Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział pierwszy

Tytuł oryginału: THE HONEYMOON HOTEL

Redakcja i korekty: Melanż

Okładka: PAWEŁ PANCZAKIEWICZ

Łamanie i skład: MARIA KOWALEWSKA

Zdjęcia: I strona okładki: Shutterstock

Zdjęcie Autorki: © Dillon

Redaktor prowadzący: MAGDALENA CHORĘBAŁA

Dyrektor produkcji: ROBERT JEŻEWSKI

© Havercroft Limited, 2014
© Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

ISBN 978-83-64776-70-0

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Karowa 31a, 00-324 Warszawa
tel. (22) 312 37 12
Dział handlowy: handlowy@grupazwierciadlo.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Kathryn Taussig,
z miłością i podziękowaniami.

Prolog

Przylgnęłam do marmurowego filara, starając się zerknąć na gości zgromadzonych w kościele tak, żeby mnie nie zauważyli.

Udało się, jakżeby inaczej. Byli zbyt zajęci podziwianiem misternych, ręcznie robionych różanych dekoracji wieńczących krzesła i czytaniem wierszy wybranych na tę specjalną okazję.

Z tych ostatnich byłam najbardziej dumna. To nawet nie były wiersze, raczej urywki piosenek Cole’a Portera. Nie jakieś tam ckliwe romansidła albo pompatyczne Szekspirowskie frazesy typu: „Czy do letniego dnia mógłbym Cię porównać?”. Serio, zastanówcie się, która kobieta chciałaby być porównana do angielskiego letniego dnia?! Kto o zdrowych zmysłach chciałby być przedstawiany jako: pochmurny, ponury i skrajnie nieprzewidywalny?! Bo tak jest dzisiaj. Przed chwilą przestało padać i w powietrzu, jak zwykle, unosi się specyficznie angielski zapach wilgotnych ubrań i lakieru do włosów. Wypełnia kościół i płynie do mnie ponad głowami gości.

Na pogodę nic nie poradzisz – niby tak, w każdym razie tak sobie powtarzam.

Skupiam uwagę na kilku gościach pogrążonych w rozmowie. Ukryta za filarem próbuję wychwycić, co mówią. Nic z tego, nic nie przebije się przez słodkie brzdąkania harfistki i jej interpretację suity z Dziadka do orzechów – kolejny przykład niestandardowej klasyki. Uśmiechy, rozglądanie się, nerwowe oczekiwanie świadczą o tym, że na razie nikogo zbytnio nie obchodzi, że ślub miał się zacząć cztery minuty temu.

Pięć minut temu – tyle pokazuje zegarek od mojej mamy (coś pożyczonego). To oznacza jedno, Anthony spóźnia się już trzydzieści pięć minut.

Żołądek powoli podchodzi mi do gardła, a wraz z nim teoretycznie „uspokajające” śniadanie, czyli owsianka z borówkami. Co mogę zrobić? Co więcej, poza dzwonieniem, esemesowaniem, dzwonieniem na policję, wysyłaniem jednej z druhen do jego domu... To wszystko już dawno zrobiłam.

Jak dotąd wydaje się, że goście nie zauważyli dwóch dziwnie wolnych krzeseł przy ołtarzu, gdzie Anthony i Phil, drużba, powinni od dawna siedzieć. Na szczęście pozostali drużbowie zachowywali się, jak gdyby nic się nie stało – mogę się założyć, że przynajmniej połowa z nich nie zdaje sobie sprawy, że coś się jednak stało. Nie jest to najbystrzejszy zestaw mężczyzn, jakich poznałam. Winić mogę jedynie wielokrotne urazy głowy, jakich doznali, grając w rugby z Anthonym. Prawda jest taka, że teraz jestem za to niewspółmiernie wdzięczna.

Sześć minut. Wbiega spóźniony gość, zdziwiony, że wcale się nie spóźnił. Siedem.

Najdziwniejsze jest to, że chociaż mój mózg pędzi jak szalony i czuję każdą z trzydziestu spinek wbijających się w moją głowę, to reszta ciała jest nadzwyczaj spokojna, wręcz śpiąca. Przez ostatnie dwadzieścia siedem godzin chodziłam z kąta w kąt, trzęsąc się ogromnie, a teraz moje ręce i nogi są jak z ołowiu. Planowałam i planowałam, ale tego – do spółki z deszczem – nie zaplanowałam. Co gorsza, nie miałam na to żadnego rozwiązania.

Harfistka doszła do końca Tańca cukrowej wróżki i spojrzała na mnie znacząco, unosząc brwi.

Zawahałam się, ale zaraz dałam jej znak, by zagrała coś jeszcze.

Zmarszczyła czoło, odrzuciła długie blond włosy i zaczęła grać od początku. Kilka osób spojrzało na nią i stało się jasne, że coś jest nie tak.

Niech ktoś mnie obudzi – błagałam w myślach. – Albo przynajmniej niech przyśle moją starą nauczycielkę francuskiego przebraną za morsa, żebym wiedziała, że to tylko zły sen. Wtedy podeszła do mnie Andrea, moja główna druhna, objawiła się z telefonem w jednej ręce i chusteczką w drugiej. Było jasne, że trafiło na nią – miała pecha. Ogromnego, przeogromnego pecha.

Gdzieś na granicy świadomości pojawiła się myśl, że Andrea jest wykwalifikowanym ratownikiem. To zawsze jest dobry pomysł, by jedna z druhen umiała udzielać pierwszej pomocy. Tak przynajmniej czytałam.

– Rosie – powiedziała cicho. – Mam złą wiadomość.

– Catering nie dojedzie? – wyszeptałam z nadzieją. – Fotograf zgubił scenariusz ceremonii?

– Nie – Andrea przygryzła dolną wargę. – Anthony nie przyjedzie.

Rozdział pierwszy

Ludzie mają różne wyobrażenia o organizatorach ślubów.

Jesteśmy albo beznadziejnymi romantykami (nie ja).

Albo wiecznymi singlami (ja mieszkam z Dominikiem – krytykiem kulinarnym i moim chłopakiem. Jesteśmy razem już dwa lata).

Albo tak nam się spodobała organizacja własnego ślubu i wesela, że postanowiłyśmy zrobić karierę w tym biznesie (to zdarza się TYLKO w filmach. Uwierzcie mi, zrobienie 600 metrów girlandy na własne wesele może i sprawia frajdę, ale przygotowanie tego na czyjś ślub to zwykła niewolnicza praca).

Biorąc pod uwagę moje doświadczenie w tym zawodzie, a trochę już w nim pracuję, by być najlepszym organizatorem ślubów, należy:

Nigdy, ale to nigdy nie myśleć o sobie jako o organizatorze ślubów – to najkrótsza droga do szaleństwa.

Nazywam się Rosie McDonald. Pracuję jako Event Manager.

Jeśli zdecydowałaś się wziąć ślub w londyńskim hotelu Bonneville, usytuowanym w zacisznej uliczce niedaleko Piccadilly, pójdziesz w ślady wielu znakomitości świata filmu, polityki, pisarzy czy członków europejskich rodzin królewskich, którzy przeszli przez przepięknie lśniące mosiężne drzwi obrotowe, kryjąc twarze za ciemnymi okularami.

Eleganckie Art Deco Bonneville kochałam od lat, odkąd pewnego gorącego lata przestąpiłam jego próg, by pracować jako pokojówka. Uwielbiałam każdy centymetr wystroju, a ogród różany darzyłam miłością absolutną. Pamiętam, że było tak od pierwszej nocy tutaj, kiedy leżąc zwinięta w kłębek na moim łóżku, które bardziej przypominało szpitalne niż hotelowe, poczułam magiczny klimat tego miejsca. Nawet gdy nie było w nim ślubnej jaśminowej altany, wiciokrzew nie był opleciony wokół marmurowej fontanny, a na trawniku nie stały rzędy złotych krzeseł, nawet wtedy ciemnozielony ogród odzwierciedlał wspaniałą atmosferę hotelu, która wypełniała go jak zapach białych kwiatów i pszczelego wosku do polerowania mebli. Był tajemniczy, nieprzewidywalnie romantyczny. Cichy zakątek w samym sercu Londynu, który zdawał się należeć tylko do Ciebie... i do Richarda Burtona, i do podstarzałej księżnej z kraju, który już nie istnieje, i...

Od reszty świata oddzielał nas pokryty bluszczem mur. I podczas gdy po drugiej stronie była otwarta przestrzeń Green Park, pełna gwaru turystów i pracowników okolicznych biur, po naszej stronie, tuż za ogromnymi francuskimi oknami i wyłożoną czarno-białymi płytkami podłogą hotelowego lobby, znajdowała się pełna róż i lawendy oaza spokoju. Miejsce wprost idealne, by delektować się filiżanką wyśmienitej herbaty lub czytać scenariusz filmowy, lub – jak w przypadku Clementine Wright – o trzeciej po południu poślubić wyśnionego maklera giełdowego.

Ubrani odświętnie goście przechadzali się już w lobby w oczekiwaniu na największe i najważniejsze wydarzenie, jakie organizowałam w ciągu pięciu lat, odkąd stałam się odpowiedzialna za organizowanie ślubów w Bonneville. Mama Jasona była parlamentarzystką, tata Clementine – kontradmirałem, a plan rozmieszczenia stołów i gości na weselu Wright–Atkinson wymagał więcej planowania niż szczyt G8. A wszystko przez hordy kuzynów Clementine.

Śluby i wesela w Bonneville były kameralne i szykowne. Taka miała być też uroczystość Wright Atkinson, co z racji niewielkiej przestrzeni hotelu, jak i chęci utrzymania rozsądnej liczby gości sprawiło, że zaproszono tylko osoby dorosłe. Nie wszyscy przyjęli to ze spokojem. Jednak byłam weteranem takich wydarzeń i jak na weterana przystało, stawiłam czoła kilku rodzicom, a ich obelgi, prośby, groźby i płacze spływały po mnie jak po kaczce. Ktoś musiał, a biedna Clemmie, skulona w moim biurze, zapłakana i skoncentrowana na rozkładaniu chusteczki higienicznej na czynniki pierwsze, raczej się do tego nie nadawała. Zresztą dla mnie imprezy bez dzieci były czysto biznesową, cateringowo-logistyczną sprawą, a nie dramatem wykreślenia z rodziny, jakim mogły się okazać dla biednej panny młodej.

Nie zrozumcie mnie źle. To nie było tak, że nie zależało mi, by ślub Clemmie był taki, jakim go sobie wymarzyła, zależało mi, naprawdę. Ja po prostu nie mogłabym wykonywać mojej pracy, gdybym płakała tak dużo jak panny młode.

Mając na uwadze kwestię listy gości, zaznaczyłam kolejny punkt na mojej liście „rzeczy ważnych” i mogłam rzucić okiem na przyjezdnych. Z doświadczenia wiem, że im bardziej ekskluzywny ślub, tym mniej dyscypliny wśród gości, jeśli chodzi o ubrania, zaproszenia, dress code i wszystko inne.

W lobby rozbrzmiewał Vivaldi – Cztery pory roku, czuć było zapach kalii. Uśmiechnęłam się ciepło i pokierowałam gości w kierunku ogromnych okien. Miałam na sobie zielony zestaw w stylu vintage: marynarkę podkreślającą talię, która była moim atutem, i spódnicę za kolana, które nim zdecydowanie nie były. To był mój ulubiony zestaw. Ważne było, by wyglądać stylowo, ale odróżniać się od gości, stąd troszeczkę biurowa koszula i buty na rozsądnym obcasie, nie miałam też kapelusza. Zresztą z moimi włosami i tak nie mogłabym go mieć. Moje krótkie brązowe włosy należały do gatunku nieukładalnych i śliskich. Miałam wrażenie, że nawet kapelusze ześlizgują się z nich w panicznej ucieczce. Miałam za to śliczny, kwiatowy toczek, który miał tę zaletę, że mogłam pod nim ukryć malutką słuchawkę, dzięki której pozostali pracownicy mogli ostrzegać mnie przed wszelkimi pożarami wymagającymi ugaszenia. (Nie dosłownie, oczywiście. Chociaż, w sumie...).

Pozostało dwadzieścia pięć minut do marszu weselnego, moment krytyczny całej operacji. Weszłam więc do alkowy, by sprawdzić listy. Całe moje życie skupione było wokół nich, miałam nawet listę list, by mieć pewność, że noszę przy sobie odpowiednie.

Panna młoda: Clemmie – od wczorajszej nocy w apartamencie panny młodej, razem z dwiema druhnami i mamą – Tik.

Drużbowie: naliczyłam ośmiu (głównie o imionach Josh i Hugo). Ubrania i butonierki w porządku. Tik, tik, tik.

Świadek: obrączki w kieszeni; przemowa zweryfikowana; samochód czeka pod hotelem; kluczyki leżą bezpiecznie w mojej kieszeni.

Pan młody: najważniejsza sprawa, Jason jest już w budynku. Zawsze jestem w stresie, dopóki nie zobaczę pana młodego na miejscu, szczęśliwego, uśmiechniętego i zamkniętego w bezpiecznym pomieszczeniu. Jason stał w ślubnej poczekalni, wraz ze szklanką brandy i świadkiem. Dwóch kelnerów roznoszących szampana ciągle miało go na oku.

Nie to, żebym kiedyś powstrzymała pana młodego przed zmianą decyzji w ostatniej chwili, ale wolałam o tym wiedzieć wcześniej. To samo tyczyło się panny młodej. Ograniczenie szkód było kolejną częścią mojej pracy i – odpukać – jak dotąd każdy ślub organizowany przeze mnie zakończył się sukcesem.

Jan, pani urzędnik stanu cywilnego i jej zastępca mieli się zjawić o 14.30 i właśnie gdy zmierzałam do recepcji, by ich przywitać, z zawrotną prędkością wpadła na mnie niepowstrzymana, energetyczna różowa piłka – Gemma, moja asystentka i jej różowy kardigan.

– Gemma, co ci mówiłam o bieganiu przed ceremonią? – przypomniałam jej, dodając szeptem: – To straszy gości.

– Przepraszam, Rosie. – Okrągłe, brązowe oczy Gemmy wlepiały się we mnie spod jej kruczoczarnej grzywki, jak gdyby ścigała ją lawina. Z powodu jej tendencji do dramatyzowania nie uznałam tego zachowania za zwiastun nadchodzącej katastrofy. Gemma naprawdę lubiła dramaty, dlatego poza byciem moją asystentką, byciem asystentką Laurence’a Bentleya Douglasa – mojego szefa i właściciela hotelu, aktywnie uczestniczyła w plotkarskim życiu hotelowej recepcji, biorąc wszystkie dodatkowe dyżury.

– Mamy problem na górze – wysyczała.

– Ale prawdziwy problem? – zapytałam z przyklejonym uśmiechem, jako że tuż koło nas przepłynął jegomość cały obwieszony medalami. – Czy tylko zawirowania?

– Załamanie nerwowe. Kod czerwony.

Zatrzymałam się. Nie mogłam pozwolić, by zawsze wyluzowana i spokojna dekoratorka wnętrz Clemmie przechodziła teraz załamanie nerwowe.

– Rozumiem – odpowiedziałam, biorąc z tacy krystalicznie czysty kieliszek szampana. – Cóż, pójdźmy to załatwić.

. . .

Wewnątrz apartamentu panny młodej, luksusowego połączenia wielu pokoi utrzymanych w odcieniach fioletu i beżu, gdzie na pewno w latach świetności hotelu odbywały się dzikie rauty, przygotowania powinny iść pełną parą.

Tylko że nie szły. Wszyscy rozmawiali przez komórki, co było pogwałceniem moich reguł. Nic tak nie rujnowało przedślubnego nastroju jak goście panny młodej zadręczający druhny dobrymi radami albo przesyłający zdjęcia swoich ubrań, by sprawdzić, czy pasują do reszty gości.

Clementine siedziała naprzeciwko ogromnego półokrągłego lustra toaletki, pociągając nosem i esemesując zajadle, podczas gdy makijażystka poprawiała swoje dzieło, a fotograf robił zdjęcia „dokumentalne” matki panny młodej – Lindy, sączącej szampana, próbującej wyglądać spokojnie i wciągać brzuch w tym samym czasie.

– Dzień dobry paniom! – powiedziałam, uśmiechając się szeroko. – Wyglądacie przepięknie! Clemmie, to łzy szczęścia, mam nadzieję?

Druhny, Hannah i Meg, przestały esemesować i spojrzały na mnie z ulgą.

– Nie wierzę w to, co się stało! – zawyła Clemmie z oczami wlepionymi w telefon. – Wiedziałam, że coś musi pójść źle!

– Na dole wszystko gra – zapewniłam – jeśli chodzi o drużbów, wszyscy są na miejscu, i tak, zanim zapytasz, wszyscy są ogoleni. Rano posłałam do nich fryzjera, w razie gdyby Jason o tym zapomniał.

Nie pozwalałam, by panowie młodzi „zapominali” o rzeczach tak ważnych jak staranne ogolenie twarzy.

– Naprawdę? – humor Clemmie polepszył się momentalnie, by sekundę później zmarszczka zaniepokojenia znów wypłynęła na czoło. Makijażystka natychmiast zabrała się za pudrowanie.

– Rosie, mamy wielki problem z gośćmi – wyrzuciła z siebie Hannah, bardziej nerwowa druhna.

Meg poszerzyła swój sztuczny uśmiech – Nie mów „problem”.

– Oczywiście, że to nie problem – zapewniłam. – Nie ma takich rzeczy, których nie potrafiłabym naprawić, uwierzcie mi, robiłam to nie raz.

– Nie jestem pewna, czy możesz to naprawić. – Clemmie zaczęła nerwowo przygryzać wargę, przypomniała sobie jednak o idealnie umalowanych ustach, więc tylko nerwowo zacisnęła pięści. – Pamiętasz moją kuzynkę z Cirencester? Katherine?

Niestety. To była bardzo długa rozmowa telefoniczna. Trafiło na mnie, bo Clementine panicznie bała się kuzynki Katherine – po trzydziestu minutach ciskania gromów wiedziałam czemu. Delikatnie mówiąc, Katherine nie była zachwycona brakiem zaproszenia dla swojej córki. Na szczęście miałam mnóstwo świetnych wymówek, dlaczego Bonneville preferowało imprezy bez maluchów, począwszy od spraw bezpieczeństwa, po sterczące aranżacje kwiatowe. Ponadto nie byłam w stanie zaakceptować głównych argumentów Katherine, jakimi były wrzaskliwe oskarżenie o naruszenia praw człowieka, dokonane przeze mnie, a dokładniej przez brak zaproszenia Maisie, oraz obrzucenie błotem biednej Clementine – rzekomo samolubnej Panny Młodej z Piekła Rodem.

– Oczywiście, że pamiętam – odpowiedziałam.

– No więc już przyjechała – Clementine przełknęła nerwowo ślinę.

– Cudownie! – poklepałam ją po ramieniu i ukradkiem spojrzałam na zegarek. – Wiedziałam, że groźby bojkotu twojego ślubu to tylko szantaż. To chyba już wszyscy twoi kuzyni i...

– Nie rozumiesz, Maisie też przyjechała. Jej córka. Mama widziała je obie. – Clementine znowu zmarszczyła czoło. – Katherine przywiozła Maisie pomimo naszych informacji, że innych dzieci nie będzie.

Świetnie. W duchu przewróciłam oczami. Zawsze pojawi się taki ktoś.

– Clementine, wszystko w porządku. – Od razu zaczęłam obliczanie awaryjnego usadzenia gości. Było to irytujące, ale zawsze brałam pod uwagę pojawienie się trzech niezapowiedzianych gości. – Poproszę pracowników cateringu, by przygotowali dodatkowe nakrycie dla niej obok jej matki...

– Nie, jest jeszcze gorzej! – głos Clemmie załamał się. – Okazuje się, że Katherine ubrała Maisie w sukienkę tego samego koloru co sukienki druhen. To dlatego tak mnie wypytywała o kolory, sukienki i inne takie, by mogła tak samo ubrać Maisie, a nie siebie! Wszystko po to, by dołączyć córkę do moich druhen, mimo że mówiłam jej , iż nie przewiduję obecności żadnego z moich dzieci chrzestnych podczas ceremonii!

Ciągle starałam się mieć współczujący wyraz twarzy, ale w środku aż się gotowałam, oczami wyobraźni okładałam wredną Katherine ciosami karate. To nie był pierwszy raz, gdy tak się stało. Często do jakiejś matki nie docierało, że „bez dzieci” oznacza także jej cherubinki i szmuglowała je i tak, bezczelnie dołączając je do procesji panny młodej jak minę dywersyjną, podczas gdy wszyscy pozostali obgadywali to poza plecami panny młodej.

– Patrz, kuzynka Joss już jest wkurzona! – Clemmie wymachiwała mi telefonem przy twarzy. – Przeżyłam tygodnie pełne ludzi próbujących wysępić zaproszenie dla swoich pociech, za każdym razem powtarzałam jak mantrę, że jest mi przykro, ale sprawiedliwie będzie tylko, jeśli nie będzie żadnych dzieci, a teraz oni wszyscy pomyślą, że zrobiłam wyjątek dla Maisie! Rany, to jest ostatnie dziecko, jakie chciałabym mieć jako druhnę! Do jej czwartych urodzin myślałam, że jest chłopcem!

– Clementine! – upomniała ją matka.

– Tilly też by chciała być małą druhenką – odezwała się Meg, patrząc dziwnie nieobecnym wzrokiem. – I nie musiałabym jej zawozić aż do Macclesfield do matki Jacka.

– Powiedziałam już przecież, że mi przykro, Meg...

W tym momencie zadzwonił telefon Hannah i wszystkie oczy zwróciły się w jej kierunku.

– Hmm, to Serena... – wymamrotała. – Pisze, że...

– Niech zgadnę! – nie wytrzymałam. – Możemy sobie darować czytanie.

– To miał być najszczęśliwszy dzień w moim życiu! – Clemmie obróciła się na swoim krześle, piorunując nas dzikim i wygłodniałym wzrokiem, dokładnie takim, jaki gości w oczach wszystkich kobiet, które były na ścisłej diecie przez ostatnie sześć miesięcy. – A wygląda na to, że spędzę go, przepraszając absolutnie każdego rodzica w tym hotelu!

– Obiecuję ci, że nie! – zapewniłam. – Clemmie, popatrz na mnie. Będziesz miała cudowny ślub i wesele, dokładnie tak jak to zaplanowałyśmy. Twój wyjątkowy, cudowny dzień.

To mówiąc, położyłam dłoń na ramieniu i spojrzałam prosto w oczy Clemmie. Nauczyła mnie tego moja była szefowa Caroline wiele lat temu. Na psy też działało.

Po koszmarnie długiej sekundzie i kilku pociągnięciach nosem zdołała się uspokoić, a ja zdobyłam się na uśmiech, doskonale wiedziałam, co robić. To było zwykłe wtargnięcie bez zaproszenia, tylko tyle. Każdy szanujący się Event Manager potrafi dać sobie radę z nieproszonym gościem, nawet gdy przybiera on postać małej druhenki w pistacjowej sukience z satyny!

Maszerowałam dziarsko przez wyłożone wykładziną korytarze Bonneville, które teraz, po tylu latach, znałam jak własną kieszeń, i raz za razem zadawałam sobie w myślach pytanie (jak zwykle przynajmniej dwa razy dziennie): „Co na moim miejscu zrobiłaby Caroline Bentley Douglas?”.

Caroline, pierwsza żona Laurence’a, nauczyła mnie wszystkiego, co wiem o organizacji ślubów – i o samym Bonneville. Począwszy od bajecznej recepcji udekorowanej błyszczącą słoneczną rozetą i lśniącą podłogą, po delikatnie oświetloną kopułę. Laurence czasem żartował, że Caroline bardziej kochała hotel niż jego, byłam w stanie to zrozumieć. Bonneville miał bowiem osobowość staromodnego londyńskiego jegomościa: miał koneksje, był elegancki, czasem nieznośny, ale zawsze dyskretny. Wspomniana dyskrecja była jego asem w rękawie w czasie szalonego dwudziestolecia międzywojennego; Ritz czy Claridge’s może i tonęły w świetle lamp błyskowych i blichtru, ale to do Bonneville przybywały gwiazdy chcące uniknąć rozgłosu. Caroline raczyła mnie tymi wszystkimi historiami podczas mojej pierwszej wakacyjnej pracy pokojówki. Przyjęła mnie wtedy pod swoje skrzydła i przekonała, by studiować hotelarstwo. Tuż po studiach, gdy zostałam jej asystentką, pokazała mi, na czym naprawdę polega ten biznes.

Dziesięć lat później zarządzałam wielkim przedsięwzięciem organizowania supertradycyjnych pakietów ślubnych, projektem wymyślonym przez Caroline, by utrzymać hotel przy życiu. Ciągle mi matkowała, lecz już nie przy kawie w jej biurze. Kupiła własny hotel w Oxfordshire, opuściła rodzinny biznes, gdy zmęczyło ją urocze, acz chaotyczne władanie Laurence’a, i postanowiła się z nim rozwieść.

Teraz, w sytuacjach awaryjnych jak ta, musiałam polegać na Laurensie. I choć uwielbiałam go szalenie, to nie mogłam obwiniać Caroline, że dała za wygraną. Sama była typem szefowej, która na kolanach sprawdza czystość podłogi pod łóżkiem i przesuwa palcem po wszystkich ramach obrazów; Laurence z kolei twierdził, że ma alergię na kurz. I na wybielacz, mleczko do czyszczenia, stres, pszenicę i... niektóre rodzaje papieru. Potrafił człowieka wyprowadzić z równowagi, szczególnie teraz, gdy jego druga żona (a była recepcjonistka) Ellie puściła go z torbami, a małżeńskie obowiązki, takie jak pilnowanie terminów spotkań i zarządzanie wszystkim dookoła, spadły na mnie i na Gemmę. Wybaczałyśmy mu z jednego powodu – szczególnie ważnego w chwilach takich jak ta – potrafił zjednywać sobie gości. Bycie gospodarzem miał we krwi. Prawdziwy mistrz ceremonii w swoim własnym hotelu, urodzony pan i władca. A tak na serio, to naprawdę przyszedł tu na świat, nie żartuję, w pokoju 32 podczas imprezy dla jednej z największych agencji nieruchomości w Londynie.

Gdy tak zmierzałam na dół w poszukiwaniu intruzów, rzuciłam okiem na Laurence’a. Jego zgrabna postać była doskonale widoczna na tle garniturów i kwiecistych sukienek. Uwielbiał nasze hotelowe śluby, to znaczy uwielbiał błyszczeć wśród gości, gdy wszystko było już zorganizowane, częstować panów brandy i prawić komplementy paniom – a ja lubiłam, gdy widział mnie w epicentrum świetnie zorganizowanego i dochodowego wydarzenia. Poprzedni dyrektor, Paul, poległ „pod wpływem stresu na stanowisku” i zgłosił się na odwyk do The Priory; bardzo chciałam przejąć ten wakat. Okej, mając trzydziestkę, byłam znacznie młodsza niż większość dyrektorów, ale znałam ten hotel na wylot, co ważniejsze, byłam bez reszty oddana marzeniu, by przywrócić mu dawny blask i szyk. Chciałam, by był na ustach wszystkich, chciałam, by bar wypełniały atrakcyjne pary i gwar sensownych rozmów. Chciałam jego dawnego blasku... prestiżu... splendoru...

Laurence’a nie było na recepcji, tak jak nie było Katherine i Maisie. Przedzierałam się w tłumie, próbując je namierzyć, wyczuliłam zmysły – i znalazłam, przyczajone przy bukszpanie w pobliżu ogrodu, prawie niewidoczne: blondyna w obcisłej sukience w kwiaty, a obok niej nieszczęsna pięciolatka w bladopistacjowej sukienusi z satyny, której rękawki wrzynały się w małe, pulchne rączki.

Nie miałam zamiaru mówić o tym Clemmie, ale kilka par rzucało Katherine gniewne spojrzenia i mamrotało coś pod nosem. Domyślenie się, o co im chodzi, nie wymagało specjalnej inteligencji.

Podeszłam bliżej, pamiętając, by uśmiechać się przyjaźnie: – Przepraszam, czy mam przyjemność z Katherine?

– Tak? – Spojrzała winnym, ale ciągle zadziornym wzrokiem i przyciągnęła Maisie bliżej siebie.

– To cudownie! Zastanawiałam się, czy mogłabym zaoferować tobie i twojej prześlicznej córeczce specjalne miejsca podczas ceremonii?

– Bo?

– Ze względów bezpieczeństwa nie pozwalamy, by dzieci poniżej jedenastu lat przebywały w promieniu dwudziestu metrów od fontanny. – Wskazałam na spadającą kaskadami wodę i zaczęłam prowadzić mamę i córkę w kierunku rzędów krzeseł. Poszły chętnie, nawet nie zdając sobie sprawy, że ktoś inny wskazuje drogę.

Wraz z upływem lat zdobyłam doświadczenie w prowadzeniu ludzi z jednego miejsca w drugie, tak by mimowolnie szli tam, gdzie tego chciałam: to Caroline mnie tego nauczyła, chciała, bym miała tajną broń w radzeniu sobie z intruzami. To było trochę hipnotyczne kuglarstwo wyuczone na potrzeby naszej pracy.

– Maisie musi mieć dostęp do orszaku panny młodej. – Katherine spojrzała na mnie wyzywająco.

W odpowiedzi uśmiechnęłam się do niej moim najbardziej uprzejmym uśmiechem zatytułowanym Naprawdę w to wierzysz? i nic nie powiedziałam. Obie wiedziałyśmy, że blefuje.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki