Katarzyna Miller

Warszawa 2012

Opracowanie: MAGDALENA CHORĘBAŁA

Redakcja: KAROLINA WYSOKIŃSKA, MONIKA KRESA

Korekta: Redaktornia.com, KATARZYNA SZAJOWSKA

Skład, łamanie: TYPO2

Projekt okładki: MACIEJ SZYMANOWICZ

Portret Autorki – RAFAŁ MASŁOW; Shutterstock

Redaktor prowadzący: Magdalena Chorębała

© Copyright byWydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o. Warszawa 2011
Text © copyright by Katarzyna Miller, 2011

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

ISBN: 978-83-63014-25-4

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Karowa 31a,
00-324 Warszawa
tel. (22) 312 37 12

37 12, Dział handlowy: handlowy@zwierciadlo.pl

Konwersja: eLitera s.c.
wersja 1

Wstęp

Nikt nie chce być zdradzony. Nigdy. To jasne jak słońce. A jednocześnie chyba nie ma człowieka, który nie został kiedyś zdradzony. Chociaż jedna ze znanych mi dam, zupełnie serio mówiła, że nigdy nie cierpiała z miłości, bo zawsze wybierała mężczyzn, którzy byli w niej już zakochani. Szczęść Boże. Udało się jej zachować iluzję o swojej mądrości, sprycie i nietykalności psychicznej. Ale taka postawa wskazuje na wielki, nieświadomy lęk przed odrzuceniem i zranieniem.

Większość z nas, mam nadzieję, jest trochę bardziej otwarta wobec samych siebie i umie uczciwie przyznać, że zdarzało się nam chcieć kogoś, kto nas nie chciał, albo zostać rzuconym czy zdradzonym.

Temat zdrady to jeden z lejtmotywów naszego życia. Nieustannie obecny w literaturze, teatrze, kinie. W poważnych dziełach o naturze ludzkiej i w formach nieco lżejszych. W rozmowach kobiet. I – tak, tak, Moja Droga – mężczyzn również.

Próbą takiej intymnej rozmowy jest ta książka. Postanowiłam ją napisać po ogromnym poruszeniu, jakie wywołała moja rozmowa z Tatianą Cichocką opublikowana na łamach „Zwierciadła”. Ukazała się pod tym samym tytułem, z którego – przyznam się – jestem bardzo dumna. Chyba nie spotkałam jeszcze osoby, której by nie poruszył. Mężczyźni są zachwyceni, kobiety – zbulwersowane. „Kwiaty – tej zdzirze?”, wołają oburzone.

Zupełnie odwrotnie niż przy tytule mojej pierwszej książki Chcę być kochana tak jak chcę. Wtedy to kobiety przytakiwały „O tak, tak właśnie”, a mężczyźni kwitowali: „Czego się tym babom zachciewa”.

Zbulwersowanych zatem tytułem Kup kochance męża kwiaty zapewniam, że zawsze chodzi mi o budowanie ciepłego, serdecznego, trwałego porozumienia między kobietami i mężczyznami, a także siostrzanej solidarności kobiecej.

Bardzo się cieszę i sama się do tego czynnie przyczyniam, że kobiety odbudowują swoją wspólnotę, naturalną dla kultur pierwotnych, a zniszczoną przez patriarchalną cywilizację.

Część kobiet łudzi się, że jeśli ulegnie męskiej dominacji, skorzysta na tym. W rzeczywistości tak nie jest. Przegrywamy wszystkie. Patriarchat korzysta bowiem z niechęci kobiet do siebie.

Co czujesz, kiedy słyszysz uwagi typu: „Oj, uważaj żeby ta twoja przyjaciółka chłopa ci nie podebrała”. A jeśli to ty jesteś tą przyjaciółką, przed którą ostrzegają? Widzisz, jak łatwo zasłużyć na miano „zdziry”?

Taką etykietkę może dostać każda z nas. Nawet ta, która szczerze przysięga i wierzy w to, że: „ja nigdy”. Nigdy nie sięgnę po cudzego mężczyznę.

Właśnie dlatego, że my, kobiety, bywamy do siebie wrogo nastawione, nie lubimy siebie i patrzymy na siebie podejrzliwie, może zdarzyć się, że zdzirą zostaniesz nazwana tylko za to, że czyjś facet spojrzał na ciebie z zachwytem.

Wszystkie pragniemy szczęścia. Większość z nas
– z mężczyzną. Lecz czasami drogi do osiągnięcia wymarzonego szczęścia mogą okazać się bardzo wyboiste.

Czy na pewno potrafisz oprzeć się temu szczęściu, gdy staje przed tobą z otwartymi ramionami, ale z obrączką na palcu? Teraz możesz powiedzieć: „Oczywiście. Opamiętam się, opanuję, wyrzeknę”. Brawo. Ale czy zawsze i każdemu? Z kimś przecież nasi mężczyźni nas zdradzają.

Z nami.

List

Czy jestem Pana a Pan mój, mój drogi?
czyśmy ze sobą na nowej już drodze?

Niepewne było to pytanie we mnie
gdyśmy witali wzrastające słońce
po nocy pełnej rozmów i milczenia.

Czyś się domyślał co się rodzi we mnie
jak ja śledziłam co w Tobie odżywa
gdy oczy nasze mówiły za usta
z oddechu drżenie przejmowały dłonie...

Nie jestem Pana i Pan nie mój... drogi
lecz świt był nasz.

Nie mamy przyszłości,
mamy wieczność świtu.

Kochasz ją przecież chociaż mnie – inaczej,
mnie przecież kochasz, lecz i ją – odmiennie
zgadzam się na to – i na mnie ktoś czeka
niełatwo znane zamieniać na nowe
wiemy to oboje ale bez radości...

Nie jestem Twoja i Ty mój nie jesteś
lecz tam przez chwilę na porannej łące
słodki świt wstawał spoza Twoich ramion
witany ufnie jak kiedyś przed laty
gdy miałam wiarę w dobre zakończenia.

Teraz mam wiedzę, że chwila jest jedna
z chwil tych buduję więc, jak umiem życie
nic mi po złudzie nierealnych pragnień
chcę być przytomna
lecz to zapomnienie w Twoich objęciach
dało ukojenie
dziękuję Ci za nie

I Ty je zabierz
ode mnie
w podzięce

To będzie nasze
zawsze
i nic więcej.

Domy z betonu

Sen pacjentki świetnie obrazuje pewien problem: „Leżę w łóżku z moim chłopakiem, ale matka ściąga z nas kołdrę. Moje uczucia: wstyd, strach, żal, rozczarowanie, wściek-łość, zawód, bezsilność”. Prościuteńki sen, który pokazuje, że wychowanie kobiety przez matkę nie pozwala jej na bycie swobodną i na realizację samej siebie.

Też miałam podobny sen. Równie prosty i równie wymowny. Leżę z moim mężem w łóżku, w pokoju o otwartych, szerokich drzwiach, za którymi stoi łóżko mojej mamy. Ona wychyla się ze swojego łóżka i zagląda do naszego pokoju. Moje uczucia: niepewność, paraliż, wstyd, bezsilność, brak możliwości ruchu i swobody, poczucie bycia skazaną na taki stan, złość.

Mam też smutne prawdziwe wspomnienia: moja matka, przez sześć lat, w czasie których mieszkaliśmy z moim przyszłym mężem jeszcze przed ślubem, nie wymówiła jego imienia, nie życzyła sobie, żebym się do niego przytulała w jej obecności. Nie mogła na to patrzeć. Kiedy chodziłam po domu w samej koszuli, biegała za mną i kazała mi zakrywać piersi. Miałam poczucie, że przeżywa bardzo sprzeczne, splątane ze sobą uczucia, jednocześnie wścieka się, oburza, potępia, a z drugiej – ekscytuje się i podnieca. Zdawałam sobie oczywiście sprawę, że na to, jaka jest, ogromny wpływ miała jej matka – totalna dewotka.

Tu pojawia się ważny temat: wielka tajemnica seksu naszych rodziców. Najczęściej nie widzieliśmy naszych rodziców przytulających się, całujących. Nie mówiąc już o tym, że nie wiedzieliśmy, czy w ogóle uprawiają seks. Może z raz widziałam rodziców w jednym łóżku – pewnej niedzieli, kiedy wstałam rano. Mieli osobne tapczany i osobne życia.

W wielu małżeńskich sypialniach stoją łóżka, które mają wygniecione dwa oddzielne dołki.

Spytasz, jaki to ma związek ze zdradą? Taki stan rzeczy w domu rodzinnym zwiększa podatność na marzenia o miłości, a jednocześnie zwiększa szansę na to, że nasz związek też się nie uda, gdyż nie mamy dobrego wzoru. Specyfiką marzeń jest to, że nie są realne. Wymyślamy to, czego pragniemy. Wzór mamy taki, jaki mamy, a wymarzamy sobie to, czego chcemy, co jest nierealne i nieoparte o żadne doświadczenie. I dlatego skazane na porażkę, na frustrację i rozczarowanie.

Potem, kiedy nasz związek kuleje, jeszcze silniej marzymy o tym, żeby mieć cudowny romans. Żeby ktoś w końcu dał nam tę wymarzoną miłość. Marzą o tym zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Jeśli nawet to marzenie się spełni, ludzie różnie się z tym czują. Jedni mają poczucie, że nareszcie wygrali szczęśliwy los na loterii – bardzo się cieszą i bardzo boją jednocześnie. Inni czują się jak złoczyńcy, wręcz nie pozwalają sobie na przyjęcie tego uprag-nionego daru. Najczęściej jednak pozwalają sobie, ale mają sobie za złe. Podsumowując krótko możliwe reakcje:

Ludzie...

1) Biorą, cieszą się i boją.

2) Nie biorą i...

   a) żałują, że nie wzięli

   b) są dumni, że nie wzięli

(czasami a i b występują razem).

3) Biorą i mają wyrzuty sumienia. Karzą się za to, że przyzwolili sobie na szczęście.

4) Biorą i się z tego cieszą. I to jest najmniej liczna grupa.

Jeśli sama znasz te pokusy, lub stoisz przed takim dylematem – do której grupy ci najbliżej?

Istnieją oczywiście też ludzie, którzy nie pozwalają sobie na marzenia lub ich nie potrzebują i żyją cierpliwie w swoich mniej bądź bardziej udanych związkach.

Powróćmy do tematu nasz dom rodzinny a seks. Cóż, niewątpliwie między naszymi rodzicami jakiś akt seksualny zdarzyć się musiał, przynajmniej raz lub dwa. Świadczy o tym nasza obecność na tym świecie. Są rodziny, w których żyją ładne legendy o tym, jak rodzice się poznali, podobali się sobie, zakochali się, walczyli o siebie. Jeśli takie opowieści w rodzinie funkcjonują, dzieci zyskują bazę emocjonalną, w której miłość, seks i bezpieczeństwo splatają się ze sobą. W takich domach seks ani miłość nie są tabu. Nie tylko bowiem seks jest wielkim tabu w naszym życiu. Jest nim również miłość. Przypominają mi się słowa piosenki Martyny Jakubowicz.

W domach z betonu nie ma wolnej miłości.

Są stosunki małżeńskie oraz akty nierządne.

Piekielnie ważne jest, żeby dzieci mogły w swoim domu spontanicznie i z zaufaniem pytać, zwierzać się, rozmawiać o każdym aspekcie swojego życia, także o tych intymnych. Tak się dzieje samoistnie, jeśli rodzice są inteligentni emocjonalnie, uczciwi, otwarci i pełni szacunku dla siebie oraz swoich dzieci.

Nie daje to gwarancji, że wszystko potoczy się według naszych życzeń, ale daje gwarancję, że będziemy umieli rozwiązywać problemy i dylematy miłosno-seksualne i nie będzie nas zaskakiwać ich pojawianie się.

Niestety w większości rodzin nie mówi się o tym, jak narodził się związek rodziców i dlaczego pojawiły się dzieci. (Korci mnie, żeby wtrącić, że większość ludzi rodzi dzieci SOBIE i DLA SIEBIE. Żeby sobie zapewnić na starość opiekę, czyjąś obecność i przysłowiową szklankę wody. To smutna, choć powszechna motywacja. Przez to prawie wszyscy musimy się borykać z ubezwłasnowolnieniem). Czasem matki zwierzają się córkom, że nie były przygotowane do macierzyństwa albo że zaszły w ciążę przypadkiem. Bardzo rzadko w Polsce rodzice przyznają, że ciąża była powodem ślubu. Ludzie w ogóle nie lubią przyznawać się, że nie kierują swoim życiem.

Takie sytuacje odbijają się na dzieciach, na tym, jak są traktowane. Mężczyzna, który został ojcem nie ze świadomego wyboru, czuje, że świat się przed nim zamknął. Trudno mu wtedy być kochającym, opiekuńczym tatą. Jeszcze bardziej obciążona przymusowym rodzicielstwem jest kobieta. Niestety, to głównie ona w naszej kulturze odpowiada za dziecko. I tak dzieci rodzą dzieci, a ich dzieci powtarzają ich błędy i rodzą kolejne dzieci. Mamy kulturę zbyt szybkich małżeństw z powodu przypadkowych ciąż, a nie mamy kultury antykoncepcji. Niewielu rodziców pilnuje, żeby dzieci świadomie współżyły, gdy mają już swoich pierwszych partnerów. Niewielu rodziców w ogóle mówi dzieciom prawdę, także o sobie. O swoich miłoś-ciach, dojrzewaniu, seksualności. I o zdradach. A przecież dzieci wyczuwają i wiedzą, kiedy rodzice się zdradzają. Nadal mamy kulturę zamiatania spraw najważniejszych i najistotniejszych pod dywan. Mieszkania mamy wciąż za małe, a dywany takie wielkie...

Obrazek z przeszłości. Moja matka, wściekła na mnie, krzyczy i oskarża mnie o coś. Dzwoni telefon. Ona odbiera i świergocze: „Ach jak miło, że dzwonisz”. Czuję wówczas, że ona zdradza i mnie, i siebie samą. I wsącza fałsz w nasze życie. Albo jej przymilny ton w rozmowie telefonicznej z pewnym panem, którego szczególnie lubiła... Nigdy nie słyszałam, żeby równie ciepło zwracała się kiedykolwiek do mojego ojca...

Nie oczekujmy od naszych dzieci dorosłości i odpowiedzialności, których ich nie uczymy. I nie dziwmy się, że kłamią. Pamiętajmy za to, że nic tak nie łączy jak prawdziwe, szczere rozmowy. Prawdziwe wspomnienia. Powrót do korzeni naszej rodziny.

Wychowanie, a raczej tresowanie dzieci polega na ciągłym ocenianiu: więcej, lepiej, szybciej, bez błędów. A przecież nie może być: więcej, lepiej, szybciej i bez błędów. Inteligencja emocjonalna nie polega na podważaniu siebie, czyli wyciąganiu sobie dywanika spod nóg, tylko na umacnianiu swojego prawa np. do błędów, żeby powoli popełniać ich coraz mniej.

Także to, że pokażemy się dzieciom od prawdziwej strony, smutku, słabości, przyznania się do błędu, przeproszenia ich, nie tylko nie odbierze nam autorytetu, ale też zwiększy ich zaufanie do nas. A także, o paradoksie, pozwoli im akceptować siebie, bo pokaże, jak naturalne i dobre jest to, że każdy człowiek jest wielowymiarowy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki