Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Karowa 31a, 00-324 Warszawa
tel. 22 312 37 12

Dział handlowy: handlowy@zwierciadlo.pl

© Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2013
Text © copyright by Katarzyna Miller 2013

REDAKCJA: Melanż
REDAKTOR PROWADZĄCY: Magdalena Chorębała
KOREKTA: Agnieszka Rytel / Melanż
PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: Natalia Baranowska /manukastudio.pl
ILUSTRACJE: © Vetta/ Getty Images/ FPM

ISBN: 978-83-63014-95-7

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

opowiadania

Długi miłosne

Klara niosła z kuchni tacę z filiżankami. W progu salonu zatrzymała się jak wryta. Naga Sonia stała na tle wielkiego okna wychodzącego na ogród, wycięta z zieleni za oknem jak alabastrowa rzeźba. Talia i biodra przywodziły na myśl idealny kształt wiolonczeli. Filiżanki z kawą zadźwięczały. Klara podeszła do stolika i uwolniła ręce, stawiając tacę na blacie.

– Rzeczywiście, masz wspaniałą talię – powiedziała z wysiłkiem.

Sonia uśmiechnęła się do siebie z triumfem, połechtana słowami Klary.

– Prawda? Mówiłam ci, że dziewczyny z roku mi zazdroszczą. A piersi? – spytała zalotnie. – Piersi też mam ładne?

Odwróciła się powoli. Pełne piersi o dużych różowych brodawkach wyglądały jednocześnie ciężko i jędrnie.

– Bardzo piękne – zapewniła cicho Klara. – Kiedy jesteś ubrana, nie widać, jak cudowne masz ciało. Nic dziwnego, że ci durnie wariują.

– Jak dotąd, chyba każdy powiedział, że powinnam chodzić nago – zaśmiała się Sonia.

– Mogłoby to być niebezpieczne. I dla ciebie, i dla reszty ludzkości – uśmiechnęła się Klara.

– Mogłoby – zgodziła się Sonia – ale byłoby też ekscytujące. Szkoda, że tak się nie da.

– No, tutaj się da, jak sama widzisz.

– O tak, z tobą wszystko się udaje, jesteś rewelacją mojego życia! – zawołała szczerze Sonia. – To cud, że cię znam. Że mnie zaakceptowałaś… Uratowałaś mnie, Klaro…

* * *

Klara miała czterdzieści sześć lat, Sonia dziewiętnaście, kiedy spotkały się na premierze książki znanego autora. Klara była od kilku lat wiceprezeską dużego wydawnictwa. Darzyła autora zarówno sympatią, jak i szacunkiem, postanowiła więc poprowadzić spotkanie. W pewnym momencie zwróciła uwagę na śmiałą dziewczynę, która jako pierwsza kobieta zabrała głos w dyskusji. Po nieznoszących sprzeciwu przeintelektualizowanych wypowiedziach kolegów twórcy słowa dziewczyny zabrzmiały świeżo i niebanalnie. Po niej odezwało się jeszcze parę kobiet. Klara była zadowolona. „Nareszcie coś interesującego i niesztampowego” – pomyślała z ulgą.

Po zakończeniu części oficjalnej Klara podeszła do kobiety i przedstawiła się.

– Mam dla pani propozycję. Mówiła pani bardzo ciekawie o naszej książce i jej osobistym odbiorze. Może zechciałaby pani porozmawiać o tym także w radio. Mamy tam cykliczną audycję o naszych nowościach.

– To dla mnie wielki zaszczyt i zaskoczenie. Taka wspaniała propozycja… – Dziewczyna nie była speszona, ale wyraźnie przejęta i uradowana. – Jeśli pani uważa, że to, co mówiłam, ma sens, z wielką ochotą przyjdę do radia.

– Pani przecież wie, że to, co pani mówi, ma sens. Inaczej by się pani nie odzywała… – zauważyła, podkreślając przekorę tonem głosu, Klara.

– Jasne – zaśmiała się Sonia – jest pani fantastyczna. Czy nie dałoby się w tym radio pogadać z panią?

– Niestety nie, ale zapraszam na kawę do wydawnictwa. Czym się pani zajmuje?

– Studiuję filozofię, a właściwie dopiero zaczęłam studiować – odparła Sonia, spoglądając prosto w oczy Klary.

– Jest pani bardzo oczytana, sądząc z wypowiedzi – Klara odwzajemniła głębokie spojrzenie.

– Nie tak, jak bym chciała, ale można powiedzieć, że czytam od zawsze, a filozofów od trzynastego roku życia. Przeczytałam wtedy o Bergsonie i dotarło do mnie, że ja już od dwóch lat… Ojej, może panią nudzę lub zatrzymuję?

– Nie, nie, to naprawdę mnie ciekawi! Co z Bergsonem?

– Zrozumiałam, że ja sama wymyśliłam sobie taką postawę, skrajnie osobistą. Postrzegania świata poprzez siebie tylko i z radością napotkałam to właśnie u Bergsona.

– Widzę, że będziemy miały o czym rozmawiać. Skompletuję dla pani wydane przez nas książki filozoficzne w podziękowaniu za udział w audycji.

– Och, tyle dobra na mnie spływa, cudownie…

Zgodnie z przewidywaniami Klary audycja z udziałem Soni wypadła znakomicie. Kobiety zaczęły się spotykać. Powoli poznawały się coraz lepiej.

Klarze powodziło się znakomicie w sferze materialnej. Przez kilka lat pracowała w Brukseli i odłożyła sporo pieniędzy. W Polsce także dobrze zarabiała, miała piękne mieszkanie na Mokotowie i srebrny kabriolet volvo C70. Nigdy nie chciała mieć dzieci. Była rozwiedziona, ze swoim eksmężem żyła w przyjaźni i miała stałego przyjaciela – kochanka, nadal mieszkającego w Brukseli, z którym spotykała się co jakiś czas – to tu, to tam. I to jej wystarczało.

– A poza tym zawsze jest masturbacja – podsumowała, opowiadając Soni o swoim luźnym związku z Andrzejem, co wprawiło dziewczynę najpierw w stan osłupienia, a następnie – prawdziwej euforii.

– Moja matka by chyba zemdlała, gdyby to usłyszała, a jest młodsza od ciebie. Ale chyba tylko wiekiem, bo na pewno nie duchem…

Sonia zwierzała się Klarze ze wszystkiego. Szczęśliwa, że nareszcie ma szczególny kontakt z dorosłą kobietą, która nie tylko ją zauważyła, ale traktowała po partnersku. I jak jej słuchała! Jak nikt dotychczas.

Często wyjeżdżały. Lubiły oglądać nowe miejsca, zwiedzać, zatrzymywać się w przytulnych hotelach, relaksować w SPA. Wspólne wyjścia do galerii, kina i teatru owocowały długimi rozmowami.

Dla Soni Klara stała się mentorką, wzorem, a jej przyjaźń – dowodem na to, że ona, Sonia, jest coś warta. Rodzice nigdy nie poświęcili jej nawet ułamka tej uwagi, którą dostawała teraz. Czuła, jak rozwija przy Klarze, a właściwie dzięki Klarze, swoje umiejętności. Rozkosznym bonusem było to, że Klara bardzo chętnie rozmawiała o chłopakach, flirtach, erotyce i seksie. O swoich własnych wspomnieniach, doświadczeniach, ale też o przeżyciach Soni, w tak samo dorosły, poważny, ale i dziewczyński, lekki sposób. Dzięki rozmowom z Klarą Sonia odetchnęła. Poczuła ulgę, że nie jest dziwadłem, dziwką ani latawicą, bo takimi epitetami obdarzała ją matka, kiedy widziała córkę z kolegami lub z chłopakiem, z którym Sonia spotykała się w liceum.

– Nasze matki nie radzą sobie ani z seksem, ani swoją seksualnością, ani ze swoimi fantazjami – powiedziała pewnego wieczoru Klara. – Widziałaś kiedyś swoich rodziców razem w łóżku albo tkliwie do siebie przytulonych? Nie, prawda? Ja też nie. Od kogo mamy się uczyć? Z książek, filmów, rozmów z koleżankami? Od naszych facetów, którzy też niewiele umieją? No, chyba że od tych starszych. Nie jest łatwo. Masz prawo do własnej drogi. Sprawdzaj, ucz się. Od każdego, od kogo można i warto.

– Czy słyszysz ten dwudziestotonowy ciężar, który spada mi z barków, kiedy to mówisz? – spytała poważnym tonem Sonia. – Dzięki tobie mogę swobodnie oddychać.

– Daj spokój, jesteś mądrą dziewczyną – roześmiała się Klara, ale słowa Soni sprawiały jej wyraźną przyjemność. Po chwili dodała: – Wiesz, fajnie jest móc przekazać komuś to, co się samej sprawdziło. Może czegoś się ustrzeżesz.

Klara płaciła za wszystko, co razem robiły, i nie pozwalała Soni czuć się źle z tego powodu. Mówiła: „Oddasz to kiedyś komuś młodemu bez pieniędzy”. Pełna zachwytu Sonia pozwalała się więc wozić samochodem z odkrytym dachem, wystawiając się z rozkoszą na ciepły wiatr i wykrzykując: „Ale mi dobrze!”, karmić w świetnych knajpach: „Ach, jakie to pyszne!”. Klarę zachwycała spontaniczność młodej dziewczyny spleciona z inteligencją w sposób, jakiego dotąd nie spotkała u nikogo. Klara była bowiem zawiedzioną intelektualistką. Intelektualistką, którą rozczarowali rodzice, mężczyźni i seks. Jedynie Sztuka nie zawiodła jej nigdy. Ani wymagający umysł, który w połączeniu z wytrwałością i uprzejmością wobec ludzi umożliwił jej zrobienie niezłej kariery. Jednak radość, z jaką powitała Sonię w swoim życiu, uświadomiła Klarze, jak wiele było w nim braków. Zadawała sobie pytanie, kim w istocie jest dla niej Sonia: „Córką, dwórką czy ukochaną? Wszystkie wersje pasują. Wzrusza mnie, przejmuję się jej dokonaniami, chcę, żeby jej było dobrze, uwielbiam, kiedy mnie adoruje, podnieca mnie jej umysł, ale i ciało… A od kiedy znam je nagie, jeszcze bardziej…”.

Sonia z czasem zaczęła zostawać u Klary na noc. Pewnego dnia wracały po jakimś spektaklu i nie mogły przestać rozmawiać.

– Nocuj dzisiaj u mnie – zaproponowała Klara. – Po co masz wracać do tego okropnego mieszkania!

Sonia wynajmowała trzypokojowe mieszkanie z dwiema koleżankami z roku. Było dość obskurne, choć dziewczyny robiły co mogły, aby je przyozdobić.

– Och, nie takie ono okropne, a dziewczyny są fajne. Ale jasne, o pani moja, że wolę być u ciebie… – odpowiedziała Sonia.

* * *

– Dzięki za ciebie – powtórzyła Sonia. – Opatrzności, niebiosom, losowi. Wszystko jedno. Wiesz, dlaczego się rozebrałam? Bo się rozzuchwalam! I u ciebie, i w ogóle. Przedwczoraj, prawie całą noc, robiłyśmy z dziewczynami konkurs striptizu. Zgadnij, kto wygrał nagrodę główną?

– Och, na pewno ty, nie mam wątpliwości. Jak było?

– Śmiesznie i słodko… Wypiłyśmy jedno wino, więcej nie było, ale się rozochociłyśmy i dostałyśmy głupawki. Kryśka wlazła na stół i zaczęła się byle jak rozbierać. Tośmy ją ściągnęły i ustaliłyśmy, że robimy prawdziwy show. Każda się najpierw ubierze, żeby było co z siebie zdejmować, losujemy kolejkę, puszczamy muzę na zamówienie i lecimy… A nagrodą będzie bilet na Joe Cockera. Wszystkie go lubimy, chociaż jest stary… Albo na Marizę.

– Na Marizę ja już dla nas kupiłam – uśmiechnęła się Klara.

– Tak? Wspaniale. Zażądam od nich w takim razie Cockera. Opowiedzieć ci więcej?

– Nie opowiadaj. Pokaż.

– Wow, Klara, zobacz, właściwie już to zrobiłam – stoję przed tobą naga.

– Widzę i doceniam, ale chciałabym zobaczyć cię w akcji – zaśmiała się Klara. I dodała innym, nieco zduszonym głosem: – Skoro już się rozzuchwalasz…

– Uraziłam cię może – zmieszała się Sonia. – Przepraszam.

– O nie, nie przepraszaj. Co prawda, zaskoczyłaś mnie… Zresztą na pewno to zauważyłaś.

– Chyba tak.

– Więc ubierz się, a potem rozbierz… Specjalnie dla mnie… – poprosiła Klara.

– Ale ty to co innego niż głupie dziewczyny!

„Tak” – pomyślała Klara. – „Ja to co innego, nawet nie wiem, co”.

– Będę się wstydzić – oponowała Sonia.

– Cudownie, wstydź się. – Klara czuła coraz większe podniecenie.

– Naprawdę chcesz?

– Tak. – Głos Klary był coraz bardziej zduszony.

– Mogę wziąć twoje ciuchy?

– Bierz, co chcesz…

– Ok. Nastaw to tango z Frantika, zapętl je – komenderowała Sonia, wychodząc z pokoju. – I usiądź w fotelu na wprost drzwi.

Klara czekała, nie wiedząc, co czuje. „Po co mi to? Żeby ją rozzuchwalać coraz bardziej? Ją czy… siebie?”.

Drzwi uchyliły się lekko… Po chwili pojawiła się noga w czarnej samonośnej pończosze, wykończonej koronką na udzie i czarnej szpilce. Dłoń w czerwonej długiej, skórzanej, rękawiczce zmysłowo przebierała palcami po framudze. Po chwili wolnymi ruchami w rytm muzyki wkołysała się do pokoju wypięta pupa okryta czarnym atłasem peniuaru. Pończochy, rękawiczki i peniuar należały do Klary. „Jak inaczej na niej wyglądają” – zdziwiła się Klara.

Sonia stała tyłem pośrodku salonu na rozstawionych szeroko nogach. Przy pierwszym mocnym akordzie refrenu zrobiła mocny skłon, spoglądając na Klarę od dołu spomiędzy nóg.

– Brawo – zaklaskała Klara.

Sonia uniosła ramiona, wyciągnęła całe ciało w górę i balansowała nim, poruszając biodrami. Łagodne ruchy dłoni przywiodły Klarze na myśl nenufary. Sonia przesuwała się małymi krokami w prawo i lewo, cały czas stojąc tyłem do Klary. Obleczone czerwonymi rękawiczkami dłonie krwiście odcinały się o bieli szyi… Powoli przesuwały się w dół. Na ramiona, talię i biodra. Wydawało się, że ktoś inny pieści ciało dziewczyny, które wyginało się coraz szerszymi łukami na boki. Na chwilę zapadła cisza. Sonia zamarła odchylona, a po chwili ruszyła w rytm rozpoczynającej się ponownie piosenki.

Odwróciła się do Klary. Jedną dłonią trzymała peniuar wysoko pod szyją, drugą – zebrany na biodrach. Ruszała się powoli, kołysząc się, kreśląc stopami niewielkie koła, przesuwając się raz bliżej, raz dalej od Klary. Nie było żadnych wątpliwości w jej ruchach, odzwierciedlały każdy odcień melodii. „Do tego szelma też ma talent” – przyznała w duchu Klara. Rytm muzyki nasilił się. Sonia puściła peniuar. Była naga. Przysunęła się bliżej Klary, przesuwając zmysłowo ręką od włosów łonowych, przez brzuch, do piersi. Pochyliła się, wypinając pupę do tyłu, kołysząc zarówno nią, jak i zwisającymi piersiami. Klara poczuła suchość w ustach i wilgoć w kroczu. Sonia ujęła piersi w dłonie i zaczęła je ugniatać. Patrząc Klarze w oczy intensywnie i nieprzytomnie, uniosła je, jakby chciała podać siedzącej przed nią kobiecie swoje piersi na tacy… Jednocześnie wycelowała biodra w twarz Klary, przesunęła dłonie w czerwonych rękawiczkach na podbrzusze, zwinęła włosy łonowe w dwa loczki, szarpnęła lekko, rozchyliła wargi sromowe i wypięła się cała otwarta przed Klarą.

„Niech to się nie kończy” – błagała w myślach Klara – „bo potem już nic nie będzie takie samo. Jak ja bym chciała poczuć ją na twarzy, pod językiem, w rękach, ale nie mogę, to byłoby za trudne potem”.

– Nie mogę… – jęknęła głośno, zaciskając dłonie na poręczy fotela.

Sonia, która w ogóle nie myślała, tylko poddawała się chwili, muzyce i pragnieniom swego ciała, już chciała dotknąć swą rozchyloną muszelką twarzy Klary, gdy zauważyła jej ściśnięte ręce… „Nic z tego nie będzie” – bardziej to poczuła niż nazwała. Zasłoniła dłonią srom, okryła się peniuarem i wyszła z pokoju.

Obydwie masturbowały się potem, leżąc samotnie w łóżkach. Klara w ogromnym łóżku stojącym pośrodku nowoczesnej sypialni, Sonia w pokoju gościnnym. Każda wiedziała, że druga robi to samo, myśląc o chwili, która mogła zaowocować spełnieniem. Klara wkładała w siebie palce, przywołując we wspomnieniach rozwartą cipkę Soni. Jej nabrzmiałą niczym dojrzała wiśnia łechtaczkę…

Spały kilka godzin. Potem poszły na kolację. I udało się im porozmawiać o tym, co wydarzyło się między nimi. Pragnęły się wzajemnie, ale były zadowolone, że „nic” się nie stało, bo nie wiedziałyby, co dalej zrobić z tym seksem. Gdyby się udał, to czy okazałoby się, że są lesbijkami? Jak by wtedy miały żyć? Gdyby się nie udało – byłoby głupio i wstyd. Lepiej więc pozostać przy przyjaźni intelektualnej, podszytej ekscytującym poczuciem, że są dla siebie atrakcyjne.

Po tamtym dniu Klara wielokrotnie w snach masowała piersi Soni i piła jej soki. Męczyła ją niemożność zrealizowania tych pragnień, ale i lubiła te miłosne senne udręki. Czasami podczas spotkań z Sonią oddalała się w ustronne miejsce i pocierając łechtaczkę, wyobrażała sobie, że robi to Soni. Wracała potem spokojniejsza, nie przejmując się tym, czy dziewczyna wie, co Klara robiła jej przed chwilą w swojej wyobraźni.

Sonia już nigdy nie paradowała przy niej całkiem nago. Podchwytywała spojrzenia Klary, wyczuwała niektóre jej napięcia i zachłyśnięcia. Lubiła je. Rajcowały ją. To, że Klara jej pożąda, działało na nią bardziej niż jej własne pragnienie Klary. Była w okresie życia, w którym najbardziej interesowało ją, czy podoba się innym, i jak bardzo. Klara była jednak dla Soni wyjątkowa z bardzo wielu powodów i zbyt ważna, by zmarnować to przez seks, a było jasne, że Klara woli swoje intymne przeżycia ukryć.

Jednak obie nie odmawiały sobie czasem przyjemności wyjątkowego, intymnego spojrzenia lub muśnięcia się dłońmi. Wiedziały.

Na drugim roku studiów Sonię zaczął podrywać profesor od filozofii starożytnej, a jej to imponowało. Podobała jej się jego kształtna, szpakowata głowa, inteligentna twarz i poczucie humoru. Znająca go tylko z opowiadań Klara szczerze go nie znosiła. Prawdę mówiąc, nie znosiłaby z równą zajadłością każdego innego. Był to pierwszy mężczyzna, którego Sonia wyróżniła od czasu, gdy się poznały.

– To zwykły, żałosny podrywacz uniwersytecki – prychała zirytowana. – Takich jest na pęczki. No, ale trudno, jak musisz, to sprawdź na własnej skórze.

– No, właśnie sobie sprawdzę – odpowiadała rozbawiona zazdrością Klary Sonia.

– Bierz przynajmniej pigułki.

– Rozkaz, mon capitán!

Sny Klary stały się bardziej rozdzierające. Widziała Sonię rozciągniętą pod lub przed jakimś samcem, który lizał jej cipkę, miętosił piersi lub posuwał od tyłu. Musiała w tych snach odciągać ją od niego. Nie zawsze się to udawało – więc czasami Klarze pozostawało tylko bezsilne przyglądanie się igraszkom. Nie mówiła Soni o tych snach. Nie chciała, by dziewczyna miała nad nią jeszcze większą władzę.

Tymczasem profesor, który miał na imię Wiktor, poczynał sobie wobec Soni coraz śmielej, choć ta długo kazała mu się zdobywać. Byli już na kilku kolacjach, zwieńczonych spacerami, pocałunkami i nieudanymi próbami zaproszenia Soni do mieszkania Wiktora. Sonia jasno powiedziała adoratorowi, że jeśli ma na nią ochotę, musi się natrudzić, bo właśnie jego starania sprawiają jej przyjemność. Gdy wychodzili do klubu, tańczyła z nim tak, jakby już tego wieczoru na pewno chciała się pieprzyć. Wiktorowi kutas stawał do niej tak, jak już dawno do żadnej innej. A to się liczyło dla mężczyzny w jego wieku. Zaczął na nią czyhać na wydziale. Wypatrywał jej podczas przerw między zajęciami, znienacka wciągał do swojego gabinetu, magazynku, w ciemne zakątki korytarzy. Napierał na nią z podniesionym ptakiem, macał po piersiach, próbował wyciągnąć je na wierzch i lizać. Sonia śmiała się cicho, wiła pod nim, przyciskała i odsuwała. Raz podciągnęła biustonosz do góry, żeby ujrzał jej skarby w całej okazałości. Jęknął, zagarnął je rękami, uciskał, całował, wetknął w nie twarz i, tego Sonia była pewna, spuścił się w spodnie.

– Tak dalej być nie może – powiedział pewnego dnia. – Zabieram cię na egzotyczne wakacje. Muszę się wreszcie tobą nacieszyć.

– Jeśli dam się zabrać i do tego w tak samolubnych celach. A czym ja się będę cieszyła? – odpowiedziała przekornie.

– Ty żmijko, będziesz się cieszyć naszym rżnięciem i wszystkim, czego sobie zażyczysz.

– A, jeśli tak, to mnie zabieraj.

Klara była wściekła.

– Przecież wiesz, że wszędzie możemy pojechać. Po co ci ta Majorka z nim? Nie możesz go zaliczyć na miejscu? Przecież wiadomo, że parą nie będziecie, chodzi tylko o pierdolenie.

– No właśnie – potwierdziła Sonia, patrząc Klarze prosto w oczy. – On to też tak nazwał i mnie to bardzo odpowiada. Ale przyznaj, że to pierdolenie będzie miało znacznie więcej uroku w cudnych okolicznościach przyrody, w wolnym czasie i nie na oczach całego ciała profesorskiego, które już za chwilę zacznie się domyślać, co pan akademik wyczynia w schowku na szczotki… Klaro, kochana, jadę…

– No trudno, przecież cię nie zatrzymam – odpowiedziała, zaciskając zęby, Klara.

Pojechali. Wiktor szarpnął się na pięciogwiazdkowy hotel i na dwa pokoje, bo tak zażyczyła sobie Sonia.

– Muszę czasem być sama, nie lubię spać we dwójkę – tłumaczyła.

– Dobrze, że pieprzyć lubisz się we dwójkę.

– Zobaczymy, czy lubię w tę właśnie dwójkę – drażniła się z nim.

Zobaczyli. Całe napięcie seksualne, jakie się w niej zebrało przez platoniczne obcowanie z Klarą, mogło teraz wybuchnąć. A Wiktor wprost oszalał.

– Trzeba przyznać, że dużo obiecujesz, a jeszcze więcej dajesz – wysapał, gdy kolejny raz rozbierała się przed nim. Od tamtego pamiętnego momentu, kiedy rozebrała się dla Klary, robiła striptiz z prawdziwym zaangażowaniem. Całą sobą. Fascynowała ją umiejętność ponętnego zrzucania ubrań w tańcu.

Rzadko wychodzili z jej pokoju, bo tam było podwójne łóżko, a ona pozwoliła Wiktorowi przychodzić w każdej chwili, gdy będzie się chciał bzykać. A on chciał wciąż i wciąż, dumny i szczęśliwy ze swej potencji, zaczadzony ciałem Soni i jej namiętnością.

Sonia czuła, że Wiktor jest niczym rewers Klary. Byli nieustannie zajęci sobą cieleśnie, podczas gdy z Klarą łączyła ją bliskość emocjonalno-duchowa.

Pewnego dnia pojechali odwiedzić dom Chopina w Valldemossie. Droga złożona z samych zakrętów wiodła w górę. Przy jednym z nich, już bardzo wysoko, natknęli się na knajpkę z tarasem, po wejściu na który zaniemówili. Stojąc na nim, byli jakby zawieszeni w przestworzach niebieskich. Nie było linii wody ani horyzontu, lecz jedna błękitna jasność rozpościerająca się w dół i w górę, niekończąca się nigdzie… To było niczym wejście w inny wymiar cielesno-duchowy. Jakby dostąpili cudu.

Pełni wewnętrznego spokoju słuchali potem koncertu, oglądali mieszkanie kompozytora w klasztorze, uroczy ogródek na wysokości murów obronnych i wspaniały rozlewający się z niego widok. Oboje uznali, że przeżycie było tak wyjątkowe, że nie chcą niczego więcej zwiedzać i z ulgą zaszyli się z powrotem w skłębionej pościeli.

* * *

Nocami pływali. Sonia poznawała ciała – Wiktora i swoje. Coraz bardziej cieszyła się z tego wyjazdu. Mówiła kochankowi, że dobrze zrobił, zabierając ich na urlop od wszystkiego i wszystkich. W świat wypełniony ciepłem, wodą i ich ciałami. W świat, w którym czas się zatrzymał. Dotychczas w swych kilku doświadczeniach seksualnych Sonia nigdy nie miała wystarczająco dużo czasu, by to, co czuła, mogło rozwinąć się, wybrzmieć, ukazać swój smak. By mogła po wielekroć powtarzać coś radośnie i ochoczo… Aż do zatracenia… Nie było jej dane zaznać tego, potrzebnego każdej kobiecie, poczucia bezpieczeństwa, chwili na wzięcie oddechu, gdyż zaraz się coś psuło. A tu, na wakacjach z Wiktorem, mogła sobie na to pozwolić. Gdy po kilku dniach miłosnych uniesień bolało ją całe ciało, zażyczyła sobie dnia tylko dla siebie, pewna, że Wiktor nie zniknie obrażony ani nie będzie starał się czegoś na niej wymusić. On też miał poczucie bezpieczeństwa. Był pewny, że Sonia jest wobec niego szczera, że robi to, na co naprawdę ma ochotę. Droczy się z nim, bo podnieca to i ją samą, i jego. Ale wiedział, że nie zostawi go niezaspokojonego. Przegranego.

Ten jeden dzień samotności Sonia spędziła sama w łóżku. Leniuchowała i spała na przemian. Potem poszła na długi spacer. Było jej cudownie ze sobą i cieszyła się, że nazajutrz powróci do szaleństwa z Wiktorem.

Była szczęśliwa, że ma kochanka starszego od siebie. Doświadczonego. Dotąd spała tylko z trzema młodymi chłopakami. I nie miała chęci tego powtarzać. Nie troszczyli się o nią, myśleli tylko o swojej przyjemności, mieli poczucie, że wszystko im się należy i zostawiali ją niezaspokojoną. Czerpać przyjemność z masturbacji nauczyła się dopiero po poznaniu Klary, która ukazała jej dobrodziejstwo tej formy seksu.

– Moja droga, dzięki umiejętności samozaspokojenia zyskujesz wolność – tłumaczyła Klara. – Masz kogoś – dobrze, nie masz – też dobrze, bo masz siebie, a nikt tak jak ty nie wie, kiedy potrzebna ci rozkosz lub choćby ulga. Nikt tak dobrze jak ty nie wie, jak cię dotykać, jak głęboko chcesz być pieszczona. Po kiepskim kochanku możesz się zaspokoić i spokojnie z nim rozstać, bez żalu, ale i bez złości, którą rodzi nierozładowane napięcie, czyli to, co lud polski dosadnie, acz słusznie, nazywa niedojebaniem. Potem chodzi taka dama wściekła na wszystkich, a inni kiwają głowami: „Niedojebana”.

I żeby określenie to nigdy nie mogło zostać użyte w stosunku do Soni, spędziły długie chwile w przytulnym sex shopie dla kobiet, kompletując zestaw erotycznych zabawek. Klara nie omieszkała podczas wizyty wzbogacić swoją niemałą już kolekcję.

Kochając się z Wiktorem, Sonia nie musiała martwić się o zaspokojenie. Dyskretny podróżny wibrator leżał w walizce. Kochanek dbał o to, żeby Soni było tak dobrze, jak jemu, a nawet lepiej. Starożytni, których tak bardzo cenił, wiedzieli, jakie to ważne i jak to robić.

– Chcesz zostawić po sobie jak najlepsze wrażenie – śmiała się Sonia.

– Jak to, zostawić?! – oburzał się Wiktor. – Dopiero się poznajemy, a ty chcesz mnie zostawiać?

– No przecież zawsze razem nie będziemy, prawda?

– A dlaczego nie?!

– Żartujesz sobie – ucinała temat Sonia. – Nie będę ci ziółek na starość parzyć.

Po powrocie Wiktor nadal dbał o Sonię. Zabiegał o spotkania. Namawiał, żeby zamieszkała u niego.

– A ciebie z pracy nie wyrzucą za romans ze studentką? – droczyła się z nim Sonia.

– Jak za mnie wyjdziesz, to nie – odpowiadał coraz poważniejszym tonem Wiktor.

Wiktor dziwił się sam sobie, ale to właśnie z nim się działo – chciał ZAWSZE być z nią… Soni trochę to pochlebiało, trochę wzruszało, ale nie miała zamiaru związywać się na stałe – ani z Wiktorem, ani z nikim innym. Przynajmniej na razie.

Kilka tygodni później w zadowoloną, zaspokojoną Sonię walnął piorun. Była w ciąży! Jak to się mogło stać? Przecież brała pigułki. Klara załamywała ręce.

– Musiałaś zapomnieć brać albo brałaś niedokładnie.

– Przecież pilnowałam – rozpaczała Sonia. – Jak to się mogło stać!? Czy jestem ta jedna na ileś tam, która i tak zajdzie, nawet jeśli bierze pigułki, czy faktycznie coś poplątałam?

– Tak czy siak, trzeba coś z tym zrobić. Jesteś na początku dorosłego życia i nie czas teraz na dziecko – zawyrokowała Klara.

– Klaro, ja w ogóle nie chcę mieć dzieci. Tak jak ty. I nie myśl, że dlatego, że ty też nie chciałaś ich mieć. To moja decyzja. Moja i tylko moja. Świadoma. Zawsze wiedziałam, że nie chcę mieć dzieci.

Sonia na samym początku zwierzyła się Klarze, że z matką było jej tak trudno i źle, że sama nie chce zafundować choćby części tych przeżyć własnemu dziecku.

– Oczywiście, pamiętam. – Klara gładziła Sonię po włosach. – Nie martw się, jakoś temu zaradzimy.

Sonię wzruszała troska Klary. Była wdzięczna za to, że nie zostawiła jej samej, że oszczędziła połajanek w stylu: „A nie mówiłam?”.

– Dziękuję, że nie zostawiasz mnie samej. I że nie krzyczysz na mnie. – Sonia z ulgą wtuliła się w opiekuńcze ramiona Klary.

– A cóż by to, kochanie, zmieniło? Byłoby tylko jeszcze gorzej.

– No i jak cię nie kochać? Dzięki… Dzięki za ciebie.

Przejęta Klara zajęła się wszystkim. Nawet pojechała z Sonią na zabieg przerwania ciąży do Szwecji.

– Nie będę cię narażać na niewiadomą w Polsce. Cieszmy się, że nas na to stać – odpowiadała Soni, kiedy ta zaczynała rozmowę o sporych wydatkach i czasie poświęconym przez Klarę. – Myślisz, że mogłabym poświęcać czas i pieniądze na przyjemności z tobą, a żałować ci ich w potrzebie? Tylko nic nie mów Wiktorowi.

Sonia czuła, że to wszystko jest nie w porządku wobec Wiktora, ale tłumaczyła sobie, że tak jest łatwiej. Wiedziała, że Wiktor chwyciłby się tej ciąży, żeby zaciągnąć ją do ołtarza, a ta wizja budziła w niej niemal obrzydzenie. Nie chciała się rozstać z Wiktorem – co to, to nie, zbyt dobrze im było w łóżku. Ale nie chciała się też z nim wiązać.

Wiktor wolałby mieć Sonię dla siebie, ale wiedząc, że nie może tego oczekiwać, godził się na to, co chciała mu dać. Brakowało mu sił, żeby się przeciwstawić. Czekał na te sporadyczne spotkania. Można po wiedzieć, że Sonia wzięła odwet za te wszystkie studentki, które Wiktor dotąd pozostawił w żalu i niespełnieniu.

Sonia i Klara były sobie bliskie jeszcze przez rok czy dwa. Potem Sonia zakochała się mocno i z wzajemnością, zaczęła więc zaniedbywać Klarę, która poczuła, jak bardzo nie chce już być sama. Wyszła za mąż za wiernego Andrzeja i przeprowadziła się z powrotem do Brukseli. Sonia odwiedzała ją tam czasem ze swoim partnerem, który, jakby wyczuwając to, co kiedyś łączyło kobiety, nie przepadał za Klarą. Z wzajemnością…

Adonis

Zasapana dopadła drzwi wagonu. Biegła, żeby zdążyć na pociąg, który na szczęście jeszcze stał. Była wykończona, ale czuła też ulgę. Gdyby po tej cholernie nieudanej delegacji miała jeszcze czekać na następny pociąg, w dodatku na łódzkim dworcu, którego szczerze nie znosiła, chyba udusiłaby kogoś ze złości.

Z trudem przepchnęła się do swojego przedziału. Nie udało się jej, niestety, kupić miejsca przy oknie. Lubiła je najbardziej – mogła w spokoju patrzeć na mijane pejzaże, odwrócona, tak by nikomu nie przyszło do głowy jej zaczepiać. Dobrze, że ma przynajmniej miejsce przy drzwiach, a nie pośrodku, gdzie człowiek czuje się wyjątkowo nie u siebie. Często jeździła pociągami i nawet lubiła te podróże, szczególnie kiedy była sama w przedziale. Wtedy podróżowała ze sobą i w siebie. Hipnotyczny stukot jednocześnie wyciszał i pobudzał. Wyciszał codzienność, pobudzał wyjątkowość bycia z samą sobą. Zbyt mało tego miała. Ciszy i nicnierobienia. Gęstniało wokół od zadań nie do odłożenia, niby przez nią akceptowanych, ale jakoś, przez ostatnie miesiące, niechętnie podejmowanych. „Po pierwsze, jestem zmęczona, bo za dużo pracuję, a po drugie – nie młodnieję, a odwrotnie. Lubię moje czterdzieści pięć lat, nawet bardzo. Jestem w świetnej formie i chcę dużo zrobić, ale nie wiem, czy się nie nadużywam” – pomyślała nie po raz pierwszy. – „Och, przestań, usiądź spokojnie i jak najwygodniej, już jedziesz, na szczęście”. Rozejrzała się, by obejrzeć przypadkowych towarzyszy podróży i… zamarła. Coś w niej zsunęło się z wewnętrznym szelestem w dół, klęknęło w pozycji porażenia i zachwytu, najpierw odebranego błyskawicznie i nieświadomie przez ciało, a dopiero potem nazwanego przez umysł.

Po jej przekątnej, pod oknem, siedział Adonis. Obecny tutaj, przeniesiony żywcem z helleńskiego mitu. – To on – szepnęła. On musiał tak wyglądać. Jak w ogóle można tak wyglądać? Jak można tak wyglądać i jechać pociągiem z Łodzi Głównej do Warszawy? „Co prawda w pierwszej klasie” – uśmiechnęła się. Jak na niego patrzeć, ale nie zwracać na siebie uwagi? Przymknęła oczy, rozsiadła się, niby do snu, odchyliła głowę do tyłu i… Miała go całego pod półprzymkniętymi oczami. Emanował cielesnością, ale nie nachalną, jak niektórzy modele. Jego ciało było długie, smukłe, elastyczne i nawet w bezruchu pulsujące od energii. Promieniował młodym, pewnym siebie zdrowiem i całkowitą obecnością w sobie samym. W przedziale pełnym ludzi rozłożył ciało tak wygodnie i swobodnie, jakby leżał na łące. Zupełnie spokojny, a jednocześnie w każdej chwili gotowy do zerwania się i biegu. A może tańca…

„Jak to dobrze, że zrobiło się ciepło i nie jest zasłonięty przez ubranie” – ucieszyła się, patrząc na jego odkryte opalone przedramiona, z podniecającym rysunkiem podłużnych żył; na dłonie, mocne, lecz smukłe, o długich palcach; klatkę piersiową zarysowaną pod koszulką z dzianiny. Wyrzeźbiona szyja wyłaniała się z okrągłego wycięcia. Lekko falujące włosy, kasztanowobrązowe, spadały na szyję, na wysokie czoło, lekko przykrywały uszy. Podrapał się po nosie. Jego twarz. Jak opisać męsko-młodzieńcze piękno? Jak przyjąć taką doskonałość cielesną w pojedynczym ludzkim egzemplarzu? W dodatku znajdującym się tak blisko. Nie wymyślonym, namalowanym, wyrzeźbionym, wyśnionym, ale realnym. „Mogłabym go dotknąć, gdybym się trochę wychyliła do przodu. Czy pan naprawdę istnieje? – mogłabym zapytać. Jak pan sobie radzi z ludzkim podziwem, zazdrością, pożądaniem, chęcią posiadania pana lub zawładnięcia nim? Czy zostałeś zepsuty przez zachwyty nad tobą? Czy byłeś piękny od dziecka, czy może dojrzewając, stałeś się raptem łabędziem z brzydkiego kaczątka?”.

Elżbieta pamiętała swoje zdumienie, kiedy kilka lat po maturze spotkała kolegę z równoległej klasy, który w szkolnych czasach był bardzo niski, drobny i jakiś taki skurczony. Benek stał się ogromny. Takiej zmiany nigdy dotąd nie widziała. Urosło mu wszystko. No, przynajmniej to, co było widać. Miał wielką głowę o nabrzmiałych łukach brwiowych. Szerokie plecy, długie ręce o dłoniach jak łopaty. Miał w sobie coś zwierzęcego, ale był też przystojny i męski. Ciekawe było to, że stał się tak całkiem inny, ale można go było poznać. Nigdy nie była z nim blisko, więc podczas spotkania nie spytała go o przypuszczalnie inne niż dotychczasowe życie, ale później dużo o nim myślała. Wyobrażała sobie, jak to jest: znaleźć się w zupełnie nowym ciele. Gdyby był taki wielki w szkole, wszyscy czuliby przed nim respekt, miałby powodzenie u dziewczyn. Taki malutki był prawie nieobecny. Nieważny, źle traktowany. Słyszała, że kiedyś chłopcy wsadzili go do kosza na śmieci. Benek sam ze sobą też najwyraźniej dobrze się nie czuł, w przeciwieństwie do innego niewysokiego kolegi – Ignasia, który był mały jak pchełka, a mimo to wszyscy w szkole go znali i lubili. Ignaś miał intelekt jak brzytwa, cudowne poczucie humoru, masę życzliwości dla ludzi, a Benek był zawsze trochę ponury i mroczny. Jakże to pasowało później do tej bestii, na którą wyrósł. „Dobry King Kong czy zły? Wściekły za upokorzenia, których doznał w przeszłości, czy wdzięczny za zmianę losu i siłę, jaką zyskał? Nikomu na tym świecie nie jest tak dobrze, jak wysokim, przystojnym facetom” – westchnęła, trochę się zasmuciła, ale też uśmiechnęła się w duchu do siebie.

Przeciągnęła się, odetchnęła głęboko i po chwili spostrzegła, że to zrobiła. „Oho, coś we mnie puszcza. Coraz mniej we mnie tego napięcia, z którym wsiadłam do pociągu. I już nie myślę o tym kretynie dyrektorze, z którym mi przyszło współpracować w Łodzi. Dam sobie z nim radę. To dzięki tobie, Adonisie z naprzeciwka, bożku piękna, zaczęłam myśleć o dawno niewidzianych i dawno niepamiętanych chłopakach”. I zaraz pojawił się obraz tego jej najpiękniejszego. Moment, gdy objawił się znienacka na zabawie podczas letniego obozu jogi, spojrzeli sobie w oczy i miało miejsce pamiętne uderzenie pioruna, po którym nie puścili już swych rąk. Najpierw tańczyli całą noc, a potem od świtu okrążali wokół jezioro, zatrzymując się przy najcudniejszych widokach. Poraziły ją jego zielone oczy, czarne loki, sprężystość ciała i rozkoszna nonszalancja, z jaką obnosił swoją urodę i urok. Wpadła, przepadła, rozpłynęła się w nim. Wyglądał jak Cygan, a ona od dziecka roiła wizje taboru, z którym ucieka w świat dzikiej przygody. On grał na gitarze po nocach, przy ognisku, ona śpiewała: – Na dancingu tańczą goście, Cygan na gitarze gra… Włóczyli się po lesie, pływali nago, tańczyli, nie sypiali wcale… Kochali się w jeziorze, na plaży, na mchu, na trawie… Chyba nigdy w łóżku. „Najmniej pamiętam sam seks” – uświadomiła sobie Elżbieta. – „Byłam nieprzytomna do tego stopnia, że chyba i na drucie kolczastym bym wytrzymała. Oszołamiało mnie wszystko wokół, wszystko było seksem, zapachy lata w rozkwicie, słońce i księżyc, woda i męskie bóstwo. Spełnił się wtedy dla mnie cudowny archetyp dzikiej miłości, niepodlegającej ograniczeniom, cielesnego baletu, prawie bez słów, pośrodku przyjaznej natury…”.

Wracali z obozu, leżąc spleceni w jedno na najwyższej półce na bagaż, byle nadal być jak najbliżej siebie.

W mieście ten romans nie miał sensu. Bożek okazał się niebywałym Narcyzem. Na początku było jej przykro i żal, ale i to się przydało. „Dostałam dwa w jednym” – podśmiewała się. Nauczyła się odczytywać sygnały narcystycznych postaw u panów i ich omijać. A to, co było cudowne, postanowiła zachować we wspomnieniach jako cudowne. „Ciekawe, czy ty też jesteś Narcyzem” – spojrzała na Adonisa. – „Jeśli byłeś śliczny od zawsze, to pewnie jesteś. Dorośli przeważnie nie mogą się powstrzymać, żeby nie zepsuć ładnego dziecka. Ale to nie mój problem, tylko twoich kobiet. Wyobrażam sobie, jak cię rozrywają. Twoje Afrodyty i Persefony. Uważaj na ich mężów”.

Przypomniała sobie mit o Adonisie. Piękny tak, że aż stał się obiektem kultu, nie miał ani łatwego początku życia, ani jego końca. Matka Adonisa, Myrra, królewna syryjska, była tak piękna, że jej matka chełpiła się, iż ma córkę piękniejszą od samej Afrodyty. Bogini piękna ukarała za obrazoburcze przechwałki nie matkę, tylko córkę, obdarzając ją kazirodczym uczuciem do ojca – króla Tejasa. Myrra podstępem współżyła z ojcem przez dwanaście nocy. Gdy Tejas zorientował się, że posiadł własną córkę, chciał ją zabić. Przerażona Myrra, uciekając przed gniewem ojca, prosiła bogów o łaskę i została zamieniona w drzewo mirtowe. Po dziesięciu miesiącach rozpulchniona kora drzewa pękła i wypadł przepiękny chłopczyk. Znalazła go Afrodyta i oddała na wychowanie Persefonie. Gdy Adonis wyrósł na pięknego młodzieńca, zakochana w nim władczyni podziemi nie chciała oddać go również zakochanej w Adonisie Afrodycie. O sporze dowiedział się Ares i nasłał na Adonisa wielkiego odyńca, który zabił młodzieńca. Zrozpaczona Afrodyta ubłagała Zeusa o przywrócenie młodzieńcowi życia. Zeus go wskrzesił i rozkazał, by Adonis jedną trzecią roku spędzał z Persefoną, jedną trzecią – z Afrodytą, a jedną trzecią tam, gdzie sam wybierze. A Adonis zawsze wybierał Afrodytę… „Nieszczęsna Persefona” – pomyślała Elżbieta.

Adonis z pociągu relacji Łódź – Warszawa, „jej” Adonis, spał teraz. Bezczelnie długie rzęsy rzucały cień na policzki. „Kto jest Afrodytą twego życia, piękny młodzieńcze? Kogo doprowadzasz do rozkoszy, a może do rozpaczy? Jak ciekawie jest tego nie wiedzieć, a tylko snuć przypuszczenia… Mógłbyś też być pięknym Hipolitem, którego ubóstwia dojrzała Fedra, podczas gdy ty kochasz młodą Arycję… Biedna Fedra… Mieć cały czas przed oczami tak pokuśnego pasierba i nie móc go tknąć… W ilu domach tego świata rozgrywają się wciąż takie antyczne tragedie? Pierwszy raz przeczytałam Fedrę, kiedy miałam dwanaście lat i marzyłam o aktorstwie. Ten skowyt niespełnionej miłości zamącił mi w głowie i sercu na wiele lat. Jak zdrowa jestem już teraz” – pomyślała zadowolona. – „Siedzę sobie zachwycona aż do głębi mojego kobiecego jestestwa tym męskim cudem i budzę się do radości odczuwania bezinteresownego zachwytu… Tylko oglądam, chłonę i cieszę się, że on stąpa po tej samej ziemi. I że w ogóle, choć nie nazbyt często, zdarzają się takie cuda. Damskie również. Piękno ucieleśnia się i wzbogaca świat. Przypomina o pokorze przemijania. O wspaniałości niepokornej natury, która potrafi przysłać nam arcydzieło. Dziękuję… Kiedyś spotkanie z nim byłoby dla mnie powodem do zatruwania się jadem – że «nie mam» takiego pięknego mężczyzny dla siebie, że on pewnie mnie nawet nie zauważy, a jak zauważy, to ominie… Traktowałabym jego partnerki, nawet hipotetyczne, jako zwycięskie rywalki… Rywalki w czym? W walce, która z nas wygra we współzawodnictwie o mężczyzn, ich uwagę, ich pożądanie… A gdyby mnie, nie wiadomo czemu, zechciał – katowałabym się myślami, jak bardzo muszę się dla niego starać, jaka być ekstra. Byłabym nieszczęśliwa, przekonana, że taka, jaka jestem w rzeczywistości – nie jestem wystarczająco dobra dla NIEGO! Uff, jakaż ulga nie musieć tego czuć. I nawet gdyby okazał się gejem, dalej byłby cudem. Cudem, który nieświadomie przywraca miłosną energię mego ciała”.

Przeciągnęła się – tym razem świadomie. Rozciągnęła całe ciało, napięła, znów puściła, napięła mięśnie, puściła… Nauczyła się tak ćwiczyć, że nikt tego nie widział ani się nie domyślał. Mogła to robić niepostrzeżenie nawet podczas służbowych spotkań – po chwili ćwiczeń była jak nowa. Tym razem czuła się jeszcze lepiej. Całe ciało pulsowało, było gorące, podniecone, gotowe…

Adonis już się obudził. Spostrzegła, że już zaraz Warszawa. Podniósł swoje wspaniałe ciało i zaczął zdejmować bagaż. Napięły się piękne ramiona, zobaczyła jego uda i tyłek. Jęknęła w duchu.

Podniosła się, wzięła torebkę. Powiedziała głośno: – Do widzenia, dziękuję.

Podziękowania były skierowane do niego, choć o tym nie wiedział. To nie było ważne…

Wysiadła i szła ku miastu i życiu, znów swoja i szczęśliwa.

Mój chłopak i moja dziewczyna

Dwie ładne damy po pięćdziesiątce leżały wygodnie na podwójnym łożu w pokoju hotelowym w niewielkiej miejscowości w Sri Lance. Przyjechały tu poprzedniego dnia. We dwie. Bez mężów, których zostawiały zawsze, gdy wybierały się na wypoczynek w ciepłych krajach. Panowie przyzwyczaili się już do samotnych wyjazdów żon i nie oponowali. Dawniej zdarzały się próby wyjeżdżania w parach, ale co i rusz wybuchały kłótnie, co robić, co zwiedzać, kiedy i w jakiej kolejności. Próby te zostały zarzucone i była to decyzja pań. Panowie zdawali się uważać owe urlopowe kłótnie za coś naturalnego i nawet niezbędnego. Co więcej, wyglądało na to, że uważają za swój obowiązek przedstawiać zupełnie inne pomysły niż ich małżonki. Zdaniem pań było to zaś męczące i nudne. Natomiast ich samotne wyprawy obfitowały w pełną zgodę i zadowolenie.

– Wy powinnyście się ze sobą ożenić – prychnął kiedyś z sarkazmem Tadeusz, mąż Lidii.

One spojrzały po sobie, zaśmiały się jednocześnie, a Lidia rzuciła lekko:

– A wiesz, że to niewykluczone…

Sprawdziły się sobie. Lubiły robić to samo. Lenić się, korzystać z niezbyt wyczerpujących atrakcji, dużo spać, czytać i przebywać w samotności. To ostatnie okazało się, przez lata, chyba najważniejsze. Były razem, nie czuły się osamotnione, a jednocześnie codziennie, co najmniej pół dnia, każda robiła to, co chciała, bez tej drugiej. Mężowie nigdy się na to nie godzili. Domagali się ich obecności.

– Jakiej Bozi mam dziękować za to, że mi ciebie przysłała zesłała – nie czekając na odpowiedź, cieszyła się Lidia. Oddychała po raz kolejny z ulgą na obcym łóżku, na obcej ziemi, ale ze swoją Zofią.

– Chyba tej samej, co ja za ciebie – odpowiedziała Zofia i zmieniła pozycję na jeszcze wygodniejszą.

Rozpakowały już bagaże i zadomowiły się w swoim pokoju. Wczoraj nie wyszły z łóżek, zmęczone po długiej podróży, dziś, osobno, pływały, chodziły wzdłuż plaży, a potem porównywały znalezione muszelki. Z najładniejszych ułożyły mozaikę na tarasie. Nadszedł wieczór. Popijały schłodzone białe wino i zastanawiały, czy wolą spędzić resztę wieczoru w pokoju, czy ruszyć na poszukiwanie wrażeń przygotowanych przez okoliczne kluby dla turystów.

– Mnie się nic nie chce – oznajmiła Zofia. – To, co musiałam zrobić przed przyjazdem, wykończyło mnie zupełnie. Mój szanowny zażyczył sobie pełen zestaw obiadowo-kolacyjny do zamrażarki i nie dał sobie przemówić do rozsądku, że zdrowiej i smaczniej by było, gdyby mu pani Helenka przygotowywała świeże jedzenie codziennie.

– Nie żartuj – zdziwiła się Lidia. – I co, zrobiłaś? TY?!

– Słusznie się dziwisz, droga przyjaciółko, znając moją niechęć do prac kuchennych. Sama mnie w tym nieraz wspierałaś, żeby chłopa nie rozbisurmanić, ale wiesz, jakoś mnie tym razem podszedł. Tak się użalił: znowu mnie porzucasz dla Lidki, zostaw mi przynajmniej te niewielkie dowody miłości i pamięci. Będę je sobie codziennie odgrzewał i czuł, że chociaż ci tam dobrze beze mnie, to jednak poświęciłaś się dla mnie, żebym nie był zupełnie porzucony.

– A to cwana gapa. No, no. I dałaś się podpuścić?

– Dałam. Nawet z pewnym wzruszeniem. Ulgę mi przyniósł fakt, że Wojtek zażyczył sobie, żeby trzy czwarte tych zapasów stanowiły kotlety schabowe. Zrobiłam taśmówkę, ale i tak przy ósmym już plułam ze złości.

– A co chciał poza tym? – zainteresowała się Lidia. Przeglądała nowe, zabrane z Polski „Zwierciadło” i dotarła właśnie do rubryki kulinarnej, więc poczuła się zainteresowana menu Wojtka.

– Ha, ha, ha, mój wielbiciel wieprzowiny chciał oczywiście kotlety mielone. Poza tym pierogi ruskie i bigos. Ach, jeszcze zupę pomidorową i rosół w pojemniczkach. Chyba założy pod moją nieobecność „Chatę biesiadną u Wojtusia”. Niesamowicie fascynuje mnie to jego nabożne przywiązanie do tego, co babunia gotowała. Ja jem zupełnie inne rzeczy, jak wiesz. A na kredensie stoją słoiczki z ogóreczkami, grzybkami, śliwkami i gruszkami w occie, papryką, borówką, chrzanem, musztardą… I wszystkie na wierzchu, żeby niczego nie trzeba było szukać, a piwo łaskawie będzie sobie sam donosił. Na szczęście chociaż tego nie musiałam zabezpieczać mu w takiej ilości, jak będzie potrzebował.

– Rzeczywiście, koncepcja menu jest jednorodna.

– Taaak, jeszcze mu dla zdrowia kapustę kiszoną wtryniłam do lodówki, może się na nią natknie i zechce skorzystać.

– Boże! – zaniepokoiła się Lidia. – A jak Tadeusz się dowie, że ty Wojtkowi wyfasowałaś taką wyżerkę, to może następnym razem będzie tego samego chciał ode mnie?

– Jak znam Wojtka, to na pewno się dowie. Będzie się puszył przed Tadeuszem. I nie mogę mu tego zabronić, bo nie wiadomo, co wtedy innego wymyśli. Także szykuj się mała, przed następnym wyjazdem twoja szychta.

– Już wiem, co zrobię. Jak po naszym powrocie coś o tym napomknie – to obiecam mu, że przygotuję, co będzie chciał, a potem posadzę do tego moją Grażynkę. On i tak nigdy nie wie, kto gotuje.

– No widzisz, jaka jesteś inteligentna!

– Oczywiście, jak zawsze! – dobitnie podkreśliła Lidia.

Obie to często robiły. Chwaliły się same i siebie nawzajem. Mężowie robili to rzadko i dość niechętnie, a one to bardzo lubiły, potrzebowały tego i twierdziły, że nie ma powodu, aby sobie tego nie dawać. Ofiarowywały sobie wzajemne uznanie bezwstydnie i bez zahamowań. Pewna część ich rozmów polegała też na tym, że wypracowywały nowe, skuteczne procedury małżeńskie, aby żyło im się dobrze, wygodnie i spokojnie.

– Nie po to człowiek, czyli kobieta, tak długo żyje, żeby sobie nie radził – powtarzała raz jedna, raz druga, ich wspólne, sprawdzone credo.

Obie kiedyś pracowały. I obie chętnie z tego zrezygnowały, nie dlatego, że nie lubiły lub nie umiały pracować, ale żyć na luzie lubiły jeszcze bardziej. Ich mężowie byli nader tradycyjni, ich ego podbudowywała świadomość, że stać ich na utrzymanie żon na wysokim poziomie.

Obie pary miały odchowane dzieci. Obie matki umiały podrzucać latoroślom drobne kwoty tak, aby ojcowie się nie zorientowali, co napawało je dużą satysfakcja, nie mówiąc już o radości dzieci.

Czy były typowe? Na pewno nie – były bowiem zadowolone z życia.

Obie wyszły za mąż z miłości. Przeżyły uniesienia namiętności ze swoimi małżonkami. Miały partnerów przed ślubem i po kilka romansów w trakcie związków. Nie zastanawiały się nad tym, czy i ich mężowie pozwalali sobie na skoki w bok. Były mądre i doświadczone. Wiedziały, że skoro one coś takiego robiły, bo potrzebowały, to najprawdopodobniej ich mężowie też to robią. Bo potrzebują. A jeśli tego nie robią i nie potrzebują, tym lepiej i nie należy w to wnikać.

Nie ustalały tego ze swoimi mężczyznami. Po prostu ich związki funkcjonowały nieźle i to im wystarczało. Rozmawiały natomiast często ze sobą. To nie były zwierzenia „o wszystkim”, tak jak niegdyś w młodości. Były już dorosłe, wyrosły z iluzji, że wszystkim można się podzielić z przyjaciółką. Zresztą dorosłe odpowiedzialne życie przynosiło tyle zdarzeń, decyzji, że i tak by się nie dało ich przekazać, opowiedzieć. Zresztą, po co? Obie lubiły swoją dorosłość i samodzielność. Obie się za to wzajemnie ceniły. A i ich mężowie dobrze wiedzieli, jakie wyjątkowe kobiety im się trafiły.

– A kiedy zdarza im się to wyrzucić z pamięci, trzeba im o tym zaraz przypomnieć – twierdziły zgodnie, z pełną powagą, ale i ze śmiechem. Śmiech był wspaniałym dodatkiem do wszystkiego. Sposobem na oswajanie niezbyt szczęśliwych zdarzeń. Kiedy Lidia poważnie złamała nogę, śmiała się, że nareszcie może naprawdę pomieszkać w swoim nowym, ślicznie urządzonym mieszkaniu. Kiedy Zofia straciła portfel pełen pieniędzy, śmiała się, że widocznie tym razem pieniądze były bardziej potrzebne komuś innemu. To, co się w życiu wydarza, należy przyjąć najlepiej jak się da, uważały. I tak czyniły.

Znały sporo kobiet, z niektórymi utrzymywały bliższe kontakty, ale z tego grona tylko one obie potrafiły naprawdę cieszyć się tym, co mają. Reszta pań żyła według mantry: „Byłoby dobrze, gdyby”. Gdyby mąż był lepszy, gdybym była młodsza, gdybyśmy byli bogatsi itd. itp. Zofia miała siostry, które żyły zupełnie inaczej niż ona – starsza, Iwona, z trzecim mężem, którego też już zamierzała porzucić, i najmłodsza Urszula, w ciągłym poszukiwaniu idealnego mężczyzny.

– Co nowego u twojej wiecznej miłośnicy? – spytała teraz o Ulkę Lidia.

– Dzwoniła kilka dni temu. Mówiła, że teraz spotkała właśnie na pewno tego jedynego i że właśnie zamierzała mi go przedstawić do wglądu, a ja wyjeżdżam! Złośliwie jej odpowiedziałam, że po naszym powrocie przedstawi mi następnego, który już na pewno zdąży się w tym czasie pojawić. Obraziła się na mnie znowu, więc przez parę dni będę miała spokój od jej sms-ów.

– Ty bezwzględna świnko – uśmiechnęła się Lidia. – Mam słabość do tej twojej głupiutkiej Ulki.

– Tak, z wyżyn swojej wiedźmowatości możesz sobie na to pozwolić. Może mam ci ją oddać z tym ciągłym opowiadaniem tego samego, co?

– Nie dzięki, aż tak bardzo za nią nie przepadam. A Iwona, żelazna dama, co ostatnio zdziałała? – Lidka, jedynaczka, żywo interesowała się siostrami Zofii.

– Pani Iwona znów odkryła, że jej trzeci mąż kocha ją na pewno tylko dla pieniędzy, w związku z tym trzeba go pogonić. Rozstawanie się z nim i podział majątku zajmie jej trochę czasu, potem będzie z siebie przez jakiś okres dumna, potem zacznie znów być nieszczęśliwa. A potem znów się splącze się z kimś, kto ją zawiedzie.

– Oj, nie lubisz ty jej, nie lubisz.

– Ano, nie lubię. Choć się starałam, jak wiesz. Najtrudniej mi z tym, że nie wyciąga wniosków ze swoich doświadczeń, a jest taka cholernie przemądrzalska w stosunku do innych. Poucza wszystkich. Nawet mnie, wyobrażasz sobie?

– O tak, Iwonkę, czyli Panią Iwonę, jak to ty mówisz, wyobrażam sobie. Zresztą widziałam i słyszałam ją w akcji. Wiesz, to ciekawe, mojemu Tadeuszowi nic nie przeszkadza, że ja go kocham też dla pieniędzy, które mi zapewnia.

– Bo chłopy są z tym kulturowo oswojone. Przez wieki musieli nas utrzymywać. Zresztą mieli dzięki temu nad nami władzę. A baby teraz zarabiać chcą, a mojej Iwonie to się akurat niezwykle udaje. Ale z mniej zdolnym panem dzielić się nie chcą. A tak się nie da – zjeść ciasteczko i mieć ciasteczko.

– Czy to znaczy, że Tadeusz ma nade mną władzę? A Wojtek nad tobą? – zapytała nagle zaniepokojona Lidia.

– No, gapiątko, pomyśl sama. Owszem, mieliby ją, gdybyśmy cokolwiek robiły z przymusu ekonomicznego, a to my decydujemy, na co wydajemy pieniądze oraz o prawie wszystkim, co robimy. My mamy władzę decyzyjno-wykonawczą.

– No to dobrze. Zawsze mnie umiesz uspokoić.

– Ha, ha, ha, znalazła się niespokojna! Nie znam pewniejszej od ciebie jednostki damskiej. Poza tym jest dobra odpowiedź na wszystkie wątpliwości tego typu. Co byśmy zrobiły, gdyby nas rzucili lub odumarli?

– No jak to, poradziłybyśmy sobie! Jak zawsze…

– Właśnie! CBDO. U ciebie na matematyce też używali tego skrótu?

– Nie, a co to znaczy?

– Co było do okazania. Fajny, nie? Hej, miła, dawno nie sprawozdawałaś, co słychać na froncie twego niemoralnego ciupciania na boku?

– Ach, Robercik… Równie piękny jak głupi. Jak się domyślasz, przeszła mi już faza zauroczenia jego urodą, a nadchodzi coraz silniejsza faza znużenia jego głupotą.

– To się chłopiec dopiero zdziwi. Ale jak to Bozia sprawiedliwie obdarza, popatrz, gdyby był jeszcze do tej piękności mądry, mogłabyś się nie otrząsnąć nigdy i byłyby kłopoty. Chociaż ciebie zawsze bardziej ciągnie do ładnych, a mnie do inteligentnych.

– To prawda, twój Wojtek jest dużo bystrzejszy niż Tadeusz.

– Za to Tadeusz zdecydowanie przystojniejszy. Ale popatrz, każda ma to, co lubi, czy to nie wspaniałe?

Przeciągnęły się z lubością i sięgnęły jednocześnie do komórek, żeby zaesemesować do swoich połówek i zapewnić, że tęsknią i kochają.

– Wygląda na to, że nigdzie dzisiaj już się nie wybierzemy… Dobranoc, najmilsza, dobrych snów – wymruczała sennie Zofia.

Następne dni obfitowały w przyjemne doznania. Postanowiły skorzystać z bogatej oferty hotelowego SPA, więc oprócz pływania chodziły codziennie na masaże i orientalne zabiegi. Wieczorami tańczyły. Obie robiły to świetnie i z ogromnym zapałem. Nie przeszkadzał im brak mężczyzn na parkiecie bo z równie wielką przyjemnością tańczyły same. Czasami Zofia prowadziła – umiała zarówno bardzo dobrze prowadzić, jak i poddać się partnerowi. Nie przyjeżdżały na podryw, więc nie przypatrywały się innym gościom hotelu pod tym kątem. Czasem wypijały kawę i gawędziły z jakąś parą. Zawsze potrafiły odgadnąć, czy to małżeństwo, czy para okolicznościowa, romansowo-urlopowa.

– Jakie to smutne, co się dzieje z małżeństwami, po paru latach. Najpierw jest im słodko razem, więc najchętniej przebywają sami. A potem, kiedy już chcą bywać z innymi, stają się dla nich męczący przez swoje rozgrywki – podsumowała Lidia jedno z takich spotkań.

Najciekawsza wśród gości była para dwóch pań, starszych od Zofii i Lidii. Para typu „związek na życie”. Przyjaciółki były zauroczone ich wzajemną troską i serdecznością.

* * *

Nic dziwnego, że pewnego wieczoru rozmowa zeszła na tematy damsko-damskie. Czy by mogły, czy by chciały, czy byłoby warto i czy byłoby naprawdę inaczej…?

– Kiedyś wspominałaś, że uwodziła cię na koloniach starsza dziewczynka. Opowiedz – poprosiła Zofia.

– Acha, Kryśka… Bardzo ładna i zgrabna blondynka. Była córką windziarki z firmie, gdzie pracowała moja mama. To były kolonie dla dzieci pracowników. Ja byłam dziewczynką z dobrego domu, ona ze znacznie gorszego. Ojciec pił, bił i wynosił co cenniejsze rzeczy. Wszyscy o tym wiedzieli. Jej mama była bardzo miłą, umęczoną osobą, a ona śliczną, trochę nadpsutą nimfetką. Żywiłam do Kryśki mieszane uczucia. Trochę jej zazdrościłam bezczelności, urody, a trochę wzbudzała we mnie moralną grozę i dziękowałam losowi, że ja nie mam takiego życia. Podejrzewam, że ona żywiła do mnie uczucia odwrotne: zazdrościła mi mamy na wysokim stanowisku i mojego życia, a pogardzała nieco moją grzecznością. Była wyrzucana z kolejnych szkół za wagary i złe stopnie. No i ta pannica… jakie to fajnie stare słowo… co parę nocy właziła do mnie do łóżka, kiedy już inne dziewczynki spały, i pod pretekstem, że ja jeszcze nie umiem się całować z chłopakami, „uczyła” mnie tego. Oczywiście z „języczkiem. Przy okazji głaskała mnie po piersiach, brzuchu i podbrzuszu. Do cipki chyba nigdy się nie zakradła, bo przecież bym pamiętała. Podniecało mnie to i przerażało jednocześnie… I bałam się, że nas ktoś przyłapie, więc wiązanka przeżyć była niejednoznaczna. Potem widziałam, jak się całowała z wychowawcą chłopaków. Pewnie wyrosła na biseksualistkę.

– Nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się, że była molestowana w dzieciństwie. Poza tym śliczna dziewczyna z takiej rodziny wie, że może liczyć tylko na swoją urodę i wywoływanie pożądania. I pewnie sprawdzała, jaki może mieć zasięg rażenia. Ile miałyście wtedy lat?

– Ona ze czternaście, ja dwanaście. Chyba mnie jednak zraziła do kobiet bardziej niż zaciekawiła. Wiesz, ja jej właściwie nie lubiłam. Była za dosłowna… Prostacka. A ty, miałaś takie doświadczenia?

– Miałam… Chyba większość dzieci miała, nie sądzisz? Moje były trochę wcześniejsze. Jeździłam co roku na wieś na całe lato z moją nianią. Tam były różne dzieci. Ja się kochałam w takim nomen omen Wojtku, co mi się pierwszy w życiu oświadczył. Domyślasz się, że to nie jest mój dzisiejszy Wojtek. Tamten spytał, przy kupie piasku, w której się bawiliśmy: „Zośka, ożenisz się ze mną?”. A ja dziarsko, bez zastanowienia, odpowiedziałam: „No pewnie!”, więc właściwie byłam zaręczona! Ale jak to w sławnej ludowej pieśni śpiewanej za PRL-u stało: „Warszawianki ładne, ładne ale zdradne”; i ja byłam i jestem ładna, ale i zdradna…

– To tak, jak ja! – zakrzyknęła Lidka.

– Wiem, kochanie. Słuchaj dalej. W doktora bawiliśmy się na tej wsi i parami, i grupowo, co też jest fajnym doświadczeniem.

– O tego to ci zazdroszczę, ja zaliczyłam tylko parami.

– Trudno, musi ci to wystarczyć, chyba że zajmiesz się seksem grupowym. No więc w tej grupie lekarsko-badawczej była dziewczynka, z którą spotkałam się później, na koloniach oczywiście. Byłyśmy w różnych grupach i miałyśmy ze sobą niewiele do czynienia. Ale pewnego dnia uciekłyśmy z popołudniowego leżakowania i poszłyśmy pływać w jeziorze, same, co było oczywiście surowo zabronione. Pogoda była boska, to z powodu takich dni przez całe życie pamięta się urok wakacji. Pływałyśmy nago, bo mokre kostiumy kąpielowe mogłyby nas wydać. Potem położyłyśmy się blisko siebie na trawie na cudownym słońcu. Ono nas tak rozebrało, że obie chyba jednocześnie poczułyśmy słodki niepokój w nagrzanych cipkach. Nie pamiętam, która pierwsza powiedziała sennym głosem: „Pamiętasz, jak sobie oglądałyśmy pizdeczki? To właściwie jest tak, jakbyśmy je znały”. A druga: „A może dzisiaj wsadziłybyśmy tam sobie paluszki? Obie, naraz?”.

Więc to zrobiłyśmy. Pogmerałyśmy trochę tymi paluszkami i, pamiętam do dzisiaj, było to rozkoszne…

Niestety nie udało nam się więcej uciec z leżakowania. Może też już stało się to, co się miało stać, i więcej nie trzeba nam było. Nigdy więcej jej nie spotkałam.

– Urocze. Ile miałyście lat?

– Podobnie jak ty, dwanaście czy trzynaście. Ale potem, gdy byłam dorosła, no powiedzmy, młodo-dorosła, miałam jeszcze jedno doświadczenie, bardziej świadome. Chcesz posłuchać?

– Jeszcze pytasz? Pewnie!

– Tym razem ja byłam już wychowawczynią na koloniach. Nota bene, kolonie w życiu naszego pokolenia to jakaś kopalnia doświadczeń i przeżyć? Bardzo współczuję dzieciom, które na kolonie nie jeżdżą… Najwyżej na obozy tenisowe albo językowe… Była tam jeszcze jedna wychowawczyni w moim wieku. Ładna, niegłupia, oczytana. Polubiłyśmy się. Dużo rozmawiałyśmy.

– A ile miałyście lat? Bo mówisz, młodo-dorosła?

– Ze dwadzieścia. Może jeszcze niecałe. Obie na początku studiów. Małgosia zastanawiała się głośno, czy gdyby spróbowała seksu z kobietą, nie okazałoby się, że jest lesbijką. Zastrzygłam uszkami, bo mnie ten temat też frapował. Umówiłyśmy się, że spróbujemy, bo się sobie podobamy i lubimy się. I zrobimy to na spacerze, kiedy cała kolonia będzie zajęta podczas zawodów. Wymknęłyśmy się więc przez las na pola, gdzie stały wielkie kopy siana. Pamiętasz zapach siana latem? Jakie było miękkie i przytulne? Z chłopakami też mam wspomnienia… „Na sianeczku, sianie, na sianie kochanie, przez miesiączek cały” – zaśpiewała Zofia – ale nie o tym jest ta opowieść.

– To też by było ładne – rozochociła się Lidia. – Ale na kiedy indziej. Teraz skończ te damskie.

– Więc stwierdziłyśmy, że na sianie będzie bosko, położyłyśmy się obok siebie i zastanawiałyśmy się, która pierwsza zabierze się do drugiej. No i mnie jakoś podpuściła – że ja jestem odważniejsza i powinnam zacząć…

– Oj, coś niedobrze się zaczyna… Tak czuję…

– I masz dobrą intuicję… Trochę się całowałyśmy i ja, dzielnie, wsadziłam jej rękę w majtki, a potem palec w cipkę. I wiesz, pamiętam to dziwne uczucie, które opisał chyba Kubuś Fatalista u Woltera, pamiętam to dobitne określenie: „Nie ma nic, nie ma nic”…

– Czy ty musisz być taka oczytana?

– Cicho, słuchaj! Szukam, szukam, przebieram paluszkami, aż znalazłam jakiś guziczek. Zaczęłam go pocierać i miętosić. Małgosia zwijała się i jęczała, więc wiedziałam, że jest dobrze. Potem się wyprężyła, krzyknęła i ucieszyłam się, że ma orgazm. Ale ja nie czułam nic oprócz gotowości zadaniowej. Potem jej mówię, „No, teraz twoja kolej”, a ta małpa na to, że mi tego nie zrobi – bo jej się to podobało. A jak się jej spodoba dotykanie mnie, to jeszcze się okaże, że jednak jest lesbijką, a tego ona w żaden sposób nie chce… I tyle miałam z tego uciechy… Byłam na nią zła, ale przecież zmusić jej nie mogłam…

– Ooo, nieładnie się zachowała…

– Prawda? Ale jest jeszcze jedna pointa tej opowieści.

– Dawaj.

– Pewna znajoma zadzwoniła do mnie znienacka i pyta, czy pamiętam Małgosię z kolonii w Międzyzdrojach, a ja – ach to TA Małgosia, pamiętam.

– A znajoma, rozochocona: „Hi, hi, hi ona jest u mnie w Warszawie i zgadałyśmy się o tobie… Podobno ją uwiodłaś…”. Ja na to: „O nie, nie, uwiodłyśmy się wzajemnie tylko ona mnie wykorzystała i zawiodła…”. Na co znajoma mówi: „Ona chce się z tobą zobaczyć i pyta, czy ty zechcesz?”. Przytaknęłam. To w sumie mogłoby być ciekawe. Ale w dniu spotkania zadzwoniła znajoma i powiedziała, że Małgosia się boi i jednak nie przyjdzie… Co ty na to? Dorosła kobieta! Bo to było parę lat temu… Ja się tylko zaśmiałam…

– Ona się chyba dalej boi, że jest lesbijką… I że się w końcu wyda. Albo, moja piękna, zrobiłaś na niej tak niezapomniane wrażenie, że to ciebie się boi, że jej na ciebie ochota wróci…

– I tej wersji będziemy się trzymać! Wiesz, Lidziu, pod wpływem tych naszych obu pań i tych wspomnień coś zaczyna mi się wydostawać na wierzch z jakiejś niepamięci, coś wyjątkowego…

– Och, opowiedz…

– Opowiem, jak mi się wykrystalizuje… To takie niejasne, niewyraźne wspomnienie… Dotyczy pewnego lata w mojej młodości, ale związane jest ze szkołą… Poszukam w pamięci.

* * *

Nicnierobienie sprzyja wspomnieniom. Szczególnie słodkie nicnierobienie, pełne zmysłowego odczuwania istnienia. Jak bardzo nowe, powtórnie odzyskane czuje się ciało rozluźnione morskimi kąpielami, kilkakrotnie w ciągu dnia spłukiwane z morskiej soli, ogrzane słońcem, smarowane pachnącymi olejkami, ubierane w leciutkie, powiewne stroje. Kiedy się nie spieszysz, nadchodzi to, co odsunięte, zapomniane, nieużywane w pośpiechu. To, co ważne…

* * *

– No, już mogę opowiadać – zaczęła pewnego wieczora Zofia. – Choć ta opowieść ma mglisty kształt czegoś z pogranicza snu i jawy. Byłam w ostatniej klasie podstawówki. Miałam najdziwniejszego chłopaka pod słońcem. Rzuciłam dla niego takiego udanego paniczyka z dobrej rodziny, świetnie wychowanego i wspaniale się zapowiadającego. Ten nowy, zresztą naprawdę nowy bo przyszedł dopiero do naszej szkoły po licznych już przenosinach, był niewiarygodnie inteligentny, oczytany, nadwrażliwy, bezczelny i pyskaty. Nauczyciele nie tylko go nie lubili, ale też się go bali. Za dużo wiedział i uwielbiał ich zaginać. Mnie olśnił całkowicie. Ja jego zresztą też. Znaleźliśmy się jak ziarnka w korcu maku. Nieprzystosowane, nadmiernie utalentowane dzieci, wobec których dorośli byli bezradni… Ja radziłam sobie lepiej, bo umiałam być urocza, on był głównie bezczelny. I wszyscy chcieli mnie przed nim ratować, co, jak się domyślasz, tylko mnie do niego zbliżyło…

– Tak, znam ten wątek… Też ci kiedyś coś opowiem.

– Mhm… Podobał mi się też fizycznie, na długo wbił mi się taki typ astenicznego, smukłego młodziana z lokami, o zamyślonych oczach i wyzierającym z nich smutku. Cieszyłam się, gdy ten smutek zastępowało uwielbienie dla mnie. Oj, było się czym karmić… – Zofia zastygła na chwilę z tajemnym uśmiechem na twarzy, co Lidia uszanowała jak zawsze. – I, wyobraź sobie, on miał starą dekawkę po tatusiu, którą spinał skórzanym pasem ze sprzączką, żeby się karoseria nie rozpadła. Jeździliśmy nią na długie spacery do lasu. Musiałam uważać, jak trzymam stopy, bo podwozie było zardzewiałe.

– Opowiadasz o chłopaku, a ja jakoś zrozumiałam, że nadal będzie o dziewczynach…

– Owszem „była i dziewczyna” – zaśpiewała Zofia – „i miłości pajęczyna”… Dokładnie… Pajęczyna, ale urocza, nic przykrego, pajęczego. W równoległej klasie pojawiła się, też nowa, dziewczyna. Lena. Jego imienia ci nie powiem. On był niezwykle istotny w moim życiu, wywarł na mnie wielki wpływ, pamiętałam o nim lata całe jako o kimś najważniejszym. Od lat nie jest już ważny, ale jest moją historią. Ona, dziewczyna, została jakby wymazana z mojej pamięci. Znałam ją krótko i chyba dotąd nie zdawałam sobie sprawy, co się wtedy stało. A właściwie działo. Nasze klasy były blisko siebie, lubiliśmy się, spędzaliśmy razem dużo czasu, na przerwach, na zabawach, wycieczkach. Ona mnie wybrała jakoś od razu. Ja najpierw byłam i ucieszona, i lekko znużona, bo była takim słodkim głupiątkiem. Zapatrzona we mnie, zachwycona mną, taka jakby od razu moja i oddana. Jest w tym coś pociągającego, ale i obciążającego. Okazało się, że blisko mieszkamy. Jej rodzina sprowadziła się niedawno do mojego miasta. W domu mojego chłopaka nie byłam nigdy. Jego matka była ciężko chora i tam chyba nikt nie bywał. On do mnie nie miał prawa wstępu. W sumie mi to nie przeszkadzało, nawet cieszyło, że spotykając się, byliśmy najczęściej sami. U niej zaś lubiłam się zasiedzieć. Miała miłą, przytulną mamę, fajne młodsze rodzeństwo, sympatycznego tatę, to był DOM. Oni się cieszyli, że Lena ma przyjaciółkę, która się nią opiekuje. Przeprowadzali się bardzo często ze względu na pracę ojca i zdawali sobie sprawę, że dzieciom to nie służy. A Lena wykazała się intuicją, bo ja byłam zawsze opiekuńcza…

– Wiem – przytaknęła Lidka. – I bardzo to w tobie cenię.

– Dzięki, ty też to masz, na szczęście dla mnie. Ale ty jesteś partnerką. Lena była ptaszkiem, kwiatuszkiem, sarenką. Była niczym plastelina. Mięciutka, uległa. Niesprawiająca żadnego kłopotu. Taka, jak ja chciałam. Nie wiedziałam wtedy, że ze strachu i straszliwego braku bezpieczeństwa. Ona też nie wiedziała. Po prostu trafiłyśmy na siebie. Tak jak i ja z moim chłopakiem. Samotnym, przerażonym, niezwykle dzielnym i bijącym się o swoją godność z całym durnym dorosłym światem. Więc zdałam sobie pewnego dnia sprawę z tego, że kocham ich oboje. I chcę, żebyśmy byli razem, w trójkę, gdzieś daleko od wszystkich, oczywiście sami, bo przecież damy sobie radę, a głównie ja dam sobie radę, chronić ich i kochać, a oni za to będą szczęśliwi ze mną, a ja z nimi.

– Ile to trwało?

– To trwało tylko we mnie. Oni o tych marzeniach nie wiedzieli, spotykałam się z nimi osobno. Najwyżej mieli oboje żal, że nie jestem cała dla każdego z nich. Ale pytasz, ile… Miesiąc, dwa… To uczucie było niezwykle intensywne, rozwinęło się, oczywiście latem, wtedy najłatwiej o uczucia… Lena była taka śliczna, maleńka, zgrabniutka, o okrągłej, dziecinnej buzi, blond loczkach. Uwielbiałam jej karczek ze złotymi pierścionkami włosów. Całowałam ją w ten karczek, głaskałam. Chodziłyśmy objęte lub trzymając się za ręce. Dziewczynom było wolno. Szeptać do siebie, po cichutku, prosto do małego uszka i całować to uszko. Zachwycałam się nią, ona się cudnie rumieniła. Pamiętam bycie z nią jako bycie właśnie, trwanie, poruszanie się naszych ciał obok siebie, podczas, gdy z nim to były głównie rozmowy. Opowiadanie o tym, co przeczytaliśmy i niekończące się poszukiwania sensu i wartości. Były też chwile erotycznego napięcia, całowaliśmy się, wstrzymując oddech z przejęcia. Elektryzujący dotyk rąk. Byliśmy wszyscy niewinni, pożądający poznania siebie nawzajem. Marzyłam o tym, że leżę między nimi. Na zawsze. Oczywiście ja w środku, czułabym ich tak blisko, patrzyłabym im w oczy, raz jednemu, raz drugiemu, trzymałabym ich za ręce… Byłaby to całkowita jedność i pełnia. I wiesz – to dla mnie niesłychane odkrycie. To, co zobaczyłam, odkryłam, nazwałam dopiero dzisiaj. Miałam wtedy tę jedność. Osiągnęłam ją… W cudowny sposób uratowałam, scaliłam siebie, dzięki nim obojgu, tak różnym, tak mi wówczas niezbędnym. Jego ostrość, walkę, niezależność, inteligencję skłaniającą do pytań i wątpliwości, i jej zgodę, miłość, oddanie, zaufanie, wiarę. Wiem już, że scaliły się wtedy we mnie moja strona kobieca i męska. I stałam się wówczas całością. Oboje mnie kochali, wybrali, uznawali bez żadnych wątpliwości, ja przyjęłam ich i uznałam za cuda natury ludzkiej. Przyjęłam ich miłość jako coś naturalnego, przynależnego, zesłanego… Może dostałam najwięcej, bo miałam ich oboje. A może miałam ich oboje, bo tylko ja umiałam to scalić… Wzruszyło mnie teraz to wspomnienie. I świadomość, jak ważny był to dla mnie czas. Czytałam nieraz o tym, że ludzie są biseksualni. Mam wrażenie, że wówczas było we mnie wahanie… Czy pójdę w stronę homoseksualizmu, czy bycia heteroseksualną. I zostałam hetero. Jakże mnie porusza wspomnienie, że pokochałam oboje w sobie.

– To wspaniałe – szepnęła Lidia. – Czy było coś dalej?

– Z nimi? Mało. Rodzice Leny znów się przeprowadzili. Pisałyśmy do siebie dość krótko, bo to się nijak nie miało do pieszczenia karczku. Mój ukochany został wyrzucony i z naszej szkoły. Widywaliśmy się jeszcze długo. Ale potem ja wyjechałam do Warszawy i wszystko się rozmyło. Ten związek był na tamten czas, czas dorastania, poszukiwań. Nie na czas dorosłości. Nie wiem, co się z nim dzieje. Za to wiem, że ten porzucony przeze mnie paniczyk zrobił wielką karierę. Spotkałam go, był bardzo przystojny, pewny siebie i dziwnie pusty…

I kocham Cię, Ewa

Postaci:

Pierwsza żona – porzucona

Druga żona – ona porzuciła

Trzecia żona – żyją w separacji

Córka

Kochanka

Przyjaciółka

Sąsiadka

Sąsiadka: Zostawił mi Pan kartkę w drzwiach: „Urocza sąsiadko, proszę pomóc mojej córce, jak się zjawi, dostać się do piwnicy, zostawiam tam coś dla niej…”. Jak miło… szkoda tylko, że dopiero teraz, jak Pan wyjechał, i to – zdaje się – na długo. Dotąd nawet nie wiedziałam, czy Pan wie o moim istnieniu. Ma Pan tyle kobiet. Myśli Pan, że nie wiem? Ile ja się nasłuchałam od Pana z góry tych śmiechów, krzyków, jęków… Spać nie mogłam, po łóżku się przewalałam, sama niestety, aż prześcieradło parzyło. Potem się w Pana wgapiałam na schodach przy mijance, ale Pan nic, na mnie nic. A ja śmiałości nie mam. Ani doświadczenia. A Pan ma doświadczenie. Takiego właśnie mężczyzny potrzebuję. Po tym moim, nieszczęsnym, pożal się Boże, eks niby-mężu, co to w łóżku tylko włożył, wyjął, włożył, stęknął i zasypiał. A ja przewracam się sto razy i usnąć nie mogę. Z tych krzyków u Pana wiem, że może być zupełnie inaczej. I, wie Pan, nie chodziłoby mi o te inne Pana kochanki, byle mnie Pan takiego seksu nauczył! Kto wie, może Pan wróci i spełni się moje marzenie… Przynajmniej wiem, że Pan wie, że ja istnieję…

Pierwsza żona: Zbyszku, czytałam ten Twój list, jakby był z zaświatów. Trochę z lękiem. Ostatnio myślałam o nas, o Tobie. A tu Twój list. Czego on chce? Jakbyś sam się pojawił. Może Cię ściągnęłam myślami? Ale to Ty napisałeś, nie ja. Czego chcesz? Może też rozbierasz swoje życie? To bym zrozumiała najlepiej. Nic innego od jakiegoś czasu nie robię. Nie mogę robić nic innego. I myślę, gdzieżbym była dzisiaj, gdybym nie pojechała z Tobą, wtedy, gdy mama mówiła: On ci zniszczy życie! Czy to Ty mi zniszczyłeś życie? Czy ja je w ogóle mam zniszczone? Jaka ja byłam młoda… i ufna… I wierzyłam w nasz ślub jak w jedyny. Małżeństwo wymyślono, żeby moja mama się dowiedziała, jak bardzo się myliła. I co, okazało się, że się nie myliła? Kto tu się mylił?

Po co miałabym się z Tobą spotkać? Jesteś we mnie na zawsze jako ktoś ważny, pewnie potrzebny na tamten etap, żeby gąską, jaką byłam, trochę potrząsnąć, żeby się czegoś o innym świecie dowiedziała. To, co było, jest dla mnie ważne tylko o tyle, o ile pomoże mi zrozumieć siebie dzisiejszą. Mam przyjaciela, nie oczekuję od niego tyle, ile chciałam od Ciebie, więc też nie mam takich rozczarowań. Na coś się nauka przydała, choć jak mnie zostawiałeś, to przecież nie dla mojej nauki.

Bywam smutna, ale to nie z Tobą ma związek. Ani z moim partnerem. Już to wiem. Ale to mój smutek i coraz bardziej go lubię. Już wiem… Kiedy przyszedł Twój list, przestraszyłam się, że coś chcesz, a ja coś Ci jestem może winna… Zawsze, jak wiesz (tylko: czy pamiętasz?), byłam pierwsza do tego, żeby czuć się winna. Ale już się uspokoiłam i mogę Ci powiedzieć naprawdę: ŻEGNAJ, jesteś dla mnie już tylko wspomnieniem.

Kochanka: Kurwa! Kiedy się ostatnio pieprzyliśmy?! Nie pamiętasz?! Trzy miesiące temu. I chuj ci w dupę! To miał być układ na pieprzenie! Nie na ciszę, a potem na list, jak elegancko, jak staroświecko, jaka papeteria, to ze starych czasów, nie? „Zabierz swoje rzeczy ode mnie, wyjechałem na długo, a potem je oddaj pani Halinie takiej i takiej, numer tel. Nie martw się, to nie moja kochanka, tylko stara przyjaciółka, ona odda klucze mojej córce…”. Co to, kurwa, ma znaczyć!? Pamiętasz, że mieliśmy się pieprzyć jak króliki? Tak się świetnie rozkręcało… Znaleźliśmy się w korcu maku, ładnie mówiłeś i pysznie rżnąłeś… A teraz co ma być? Murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść? Kto ja jestem dla Ciebie? I kogo ja pytam? Przecież nie Ciebie, bo mi nie odpowiesz. Siebie pytam? Niby siebie. Ale odpowiedzi nie słyszę. Kurwa, nic nie słyszę. Odwal się – będę klęła, ile chcę. Bez tego mnie chyba rozerwie. I krzyczeć też będę! O co chodzi? Taką mnie przecież uwielbiasz, do bólu prawdziwą, prymitywną, sam instynkt. O tym, podobno, marzyłeś po tych letnich żonach. Wyuzdania chciałeś i taka ci się nadałam. A teraz co? Uciekłeś ode mnie? Dokąd? Do kogoś? Do bardziej wyuzdanej? Czy znowu do jakiejś porządnej? Ani słowa nie powiedzieć, dziękuję, przepraszam, fajnie było, ale się skończyło. Co ja teraz sama zrobię z tym wyuzdaniem, z tą złością, tęsknotą, bólem? Co? To nie Twoja sprawa, bo nic przecież nie obiecywałeś, jasne, nigdy, kurwa, ci się słowo obiecanki nie wypsnęło, co to, to nie… Miej do siebie pretensje, kobieto, że się dałaś nabrać, i to nie na miłość, a na seks, ha, ha…

Córka: Tato, czemu chcesz się raptem spotkać? Coś Cię przypiliło, ale zupełnie nie kumam. Po dwóch latach?! A już się troszkę zaczęłam przyzwyczajać, że nie mam tatusia… Nie powiem, smutno było… Nawet długo i bardzo smutno było, że nie odpisujesz na listy, na maile, smsy, nie dzwonisz, nie odbierasz, wypisałeś się z ojcostwa. Udało Ci się zniknąć, rozpłynąć. Jak Ty to robisz?! Matka, z ironią, z tym swoim złośliwym uśmieszkiem: Ooo, on znowu zniknął, a bo to raz… Z taką tryumfującą miną, że proszę, córunię też zostawia… Już kiedyś zostawił… A potem… Jakie było szczęście i ulga, że wróciłeś! Cholera jasna, ona może zdążyła się do tego przyzwyczaić, ale ja NIE!

NIE MAM NAJMNIEJSZEJ OCHOTY CIĘ WIDZIEĆ! SPADAJ!

Druga żona: Halina przesłała mi Twój list, tak jak ją prosiłeś, mamy ze sobą kontakt. Zdziwił mnie, przyznam, Twój głos po latach, no ale można się spodziewać, że nam się czasem stare życie czkawką odezwie. Och, wybacz, nie jesteś, oczywiście, czkawką, nie mam do Ciebie złych uczuć… Żadnych nie mam. Właściwie o Tobie nie myślę. Dziękuję, że spytałeś, co u mnie. To miłe. U mnie dobrze. Nawet, powiedziałabym, bardzo dobrze. Zaśpiewam Ci: „Po tobie jeszcze miałam wielu, zgorszenie widzę w oczach twych…”. Wiesz, zakończenie jest inne niż u Hemara, bo szukałam w nich właśnie NIE Ciebie. Ze zdumieniem odkryłam, że jesteś dość powszechny. Moja próżność mnie trochę bolała, bo łudziłam się, że wybrałam tak oryginalnego mężczyznę, innego niż wszyscy. A tu – takie typowe – podbijanie sobie bębenka przy pomocy licznych pań… O naiwności wieku, w końcu młoda dziewczyna musi się trochę otrzaskać, zanim sprawdzi, co jest naprawdę oryginalne. Odpowiedzialność, dojrzałość, to są te rzadkie cechy, niestety. Ale ta Twoja słynna ironia, inteligencja, nadwrażliwość! Ile tego chodzi po świecie… No dość, nie będę się znęcać. Nie kopie się leżącego, a Ty chyba nie na szczycie, skoro DO MNIE piszesz. Przecież miałam do końca życia płacić za to, że się ośmieliłam PANA zostawić, i poniewierać się w kurzu i pyle, i błagać Cię na kolanach o prawo powrotu, a Ty miałeś się do mnie już nigdy nie odezwać. No, głupi byłeś, ale też młody… Naprawdę nie mam już żalu ani złości…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki