórkowy, przebywał właśnie na spotkaniu z szefami ochrony campusu, dyskutując nad planem działań wobec coraz częstszych ostatnio kradzieży rowerów. W pierwszej chwili nie rozpoznał głosu Sary i pomyślał, że ktoś się po prostu wygłupia. W ciągu ośmiu lat doskonale ją poznał i jej głos nigdy nie brzmiał tak desperacko. Teraz głos Sary drżał, kiedy wypowiadała dwa słowa, których już nigdy nie spodziewał się usłyszeć z jej ust: „Potrzebuję cię”.

Wyjeżdżając z bramy college’u, Jeffrey natychmiast skręcił w lewo i pognał lincolnem town car przez szeroką Main Street w kierunku restauracji. Wiosna nadeszła tego roku wcześnie i drzewa, rosnące wzdłuż ulicy, rozkwitały, rozpościerając nad jezdnią biały baldachim. Kobiety z Zieleni Miejskiej sadziły właśnie tulipany na wąskich klombach oddzielających jezdnię od chodnika. Kilkoro dzieci ze średniej szkoły zamiatało pobocza, odrabiając zapewne jakąś karę. Właściciel sklepu z odzieżą wystawił stragan na chodnik, z kolei sklep z artykułami żelaznymi oferował sprzedaż prosto z obszernej werandy. Jeffrey wiedział, że sceny te stanowią wielki kontrast wobec tego, co czeka na niego w restauracji.

Opuścił boczną szybę, pozwalając, aby do gorącego wnętrza samochodu dostało się świeże powietrze. Krawat zaczął go cisnąć w szyję, dlatego bez namysłu ściągnął go i rzucił na siedzenie. W myślach wciąż powtarzał sobie poszczególne słowa Sary, chcąc wydobyć z nich więcej niż tylko krótkie, oczywiste fakty. A były one następujące: w restauracji została zasztyletowana Sibyl Adams.

Dwadzieścia lat służby w policji raczej nie przygotowało Jeffreya na taką wiadomość. Połowa jego aktywności zawodowej przypadła na pracę w Birmingham, w Alabamie, gdzie morderstwa rzadko kogoś zaskakiwały. Nie było tygodnia, by nie musiał zajmować się przynajmniej jednym zabójstwem, zwykle spowodowanym skrajną nędzą panującą wśród mieszkańców Birmingham. A to źle poszła jakaś narkotykowa transakcja, a to domowa kłótnia wymknęła się spod kontroli, a przecież broń palna była łatwo dostępna i nikt specjalnie długo się nie wahał przed pociągnięciem za spust. Gdyby Sara zadzwoniła z Madison, a nawet z Avondale, jej wiadomość nie zdziwiłaby Jeffreya. Narkotyki i coraz liczniejsze młodzieżowe gangi stawały się tam poważnymi problemami. Heartsdale było jednak wśród trzech miast prawdziwą perełką. W ciągu ostatnich dziesięciu lat jedynym podejrzanym zgonem w Heartsdale była śmierć starszej kobiety, którą dopadł atak serca w chwili, kiedy zaskoczyła własnego wnuka na kradzieży jej telewizora.

– Szefie? – usłyszał z radia.

Sięgnął po mikrofon.

– Tak?

Kontaktowała się z nim Marla Simms, operatorka z komisariatu.

– Zajęłam się wszystkim, o co pan prosił.

– Dobrze – odparł i po chwili dorzucił: – Teraz cisza radiowa, dopóki nie wydam nowych instrukcji.

Marla milczała, nie zadając pytania, które wisiało w powietrzu. Heartsdale wciąż było małym miasteczkiem i z trudem udawało się tu utrzymać cokolwiek w tajemnicy. Ale Jeffrey nie zamierzał pozwolić, by plotka o morderstwie zaczęła rozprzestrzeniać się, począwszy od komisariatu. Chciał utrzymać informację w tajemnicy najdłużej, jak to tylko było możliwe.

– Zrozumiano? – rzucił pytanie.

– Tak, proszę pana.

Wsunął do kieszeni kurtki telefon komórkowy i wysiadł z samochodu. Na straży przed restauracją stał już Frank Wallace, najstarszy detektyw z jego zespołu.

– Ktoś wszedł albo wyszedł? – zapytał Jeffrey.

Frank zaprzeczył ruchem głowy.

– Brad pilnuje tylnych drzwi – powiedział. – Alarm jest rozłączony. Przestępca skorzystał prawdopodobnie z tylnych drzwi.

Jeffrey obejrzał się. Betty Reynolds, właścicielka sklepu z drobiazgami, pilnie zamiatała chodnik, rzucając ku restauracji podejrzliwe spojrzenia. Bez wątpienia wkrótce zaczną się tu schodzić ludzie, jeżeli nie z ciekawości, to przynajmniej na kolację. Odwrócił się z powrotem do Franka.

– Nikt niczego nie widział?

– Nic a nic – potwierdził Frank. – Przyszła tutaj pieszo z domu. Pete mówi, że bywała tutaj co poniedziałek, kiedy w restauracji jest już pusto po lunchu.

Jeffrey skinął głową i wszedł do środka. Jedyna w Heartsdale stacja benzynowa, przy której mieściła się także restauracja, znajdowała się w połowie Main Street. Wysokie czerwone przepierzenia, zniszczone białe blaty stołów, chromowane barierki i dziurawe wiklinowe kosze na odpadki sugerowały, że restauracji nie modernizowano od dnia, kiedy dawno temu otworzył ją ojciec Pete’a. Oryginalne były nawet kolorowe płytki z linoleum, tak zniszczone, że prześwitywał spod nich czarny podkład. Jeffrey jadał tu lunch niemal codziennie w ciągu ostatnich siedmiu lat. Restauracja uspokajała go, była źródłem otuchy, czymś dobrze znanym i przytulnym, pomagającym wyrzucić z głowy myśli, które pojawiały się w trakcie pracy wśród najgorszych szumowin. Jeffrey rozejrzał się teraz po jej wnętrzu i dotarło do niego, że już nigdy nie spojrzy na nią tak samo.

Przy barze siedziała Tessa Linton, z głową schowaną w dłoniach. Naprzeciwko niej stał Pete Wayne i bezmyślnie wpatrywał się w okno. Jeffrey po raz drugi w życiu zobaczył go w restauracji bez papierowego kapelusza na głowie; pierwszy raz miało to miejsce w dniu, w którym eksplodował prom kosmiczny Challenger. Włosy Pete’a ściągnięte były gumką i postawione na czubku głowy, dzięki czemu jego twarz zdawała się bardziej pociągła niż w rzeczywistości.

– Tess? – odezwał się Jeffrey. Stanął przy niej i położył dłoń na jej ramieniu. Oparła o niego głowę i rozpłakała się. Jeffrey pogładził jej włosy i skinął głową Pete’owi.

Pete Wayne na co dzień był wesołym człowiekiem, teraz jednak jego twarz wyrażała absolutny szok. Ledwie zwrócił uwagę na Jeffreya i nadal wpatrywał się w duże frontowe okno restauracji. Jego wargi poruszały się, jednak z ust nie dochodził żaden dźwięk.

Minęło kilkanaście sekund pełnej napięcia ciszy i wreszcie Tessa wyprostowała się. Przez chwilę przecierała powieki i nos papierową serwetką, aż Jeffrey podał jej chusteczkę. Poczekał; aż się wysmarka i wreszcie zapytał:

– Gdzie jest Sara?

Tessa zwinęła chusteczkę.

– Nadal w toalecie. Nie wiem… – Tessa na chwilę urwała. – Tam było tyle krwi. Nie chciała mnie wpuścić.

Jeffrey pokiwał głową i zgarnął kosmyk włosów z jej twarzy. Sara była bardzo opiekuńcza wobec młodszej siostry i podczas ich małżeństwa ta opiekuńczość przeszła również na niego. Nawet po rozwodzie Jeffrey odnosił wrażenie, że Tessa i Lintonowie wciąż są jego rodziną.

– Dobrze się czujesz? – zapytał.

Pokiwała głową.

– Idź do niej. Teraz ona cię potrzebuje.

Jeffrey starał się nie myśleć o tym, że gdyby Sara nie była koronerem w hrabstwie, wcale by go nie potrzebowała i na pewno by się dzisiaj nie zobaczyli. Wiele to mówiło o ich wzajemnych stosunkach: ktoś musiał umrzeć, żeby znów mogli znaleźć się jednocześnie w tym samym pomieszczeniu.

Zmierzając na tyły restauracji, czuł, że po plecach przebiegają mu ciarki. Wiedział, że stało się coś strasznego, gwałtownego. Wiedział, że ktoś zamordował Sibyl Adams. Poza tym, szarpiąc za drzwi damskiej toalety, nie miał pojęcia, czego się powinien spodziewać. Ale to, co zobaczył, po prostu odebrało mu oddech.

Sara siedziała na podłodze, na środku pomieszczenia, z głową Sibyl Adams ułożoną na swych kolanach. Wszędzie była krew, pokrywała zwłoki i Sarę, której koszula i spodnie były od przodu całe mokre, jak gdyby ktoś oblał ją czerwoną farbą. Podłogę znaczyły krwawe ślady obuwia oraz odciski dłoni, jakby niedawno stoczono tutaj dziką walkę na śmierć i życie.

Jeffrey stał w progu, starając się jak najszybciej dojść do równowagi.

– Zamknij drzwi – wyszeptała Sara i położyła dłoń na czole Sibyl.

Wykonał polecenie i przeszedł kilka kroków wzdłuż ściany. Otworzył usta, ale wciąż nie mógł nic powiedzieć. Oczywiste pytania nasuwały się same, jednak jakaś część jego umysłu wcale nie chciała poznać odpowiedzi, a jedynie pragnęła zabrać Sarę z tego pomieszczenia, wsadzić ją do samochodu i jechać przed siebie tak długo, aż żadne z nich nie zdoła przypomnieć sobie ani wyglądu, ani zapachu tej obskurnej toalety. W powietrzu unosił się odór przemocy, gęsty i wstrętny. Już samo przebywanie tutaj sprawiało, że Jeffrey czuł na sobie brud.

– Wygląda jak Lena – powiedział wreszcie, mając na myśli siostrę bliźniaczkę Sibyl Adams, detektywa w jego komisariacie. – Przez chwilę myślałem… – Potrząsnął głową. Nie zdołał powiedzieć nic więcej.

– Lena ma dłuższe włosy.

– Taaak – przyznał. Nie potrafił oderwać wzroku od ofiary. W pewnym okresie widywał mnóstwo makabrycznych scen, jednak aż do tej pory nie poznał osobiście żadnej ofiary morderstwa. Nie znał Sibyl Adams zbyt dobrze, jednak w takim małym mieście jak Heartsdale każdy był sąsiadem każdego.

Sara odchrząknęła.

– Czy powiedziałeś już Lenie?

Pytanie spadło na niego niczym ciężki młot. Po zaledwie dwóch tygodniach sprawowania funkcji szefa policji w Heartsdale przyjął Lenę Adams do pracy prosto z akademii w Macon. Na początku czuła się tutaj jak Jeffrey, obco. Po ośmiu latach promował ją na detektywa. A teraz zamordowano jej siostrę, na ich własnych śmieciach, zaledwie dwieście jardów od komisariatu. Poczucie osobistej odpowiedzialności za to zdarzenie przytłoczyło go.

– Jeffrey?

Nabrał w płuca powietrza, a potem powoli je wypuścił.

– Wiezie właśnie jakieś dowody do Macon – odparł po chwili. – Skontaktowałem się z patrolem z autostrady i kazałem jak najszybciej ją tutaj przywieźć.

Sara patrzyła na niego w milczeniu. Jej oczy były zaczerwienione, jednak nie płakała. Jeffrey cieszył się przynajmniej z tego, ponieważ jeszcze nigdy nie widział Sary płaczącej. Pomyślał, że jeśli doczeka takiej chwili, to coś w nim pęknie.

– Wiedziałeś, że była niewidoma?

Jeffrey oparł się o ścianę. Do tej pory nie pamiętał o tym szczególe.

– Nawet nie zobaczyła zagrożenia – wyszeptała Sara.

Opuściła głowę i popatrzyła na Sibyl. Jak zwykle Jeffrey nie potrafił odgadnąć, nad czym jego była żona teraz się zastanawia. Postanowił, że poczeka, aż odezwie się do niego. Bez wątpienia potrzebowała kilku minut, żeby zebrać myśli.

Wsunął ręce do kieszeni i zaczął oglądać pomieszczenie. Naprzeciwko zlewu, o którego wiekowości najlepiej świadczył fakt, że kurki do ciepłej i zimnej wody umieszczono po przeciwnych stronach misy, znajdowały się dwie kabiny toalety. Nad zlewem wisiało zniszczone, poplamione lustro. W sumie pomieszczenie nie liczyło więcej niż dwadzieścia stóp kwadratowych, jednak czarne i białe kafelki sprawiały, że zdawało się jeszcze mniejsze. Ciemna krew, która kałużą zebrała się pod zwłokami, nie poprawiała wrażenia. Klaustrofobia nigdy nie była problemem Jeffreya, jednak milczenie Sary, niczym czwarty wymiar, przytłaczało go teraz, w tej małej toalecie. Popatrzył na biały sufit, by nabrać choć trochę dystansu.

Wreszcie Sara odezwała się. Jej głos był już silniejszy, brzmiała w nim większa pewność.

– Kiedy ją znalazłam, siedziała na sedesie, w kabinie.

Nie bardzo wiedząc, jak się zachowywać, Jeffrey wyciągnął mały notes. Z kieszeni na piersi wydobył długopis i, w miarę jak Sara opowiadała o wszystkim, co się wydarzyło, aż do bieżącej chwili, pracowicie notował. Kiedy z klinicznymi szczegółami opisywała śmierć Sibyl, jej głos był monotonny.

– Wtedy poprosiłam Tess, żeby podała mi mój telefon komórkowy.

Sara urwała, a Jeffrey odpowiedział na jej nieme pytanie, zanim ponownie otworzyła usta.

– Nic jej nie jest – odezwał się. – Jadąc tutaj, dzwoniłem także do Eddiego.

– Powiedziałeś mu, co się stało?

Jeffrey spróbował się uśmiechnąć. Ojciec Sary nie należał do jego zagorzałych zwolenników.

– Miałem szczęście, że nie rzucił słuchawki.

Sara nie zdołała mu odpowiedzieć uśmiechem, jednak w końcu napotkała wzrok Jeffreya. W jej oczach była łagodność, jakiej nie widział u niej od lat.

– Muszę przeprowadzić wstępne badanie, a potem będzie można zabrać ją do prosektorium.

Jeffrey wsunął notes do kieszeni, a Sara delikatnie ułożyła głowę Sibyl na posadzce. Ukucnęła i wytarła dłonie o nogawki spodni.

– Trzeba umyć ciało, zanim Lena je zobaczy – powiedziała.

Jeffrey pokiwał głową.

– Jest przynajmniej o dwie godziny drogi stąd. Mamy więc czas. – Wskazał na drzwi do kabiny. Zamek z zasuwą był z nich wyrwany. – Czy zamek tak właśnie wyglądał, kiedy ją znalazłaś?

– Wygląda tak od czasu, kiedy miałam siedem lat – odparła Sara, ruchem głowy wskazując na swoją teczkę. – Podaj mi rękawiczki.

Jeffrey otworzył teczkę, starając się nie dotykać plam krwi na aluminiowym zatrzasku. Z wewnętrznej kieszeni wydobył parę rękawiczek z lateksu. Kiedy się odwrócił, Sara stała nad zwłokami. Wyraz jej twarzy zmienił się. Chociaż ubranie miała od przodu całe od krwi, w pełni nad sobą panowała. Musiał jednak zapytać: – Na pewno chcesz to zrobić? Możemy wezwać kogoś z Atlanty.

Z wprawą naciągając rękawice, Sara potrząsnęła przecząco głową.

– Nie chcę, żeby dotykał jej ktoś obcy.

Jeffrey doskonale ją rozumiał. To była sprawa tego hrabstwa. I powinni się nią zajmować ludzie z hrabstwa.

Okrążając zwłoki, Sara oparła ręce na biodrach. Jeffrey wiedział, że musi obejrzeć miejsce zbrodni z odpowiedniej perspektywy, nabrać dystansu. Nie potrafił oderwać wzroku od byłej żony. Była wysoką kobietą, miała mniej więcej sześć stóp wzrostu, bez jednego cala, głęboko osadzone, zielone oczy oraz ciemnorude włosy. Jeffrey mimowolnie zaczął sobie przypominać, jak było mu z nią dobrze. Niestety, ostry głos przywołał go do rzeczywistości.

– Jeffrey! – zawołała Sara, posyłając mu gniewne spojrzenie.

Wytrzymał przez chwilę jej wzrok, świadomy, że przez kilkanaście sekund jego myśli wędrowały po zupełnie innych, znacznie bezpieczniejszych miejscach. Wreszcie odwrócił się ku kabinie. Wyjął z teczki Sary kolejną parę rękawic. Zaczął je powoli naciągać, a Sara tymczasem mówiła:

– Tak jak już ci wyjaśniałam, kiedy ją znalazłam, siedziała na toalecie. Opadłyśmy na podłogę. Przetoczyłam ją na plecy. – Uniosła rękę Sibyl i sprawdziła skórę pod jej paznokciami. – Nic tutaj nie ma. Wydaje mi się, że została zaskoczona. Aż do chwili, kiedy na ratunek było już za późno, nie wiedziała, co się dzieje.

– Uważasz, że to się odbyło szybko?

– Wcale nie tak szybko. Cokolwiek zrobił napastnik, moim zdaniem starannie to zaplanował. Kiedy tu weszłam, nie natknęłam się na żadne ślady. Sibyl wykrwawiłaby się na toalecie, gdybym nie zapragnęła z niej skorzystać. – Sara odwróciła głowę. – Albo i nie, gdybym nie pojawiła się tutaj tak późno.

Jeffrey chciał ją uspokoić.

– Nie mogłaś wiedzieć.

Wzruszyła ramionami.

– Na jej przegubach, w miejscach, które uderzyły o barierkę dla niepełnosprawnych, są siniaki. Poza tym – lekko rozsunęła kolana Sibyl – popatrz tylko na jej nogi.

Jeffrey podążył wzrokiem we wskazanym kierunku. Skóra po wewnętrznej stronie kolan denatki była starta.

– Co to takiego? – zapytał.

– To od muszli klozetowej – wyjaśniła Sara. – Plastikowa klapa ma ostre kanty. Sądzę, że walcząc, zaciskała nogi. Na klapie znajdziesz jeszcze fragmenty skóry.

Jeffrey popatrzył na toaletę, a potem znów na Sarę.

– Myślisz, że pchnął ją na toaletę, a potem zasztyletował?

Sara nie odpowiedziała mu. Wskazała natomiast na nagi tułów Sibyl.

– Aż do połowy krzyża, nacięcie nie jest głębokie – zaczęła wyjaśniać, naciskając na brzuch i otwierając ranę na tyle, by dobrze się jej przyjrzeć. – Według mnie to był sztylet. Widzisz ten kształt „v” po obu stronach nacięcia? – Sara bez wahania wsunęła palec wskazujący do wnętrza rany. Kiedy przesuwała palec, rozległ się cichy syk zasysanego powietrza.

Jeffrey zacisnął zęby i odwrócił głowę. Kiedy się opanował, natrafił na pytające spojrzenie Sary.

– Dobrze się czujesz? – zapytała.

Pokiwał głową, bojąc się otworzyć usta.

Sara ponownie poruszyła palcem w ranie na klatce piersiowej Sibyl. Z rany wypłynęła wąska struga krwi.

– Powiedziałabym, że ostrze było szerokie przynajmniej na cztery cale – oznajmiła, nie spuszczając wzroku z Jeffreya. – Czy to cię osłabia?

Jeffrey pokręcił przecząco głową, mimo że dźwięk, który wydobywał się z rany, kiedy Sara poruszała w niej palcem, sprawiał, że żołądek podskakiwał mu do gardła.

Sara wyciągnęła wreszcie palec ze zwłok i mówiła dalej:

– Sztylet był bardzo ostry. Nacięcia zostały wykonane zdecydowanymi, pewnymi ruchami, dlatego twierdzę, że morderca od samego początku wiedział, czego chce.

– Co zrobił?

Ton głosu Sary był obojętny.

– Przeciął jej brzuch. Dwoma pewnymi ruchami, pionowym, od góry do dołu, i poprzecznym. Następnie wbił sztylet w górną część brzucha. To był śmiertelny cios. Przyczyną zgonu okaże się zapewne wewnętrzny krwotok.

– Wykrwawiła się na śmierć?

Sara wzruszyła ramionami.

– Na nic innego to teraz nie wygląda. Tak, wykrwawiła się na śmierć. Trwało to pewnie około dziesięciu minut. Konwulsje spowodował wstrząs, jakiemu poddany został cały organizm.

Jeffrey przez chwilę nie potrafił opanować drżenia, które niespodziewanie nim zawładnęło. Wreszcie wskazał na ranę.

– To jest krzyż, prawda?

Sara uważnie popatrzyła na nacięcia.

– Powiedziałabym, że tak. Raczej nie wygląda to na nic innego, prawda?

– Uważasz, że to ma jakieś podłoże religijne?

– A kto to może powiedzieć, kiedy mamy do czynienia z gwałcicielem?

– Została zgwałcona?

Jeffrey popatrzył na Sibyl Adams, szukając oczywistych śladów gwałtu. Jednak po wewnętrznej stronie jej ud nie było siniaków ani żadnych ran.

– Znalazłaś coś? – zapytał.

Sara przez chwilę milczała, wreszcie odpowiedziała:

– Nie. To znaczy, sama nie wiem.

– Co znalazłaś?

– Nic. – Ściągnęła rękawice. – Tylko to, o czym ci powiedziałam. Dokończę pracę w kostnicy.

– Ja nie…

– Zadzwonię do Carlosa, żeby ją stąd zabrał – oznajmiła, mając na myśli asystenta z prosektorium. – Spotkajmy się, kiedy tutaj skończysz. – Jeffrey milczał, więc dodała jeszcze: – To nie musiał być gwałt, Jeff. Naprawdę. Po prostu zgadywałam.

Jeffrey nie wiedział, co powiedzieć! Jednego, jeśli chodziło o byłą żonę, był pewien: nie pozwalała sobie w pracy na luźne zgadywanki.

– Saro? – zapytał. – Dobrze się czujesz?

Sara roześmiała się ponuro.

– Czy dobrze się czuję? – powtórzyła. – Chryste, Jeffrey, co za głupie pytanie. – Podeszła do drzwi, lecz ich nie otworzyła. Kiedy po chwili odezwała się, jej słowa były zdecydowane i dobitne: – Musisz znaleźć osobę, która to zrobiła.

– Wiem.

– Nie będzie ci łatwo, Jeffrey. – Posłała mu przeszywające spojrzenie. – To był jakiś rytualny atak, a nie przypadkowy, jeden z wielu. Popatrz na jej ciało. Popatrz, jak ją tutaj pozostawiono. – Sara urwała, ale po chwili kontynuowała: – Ktokolwiek zabił Sibyl Adams, starannie to zaplanował. Wiedział, gdzie ją znajdzie. Poszedł za nią do toalety. To było starannie zaplanowane morderstwo, popełnione przez kogoś, kto chciał w ten sposób coś oznajmić.

Zdając sobie sprawę, że Sara ma zupełną rację, Jeffrey poczuł, że kręci mu się w głowie. Widział już kiedyś podobne przypadki i doskonale wiedział, co Sara ma na myśli. To nie było dzieło amatora. Jego autorowi chodziło o coś znacznie bardziej dramatycznego niż śmierć jednej osoby.

Sara wciąż nie była pewna, czy ją zrozumiał, więc zapytała:

– Czy uważasz, że on poprzestanie na jednej ofierze?

Teraz Jeffrey się nie wahał.

– Nie.

3

Lena Adams zmarszczyła czoło i błysnęła światłami w kierunku jadącej przed nią hondy civic. Na tym odcinku trasy I-20 obowiązywało w Georgii ograniczenie prędkości do sześćdziesięciu pięciu mil na godzinę, ale jak większość mieszkańców prowincjonalnej Georgii Lena uważała znaki drogowe jedynie za sugestie skierowane do turystów jadących na Florydę i stamtąd powracających. Tablice rejestracyjne hondy świadczyły, że samochód pochodzi z Ohio.

– Ruszaj się – warknęła, patrząc na prędkościomierz. Z boku, po prawej stronie, miała ciężarówkę na osiemnastu kołach, a z przodu jankesa w hondzie civic, który najwyraźniej nie miał zamiaru przekraczać dozwolonej prędkości. Przez chwilę Lena żałowała, że nie pojechała jednym z radiowozów z hrabstwa Grant. Jazda byłaby nie tylko bardziej płynna niż podróż jej własną celicą, ale miałaby dodatkową przyjemność ze straszenia kierowców poruszających się zbyt szybko.

Niespodziewanie osiemnastokołowiec zwolnił, pozwalając civic, aby go wyprzedziła. Lena pomachała wesoło kierowcy i od razu przyspieszyła.

Pozostawiwszy za sobą ograniczenia prędkości z Macon, celica jeszcze bardziej przyspieszyła. Lena wyciągnęła z pudełka kasetę magnetofonową. Należała do Sibyl i nagrana była na niej muzyka dla kierowców. Wsunęła kasetę do odtwarzacza i uśmiechnęła się, kiedy rozpoznała dźwięki Bad Reputation Joan Jett. Piosenka była hymnem sióstr, kiedy chodziły do szkoły średniej. Spędzały wtedy mnóstwo wieczorów, pędząc po bocznych drogach i śpiewając na cały głos: „Gówno mnie obchodzi moja reputacja”. Dzięki ich wujkowi tolerowano fakt, że były trochę postrzelone. Dzięki matce, Hiszpance z pochodzenia, nie miały zupełnie białej skóry. No i nie były biedne.

Przewożenie materiałów dowodowych do laboratorium Biura Śledczego Stanu Georgia w Macon było w schemacie policyjnych zadań czynnością niewiele poważniejszą niż praca kuriera, jednak Lena cieszyła się, że otrzymała to zlecenie. Jeffrey powiedział, że może wykorzystać ten dzień na uspokojenie się; tak brzmiał eufemizm, oznaczający, że powinna trochę powściągnąć swój temperament. Frank Wallace i Lena od pierwszej chwili, kiedy zostali partnerami, zmagali się z tym samym problemem. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat Frank nie był zachwycony, widząc w policji kobietę, tym bardziej w roli swojej partnerki. Ustawicznie i bez skutku próbował odsuwać Lenę od najważniejszych czynności, tymczasem i ona nie pozostawała mu dłużna w drobnych złośliwościach. W końcu ktoś musiał wziąć górę. Ponieważ Frankowi brakowało tylko dwóch lat do emerytury, Lena nie miała wątpliwości, że postawi w końcu na swoim.

W gruncie rzeczy Frank nie był złym facetem. Mimo zaawansowanego wieku starał się pracować jak najlepiej. W swe dobre dni Lena zdawała się rozumieć, że nieprzejednana postawa Franka wobec niej wydobywa się z miejsca znacznie głębszego niż jego ego. Był typem faceta, który zawsze otwiera przed kobietami drzwi i który, znalazłszy się w zamkniętym pomieszczeniu, natychmiast zdejmuje kapelusz. Był nawet masonem w lokalnej loży. Nie potrafił jednak zgodzić się na to, aby jego partnerka miała decydujący głos podczas przesłuchania albo w trakcie rewizji w domu podejrzanego. W złe dni Lena marzyła o tym, żeby zamknąć go w garażu razem z samochodem z włączonym silnikiem.

Jeffrey miał rację, mówiąc, że podróż ją uspokoi. Do Macon dotarła trzydzieści minut przed czasem. Lubiła swojego szefa, będącego całkowitym przeciwieństwem Franka Wallace’a. Frank często kierował się w pracy przeczuciem i działał impulsywnie, podczas gdy Jeffrey długo rozważał każdy ruch. Jeffrey był też mężczyzną, który nie zrażał do siebie kobiet i nie oponował, kiedy wygłaszały własne opinie. Znaczenie dla Leny miał też fakt, że to właśnie Jeffrey awansował ją na detektywa. Nie uczynił tego dla poprawienia danych statystycznych czy też dla uzyskania odmiennego wizerunku niż jego poprzednik. Pracował przecież w hrabstwie Grant, którego przed pięćdziesięciu laty nie umieszczano nawet na szczegółowych mapach. Dał jej to stanowisko dlatego, że cenił jej pracę i wysiłek intelektualny, jaki w nią wkładała. Fakt, że była kobietą, nie miał w tym wypadku nic do rzeczy.

– Cholera – syknęła Lena, ujrzawszy we wstecznym lusterku błysk niebieskiego koguta na dachu jadącego za nią samochodu. Zmniejszyła prędkość, a kiedy niedawno przez nią wyprzedzona honda civic mijała ją, zjechała na pobocze. Jankes nacisnął klakson i pomachał do niej. Miała ochotę pokazać mu środkowy palec wystawiony do góry.

Policjant z patrolu nie spieszył się z opuszczeniem samochodu. Lena sięgnęła do torebki, leżącej na tylnym siedzeniu, w poszukiwaniu swojej legitymacji. Kiedy się odwróciła, ze zdziwieniem stwierdziła, że policjant stoi za jej samochodem. Dłoń trzymał na rękojeści rewolweru. Lena sklęła się za to, że nie poczekała, aż podejdzie do samochodu. Pewnie pomyślał, że szuka broni.

Położyła legitymację na kolanach i podniosła ręce do góry. Wysunęła głowę przez okno i powiedziała:

– Przepraszam.

Policjant ostrożnie postąpił krok do przodu. Przez cały czas żuł gumę. Zdjął ciemne okulary i zaczął uważnie przyglądać się Lenie.

– Posłuchaj – powiedziała, z rękami wciąż uniesionymi do góry. – Jestem w podróży służbowej. Ja…

Nie pozwolił jej dokończyć.

– Czy mam może przyjemność z detektyw Saleną Adams?

Opuściła ręce, posyłając policjantowi pytające spojrzenie. Był raczej niski, ale górna część jego ciała była bardzo umięśniona. Niewielkiego wzrostu mężczyźni często pragną powetować sobie tę niedoskonałość intensywnymi ćwiczeniami, rozwijającymi mięśnie tułowia. Jego ramiona były tak potężne, że nie mógł trzymać ich płasko przy ciele. Guziki munduru miał zapięte pod samą szyję.

– Jestem Lena – odparła, wpatrując się w tabliczkę z jego nazwiskiem. – Czy my się znamy?

– Nie, proszę pani. – Znów nałożył okulary. – Mieliśmy wiadomość od pani szefa. Polecono mi eskortować panią z powrotem do hrabstwa Grant.

– Słucham? – zdziwiła się Lena. Nie wierzyła własnym uszom. – Mój szef, Jeffrey Tolliver?

Grzecznie pokiwał głową.

– Tak, proszę pani.

Zanim zdążyła zadać mu kolejne pytania, skierował się z powrotem do swojego samochodu. Poczekała, aż włączy się do ruchu i ruszyła za nim. Policjant w krótkim czasie osiągnął dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Niedługo minęli niebieską hondę, jednak Lena nawet nie zwróciła na to uwagi. Intensywnie zastanawiała się, co też nabroiła tym razem.