Korekta: Melanż

Redaktor prowadzący: MAGDALENA CHORĘBAŁA

Projekt okładki i makiety, skład i łamanie: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN – www.panczakiewicz.pl

Zdjęcia: RAFAŁ MASŁOW

Stylizacja: DOMINIKA ZASŁONA-DUKIELSKA, MARCIN BRYLSKI

Dyrektor produkcji: ROBERT JEŻEWSKI

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

© Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2015
Text © copyright by Maciej Stuhr 2015

ISBN 978-83-64776-78-6

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Karowa 31a, 00-324 Warszawa
tel. (+48 22) 312 37 12
Dział handlowy: handlowy@zwierciadlo.pl

Konwersja: eLitera s.c.

WSTĘP

Można powiedzieć, że pisałem tę książkę latami. Można też powiedzieć, że nie pisałem jej w ogóle. Pod koniec 2008 roku Manana Chyb zaprosiła mnie do współpracy w „Zwierciadle”. Od tej pory wydobywam z siebie przynajmniej jedną myśl w miesiącu, co uważam za swój osobisty sukces.

Można powiedzieć, że te myśli właściwie w ogóle się nie wiążą ze sobą. Jedne są do śmiechu, inne do zadumy, a jeszcze inne do niczego. Ale być może można zaryzykować stwierdzenie, że jednak coś je łączy. Odpowiedź na pytanie „A co mianowicie?” pozostawiam Państwu. Swoją delikatną sugestię zawarłem w końcówce felietonu Niech spokój pokona krzyk.

Kiedyś Piotr Najsztub zapytał mnie, czy lubię to, co piszę. Przyłapany na nieskromnym rumieńcu musiałem ze wstydem dać odpowiedź twierdzącą. „Czyli klasyczny grafoman!” – równie szczerze odpowiedział pan Piotr. I tu mała prośba do Państwa. Jeśli nie spodoba się Wam to, co przez te lata mąk twórczych ze mnie się wydobyło, a los zetknie nas kiedyś face to face, to proszę, nie mówcie mi tego, bo mi będzie bardzo przykro!

ZAMIAST PROLOGU

To piękna chwila siąść
przed czystą kartką...

Różni ludzie są na świecie.

Zawsze chciałem być muzykiem rockowym.

Czy człowiek może zwariować od dziwnych myśli?

Czy pokazali Państwo kiedyś, na co Was stać?[1]

To piękna chwila siąść przed czystą kartką...

Pałac Kultury to dziwny budynek, ale nie o tym chciałem tu pisać.

Długo, oj, długo zastanawiałem się, jak zacząć mój pierwszy felieton dla Państwa. Chodziłem wokół tego pierwszego zdania. Chodziłem, przymierzałem, szczerze mówiąc, nie znalazłem tego jednego, jedynego, którym bym się chciał z Państwem przywitać. Znalazłem sześć. Wybierzcie sobie, które się Wam najbardziej podoba. A teraz do rzeczy... Wyobraźmy sobie następującą sytuację. Żyje sobie na świecie człowiek o nazwisku Nacot. Ja wiem, nie jest to może częste nazwisko. Ale też nie jest tak, że takiego nazwiska nie potrafimy sobie w ogóle wyobrazić. W ramach powszechnie obowiązującej polszczyzny pana Nacota możemy chyba zaakceptować. Wyobraźmy sobie teraz, że nasz pan Nacot ma przepiękną stać. No i dopiero teraz zaczynają się moje prawdziwe kłopoty. Bo o ile pana Nacota, jak i „Różnych ludzi, którzy są na świecie” byłbym w stanie Państwu jakoś mniej lub bardziej logicznie wytłumaczyć, o tyle ze stacią nie pójdzie już tak łatwo. Mianowicie dlatego, że ja sam nie bardzo mam pojęcie, czym rzeczona stać miałaby być... Mało tego! Ja nawet nie umiałbym chyba powiedzieć, skąd pan Nacot ową stać wytrzasnął! Czy on ją dostał, czy on się z nią może nawet i urodził, wyhodował, kupił, przeszczepił sobie – nie wiem. Zabijcie mnie – nie wiem! Mogę jedynie domniemywać, że owa stać jest raczej godna pokazania. Zademonstrowania, w sensie. Znaczy się, niedobrze, coby ona, ta stać, w ukryciu wciąż tkwiła. Jakże bowiem inaczej wytłumaczyć to, że od wielu miesięcy czołowy, najpopularniejszy wokalista w tym kraju (ten tekst nie służy pastwieniu się nad tym człowiekiem, nie będę więc wymieniał jego nazwiska ani nawet nazwy jego zespołu, załóżmy, na nasze potrzeby, że ów zespół nazywa się Czuj) śpiewa w każdym dostępnym środku masowego rażenia pieśń, w której refrenie wielokrotnie, na całe gardło, z niesłabnącym zapałem nawołuje: „Pokaż Nacocie stać!”?! A w chwilę potem, jakby zatrwożony wizją, że pan Nacot mógłby zademonstrować swą stać jakoś niedbale, chyłkiem jeno, pośpiesznie dodaje: „Ale nie jeden raz!!!”... Wydaje się, że pozostawanie staci pana Nacota w ukryciu i społecznej nieświadomości musi być wyłącznie kwestią czasu. Społeczna nieświadomość też ma swoje granice. W związku z tym z dnia na dzień w każdym zakątku Polski przybywa fanów, którzy coraz głośniej domagają się: „Pokaż Nacocie stać!!!!”.

No cóż... różni ludzie są na świecie. Jest gdzieś być może jakiś pan Nacot, jest gdzieś grupa Czuj (gdzie, to trudno powiedzieć, bo ponoć grają dużo koncertów. Dziś mają dwa. Oba w Krynicy. Tylko jeden w Górskiej, drugi w Morskiej). Gdzieś jesteście Wy, otwierając nowy numer „Zwierciadła”, i gdzieś też są ludzie, którzy mają pewne, hm... skrzywienie. Którym wystarczy puścić zwykły popowy przebój z pytaniem, na co ich stać, a oni od razu widzą stać pana Nacota. Którym wystarczy powiedzieć „A”, a oni nie odpowiedzą „B”, oni na ten przykład odpowiedzą: „Psik”. (Nawiasem mówiąc, niełatwo jest być takim człowiekiem, oj, niełatwo!) Czy tacy ludzie mogą publikować w „Zwierciadle”? No, chyba tylko na stronie opatrzonej dodatkiem: „W krzywym...”.

styczeń 2009

TWÓJ CZAS JEST DLA NAS
BARDZO WAŻNY

Ze zdumieniem odkryłem, że prócz rozmowy typu męskiego i rozmowy typu żeńskiego istnieje jeszcze jeden rodzaj rozmowy telefonicznej. Bezpłciowy[2].

Tuuut. Tuuut. Tuuut. (Chopin) – Dzień dobry! Tu automatyczna, telefoniczna, supernowoczesna infolinia dla naszych abonentów. Twój czas jest dla nas bardzo ważny. For English press 1. Jeśli chcesz sprawdzić dane swojej ostatniej faktury, wciśnij 2. Jeśli interesuje cię nasza najnowsza oferta, promocyjne okazje lub okazyjne promocje, wciśnij 3. Jeśli chcesz sprawdzić liczbę magicznych punktów, wciśnij 4. Jeśli chcesz zamówić nagrodę, upominek lub masz na imię Wojtek, wciśnij 5. Jeśli masz aparat starego typu z tarczą zamiast klawiszy, wciśnij 6. Jeśli chcesz wcisnąć 7, wciśnij 7. Jeśli jesteś świadkiem, uczestnikiem lub ofiarą napadu, wciśnij 997. Jeśli bardzo się śpieszysz, wciśnij 8. – Wciskam 8.

(Chopin) – Jesteś klientem, który bardzo się śpieszy. Twój czas jest dla nas bardzo ważny.

Jeśli śpieszysz się na autobus, wciśnij 1. Jeśli śpieszysz się do pracy, wciśnij 2. Jeśli śpieszysz się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą, wciśnij 3. Jeśli nie znasz powiedzenia: śpiesz się powoli, wciśnij4. Inne: wciśnij 5. – Omyłkowo zamiast 5 wciskam 4.

(Chopin) – Znajdujesz się w poczekalni do ekspresowego załatwienia swojej sprawy. Jeżeli nie śpieszy ci się tak bardzo i chcesz nadal wciskać klawisze, wciśnij 1. Jeżeli śpieszy ci się tak bardzo, że w żadnym wypadku nie chcesz już niczego wciskać, wciśnij 2. Aby połączyć się z operatorem w dowolnym momencie, wciśnij zero. – W dowolnym momencie?! W dowolnym momencie?!!! Wciskam zero.

(Chopin) – Aby przyśpieszyć jeszcze bardziej załatwienie twojej sprawy, prosimy o doprecyzowanie tematu rozmowy. Pochwała działania naszej firmy – wciśnij 1. Uwagi, skargi i zażalenia – wciśnij czerwoną słuchawkę. Pogoda – wciśnij 2. Luźne pitu-pitu – wciśnij 3. Zmiana danych osobowych – wciśnij 4. – O Jezu! Drżącą ręką wciskam 4.

– W trosce o bezpieczeństwo naszych klientów wszystkie rozmowy z konsultantami są nagrywane. Jeżeli nie wyrażasz zgody na nagranie, odłóż słuchawkę.

– Nie! Halo! Wyrażam, wyrażam! Błagam, nagrajcie mnie! Nagrajcie, odsłuchujcie sobie potem, wyślijcie Michnikowi, wszystko jedno, nieważne!!!

– Znajdujesz się w kolejce oczekujących na połączenie z operatorem. Przybliżony czas oczekiwania to 12 minut.

Dwadzieścia minut później.

– Dzień dobry, witamy serdecznie w naszej firmie! Dziękujemy za telefon i wybór naszej firmy, życzymy zdrowia, szczęścia, pomyślności. Małgorzata Precyzja, w czym mogę pomóc?

– Halo?! To ja! Halo, proszę się nie rozłączać! Proszę niczego nie wciskać! Dzień dobry! Jak się cieszę, że panią słyszę!

– Witamy serdecznie w naszej firmie! Małgorzata Precyzja, w czym mogę pomóc?

– Proszę pani, ja chciałem jedynie zgłosić zmianę miejsca zamieszkania.

– Oczywiście. Poproszę pana o hasło.

– Hasło? Jakie hasło?

– Dziesięciocyfrowe hasło dostępu, które wybrał pan 10 lat temu przy podpisaniu pierwszej umowy z naszą firmą.

– Ach tak, oczywiście. Obawiam się, że nie pamiętam...

– W takim razie poproszę pana o numer klienta.

– Jakiego klienta?

– No... pana klienta...

– Ach tak, oczywiście. Obawiam się, że nie pamiętam...

– W takim razie proszę wstukać 4-cyfrowy tajny numer PIN.

– Kobieto! Zmiłuj się! To ja! Maciej, syn Jerzego! Adres chciałem zmienić! Ja nie znam żadnego PIN-u, żadnego hasła! Za chwilę nawet nie będę pamiętał, jak się nazywam!

– Małgorzata Precyzja, w czym mogę pomóc?

– Do Warszawy z Krakowa przyjechałżem!

– W takim razie przełączam pana do menedżera konsultantów. Po sygnale proszę wcisnąć 1. Do widzenia, dziękujemy za skorzystanie z usług naszej infolinii!

Słyszę sygnał, ale żółć zalewa mi oczy, więc nie widzę dokładnie, co wciskam.

– Ten klawisz nie jest aktywny. (Chopin) Dzień dobry! Tu automatyczna, telefoniczna, supernowoczesna infolinia dla naszych abonentów. Twój czas jest dla nas bardzo ważny. For English press 1.

luty 2009

DIETA JEST JAK ROSJA

Kiedy dotarłem do symbolicznej 33. rocznicy moich urodzin, postanowiłem w trosce o lepszą starość zbadać zagadnienie szkodliwości niektórych składników zawartych w naszym jedzeniu.

Całe życie panicznie bałem się awokado. Odkąd mój ojciec, 20 lat temu, wyszedł ze szpitala po przebytym zawale mięśnia sercowego z listą produktów, których nie może jeść ze względu na dużą szkodliwość dla tego organu, awokado stało się symbolem czyhającego w jedzeniu potwora dybiącego na nasze zdrowie i życie. Ten dziwny owoc, z gigantyczną, twardą, zdolną udławić słonia pestką, dzierżył na tej liście niechlubną palmę pierwszeństwa. Po pierwsze: nie jeść awokado!

Od tamtego momentu to tu, to tam docierały do mnie informacje na temat szkodliwości niektórych składników zawartych w naszym jedzeniu. Kiedy więc dotarłem do symbolicznej 33. rocznicy moich urodzin, postanowiłem w trosce o lepszą starość zbadać to zagadnienie nieco głębiej. Początkowo traktowałem to z przymrużeniem oka, bo kiedy na przykład usłyszałem, że żółte warzywa są niezwykle wskazane ze względu na coś tam, to bardzo ucieszyłem się, że wreszcie będę mógł jeść frytki. Jednak każda kolejna wiadomość o tym, czego nie wolno, sprawiała, że mina mi rzedła. A więc oczywiście nic smażonego. Ograniczyć pieczywo białe, a najlepiej w ogóle węglowodany. To już jest szok dla większości młodych mężczyzn wychowanych na maminych kotletach. Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Odstawić wszelkie napoje gazowane i słodkie. No cóż... W życiu bywa ciężko. Odstawię colę i pójdę prosto do nieba! Gdzie tam! Natychmiast okazało się, że wszystkie napoje na „wó”, na „whi”, na „wi”, a nawet, a raczej zwłaszcza na „pi” to zjazd na samo dno dietetycznego piekła. Można powiedzieć, że dieta jest jak Rosja. Cały czas próbuje nam przykręcić kurek...

Po awokado, frytkach, polędwicach, colach i procentach przyszła pora na rzeczy doprawdy zdumiewające. Żółty ser! Mój kochany, niewinny, najzwyczajniejszy na świecie żółty serek! Ze zdumieniem dowiedziałem się, że w niektórych żółtych serach nie ma w ogóle żółtego sera! Sam tłuszcz jeno! Mleko? Owszem, ale żeby nie było na butelce żadnego UHT, które to UHT przecież miało mieć zbawienne skutki dla zdrowotności! Jogurt? Zgroza! Gorsze niż wszystkie E-327 razem wzięte! Dietetyczne chrupkie pieczywo? Pójście do szpitala i poproszenie o wszczepienie dowolnego nowotworu to mniejsze ryzyko zachorowania na raka!

To wszystko jednak pikuś. Uwrażliwiony na tematykę zdrowego żywienia, przeskakując przez telewizyjne kanały, w naturalny sposób zatrzymałem się na programie zatytułowanym „Jedzenie może zabić” nadanym w porze niezwykle nocnej. Zaczęło się to wszystko od zupełnie absurdalnego przeszczepu wątroby po zjedzeniu banalnego sromotnika, który wyglądał jak zwykła pieczarka. Potem wspomniano o jadzie kiełbasianym, ale to też fraszka, no bo przecież jeść żurek z kiełbasą to naiwność równa połknięciu termometru rtęciowego w całości! Zrobiło się ciekawiej, kiedy się okazało, że można się zatruć tymże jadem zawartym jednakowoż w... tuńczyku! Potem na serio się przestraszyłem, gdyż okazało się, że gdybym tak niechcący zjadł sobie – ot tak – wóz z kapustą (takie sformułowanie zostało użyte), to po prostu śmierć na miejscu! Kiedy jednak zaczęto opisywać przypadki utraty głosu po zjedzeniu kiwi i melona, utraty przytomności po jajku (który to zresztą produkt 20 lat temu zajmował drugie miejsce po awokado pod względem szkodliwej zawartości cholesterolu, ale dziś został zrehabilitowany), a w końcu śmierci w wyniku spożycia grejpfruta, który spowodował wzmożone działanie jakiegoś leku, postanowiłem się oddać w ręce fachowców.

– Całe życie panicznie bałem się awokado – zacząłem nieśmiało pierwsze spotkanie z najbardziej fachowym dietetykiem. Ku swojemu bezgranicznemu zdumieniu usłyszałem w odpowiedzi: – A niesłusznie, panie Maćku. Awokado to obecnie najbardziej wskazany ze względów zdrowotnych owoc znany współczesnej medycynie!

No dobrze... to ja sobie teraz pójdę do sklepu, kupię rzeczy, których dawno nie kupowałem, zapalę sobie papieroska i zastanowię się, co dalej...

marzec 2009

A IMIĘ JEGO BĘDZIE
CZTERDZIEŚCI I TRZY!

Dziś „k...” wywołuje zupełnie inne skojarzenia, przy których „k...” sprzed roku wydaje się równie niewinna, jak „papu”, „brum-brum” czy „ziazi”.

„K...”! Jeszcze rok temu każdemu felietoniście, w którego tekście pojawiłaby się taka zbitka znaków, przypisywano by intencje całkowicie nieparlamentarne. Rada Etyki Mediów nie miałaby najmniejszych wątpliwości, że należy interweniować. Dziś jednak zbitka „k...” wywołuje zupełnie inne skojarzenia, przy których „k...” sprzed roku wydaje się równie niewinna, jak „papu”, „brum-brum” czy „ziazi”. I nieważne, czy jest to rodzinny stół, konferencja rządu, opozycji czy episkopatu, kościół, synagoga, gazeta, telewizja, radio, spotkanie z przyjacielem – w każdym z tych miejsc prędzej czy później pojawi się „k...”. Dziś „k...” zagląda nam głęboko w oczy. Oto felieton w czasach Kryzysu!

Oczywiście założenie, że felieton ten w ogóle dotrze do Państwa, jest niezwykle optymistyczne. Oznaczałoby to, że jeszcze nie odcięto mi Internetu, „Zwierciadło” nadal istnieje, prasę wciąż się kolportuje, a Państwa w dalszym ciągu stać na zakup naszego miesięcznika. Krótko mówiąc, w świetle hiobowych wieści, które bombardują nas od miesięcy, prawdopodobieństwo tego, że Wasz wzrok spoczywa na tych literach, jest znikome. W ogóle trudno wyobraźni podążyć za zmianami, które mogą nas czekać. Oto garść suchych faktów mogących uzmysłowić powagę sytuacji tym wszystkim, którzy jeszcze nie wierzą w „k...”.

Po pierwsze, informacja dla warszawiaków. Druga linia metra na razie nie powstanie. Rozpoczęcie budowy jest wciąż przekładane na bliżej nieokreśloną przyszłość. Coraz głośniej mówi się, że do 2012 roku w ramach oszczędności mogą nawet zostać zakopane ostatnie stacje pierwszej linii.

Sześciolatki nie pójdą do szkoły. Siedmiolatki pójdą, ale od razu do drugiej klasy. Dzieci zamiast tabliczki mnożenia z powodu „k...” będą uczyć się od razu wzorów skróconego mnożenia. Cała tabliczka będzie i tak raczej bezużyteczna.

Cięcia nie ominą także kultury i sztuki. W teatrach do repertuarów ma już niedługo wejść sztuka Antoniego Czechowa Dwie siostry. Jeśli chodzi o operę, to dominować będzie ta za trzy grosze (plus VAT). Rafał Blechacz zagra Walc minutowy Chopina w 56 sekund. Natomiast w miarę obronną ręką wyjdzie z „k...” literatura. Najczęściej wznawianą książką (ze względu na tytuł) będą Dziady Mickiewicza, w których jedyne zmiany dotkną dwuwersu: „Z matki obcej; krew jego dawni bohaterzy,/ A imię jego będzie czterdzieści i trzy”.

Czarne chmury zbierają się również nad telewizją. W nowej edycji „Tańca z Gwiazdami”, w której główną nagrodą będzie srebrne Daewoo Tico, mają drastycznie spaść oceny jurorów. Iwona Pavlović nie wyjdzie poza trójkę i nawet Beata Tyszkiewicz będzie mogła wystawić najwyżej ósemkę. I to raz na dwa tygodnie. Poza tym przez jakiś czas stacje będą mogły pokazywać tylko jednego z braci M. w danym momencie. Którego – wybór należy do stacji. Lub do braci. Podobne zakusy dotyczą braci K., ale tu protest opozycji może poprzeć swoim wetem sam prezydent. W teleturnieju „Jaka to melodia?” będzie trzeba zgadywać tytuł utworu wyłącznie po jednej nucie. A najlepiej bez żadnej. Z programów publicystycznych ma się ostać jedynie „Kropka nad i”, przy czym o ile kropka faktycznie zostaje, o tyle już samo „i” ma zostać wycofane. Będzie więc tylko program „Kropka – zaprasza Monka Olejnk”.

„K...” nie ominie też polskiego sportu. W nowym sezonie ekstraklasy żadnej drużyny nie będzie stać na kupienie ani jednego meczu. W związku z tym rozgrywki mogą zostać w ogóle zawieszone.

I na zakończenie dobra wiadomość. „K...” nie dotknie w widoczny sposób budowy polskich dróg, autostrad, lotnisk, szybkich kolei i obwodnic wielkich miast. Tu wszystko ma zostać tak, jak było!

kwiecień 2009

ZDARZYŁO SIĘ JUTRO

Pozwólcie, że nie oprę się pokusie i przedstawię Wam wydanie gazety codziennej z 15 maja 2040 roku, które zupełnie przypadkiem wpadło dziś w ręce mojej wyobraźni.

Wróżenie z fusów. Może być też z kuli. Chiromancja i horoskopy. Takie oto zajęcia nie są chyba straszne nikomu, kto próbował kiedykolwiek wpisać się w rytm wydawniczy jakiegoś miesięcznika. Kiedy bowiem Państwo zaszczycą tę stronę swoim zainteresowaniem w maju, ja będę już stukał w klawiaturkę, próbując zabawić Państwa aktualną krotochwilą na lipiec... A tymczasem u mnie dziś za oknem zima straszy jednym ze swych ostatnich napadów. Przy obecnym tempie, w jakim pędzi świat, z równym powodzeniem mogę przewidywać, co będzie na czasie za lat 30. Pozwólcie więc, że nie oprę się tej pokusie i przedstawię Wam wydanie gazety codziennej z 15 maja 2040 roku, które zupełnie przypadkiem wpadło dziś w ręce mojej wyobraźni.

WASZYNGTON. Ameryka świętuje wybór pierwszego od 30 lat białoskórego, heteroseksualnego mężczyzny na urząd prezydenta. Co ciekawe, prezydent elekt – co podkreślają komentatorzy – nie jest też Żydem. Nie przeszedł również ani jednej operacji zmiany płci. Zszokowani Amerykanie tłumnie wychodzą na ulice, aby świętować nadchodzące zmiany!

MOSKWA. Na swojej comiesięcznej konferencji prasowej 88-letni prezydent Federacji Rosyjskiej Władimir Putin zapewnił, że demokracja w Rosji nie jest zagrożona.

WARSZAWA. Wczoraj nastąpiło uroczyste otwarcie przedostatniego odcinka stołecznej obwodnicy. W uroczystości wzięli udział prezydent, premier, przedstawiciele episkopatu i świata kultury. Na występ udało się namówić nawet legendarny zespół Feel. Dyrektor Muzeum Techniki, w skład którego obwodnica automatycznie zostanie włączona po ukończeniu robót, wyraził ubolewanie, że era motoryzacji przeszła tymczasem do historii: „Szkoda – podsumowuje – z pewnością wielu pasjonatów dawnych środków przemieszczania się byłoby dziś uszczęśliwionych!”.

OCIEPLENIE KLIMATU. Trwa rozbudowa portu Gorzów Wielkopolski. Jak zapewnia wojewoda wielkopolsko-pomorski Barack Poznansky, wybrzeże pomiędzy Wronkami a Żninem jest już gotowe na przyjęcie turystów.

KULTURA. We Wrocławiu przy okazji Festiwalu Piosenki Aktorskiej odbyło się sympozjum poświęcone zmianom w kulturze masowej. Gośćmi specjalnymi spotkania byli: Katarzyna Cichopek, Jolanta Rutowicz, Rafał Mroczek oraz nestor słowa polskiego Krzysztof Ibisz. Uczestnicy spotkania zgodnie podkreślili, że w ostatnich czasach nastąpił znaczny spadek poziomu programów rozrywkowych. Publiczność powoli przestaje niestety chwytać te drobne subtelności, które łączyły twórców i odbiorców w początkach XXI wieku. Gala festiwalu zostanie poświęcona twórczości Doroty Rabczewskiej.

SPORT. W Tarnowie odbyło się losowanie grup eliminacyjnych do Mistrzostw Świata Poland 2042. Jak wiadomo, nasza reprezentacja nie weźmie udziału w eliminacjach. Jak sprawdzą więc swoją formę nasze Orły, które od czasu Euro 2012 znów zagrają w wielkim turnieju? Szkoleniowiec reprezentacji Grzegorz Rasiak zdradził dziennikarzom, że w pierwszym etapie przygotowań reprezentantom zostanie wyświetlony pamiętny mecz: zwycięski remis z Anglią na Wembley w 1973 roku. „Niech chłopcy poczują zew krwi” – mówi selekcjoner. Sukces na mundialu wydaje się w związku z powyższym całkiem realny.

POŻEGNANIA. Dziś w nocy odszedł pisarz, aktor i były estradowiec Maciej Stuhr. Swoją karierę literacką zaczynał jako zwykły felietonista w piśmie „Zwierciadło”. Początkowo jego felietony nie spotykały się z należytym uznaniem i zrozumieniem. Z czasem zaś jego profetyczne teksty stały się kanwą, na której budowały swą przyszłość kolejne pokolenia polskich, i nie tylko polskich, literatów oraz miliony czytelników. Uroczystość pożegnania odbędzie się na cmentarzu Rakowickim w Krakowie we wtorek o godz. 12.00. Cześć jego pamięci!

No... to cześć!

maj 2009

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[1] „Pokaż, na co cię stać, ale nie jeden raz, słuchaj, słuchaj, piękne słowa mówią wszystko, lecz nie zmienią nic“ – refren piosenki zatytułowanej No pokaż, na co Cię stać, będącej jednym z największych hitów premierowego albumu zespołu Feel. Album Feel ukazał się w październiku 2007 roku, osiągając tego samego dnia status złotej płyty, a piosenkę No pokaż, na co Cię stać przez wiele miesięcy nuciła niemal cała Polska... (przyp. red.)

[2] Być może tekst tego felietonu wyda się niektórym z Państwa znajomy. Gdy go napisałem, okazało się, że ma tak dużą moc komiczną, że postanowiłem zrobić z niego skecz kabaretowy. Zaprezentowałem go m.in. na kabaretonie w Opolu w 2012 roku i od tego czasu stał się on przebojem internetowym (http://www.youtube.com/watch?v=rrPnPhb8j3U).