Wszelkie prawa do przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Puławy 2016

ISBN 978-83-944228-1-3

Autor: Katarzyna Byjoś

Korekta i redakcja: Maria Szewczyk, KorektArt

Projekt i wykonanie okładki: Katarzyna Byjoś

e-mail: kbyjos@gmail.com

Moim kochanym dziewczynkom:

Hani, Tusi i Xymence.

Prolog

W pradawnych czasach, kiedy powstawała planeta Ziemia, jej wnętrze wypełniała ogromna moc, jakiej nie jest w stanie wyobrazić sobie żaden człowiek. Owa moc rosła i potężniała z dnia na dzień, aż pewnego dnia eksplodowała z wnętrza Ziemi oślepiającym strumieniem. Otoczyła nowo powstałą planetę grubym płaszczem jak skórka pomarańczę, po czym białe światło zaczęło przemieniać się w wielobarwną tęczę. Każdy z powstałych kolorów szukał dla siebie odpowiedniego miejsca na powierzchni Ziemi, a także w jej głębi lub nad nią, przyjmując postać oceanów, skał, wulkanów i powietrza.

Głęboko we wnętrzu Ziemi pozostała ciemna energia, stanowiąca przeciwwagę jasnej. Ciemna i jasna energia były jak lustrzane odbicia tej samej rzeczy, jak dwie strony tej samej monety, jak ego i alter ego jednego istnienia. Jasna moc przyjmować mogła formy materialne, natomiast ciemna siła przejawiała się w postaci antymaterii. Zarówno jasna, jak i ciemna energia, a także materia i antymateria pozostawać musiały w równowadze. W przeciwnym wypadku Ziemi groziła zagłada.

Tylko dzięki nieustannym interakcjom sił natury na Ziemi mogło powstać życie. Mogło się ono rozwijać tylko pod warunkiem, że siły natury posiądą świadomość i wolną wolę, będą mogły się uczyć i ewoluować. Otrzymały więc umiejętność odczuwania i myślenia, a także przyjmowania niezliczonej ilości form.

ROZDZIAŁ 1

Dante gnał na oślep przez gęste zarośla, a w ślad za nim jego najlepszy kumpel Kapsel. Ponieważ Dante biegł pierwszy, w jego zębach znajdowało się znacznie więcej liści i igliwia niż w uzębieniu Kapsla, który z kolei był częściej boleśnie smagany gałęziami po twarzy i innych częściach ciała, zahaczanymi przez pędzącego przed nim kolegę.

Sytuacja była dosyć dramatyczna. Ścigało ich czterech albo pięciu niemożliwie wkurzonych drabów, którym dwóch uciekających koleżków było uprzejmych zwędzić parę zgrzewek taniego piwa. Wszystko byłoby dobrze, gdyby Kapsel nie zgubił na miejscu zbrodni swojego tymczasowego prawa jazdy. Nietrudno zgadnąć, że rozwścieczeni poszkodowani dosyć szybko ustalili miejsce zamieszkania sprawcy, a po przybyciu na miejsce zastali dwóch kumpli spożywających w najlepsze zdobyty alkohol, pod nieobecność rodziców Kapsla.

Ofiary kradzieży bez pukania sforsowały furtkę i wpadły do ogródka państwa Don Stellitów. Wszystko, co później nastąpiło, trwało zaledwie parę minut. Jeden z napastników runął wprost na Dantego, który w ostatnim momencie zdołał zeskoczyć z krzesła ogrodowego na ziemię, wywracając przy tym stolik. Nacierający drab na niego wpadł, stracił równowagę i boleśnie runął na ziemię.

W tym samym momencie ze swojego krzesła zerwał się Kapsel, w którego stronę zmierzało dwóch innych napastników, łysych i mocno umięśnionych, podobnie jak osobnik atakujący Dantego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności konsumpcja skradzionego alkoholu dopiero się rozpoczynała, dlatego Dante oraz Kapsel posiadali jeszcze władzę nad swoimi ciałami i umysłami. Ich reakcje były wystarczająco szybkie.

Kapsel chwycił krzesło, na którym jeszcze przed chwilą siedział, i cisnął nim w intruzów, dzięki czemu zyskał parę sekund. Wykorzystał je, przedostając się na drugą stronę ogrodu, a następnie pobiegł w kierunku altany. Obok niej dostrzegł zwiniętego węża ogrodowego, którego drugi koniec przymocowany był kilka metrów dalej do kranu wystającego ze ściany domu. Chwycił go i napiął jak linę, gdy zza domu wypadło dwóch oprychów. Obaj potknęli się o węża i runęli na świeżo podlany trawnik.

W tym samym momencie z drugiej strony domu wybiegł Dante, a za nim dwóch kolejnych napastników.

– Dawaj do dziury! – krzyknął do kolegi, okrążając budynek i kierując się na powrót ku frontowi. Kapsel natychmiast do niego dołączył. Zyskali kilka sekund przewagi, ponieważ biegnący za Dantem nieproszeni goście wpadli na usiłujących wstać z mokrej trawy towarzyszy i przewrócili się razem z nimi.

Uciekinierzy wykorzystali ten moment i dostali się do tajnego przejścia w ogrodzeniu, ukrytego przed ciekawskimi spojrzeniami za gęstym żywopłotem. Korzystali z niego nie raz, wymykając się niepostrzeżenie rodzicom Kapsla na różnego rodzaju imprezy towarzyskie.

Tym razem tajemna dziura w płocie miała uratować im życie, a przynajmniej zdrowie. Tuż za ogrodzeniem rozpościerał się widok na niewielką łąkę, a za nią las. Dante i Kapsel, dysząc z nerwów i zmęczenia, pokonali polanę w rekordowym czasie, a gdy dobiegli do drzew, odwrócili się, by skontrolować sytuację. Zobaczyli, jak napastnicy z trudem, jeden za drugim, przedostają się przez dziurę w płocie. Nie czekając ani chwili dłużej, ruszyli dalej i gnali na oślep jak oparzeni.

Dante, biegnąc ścieżką ukrytą pomiędzy gęstymi drzewami, usiłował myśleć trzeźwo i opracować plan dalszych działań. Ku swojej radości przypomniał sobie, że całkiem niedaleko znajdują się ruiny starej cementowni. Nieraz zdarzało się, że wspólnie z kolegami urządzał tam spotkania towarzyskie, dzięki czemu nieźle orientował się w terenie. Podjął zatem decyzję, że pobiegnie razem z Kapslem do starej fabryki i ukryją się w jednym z budynków. Wtedy pomyślą na spokojnie, co dalej. Plan był prosty i może nieco naiwny, ale dawał cień nadziei na wyjście cało z opresji.

Kapsel również usiłował myśleć, ale słabo mu to wychodziło. Całym sobą skupiał się na ucieczce i unikaniu chlastających go po twarzy gałęzi. Instynktownie podążał za przyjacielem, który zdawał się wiedzieć, dokąd biegnie. Po przemierzeniu paruset metrów gęstych chaszczy dotarli do niewielkiej polany, która kończyła się stromą skarpą. Dante wiedział, że wśród zarośli ukryta jest wąska ścieżka, którą można bezpiecznie i szybko zejść na dół.

W tym samym momencie, w którym chłopcy zanurzali się w gęstwinie okalającej tajemną ścieżkę, na polanę wpadła grupa pościgowa. Jeden z drabów dostrzegł fragment fioletowej kurtki Kapsla, zanim zupełnie zniknęła wśród leśnej zieleni.

– Tędy! – krzyknął do swoich towarzyszy i wszyscy popędzili w ślad za uciekinierami.

*

W dole skarpy znajdowała się kolejna niewielka polana, z której w głąb lasu prowadziły trzy ścieżki. Dante, by zmylić przeciwnika, skierował się na szlak najbardziej zarośnięty. Kapsel bez namysłu podążał krok w krok za swoim kolegą, mając nadzieję, że tamten wie, co robi. Przebiegli jeszcze kilkadziesiąt metrów i dotarli na tyły starej fabryki cementu.

Był to zespół urbanistyczny składający się z kilku budynków wykonanych ze staromodnej czerwonej cegły. Z dachów złowieszczo sterczały posępne kominy. Teren fabryki stopniowo był pochłaniany przez otaczający las. Drzewa panoszyły się pośród murów, podobnie jak krzewy i paprocie. Ekspansja postępowała powoli, ale konsekwentnie.

Chłopcy przecisnęli się przez wyrwę w ogrodzeniu i pobiegli do największego z budynków, stanowiącego niegdyś główną halę produkcyjną. Dante skierował się na zaplecze znajdujące się za rampą rozładunkową, skąd niewielkie schody prowadziły do piwnicy. Kapsel, dysząc ze zmęczenia, biegł tuż za nim.

– Tam się schowamy i pomyślimy, co dalej – wyszeptał z obłędem w oczach Dante, wskazując palcem schody prowadzące w dół. Jego twarz była zaróżowiona od wysiłku fizycznego i umysłowego, a brązowe oczy z przejęcia zmieniły barwę na ogniście pomarańczową.

– Dobra, niech ci będzie. Zgadzam się po koleżeńsku, chociaż mam co najmniej sto lepszych pomysłów – wysyczał sardonicznie Kapsel, mimo że nie miał nic innego do zaproponowania. Również on był zziajany i nie mniej rozemocjonowany od przyjaciela, ale starał się zachować zdrowy rozsądek i nie dać się zwariować.

Niechętnie zeszli po stromych betonowych schodkach, wprost do czarnej otchłani. Dante wyjął z kieszeni kurtki zapalniczkę i rozświetlił słabym płomykiem ponure pomieszczenie, w którym właśnie się znaleźli. Nagle usłyszeli w oddali gniewne odgłosy pościgu.

– Teraz to ja im już tego na pewno nie daruję! – krzyczał z wściekłością jeden z drabów. – Nie pozwolę, żeby jakieś gnojki robiły ze mnie idiotę. Ja z Młotem rozejrzymy się tutaj, a ty z Ogórem idźcie na plac i obserwujcie, co się dzieje! – rozkazał. Wszystko wskazywało na to, że był kimś w rodzaju szefa bandy.

Dante zgasił zapalniczkę i w piwnicy zapanowała złowroga ciemność. Obaj z Kapslem uspokoili nieco oddechy, przyspieszone dramatyczną ucieczką, i coraz dobitniej zaczęli sobie uświadamiać swoje beznadziejne położenie. Znajdowali się w miejscu opuszczonym przez opiekuńcze siły wyższe, w towarzystwie niemożliwie rozwścieczonych bandytów, którzy najpewniej przy najbliższej nadarzającej się okazji zechcą powyrywać im nogi i diabli wiedzą, co jeszcze. W dodatku, najprawdopodobniej w wyniku stresu, Kapsel zaczął odczuwać intensywne wiercenie i skręcanie w dole brzucha, co mogło się wkrótce źle skończyć.

– Dante, słuchaj – zaczął zawstydzony. – Ja chyba muszę iść do sracza.

– Ależ proszę cię bardzo! Do wyboru, do koloru! Ten na dole jest z hydromasażem pośladków, a na piętrze masz dodatkowo fińską łaźnię. A jak będziesz wracał, to przynieś mi drinka z palemką, jakoś spragniony jestem… – wysyczał ironicznie i bez współczucia.

Kapsel nie odpowiedział na te mało wyszukane żarty i postanowił ćwiczyć moc zwieracza siłą woli. Na domiar złego głosy ścigających ich osiłków stawały się coraz wyraźniejsze, co oznaczało, że zbliżają się nieuchronnie.

– A co to za schody? – zapytał szef bandy jednego z podwładnych, prawdopodobnie niejakiego Młota,.

– To chyba jakieś zejście do piwnicy czy czegoś takiego – odpowiedział roztropnie. – Oni tam na pewno nie zeszli. To tchórze i ciamajdy.

– No możliwe, ale na wszelki wypadek sprawdzimy – postanowił przywódca po krótkim namyśle.

Nie jest dobrze – pomyślał Dante i pociągnął przyjaciela za rękaw w głąb pomieszczenia. Po omacku natrafili na kolejne drzwi, a raczej otwór w ścianie, przez który przedostali się do innego pokoju, skąpo oświetlonego wąską smugą światła dziennego wpadającą przez dziurę w stropie. Dzięki niej dostrzegli znajdującą się na przeciwległym końcu pomieszczenia metalową drabinę prowadzącą na górę. Pod sąsiednią ścianą leżała natomiast duża sterta słomy.

– Dawaj, nasypiemy tego badziewia pod przejście i podpalimy, a później uciekniemy drabiną na górę. Zanim się zorientują, o co chodzi, zdążymy uciec – wyszeptał Dante, a Kapsel od razu zaczął wprowadzać ten plan w życie i przerzucać słomę pod otwór w ścianie.

– Dobra, powinno wystarczyć – powiedział po chwili, otrzepując resztki z rękawów. – Zapalaj i spadamy!

Dante wyjął z kieszeni zapalniczkę, lecz ta przestała działać.

– Co jest, do cholery?! – syknął zdenerwowany.

– Pospiesz się! Zaraz tu będą! – poganiał go Kapsel.

– Sam się pospiesz – odburknął. – Widzisz przecież, że to gówno nie działa. Już od dawna była na wykończeniu.

Nagle nieśmiało zatlił się płomyk, lecz tak samo szybko zgasł. Odgłosy pościgu zbliżały się nieubłaganie, więc Dante coraz bardziej nerwowo klikał przyciskiem. I raptem spomiędzy jego dłoni buchnął ogromny płomień. Obaj z Kapslem odskoczyli odruchowo, a płonąca zapalniczka upadła wprost na słomę, która powoli zajęła się ogniem.

– Pali się za wolno. Chyba wilgotna jest – jęczał nerwowo Kapsel. – Zanim się rozbucha, tamci zdążą tu przyjść i nas ukatrupić, a później usmażą na grillu.

Dante zaczął dmuchać w żar i niespodziewanie cała kopa usypana pod przejściem stanęła w ogromnym ogniu. Co dziwniejsze, zaczęła się również palić słoma, której Kapsel nie ruszał, czyli dobrych kilka metrów dalej. Wysokie płomienie wystrzeliły także w sąsiednim pomieszczeniu, do którego właśnie dostał się herszt bandy.

– Co się dzieje, do jasnej dupy?! – krzyknął przerażony, po czym razem z Młotem zaczęli rozkopywać płonącą słomę.

W tym czasie zdezorientowani niezwykłym rozwojem wypadków chłopcy podbiegli do drabiny i zaczęli się wspinać.

– Może na wszelki wypadek dmuchnij jeszcze ogniem z paszczy do tego pomieszczenia! – zaproponował Kapsel.

– Pogięło cię?! Sam sobie dmuchaj! Nie jestem jakimś cholernym smokiem! – obruszył się Dante.

– No nieee, wcale nie, właśnie widziałem. Dopiero co zrobiłeś pożar z niepalącej się zapalniczki i to w kilku różnych miejscach naraz. Ja na przykład tak nie umiem – przekomarzał się Kapsel.

– Później będziesz sobie jaja robił. Do kibla już ci się nie chce? – odciął się Dante. – Dawaj, tu jest piękna dziura w murze. Możemy wydostać się z budynku na drugą stronę fabryki.

Podczas gdy chłopcy opuszczali teren starej cementowni, szef bandy oraz Młot usiłowali w panice wydostać się z płonącej piwnicy. Donośne krzyki ściągnęły ich kompanów. Ratowanie się z pułapki było dla nich tak absorbujące, że Dante z Kapslem bez większych przeszkód pognali, gdzie ich oczy poniosły. Czyli do innej części lasu.

– Dobra, chyba ich zgubiliśmy – sapnął Kapsel. – Ja nie mogę, ale ogień! Dosłownie i w przenośni. Trochę dziwne z tą zapalniczką, nie wydaje ci się?

– Nie, nie wydaje. Po prostu na chwilę się zapaliła, zanim zdechła, i tyle.

– A ja myślę, że to jest jednak trochę podejrzane.

– Chodźmy już lepiej do domu. Mam dosyć. – Dante był zmęczony i marzył tylko o świętym spokoju.

*

Jak na złość, na leśnej dróżce, którą właśnie podążali, pojawił się znienacka dziwny mały człowieczek. Na ich widok stanął w miejscu i wbił wzrok w Dantego.

– No nie, co znowu? – syknął Kapsel. – Czy to się nigdy nie skończy? Co to za przedstawiciel handlowy?

– Może to jehowy?

– Nie, oni zawsze chodzą parami.

– Nieszczęścia też chodzą parami.

– No tak, to najwyraźniej mamy szczęście, bo on jest jeden.

– Tyle że to może być jakiś leśny zboczeniec. Albo zwyczajny wuj borowy.

Chłopcy zaczęli się śmiać i rozweseleni podeszli do Zoltana, który odezwał się w stronę Dantego:

– Witaj, młodzieńcze. Mam do panicza niezwykle ważną sprawę. Musimy porozmawiać na osobności.

Na te słowa obaj chłopcy ryknęli śmiechem jeszcze głośniej. Kapsel zgiął się w pół, nie mogąc złapać tchu. Dante rechotał na cały głos. Całe napięcie i nagromadzone emocje, jakie ostatnio przeżyli, znalazły ujście w niepohamowanym chichocie. Zoltan stał niewzruszony, ale na jego twarzy również zamajaczył nieudolnie powstrzymywany uśmieszek. Po dłuższej chwili chłopcy uspokoili się nieco i Dante zwrócił się do nieznajomego:

– Przepraszam pana bardzo, ale pan mnie chyba z kimś pomylił.

– Panicz Dante Antaro, jak mniemam? – zapytał retorycznie Zoltan.

Dante przestał się śmiać.

– Czy my się znamy?

– Ja panicza znam. Ale to nieistotne. Chodzi o dzisiejsze wydarzenia w fabryce cementu związane z ogniem.

Teraz również Kapsel przestał się śmiać i utkwił w Zoltanie zdziwione spojrzenie.

– Woli panicz rozmawiać na osobności, czy możemy przy koledze? – spytał człowieczek, wskazując ruchem głowy Kapsla.

– Przy koledze. Ale w ogóle nie jestem pewien, czy chcę z panem rozmawiać – odparł całkiem już poważnie Dante.

– Obawiam się, że nie mamy czasu na takie rozważania. Wydarzenia zaczynają nabierać niezwykłego przyspieszenia. Losy świata są zagrożone, a panicz obdarzony jest mocą ognia, niezbędną do powstrzymania antyenergii przed zawładnięciem Euteum.

– Pan chyba zwariował… – Dante zaczynał mieć dosyć tych wygłupów.

– Proszę mi mówić Zoltan. Jestem tu, by pomóc paniczowi opanować posiadane moce, ponieważ nieumiejętnie użyte mogą być niebezpieczne.

– Zoltan, dobrze, może pogadamy o tym później, bo teraz muszę odpocząć. A w ogóle, to co pan brał?

– Co panicz ma na myśli?

– Odurzał się pan czymś, czy ma pan tak od urodzenia?

– Ach, panicz nadal mi nie wierzy… – Zoltan był już lekko zniecierpliwiony. – W porządku, zapraszam zatem do Treningowni. Najpierw odpoczynek, a później praca.

Zza zakrętu leśnej dróżki wyjechał dziwny pojazd przypominający starego garbusa z przyciemnianymi szybami i nieproporcjonalnie dużymi kołami. Człowieczek otworzył drzwi i ruchem dłoni zaprosił chłopców do środka. Poczuli się na tyle zaintrygowani, a jednocześnie zmęczeni, że przyjęli zaproszenie i wsiedli do środka, po czym samochód ruszył z wolna naprzód

Niepozorny z zewnątrz pojazd okazał się nadzwyczaj obszerny w środku. Kabina pasażerska oddzielona była od szoferki przesuwaną ciemną szybą i mieściła dwie wygodne skórzane kanapy, pomiędzy którymi znajdował się stolik. Za tylną kanapą umieszczony był poręczny regał, na którym stały książki i płyty z muzyką oraz zamykany schowek na szklanki i kieliszki, a także minilodówka i wbudowany odtwarzacz multimedialny.

Chłopcy rozglądali się oniemiali. Jeszcze nigdy nie widzieli na własne oczy czegoś podobnego. Nie mogli pojąć, jak w takim małym samochodzie może być tak dużo miejsca. Zoltan przyglądał im się ukradkiem, a w jego brązowych przenikliwych oczach igrało rozbawienie. Sięgnął do regału i wyjął dwie szklanki. Z zachęcająco wyglądającej butelki nalał do nich błękitny płyn.

– Proszę, poczęstujcie się napojem regeneracyjnym. Jest wam teraz potrzebny.

– O nie, to miłe z pana strony, ale ja dziękuję! – żachnął się Kapsel, węsząc podstęp.

– W porządku, rozumiem. Może w takim razie ja wypiję pierwszy, żeby rozwiać wątpliwości. – Zoltan sięgnął po trzecią szklankę, nalał do niej napój z tej samej butelki i wypił go z wyrazem błogiego zadowolenia na twarzy. Dante nie chciał wyjść na mięczaka, więc grzecznie przyjął poczęstunek i zamoczył usta w napoju. Na jego twarzy pojawił się wyraz zdziwienia. Szybko wziął następny łyk i uśmiechnął się.

– Pycha! – wykrzyknął do Zoltana. – Mogę jeszcze?

– Oczywiście – odpowiedział jegomość, uśmiechając się. – Ile dusza zapragnie.

Obaj koledzy rozsiedli się wygodnie na kanapach, sącząc łakomie błękitny napój. Poczuli, jak ich mięśnie zaczynają się rozluźniać, a ciało i umysł ogarnia błogostan. Mogliby tak jechać i jechać nawet na koniec świata. Na dodatek Zoltan włączył przyjemną muzykę, która potęgowała odprężające działanie napoju.

– No dobrze. To dokąd my właściwie jedziemy? – zagadał Dante po chwili leniwego milczenia.

– Zmierzamy do naszej bazy ćwiczeniowej w tym wymiarze. Muszę najpierw oswoić panicza z posiadaną mocą w tej rzeczywistości, ponieważ wymiar, do którego się udajemy, rządzi się zupełnie innymi prawami. Gdybym od razu cię tam zabrał, Dante, nie byłbyś sobie w stanie z tym poradzić – zwrócił się Zoltan do chłopca nieoczekiwanie po imieniu.

Całe szczęście – pomyślał Dante. – Dosyć mam tego paniczowania, ale o czym właściwie ten człowiek do mnie mówi? Jaki wymiar, jakie moce? On coś jednak brał… Ja chyba nie chcę tego samego. Chociaż błękitny napój jest całkiem niczego sobie.

– Minęło trochę czasu, odkąd ostatni raz bawiłem w waszym świecie – powiedział Zoltan, jakby w odpowiedzi na rozmyślania Dantego. – Muszę jeszcze nauczyć się waszego nowego języka – dodał, po czym uśmiechnął się żartobliwie.

– Zaraz, chwileczkę! – wyrwał się z letargu Kapsel. – Dante będzie się uczył władać ogniem, a ja co?

– Szczerze mówiąc, nie jesteś tam niezbędny, Remi. – Zoltan wypowiedział jego imię, czym lekko zdezorientował obu kolegów, ponieważ od dawna nikt do Kapsla tak się nie zwracał. – Domyślam się, że Dante będzie czuł się pewniej w twoim towarzystwie, więc może dzięki temu będziesz miał swój udział w ratowaniu świata. – Na ustach Zoltana zatańczył żartobliwy uśmieszek.

– A właściwie na jak długo tam jedziemy? – zaniepokoił się Dante. – Ja powinienem być w domu na kolacji. Inaczej będę mieć przerąbane.

– O to możecie się nie martwić. Treningownia znajduje się w pewnym sensie pomiędzy wymiarami. Kiedy tam dotrzemy, wasz czas w tej rzeczywistości zatrzyma się. To tak, jakbyście zrobili pauzę podczas oglądania filmu i poszli do kuchni prażyć popcorn. Wracacie, włączacie film i jesteście dokładnie w tym miejscu, w którym byliście przed wyjściem.

– Fajnie! – ucieszył się Kapsel. – To prawie jak wakacje. Nie będziemy musieli chodzić do tej naszej kuźni talentów, nazywanej całkiem niesłusznie szkołą. Żadnych pał ani uwag. Mnie pasuje.

Rozdział 2

Mia Kirsson spojrzała za okno. Po szybach spływały gęste strugi wody, jakby cały budynek wjechał do myjni samochodowej. Wyobraziła sobie, jak wielkie szczotki zaczynają szorować okna, a kłęby piany szukają choćby najmniejszej szparki, żeby dostać się do środka.

Co za pech! – pomyślała. – Jak tak dalej będzie lało, to ominie mnie ostatnia szansa na zakupy przed tym okropnym jutrzejszym balem. Dlaczego ja zawsze odkładam wszystko na ostatnią chwilę? Może jeśli nie będę miała w co się ubrać, to nie będę musiała tam iść? Ale wtedy Lilka mnie zabije. Kurza twarz, w taką pogodę nie dotrę sucha nawet do przystanku, nie mówiąc o drodze powrotnej do domu. Właściwie już mogę zacząć dmuchać nos, taki będę miała katar. Nie dość, że nie chce mi się iść na ten smutny bal, to jeszcze będę taka chora, że wszystkich pozarażam. No i dobrze! Po co w ogóle organizują te spędy wzajemnej adoracji?!

Mruknęła posępnie, po czym wróciła do ciekawszych rozmyślań, dotyczących fascynującej twarzy Emila z klasy Lilki. Zaczęła się żalić sama sobie, że ten megacudny chłopak zupełnie nie zwraca na nią uwagi. Ale może kiedyś w końcu to zrobi? I dlaczego nie miałoby się to wydarzyć akurat na jutrzejszym balu? Niestety, warunkiem koniecznym, by mogło się to zdarzyć, był jej udział w imprezie. Warto byłoby też wyglądać po ludzku, bo faceci strasznie zwracają na to uwagę. Makijaż zrobi jej Lilka, do tego się akurat nadaje. Z włosami i tak się nie da nic zrobić, więc niech się kręcą, a co! Najgorzej z sukienką. Problem polegał na tym, że żadnej nie miała, a co gorsza, nie znosiła zakupów, więc zwlekała z nimi do ostatniej chwili, która właśnie nieuchronnie nadeszła, a wraz z nią ta paskudna pogoda.

– Mia, czy możesz nam powiedzieć, jaki wzór należy zastosować do rozwiązania tego zadania? – Z rozmyślań wyrwał ją chrapliwy głos nauczyciela matematyki. Że też zawsze musi ją zaskoczyć jakimś niedorzecznym pytaniem. Skąd, na miłość boską, ma wiedzieć, o jakim zadaniu mowa? Jakie ma to znaczenie dla wszechświata, jutrzejszego balu i tego upiornego deszczu? Jednak uporczywy wzrok profesora zmusił Mię do podjęcia wysiłku umysłowego.

– Hmmm… Myślę, że długość boku można obliczyć ze wzoru na objętość sześcianu, a wtedy policzymy już pole podstawy – wymamrotała niechętnie.

– Świetnie, a już myślałem, że zupełnie nie uważasz. Cieszę się, że to tylko złudzenie – skomentował profesor, nie bez nuty sarkazmu. Gdyby tylko wiedział, z jakimi problemami boryka się Mia, na pewno odpuściłby sobie tego typu komentarze. Dręczyły ją utrapienie i zgryzota. No nic – pomyślała. – Może Lilka coś wymyśli. Byle do przerwy.

*

– Mia, wyglądasz jak królik przed kastracją! – skomentowała smętną minę przyjaciółki Lilka. – Co z tobą?

– Obczaj tę pogodę, przecież miałyśmy iść na zakupy. W taką ulewę to ja odpadam. Aż tak mi nie zależy… – odparła smutnym tonem Mia.

– O czym ty do mnie mówisz? Przecież na niebie jarzy się słoneczko i panuje ogólny dobrobyt! – Lilka przewróciła oczami i popukała się w czoło.

Zdezorientowana Mia wyszła na korytarz i wyjrzała przez wielkie okno. Rzeczywiście, na zewnątrz było słonecznie i ciepło. Ani śladu deszczu, chmur i innych tego typu utrapień. – WTF?! – pomyślała Mia. – Co się ze mną dzieje? Tracę rozum, to pewne!

– Lilka, mogłabym przysiąc, że przed chwilą była okropna ulewa, ale już sama nie wiem. Pewnie mi się zdawało. W takim razie jeszcze tylko dostanę banię za nieprzygotowanie z geografii i lecimy na zakupy. – W jej głosie dało się wyczuć ulgę, choć nadal była lekko oszołomiona.

*

Całe szczęście zakupy udały się wybornie. Mia nabyła skromną, ale niezwykle twarzową niebieską sukienkę, która idealnie komponowała się z nieludzko błękitnym kolorem jej oczu i podkreślała rude pukle niesfornych włosów. Do tego znalazła czółenka na niezbyt wysokim obcasie i torebkę kopertówkę ozdobioną sztucznymi perełkami. We włosy postanowiła wpleść prawdziwą orchideę, która dodać miała uroku, a zarazem pikanterii całej kreacji. Dzięki gorączkowym przygotowaniom do imprezy zupełnie zapomniała o swoich pogodowych przywidzeniach, które w normalnych okolicznościach powinny ją zaniepokoić. Już wcześniej złożyła je na karb zmęczenia nauką do egzaminów.

Zależało jej na dostaniu się do szkoły sportowej o podwyższonym poziomie, w której będzie mogła doskonalić swoje umiejętności pływackie i jednocześnie otrzyma indywidualny program nauczania z innych przedmiotów. Pływanie było jej pasją. Kontakt z wodą napełniał ją wewnętrznym spokojem i mobilizował do działania. Jednocześnie marzyła o zdaniu egzaminów na studia medyczne, do czego niezbędne było dobre przygotowanie merytoryczne. Dlatego ostatni rok szkolny był dla niej wyjątkowo wyczerpujący, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Codzienne, długie treningi na pływalni i wieczorne wkuwanie wiedzy. Często nie dosypiała i nie miała czasu regularnie jeść. Ale cel, do którego dążyła Mia, był jej zdaniem wart takiego poświęcenia.

Równo wpół do dwudziestej pod mały domek państwa Kirssonów, położony na przedmieściach miasta, zajechała taksówka, w której mościła się wygodnie przyodziana w róże i fiolety Lilka. Jej blond główka, niczym pąk kwiatu, wyłaniała się z wysokiego kołnierza. Powitała wychodzącą z domu Mię wachlarzem świeżo wypolerowanych zębów.

– No hej, wyglądasz zarąbiście! – rzuciła jej radośnie.

– Dzięki, ty też. – Mia uśmiechnęła się bez przekonania. Nie czuła się ani pewnie, ani naturalnie w tym przebraniu. O wiele chętniej wcisnęłaby się w dżiny i bokserkę, a na nogi włożyła trampki. Natomiast w tych butach czuła się tak, jakby za chwilę miała poskręcać sobie obie kostki i połamać piszczele.

– Ej, głowa do góry! Jedziemy się dobrze bawić, pamiętasz? – Lilka starała się rozweselić przyjaciółkę. – Normalnie będzie ubaw po pachy. Całe szczęście, że nie musimy iść w parach z chłopakami. Wyobraź sobie, że miałabyś się pokazać na imprezie z jakimś niedorobionym gościem. A tu popatrz, taka miła niespodzianka: to ja siedzę w taksówce.

Dobry humor Lilki zaczął udzielać się Mii. Przez głowę przemknęła jej jednak nieśmiała myśl, że wcale nie byłoby tak najgorzej pójść na bal z pięknym Emilem.

*

Taksówka zajechała pod szkołę za dziesięć dwudziesta. Na dziedzińcu przed wejściem kłębiła się rozemocjonowana grupka młodzieży. Wszyscy byli szykownie wystrojeni – dziewczęta przyodziane w wieczorowe kreacje, z wystudiowanymi kokami na głowach, chłopcy niczym prosto z żurnala. Lilka prawie wypchnęła Mię na chodnik, usiłując jak najszybciej wydostać się z samochodu. Jej entuzjazm tylko w części udzielał się wyważonej i spokojnej z natury Mii. Dziewczęta podeszły do grupki znajomych, wchodzących właśnie głównym wejściem do budynku.

Mia dostrzegła w korytarzu za wejściem kilku rozmawiających z ożywieniem chłopców, a wśród nich mignęła jej piękna twarz Emila z III c. Na ten widok serce podskoczyło jej do gardła, a nogi zrobiły się miękkie jak z waty. Zapragnęła zapaść się pod ziemię, ale zamiast tego Lilka złapała ją za rękę i pociągnęła do środka.

*

Dziewczęta skierowały się w stronę sali gimnastycznej, która pełniła tego wieczoru funkcję sali balowej, natomiast boisko przeobraziło się w dziedziniec, stanowiący tłoczne i gwarne centrum imprezy. Mia czuła się nieco zaskoczona nowym wizerunkiem swojej szkoły, która kojarzyła jej się z ascetycznie urządzonymi korytarzami i pozbawionymi polotu salami lekcyjnymi. A tego wieczoru, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, stała się bajkową krainą, w której wszystko może się zdarzyć.

Na dziedzińcu, który jeszcze wczoraj był zwyczajnym boiskiem, ustawiono namioty o różnym przeznaczeniu: jedne z szerokimi stołami wypełnionymi po brzegi przekąskami i napojami, inne ze stolikami i krzesełkami zachęcającymi do odpoczynku, a pośrodku urządzony został parkiet do tańca. Teren oświetlono za pomocą świec, lampionów i prawdziwych pochodni. Na niewielkiej scenie obok miejsca do tańca przygrywała kapela muzyczna. Lilka klasnęła z radości w dłonie, po czym pociągnęła Mię w stronę namiotu z przekąskami i napojami.

*

Popijając poncz z przezroczystych plastikowych kubeczków, przyjaciółki rozglądały się po boisku. Starały się ocenić swój strój i makijaż na tle konkurencji, a także zdecydować, do której grupy młodzieży uderzyć najpierw. Lilka chciała podejść do roześmianych koleżanek ze swojej klasy, natomiast Mia czuła się nieco onieśmielona panującym wokół odświętnym nastrojem i wolała zostać jeszcze chwilę sama. Postanowiła napić się w spokoju ponczu, a dopiero później dołączyć do Lilki.

– Dobra, jak chcesz, ale obiecaj, że zaraz przyjdziesz – nalegała przyjaciółka.

– Pewnie, że przyjdę. Nie będę tu przecież stała cały wieczór sama. Zahaczę jeszcze o babski kibelek i poprawię makijaż – uśmiechnęła się porozumiewawczo i puściła oczko.

Głodna wrażeń Lilka oddaliła się, natomiast Mia nalała sobie chochlą kolejną porcję ponczu. Czuła się coraz bardziej nieswojo w tym odświętnym otoczeniu. W dodatku miała wątpliwości dotyczące swojej sukienki. Podejrzewała mianowicie, że jest za bardzo niebieska i zbytnio rzuca się w oczy.

Pomyślała sobie, że chętnie wskoczyłaby teraz do basenu i przepłynęła kilkanaście długości kraulem albo grzbietowym. Tak, pływanie to jest to! – pomyślała. – Zawsze mnie odpręża. Wtedy jestem tylko ja i aksamitna toń wody, pachnąca lekko chlorem i ozonem. – Mia wyobraziła sobie, jak jej dłonie bez wysiłku tną taflę wody i zataczają w niej półokręgi, jak woda otula i pieści jej ciało. Nagle poczuła też mokry chłód w okolicach stóp, co wyrwało ją z rozmyślań. Spojrzała w dół i z przerażeniem dostrzegła, że stoi po kostki w wodzie. Ale na miłość boską, skąd tu się nagle wzięła woda?! – wykrzyknęła w myślach, brodząc w kałuży. Podniosła wzrok i dostrzegła kilku zdziwionych gapiów.

– Nie zauważyłam tej kałuży. Nie mam pojęcia, skąd się tu wzięła – usprawiedliwiała się Mia, ponieważ czuła się trochę głupio w roli niezdary.

– Pewnie ktoś tu coś rozlał… – wydedukował błyskotliwie jeden z mniej rozgarniętych kolegów.

Mia pomyślała, że pewnie jakiś idiota specjalnie rozlał wodę, i skierowała się w stronę toalety, teraz już z dwóch powodów: oprócz makijażu musiała się też zająć mokrymi butami. Nie miała jeszcze pomysłu, jak to zrobić. Może po prostu wytrze papierowymi ręcznikami, co się da, a reszta niedługo sama wyschnie.

*

W drodze do toalety spotkał ją jeszcze większy pech – mokra i niezadowolona, wyglądająca jak kupa nieszczęść, natknęła się na pięknego Emila. Serce podskoczyło jej do gardła, następnie wróciło na swoje miejsce, tłukąc przy tym niemożliwie. Co za obciach, jak ja wyglądam?! – pomyślała niezadowolona. Emil zdawał się jednak nie widzieć mokrych nóg, ponieważ patrzył wyłącznie w jej urzekająco błękitne oczy, uśmiechając się szeroko.

– Cześć, Mia! – odezwał się do niej wesoło.

– Cześć, Emil – odpowiedziała zdławionym głosem.

– Jak ci się podoba nasze nowe boisko szkolne? – starał się nawiązać rozmowę, a ona bardzo chciała mu coś sensownego odpowiedzieć, ale nie wiedziała co, i zanim przyszła jej do głowy pierwsza w miarę właściwa reakcja, do Emila podbiegła Natasza z jego klasy. Pociągnęła go mocno za rękę, krzycząc, że musi mu koniecznie pokazać coś strasznie śmiesznego. Nim Emil zdążył zareagować, oszalała z emocji Natasza wyciągnęła go za róg korytarza.

Mia zaklęła w duchu i zrezygnowana poszła do łazienki. Po powrocie na boisko dostrzegła w oddali Lilkę śmiejącą się do rozpuku w otoczeniu wianuszka koleżanek i kolegów. Postanowiła do nich dołączyć i spróbować trochę się wyluzować. Musiała jednak pokonać jakieś osiemdziesiąt metrów w linii prostej, co nie było wcale takie łatwe, ponieważ wkoło, pośród rozstawionych namiotów, stolików, lampek, świeczek, pochodni i tym podobnych, szalały rozbawione tłumy gimnazjalistów.

Mniej więcej w połowie drogi przed Mię wtoczyło się dwóch poszturchujących się chłopców. Przystanęła gwałtownie, lekko tracąc równowagę. Sytuacja nie była wcale kolorowa. Jeden z uczniów groził drugiemu, że jak nie odwoła tego, co przed chwilą powiedział, to dostanie w zęby. Tamten jednak najwyraźniej nie miał zamiaru niczego odwoływać, a nawet gotów był dodać coś jeszcze. Obrażany koleżka nadął się jak balonik i runął na przeciwnika, rzucając go na najbliższy stolik, który przechylił się i wywrócił razem z ofiarą napaści. Na domiar złego, upadając, chłopak kopnął stojącą nieopodal pochodnię, która z kolei przewróciła się na namiot z przekąskami.

Najpierw ogniem zajęła się linka mocująca namiot do gruntu, a w ciągu kolejnych kilku sekund tworzywo, z którego został wykonany tropik. Ktoś wrzasnął „pali się”, po czym rozległo się jeszcze kilkanaście przerażonych okrzyków i zgromadzona wokół młodzież zaczęła w panice wykonywać różne nieskoordynowane ruchy.

Przerażona Mia, próbując ogarnąć sytuację, rozejrzała się i dostrzegła stojący na stole dzbanek z wodą mineralną. Nie zastanawiając się, chwyciła go i chlusnęła wodą wprost na rozprzestrzeniające się płomienie. Z dzbanka wyleciał ogromny strumień, jakby to była duża beczka. Co więcej, lało się z niego wartko jeszcze przez dłuższą chwilę. Ogień zgasł, Mia z wrażenia upuściła dzbanek na ziemię i dopiero wtedy zabrakło w nim wody.

Spojrzała w osłupieniu na namiot, który przed chwilą się palił, na dzbanek, z którego wypłynęła niemogącą się w nim pomieścić ilość wody, a następnie na zgromadzonych gapiów, którzy – podobnie jak ona – trwali w chwilowym bezruchu. Dostrzegła oniemiałe spojrzenie Lilki, która zdążyła już dobiec na miejsce zdarzenia, jak również wbite w siebie zielone oczy Emila z III c, w których szalała mieszanka zdziwienia, podziwu, niedowierzania i czegoś bliżej nieokreślonego, co jednak spłynęło ciepłym strumieniem na przestraszone serduszko Mii.

Wszystko rozgrywało się w ciągu najwyżej paru minut, po czym do akcji wkroczyła kadra nauczycieli i wychowawców. Młodzież znajdująca się na patio została poproszona o przejście do sali gimnastycznej. Zanosiło się na to, że pochodnie oraz inne źródła ognia będą definitywnie usunięte z boiska. A było tak fajnie… – pomyślała Lilka ze smutkiem.

*

– Ja nie mogę, Mia, jak ty to zrobiłaś? – wyrzuciła z siebie jednym tchem Lilka, kiedy obie zeszły z boiska.

– Ale co takiego? Ja tylko… – nie zdążyła dokończyć, bo dosłownie wpadła na nią grupka niezdrowo pobudzonych koleżanek, przekrzykujących się jedna przez drugą. Można było wywnioskować, że intensywnie przeżywają ostatnie wydarzenia związane z pożarem.

Niemalże w tej samej chwili do przyjaciółek podszedł nauczyciel wychowania fizycznego i tonem nieznoszącym sprzeciwu poprosił je o zajęcie miejsc przy stołach oraz wysłuchanie tego, co pani dyrektor ma do powiedzenia.

– No to teraz się zacznie… – syknęła złowrogo Lilka. – Wszystkim nam się dostanie za tych dwóch błaznów.

– Może nie będzie tak źle – odpowiedziała pocieszająco Mia. Najchętniej wróciłaby prosto do domu. Miała dosyć wrażeń jak na jeden wieczór.

Tymczasem niespodziewanie obok Mii usiadł Emil – ten cudny chłopak we własnej osobie, a pani dyrektor zaczęła swoje przemówienie, w którym skarciła zachowanie obu winowajców i sprawców zamieszania. Następnie zaprosiła ich na środek sali, co było chyba najgorszą karą z możliwych. Czuli na sobie utkwione spojrzenia wszystkich osób. Straszny obciach.

Mia jednak na nich nie patrzyła, bo myślała o czymś zupełnie innym. Emil wyszeptał jej właśnie do ucha, że fajnie chlusnęła wodą na palący się namiot i że równa z niej dziewczyna. Po tych słowach dosłownie rozpłynęła się w błogim uniesieniu. Powiedział jej również, że widuje ją czasem na basenie i podoba mu się, jak pływa, i że kiedyś mogliby się ścigać kraulem, gdyby chciała.

Tego było za wiele. Mia spojrzała w jego przepastne jak toń oceanu oczy i zachichotała z wrażenia. Co gorsza, nie mogła przestać się śmiać, tylko rechotała coraz bardziej, zasłaniając usta dłonią, żeby to jakoś ukryć. Śmiała się tak bardzo, że z oczu popłynęły jej łzy. Wcale tego nie chciała. W dodatku uważała, że to bardzo niestosowne śmiać się w takim momencie. Niestety nie mogła inaczej.

Emil poczuł się lekko zdezorientowany. Stracił swój nonszalancki nastrój i przez myśl przebiegło mu podejrzenie graniczące z pewnością, że Mia się z niego nabija. Zawstydził się i szybko pożałował tego, co przed chwilą powiedział. Wtedy Mia jakimś cudem opanowała się i zaczęła go przepraszać za ten wybuch wesołości. Zapewniła go, że wcale nie śmiała się z niego i że chyba miała zbyt dużo wrażeń jak na jeden wieczór. Koniec końców ustalili, że będą ścigać się na następnym treningu pływackim.

*

W międzyczasie pani dyrektor zakończyła swoje wystąpienie i atmosfera stopniowo się rozluźniała. Kapela powróciła do rzępolenia swoich tandetnych przygrywek i imprezie nadano ciąg dalszy.

– Mia, chodź, skoczymy do kibelka! Tyle się dzieje… – zaproponowała Lilka, czując silne parcie na pęcherz.

– Jasne, tylko lepiej wejdźmy na piętro, bo tutaj straszna kolejka.

Dziewczęta wspięły się po schodach na wyższą kondygnację i skierowały korytarzem do szkolnej łazienki. Niemal wpadły na niezwykle małego człowieczka, który nagle wyłonił się zza rogu. Był to jegomość w bliżej nieokreślonym wieku, ubrany dosyć odświętnie, a przy tym staroświecko. Twarz zdobił mu starannie przystrzyżony wąsik oraz spiczasta bródka. Jego duże oczy przenikliwie i uporczywie wpatrywały się w Mię.

– Witam! Przepraszam, że przeszkadzam, ale mam do panienki niezwykle ważną sprawę – powiedział, nie spuszczając z niej wzroku.

– Taaak? A w czym mogę panu pomóc? – spytała z rezerwą w głosie.

– Chodzi o sprawę wagi światowej. Czy możemy pomówić na osobności? – spojrzał znacząco na Lilkę.

– Szczerze mówiąc, nie bardzo rozumiem, o co chodzi, ale tak czy inaczej bez Lilki rozmawiać nie będę – odpowiedziała stanowczo Mia.

– W porządku, jak panienka sobie życzy. Na korytarzu obok jest stolik z krzesełkami. Proponuję się tam udać. To dobre miejsce do naszej rozmowy.

Dziewczęta wymieniły zaskoczone spojrzenia. Lilka zlustrowała jegomościa od stóp do głów, zastanawiając się, o co mu chodzi. Na nic sensownego jednak nie wpadła. Była jednak ciekawa, podobnie jak Mia, co człowieczek ma do powiedzenia.

*

Mały jegomość przedstawił się jako Zoltan i poinformował dziewczęta, że przybywa z ważną misją. Robi się coraz ciekawiej – pomyślała Mia. Dalsza część jego słów pozostała dla przyjaciółek niezrozumiała. Chodziło o jakieś sprawy z gatunku fantasy, a w szczególności o nadprzyrodzone moce, jakie rzekomo posiada Mia.

– Zdaję sobie sprawę, że moje słowa mogą wydawać się mało zrozumiałe, zatem postaram się wyjaśnić wszystko jak najprościej. Jeśli coś będzie niejasne, proszę pytać.

Zoltan sprawiał wrażenie niewzruszonego podejrzliwymi i niechętnymi spojrzeniami dziewcząt. Poprawił się wygodniej na krześle, które było dla niego zbyt wysokie, w związku z czym nóżki zwisały mu luźno, nie dotykając podłogi. Nagle oświadczył:

– Panienka Mia posiada moc żywiołu wody. Dzisiejsze zdarzenia, w tym ugaszenie pożaru przez panienkę, były wynikiem budzącej się potęgi.

– Ale dlaczego ja miałabym posiadać jakieś moce? – Mia czuła się zupełnie skołowana.

– Proszę sobie wyobrazić, że cała nasza planeta i wszystko, co się na niej znajduje, materia ożywiona i nieożywiona, w rzeczywistości jest tylko formą energii, która przyjmuje różne kształty i gęstości. Najmniejsza część każdego atomu na tym świecie jest niczym innym jak falą energii. Jak zapewne słyszałyście w szkole, istnieje materia i antymateria. Jednak ludzie jeszcze nie odkryli, że na tej samej zasadzie istnieje energia i antyenergia. Są one jak awers i rewers jednej monety, jak jin-jang. Uzupełniają się i jednocześnie neutralizują. Ostatecznie bilans zawsze powinien wychodzić na zero. Wtedy możemy mówić o idealnej równowadze i harmonii. Energia zwana jest jasną lub białą energią i tworzy ona materię, natomiast antyenergia to czarna bądź też ciemna energia. Ona z kolei tworzy antymaterię. Świat, który znacie, istnieje w wymiarze białej energii, a zatem materii.

Lilka spojrzała na Mię z szeroko otwartymi ustami. Można powiedzieć, że zrobiła klasycznego „karpika”. Mia natomiast uporczywie zastanawiała się, kto zrobił jej taki wyszukany dowcip i dlaczego. Nie mogło być przecież innego wytłumaczenia tej dziwacznej sytuacji. Tymczasem Zoltan kontynuował:

– Zdarza się, że ta równowaga zostaje zachwiana, ciemna energia bowiem dąży do pochłonięcia jasnej i do zagłady świata materialnego. Kiedy powstawała planeta Ziemia, biała energia skupiła swą moc w siłach natury: w ziemi, powietrzu, wodzie, ogniu i w świetle. To dzięki nim na Ziemi powstało życie i tylko dzięki nim nadal ono istnieje. Siły natury utrzymują Ziemię w równowadze i chronią świat materialny przed ekspansją antymaterii.

– No dobrze, ale co to ma wspólnego ze mną? – Mia dosyć obcesowo przerwała nieco przydługą wypowiedź dziwnego człowieczka. – Co to znaczy, że ja mam moc żywiołu wody? Pan sobie pewnie ze mnie żartuje.

– Nic podobnego, jestem całkowicie poważny – żachnął się Zoltan. – Już panience tłumaczę, właśnie do tego zmierzałem. Otóż ludzie są najwyżej rozwiniętym gatunkiem na Ziemi, dlatego żywioły przekazują im swoje moce, aby mogli ich użyć we właściwym momencie. Ta chwila właśnie nadeszła. – Po tych słowach Zoltan nagle zamilkł i w zadumie spojrzał w dal.

Mia czuła się skonsternowana, nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć. Lilka natomiast zastanawiała się uporczywie, co powinna w takiej nietypowej sytuacji uczynić. Wahała się między wyśmianiem Zoltana i jego dziwnych opowieści a ucieczką. Panicznie bała się wariatów. Przyjaciółki spojrzały na siebie wzrokiem wyrażającym całkowitą dezorientację i lekki niesmak. Milczenie przerwała Mia.

– No dobrze, nadszedł jakiś tam moment. I co to ma wspólnego ze mną?

– Bardzo dużo! – odpowiedział natychmiast Zoltan, wpatrując się w jej oczy. – Teraz będzie panienka musiała użyć posiadanych mocy do przywrócenia równowagi energetycznej na świecie. Ale wszystko po kolei, najpierw muszę panienkę nauczyć posługiwania się mocą żywiołu wody.

Rozdział 3

Podróż upływała chłopcom w milczeniu. Zmęczeni bieganiem po lesie i walką o życie odprężali się na wygodnych kanapach małego wielkiego samochodu, a błękitny napój koił ich myśli i wprowadzał w błogi nastrój. Po trudnym do określenia czasie jazdy przez pola, lasy i bezdroża zatrzymali się przed bramą wykutą w wysokim kamiennym murze. Otworzyła się od razu jak na komendę i auto wjechało na utwardzoną drogę. Rosły wzdłuż niej wysokie akacje, które chyliły się ku sobie jak dwa rzędy tancerzy formujących tunel dla par sunących dołem. Aleja prowadziła do niewielkiego domu zbudowanego z drewna i bloków skały wapiennej.

– Witajcie w Treningowni! – odezwał się Zoltan z uśmiechem.

Chłopcy wymienili zdziwione spojrzenia. Spodziewali się czegoś bardziej okazałego, supernowoczesnego, rodem z filmów science fiction. Zoltan bez żadnych wyjaśnień podszedł do niewielkich drzwi i otworzył je ruchem dłoni, nawet ich nie dotykając. Dante pomyślał, że to całkiem dziwne, ale od kilku godzin wszystko jest strasznie pokręcone, więc może nie warto się nad tym zbytnio zastanawiać. Niech się dzieje, co chce!

Przekroczyli próg domu, a drzwi same się za nimi zamknęły. W środku panowała niezwykła jasność, więc minęła chwila, zanim oczy przyzwyczaiły się do tak intensywnego światła. Wtedy spotkała ich kolejna niespodzianka. Okazało się bowiem, że stoją przed ogromną salą: niezwykle szeroką, długą i wysoką. Pośrodku znajdowała się okazała fontanna. Miała ona formę fantazyjnej rzeźby składającej się z geometrycznych brył. Wokół centralnej części sali wiły się schody i tunele prowadzące w różnych kierunkach. Ale największą uwagę przykuwały przedziwne istoty poruszające się w tej świetlistej przestrzeni. Część z nich wyglądała zupełnie jak ludzie, lecz niektóre przypominały przemieszczające się stosy kamieni o człowieczych kształtach, fruwające bałwany śniegowe, ogniste kule, pełzające paprocie, a także dziwne gatunki zwierząt.

Kapsel odruchowo cofnął się w stronę wyjścia. Poczuł, że bardzo chce wrócić do domu. Zoltan zauważył jego paniczną potrzebę ucieczki i położył mu dłoń na ramieniu.

– Spokojnie, to wszystko tylko tak dziwnie wygląda, ale to po prostu kolejne ubranie nałożone na tę samą rzeczywistość – powiedział, po czym zaprosił chłopców ruchem ręki do środka.

– Jak to jest możliwe, że tu jest tyle miejsca? – zapytał kompletnie zdezorientowany Dante. – Przecież z zewnątrz to była taka mała chatka…

– To jest wasza pierwsza lekcja: rzeczy często nie są takie, jakie się wydają – powiedział Zoltan, uśmiechając się tajemniczo. – Nie zależy nam na tym, żeby rzucać się w oczy. Chodźcie, chciałbym wam kogoś przedstawić.

*

Przeprowadził chłopców przez okazały dziedziniec, dzięki czemu mogli z bliska przyjrzeć się zjawiskowej fontannie. Jej geometryczne kształty zdawały się igrać z wodą wbrew prawom grawitacji. Kapsel zauroczony tym niecodziennym zjawiskiem o mały włos nie zderzył się z przechodzącą obok błękitnoskórą panienką ubraną w biały kitel. Odskoczył w ostatnim momencie i wzdrygnął się na widok tej osobliwości, która co gorsza, przeprosiła go w ludzkim języku.

To wszystko mi się tylko śni albo kompletnie zwariowałem – pomyślał. – A może ten dziwny człowieczek dosypał nam czegoś do błękitnego napoju? Tak, to na pewno był jakiś środek odurzający. Ech, w sumie to mi się nawet trochę podoba. – I dlatego postanowił czerpać garściami wrażenia z tego szalonego snu na jawie.

Kiedy doszli do przeciwległej strony dziedzińca, Zoltan machnął dłonią przed szklaną ścianą i otworzyły się niewidoczne drzwi do windy. Chłopcy wsiedli do niej z pewnym wahaniem, zerkając kontrolnie na gospodarza, który ze spokojem uruchomił urządzenie. Zamiast w górę, czego spodziewali się goście, winda runęła w dół, następnie odbiła w bok i wystrzeliła do góry. Zatoczyła jeszcze kilka kółek, aż zatrzymała się gwałtownie. Drzwi rozsunęły się bezgłośnie i pasażerom ukazało się niezbyt duże pomieszczenie, którego ściany, sufit i podłoga wykonane były z tworzywa do złudzenia przypominającego wodę.

Wewnątrz dwie dziewczyny rozmawiały z ożywieniem, a wokół nich dreptała dosyć duża kolorowa papuga. Kapsel stanął jak rażony piorunem, gapiąc się na drobną blondynkę z krótko przystrzyżonymi włosami, która zawzięcie tłumaczyła coś swojej towarzyszce, energicznie gestykulując. Uznał, że jest to najpiękniejsza istota, jaką kiedykolwiek w życiu widział. Jej wesołe zielone oczy, otoczone firankami czarnych rzęs, spojrzały nagle w jego kierunku, przyprawiając go niemal o zawał.

Koleżanka blondynki, znacznie wyższa i wyjątkowo szczupła, obdarzona burzą rudych loków i nieziemsko błękitnymi oczami osadzonymi w mlecznobiałej twarzyczce nakrapianej drobnymi piegami, robiła dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Dłonią czerpała ze ściany coś, co przypominało wodę, i formowała z tej materii przeróżne kształty.

– Zapraszam, panowie! – Zoltan wyrwał Kapsla z zamyślenia. – Poznajcie Mię, która uczy się władać żywiołem wody, oraz jej przyjaciółkę Lilianę.

Dopiero po tych słowach dziewczęta przerwały ożywioną dyskusję i odwróciły się w stronę nowo przybyłych. Zoltana znały już dobrze, z zainteresowaniem za to przyjrzały się obu chłopcom, których oceniły na nieco starszych od siebie. Jeden z nich, wysoki brunet z poważnym wyrazem twarzy, wyciągnął dłoń i przedstawił się jako Dante. Drugi, nieco niższy szatyn, mrugając nerwowo powiekami spod niewielkich okularów, wpatrywał się uporczywie w Lilkę.

– Dante posiada moc żywiołu ognia, a to jest jego przyjaciel Kapsel, który ma na imię Remi. Obaj mieli dzisiaj dużo wrażeń. Zdaje się, że nawet zbyt dużo… – mówiąc to, Zoltan uśmiechnął się pod wąsem, po czym zwrócił się do dziewczyn: – Chciałbym was poprosić, żebyście oprowadziły nowych kolegów po wypoczynkowej części Treningowni. Później Wafel zaprowadzi ich do sypialni – dodając to, kiwnął znacząco głową do wielobarwnej papugi, która po tych słowach podeszła do nich chybotliwym krokiem.

– Siema, Zoltan, zajmę się nimi – zaskrzeczała niezbyt wyraźnie.

Dante podskoczył z wrażenia na widok gadającego ptaka, ale po chwili pomyślał, że akurat papugom takie rzeczy się zdarzają. Jeszcze raz postanowił, że nie będzie się już niczemu dziwił.

– Panowie, poznajcie mojego pomocnika – Zoltan wskazał na ptaka. – Nazywa się Fafell, ale prawie nikt już tego imienia nie pamięta, bo wszyscy wołamy na niego Wafel.

– Wafel-srafel – zaskrzeczała papuga, przedrzeźniając jego słowa. – Pomocnik-nocnik.

– Czasem się tak dziwnie zawiesza – tłumaczył Zoltan niezrozumiałą wypowiedź ptaka. – Ale po chwili mu przechodzi i gada znowu normalnie. Przywykniecie.

*

Zoltan wyszedł z pomieszczenia przez pojawiające się i znikające na przemian drzwi, a w środku zapanowało niezręczne milczenie. Kapsel czuł się zakłopotany jak nigdy wcześniej. Chciał dobrze wypaść, ale kompletnie nie wiedział, jak ma się zachować i co powiedzieć. W głowie kołatała mu mglista myśl, że niezwykle ważne jest pierwsze wrażenie. A teraz stał jak kompletny idiota przed kobietą swoich marzeń, gapiąc się w podłogę. Dante dla odmiany zupełnie nie czuł się speszony obecnością dziewcząt, za to rozglądał się dookoła z mało inteligentnym wyrazem twarzy. Zatrzymał w końcu wzrok na Waflu, który nic sobie nie robił z ich obecności i skubał pióra w okolicy ogona. W końcu Mia odezwała się do chłopców:

– Ale jazda, co? Aż wam zazdroszczę, że to wasz pierwszy raz. My się już zdążyłyśmy trochę przyzwyczaić do tego wszystkiego, ale na początku myślałam, że zerwało mi beret. Obie tak myślałyśmy. To był totalny odlot! – powiedziała, spoglądając na Lilkę i szukając w jej oczach potwierdzenia dla swoich słów.

– Tak, tu jest trochę niecodziennie… – rzekł z przekąsem Dante, przeciągając ostatnie sylaby. – Z czego właściwie zrobione są ściany tego pokoju?

– No jak to z czego? To przecież woda! – powiedziała Lilka, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie.

– No tak właśnie myślałem. Jakiś czas temu planowałem sobie zrobić taki sufit z wody w moim pokoju, tylko budowlaniec miał zarezerwowane wszystkie terminy na ten rok – stwierdził z przekąsem Kapsel, przełamując zawstydzenie i zdobywając się na największą ironię, na jaką było go w tym momencie stać. Lilka rozbawiona dowcipem uśmiechnęła się do niego szeroko, aż ugięły się pod nim kolana. Szczęśliwie nikt tego nie zauważył.

Dziewczęta skierowały się w stronę wyjścia, a tuż za nimi podążył Dante. Mia ruchem dłoni ponagliła Kapsla, żeby do nich dołączył.

– Musicie wiedzieć, że tutaj dzieją się różne dziwne rzeczy, do których nie jesteście przyzwyczajeni – powiedziała.

– Jasne, Mia. Dobrze, że nam mówisz, bo do tej pory byliśmy pewni, że tu jest całkiem normalnie – zareagował od razu Dante i pogładził się po czarnych, krótko przystrzyżonych włosach.

– No dobra, wiem przecież, że widzieliście już co nieco. Ale zapewniam was, że to jeszcze nie wszystko – Mia wyraźnie chciała zaimponować swoją wiedzą i znajomością Treningowni, przez co traktowała chłopców odrobinę protekcjonalnie.

Kapsel szedł ślad w ślad za blond pięknością, a sprawy związane z egzotyką tego miejsca zepchnął na dalszy plan. Lilka pomyślała sobie, że całkiem zabawny jest ten Remi, tylko sprawia wrażenie lekko niedorozwiniętego. Ale może to tylko pozory, które – jak się ostatnio przekonała – łatwo mogą wprowadzić człowieka w błąd. Natomiast ten wysoki, Dante, jest nieziemsko przystojny, ale trochę zbyt poważny – rozważała dziewczyna. – A może myśli, że jest lepszy od innych? Nie, to chyba jednak nie to. Pewnie skrywa jakąś mroczną tajemnicę… Postanowiła, że nie będzie wyciągać pochopnych wniosków, tylko postara się lepiej poznać nowych kolegów.

Tymczasem dotarli do drzwi znajdujących się po drugiej stronie wodnego pokoju. Wyszli przez nie do obszernego holu, który ku zaskoczeniu chłopców wyglądał najnormalniej na świecie. Stylowe kanapy i stoliki kawowe zapraszały na słodką chwilę zapomnienia. Na ścianach wisiały zwyczajne dekoracyjne obrazy przedstawiające malownicze krajobrazy, a na drewnianej posadzce przeciągał się leniwie bordowy dywan. Kilkoro wysokich drewnianych drzwi strzegło ukrytych za nimi tajemnic.

– To jest nasza część wypoczynkowa – objaśniła Mia. – Te drzwi po prawej stronie holu prowadzą do czytelni. Możecie w niej znaleźć odpowiedzi na wiele pytań. Ale o tym później. Tu z kolei jest pokój z kominkiem, dobry na chłodniejsze wieczory. Po lewej znajdziecie garderobę, a w niej ubrania na każdy rozmiar i porę roku. No i wreszcie nasza kuchnia z jadalnią! – Na jej twarzy pojawił się szelmowski uśmieszek. – Możecie w niej odszukać do jedzenia praktycznie wszystko, co tylko sobie wymarzycie.

Mia otworzyła drzwi. Kuchnia, podobnie jak hol, wyglądała zupełnie zwyczajnie: była duża, jasna i pełna szafek oraz różnych sprzętów domowego użytku. W centralnym miejscu stał niewielki stolik przykryty kraciastym obrusem, na którym poukładane były rozmaite słodkości i owoce. Kiedy weszli do środka, usłyszeli głosy dobiegające zza drzwi znajdujących się na jednej ze ścian.

– Chodźcie do jadalni! Poznacie pozostałych – powiedziała z uśmiechem Lilka. Po chwili wszyscy przekroczyli próg.

Przy dużym stole, wykonanym z ciemnego masywnego drewna, siedziała mała dziewczynka z długimi popielatymi warkoczykami. Była ubrana w żółtą sukienkę i mocno przytulała do siebie, machając wesoło nóżkami, pluszowego kotka. Obok niej siedział uśmiechnięty mężczyzna o przystojnej twarzy, ozdobionej krótko przystrzyżoną ciemną brodą, spoglądający na przybyłych wesołymi jasnozielonymi oczami spod gęstych czarnych brwi.

– Ohoho! A kogóż my tu mamy? – odezwał się jowialnie brodaty jegomość na widok nowo przybyłych i wstał z krzesła, żeby się z nimi przywitać. Okazało się, że jest niezwykle wysoki i dobrze zbudowany. Zdawał się zajmować sobą dużą część pomieszczenia.

– Cześć, Jonal! – odpowiedziała mu wesoło Mia. – Wreszcie mamy władcę płomieni – rzekła, wskazując na Dantego. – Jonal dysponuje mocą żywiołu ziemi – wyjaśniła chłopcom. – Z czasem sami się przekonacie, do czego jest zdolny. A to jest Zoja – wskazała na małą dziewczynkę. – Wygląda niepozornie, ale nie dajcie się zwieść. Wyczynia ze światłem takie rzeczy, o jakich wam się nawet nie świeciło… to znaczy nie śniło.

– W to to ja akurat nie wątpię – odpowiedział z przekąsem Dante. – Zapewniam cię, że w najśmielszych snach nie miałem takich pokręconych wizji jak tutaj na jawie.

Zoja wstała ze swojego krzesła i podeszła do Kapsla. Spojrzała na niego uważnie swoimi świetlistymi oczkami i wzięła go za rękę. Nie był na to przygotowany, tym bardziej że nie miał żadnego doświadczenia z dziećmi. Jednak szybko się ogarnął, tłumacząc sobie, że to przecież mała dziewczynka, która na pewno czuje się zagubiona i szuka przyjaciół.

– Ktoś chciałby się z tobą przywitać – powiedziała do niego Zoja i podsunęła mu pod sam nos pluszowego kocura barwy pomarańczowej. – To jest Pierdzistrzał – wyjaśniła – i jest moim najlepszym przyjacielem.

Chłopiec skonsternowany spojrzał najpierw na nią, potem na Pierdzistrzała. Za plecami usłyszał powstrzymywany chichot Dantego, ale postanowił stanąć na wysokości zadania i przywitał się grzecznie z pluszowym przyjacielem dziewczynki. Zoja, wyraźnie tym faktem uradowana, objęła mocno Kapsla w pasie i przytuliła się do niego, a następnie zaproponowała mu kolorowego żelka:

– Są pyszne! – zapewniła, podsuwając mu torebkę pełną łakoci.

– Bardzo dziękuję – odpowiedział grzecznie Kapsel i poczęstował się.

*

Wafel zaprowadził chłopców długim korytarzem do kolejnego holu, stanowiącego przedsionek części sypialnej. Znajdowały się tam wejścia do pokoi gościnnych, a Dantemu i Kapslowi przypadła sypialnia położona najdalej od wejścia.

– Tu będziecie spać, gadać, sikać, ogólnie wydalać, ubierać się i rozbierać, wymyślać różne głupoty, robić sobie jaja, nabijać się ze wszystkiego, płakać, krzyczeć, tupać i puszczać bąki… – poinformował Wafel i od razu uściślił: – Znaczy się mieszkać.

– Fajnie, dzięki! – odpowiedział Dante bez ironii, rozglądając się po pokoju, który w rzeczywistości okazał się apartamentem złożonym z salonu, łazienki oraz dwóch niewielkich sypialni.

– Tu jest zarąbiście! – krzyknął Remi, kiedy tylko za Waflem zamknęły się drzwi. – Obczaj, jaka megaplazma na ścianie. I chyba widziałem playstation!

– Ty, skumaj, jaki widok za oknem! – podkręcił się Dante. – Skąd w środku lasu wzięło się morze z takim skalistym brzegiem?

– To pewnie atrapa – mówiąc to, Kapsel otworzył okno i od razu poczuł świeży powiew morskiej bryzy na twarzy.

– Jeśli to jest fake, to pierwsza klasa – skwitował w zamyśleniu Dante.

Chłopcy rozsiedli się wygodnie na kanapach i włączyli telewizor, który zajmował niemal całą ścianę w salonie. Na ekranie pojawiła się długa lista filmów i programów do wyboru. Repertuar zdominowany był przez tematykę dotyczącą materii, antymaterii, sił natury i tym podobnych, niezrozumiałych rzeczy. Włączyli pierwszy lepszy film i po pierwszych kilku minutach usnęli zgodnie, jak na komendę, nieprawdopodobnie zmęczeni ostatnimi wydarzeniami.

*

Dante miotał sobie w najlepsze kolorowymi kulami ognia, nadając im rozmaite formy i rozmiary. Potrafił też na życzenie utworzyć kotarę z płomieni bądź wielką pochodnię. Nagle jedna z wyrzuconych przez niego ognistych kul przybrała kształt bumerangu, zawróciła i zaczęła pędzić wprost na niego. Nie zdołał przed nią uskoczyć i piekielny żar ogarnął całe jego ciało, sprawiając mu straszny ból. W tle usłyszał szyderczy śmiech.

– A nie uczyła cię mama, że nie wolno bawić się ogniem? – usłyszał gardłowy krzyk i jeszcze głośniejszy rechot. Dante rzucił się do ucieczki, ale nie był w stanie uratować się od płomieni trawiących jego ciało. Wtem stracił grunt pod nogami i zaczął spadać. Coraz szybciej i szybciej leciał w przepaść wypełnioną grobowymi ciemnościami. Ogarniający go ogień nagle zgasł i zamiast niego przeniknął go nieziemski chłód mrożący krew w żyłach. Czuł już tylko przeszywającą, mroźną i pozbawioną światła pustkę. Chyba tak musi wyglądać nicość – pomyślał przerażony.

– Dante! Dante, obudź się! – Kapsel szarpał go za ramię.

– Co jest? – wybełkotał, kiedy wreszcie udało mu się otworzyć oczy. Cały był zlany zimnym potem.

– Chyba miałeś zły sen. Strasznie krzyczałeś.

Rozejrzał się po pokoju, usiłując sobie przypomnieć, gdzie się właściwie znajduje. Nagle rozległo się pukanie do drzwi, a po chwili do pokoju wkroczył Zoltan, który z zatroskaną twarzą podszedł prosto do półprzytomnego chłopca.

– Dante, opowiedz mi dokładnie, co ci się śniło – poprosił ściszonym głosem i po wysłuchaniu odpowiedzi zasmucił się jeszcze bardziej.

– Chyba mamy mniej czasu, niż się tego spodziewałem… – rzekł tajemniczo. Widząc pytające spojrzenia, dodał: – Moce czarnej energii dążą do zaburzenia równowagi energetycznej na świecie. Zyskały świadomość i przyjęły formę inteligentnych stworzeń, przez co stały się bardzo niebezpieczne. Twój sen, Dante, był próbą zastraszenia cię i wyeliminowania z dalszej gry. Próbują dotrzeć do ciebie za pośrednictwem twojej podświadomości. Dotychczas nie znaleźli lepszego sposobu.

– Ja chyba dalej nic nie rozumiem… – wymamrotał zdezorientowany Dante.

– Dobrze, napijmy się kawy, a ja postaram się wam w skrócie wszystko wyjaśnić. Dłuższe opowieści odłożymy na inny raz.

*

Przy dużym drewnianym stole w jadalni rozsiedli się wygodnie Zoltan, Mia z Lilką, Dante z Kapslem oraz Jonal i Zoja. Mała dziewczynka w skupieniu bawiła się nitkami światła pozawijanymi na paluszki, formując z nich wymyślne wzory i kształty. Po chwili znużyła się tą zabawą i wstała ze swojego krzesełka. Bez zapowiedzi wdrapała się na kolana Kapsla i wcisnęła mu pod ramię Pierdzistrzała. Kto go tak nazwał, do stu pawianów? – pomyślał, ściskając od niechcenia pluszowego kocura.

Jonal przyglądał się w skupieniu Zoltanowi, zastanawiając się, jaki będzie temat główny spotkania w jadalni. Był na tyle masywny, że zajmował przy stole nie jedno, a dwa miejsca. Siedział wprawdzie na jednym krześle, ale jego ramiona zajmowały dwa razy większą przestrzeń.

W jadalni zapanowała cisza i tylko Mia z Lilką szeptały sobie coś na ucho. Po chwili zdały sobie sprawę, że takie zachowanie jest mało kulturalne, więc przerwały plotki i rozejrzały się wkoło z lekkim zakłopotaniem.

Ciszę przełamał Wafel, który wpadł z dzikim krzykiem, przewracając po drodze taboret stojący mu na drodze.

– A co wy tutaj siedzicie jak na jakiejś stypie? – zaskrzeczał.

– A ty co tak wpadasz jak oparzony i demolujesz jadalnię? – odpowiedział mu pytaniem Zoltan.

– Ćwiczyłem okrzyki bojowe, a co? Ja nie tracę czasu na głupoty!

– Coś sugerujesz? A w dziób nie chcesz?

– Daj spokój, Zoltan, straszny z ciebie smutas.

– Skoro już wiem, kim jestem, to może przejdę do meritum naszego zebrania. Otóż, niestety, mieliśmy dzisiaj kolejny atak. Tym razem padło na Dantego – powiedział Zoltan zatroskanym tonem. – Chłopcy są niewtajemniczeni, dlatego chciałbym przybliżyć im kilka tematów, które pozostali z was już znają. – Zrobił pauzę i rzucił okiem na wpatrzone w niego z wyczekiwaniem twarze. Wszyscy czekali na ciąg dalszy. – Jak zapewne wiecie, nasz świat powstał z wielkiego wybuchu. Z ogromnej ilości potężnej mocy utworzyły się dwa przeciwstawne strumienie sił: energia i antyenergia. Z czasem energia zaczęła przekształcać się w materię, a antyenergia w antymaterię. Z materii powstały siły natury kształtujące nasz świat ożywiony i nieożywiony. Ich cząstki znajdują się w całej otaczającej nas rzeczywistości. Dodatkowo każda z sił natury posiada świadomość i wolną wolę, dlatego w chwili zagrożenia wybiera przedstawiciela spośród inteligentnych istot zamieszkujących Ziemię. Taka osoba otrzymuje ponadnaturalne moce.

– Przepraszam – przerwał nagle Kapsel. – Skoro w chwili zagrożenia wybierają sobie przedstawicieli, to znaczy, że teraz jest niebezpiecznie?

– Tak, niestety – odpowiedział Zoltan posępnie. – Ciemna energia dąży do zaburzenia równowagi i przejęcia władzy nad centrum wszechmocy. Jeśli jej w porę nie powstrzymamy, to cały nasz świat przestanie istnieć.

– Co to jest centrum wszechmocy? – zapytał tym razem Dante.

– Dobre pytanie – pochwalił go Zoltan. – Jest to źródło wszelkiego istnienia, z którego wszystko bierze swój początek i w którym znajduje swój kres. To jądro energetyczne naszego świata. Owo centrum znajduje się w Natulandii. Tak nazywamy świat, który jest innym wymiarem znanej wam rzeczywistości. – Zrobił pauzę, pozwalając słuchaczom przyswoić sobie nowe wiadomości.

– Bez obrazy, ale to wszystko wydaje mi się całkiem niedorzeczne – powiedział Kapsel, drapiąc się z zakłopotaniem po czuprynie. – Od jakiegoś czasu czuję się, jakby mi się pomieszało w głowie, ale to, o czym teraz mówisz, zaczyna mnie przerastać. – Zerknął ukradkiem na blond piękność i pożałował tego, co powiedział, ponieważ spojrzała na niego jak na głupka. Przynajmniej takie odniósł wrażenie.

– Nic nie szkodzi – uśmiechnął się z sympatią Zoltan. – Potrzebujesz trochę więcej czasu.

– No dobrze, ale na czym ma polegać nasza rola? – przerwał Dante,.

– Siły antyenergii zyskały świadomość i przyjęły cielesne formy, które funkcjonują w naszym świecie na zasadach materii, choć składają się w rzeczywistości z antymaterii. Ale to nadaje się na osobny wykład. Tak czy siak stały się one szalenie niebezpieczne. Sieją spustoszenie w Natulandii, usiłując zawładnąć źródłem wszechmocy. Tylko inne świadome istoty mogą im przeszkodzić. Dlatego jasna energia w postaci sił natury, czyli ziemskich żywiołów, takich jak woda, ogień, ziemia, powietrze i światło, skierowała swoją moc do inteligentnych istot, jakimi na tym etapie istnienia Ziemi jesteście wy, ludzie. Odpowiadając na twoje pytanie, Dante, waszym zadaniem jest przejście do Natulandii, w której znajduje się źródło wszechmocy zwane Euteum. Tam macie powstrzymać wysłanników ciemnej energii od zniszczenia świata.

– Dziecinnie proste. Takie rzeczy robimy przed śniadaniem. Po obiedzie zwykle walczymy z kosmitami. I wygrywamy! – zażartował Kapsel.

– Cieszę się, że nie opuszcza cię poczucie humoru – Zoltan uśmiechnął się wesoło mimo powagi sytuacji. – Jednak wasza misja jest trudna i niebezpieczna. Musicie sobie zdawać sprawę, że ryzykujecie swoim zdrowiem, a nawet życiem. Aczkolwiek żywioły nigdy nie wybierają przypadkowo swoich wybrańców. Każdy z was jest wyjątkowy. Jesteście wysłannikami sił natury!

– Dante jest raczej wybrykiem natury – mruknął pod nosem Kapsel, starając się rozładować nieco napiętą atmosferę, ale nikt nie zwrócił na niego uwagi.

– W Natulandii znajduje się miejsce zwane Kopułą – kontynuował Zoltan – w którym ukryte jest źródło wszechmocy, czyli Euteum. Jestem strażnikiem Kopuły i zaprowadzę was do niej – oświadczył i zrobił pauzę, ale ponieważ nikt nie zadawał pytań, kontynuował: – Niestety podróż nie będzie łatwa. Ciemna energia zniszczyła między innymi nasz system transtuneli, którymi przemieszczaliśmy się bardzo szybko po Natulandii. Co więcej, nie korzystamy tam z żadnych rozwiązań technologicznych, które niszczą przyrodę, jak na przykład samochody. Krótko mówiąc, będziemy przemieszczać się wyłącznie za pomocą tradycyjnych środków transportu, takich jak nasze nogi. – Ponownie zamilkł, a ciszę przerwał po chwili Jonal: – Dlaczego nie skorzystamy z naszych mocy? Dzięki nim moglibyśmy szybciej podróżować.

– Ponieważ wtedy wojownicy antyenergii z łatwością mogliby nas namierzyć. Z mocy żywiołów będziemy korzystać tylko w wyjątkowych sytuacjach.

– Czyli jakich? – spytał podejrzliwie Dante.

– Być może w ogóle nie będzie konieczności używania mocy – odparł wymijająco strażnik. – Ale na wszelki wypadek musicie nauczyć się panować nad swoimi zdolnościami. Tutaj, w Treningowni, wszystko jest łatwe i proste dzięki temu, że znajduje się ona na granicy obu wymiarów: ziemskiego i natulandzkiego, dlatego działają w niej zarówno ludzkie wynalazki, jak również prawa rządzące moim światem. Po drugiej stronie Portalu będziemy zdani głównie na siebie. Musicie być na to gotowi.

– To brzmi dosyć mało zachęcająco – skwitowała po chwili milczenia Mia. – Ale jak nie ma innego wyjścia, to trudno.

– Damy radę – poparła ją ochoczo Lilka.

– Zuch dziewczyny – szczerze pochwalił je Zoltan. – A wracając do tematu Kopuły, to chcę wam powiedzieć, że do jej wnętrza mogą wejść tylko wybrańcy sił natury.

– To znaczy, że ja i Kapsel nie będziemy mogli tam wejść? – spytała z niepokojem Lilka, a Kapsel aż podskoczył na krześle, słysząc, jak wypowiada jego ksywkę.

– Na to wygląda. Jednak nic nie jest nigdy pewne do końca – odpowiedział niejasno strażnik. – Musicie pamiętać, że Natulandia to inny wymiar tej samej rzeczywistości.

– Co masz na myśli? – spytał ze szczerym zainteresowaniem Jonal.

– Wyobraźcie sobie, że najmniejsza część każdego atomu tworzącego wasze ciała w istocie jest falą energii o określonej częstotliwości. Przejście przez Portal spowoduje zmianę tych wibracji, dzięki czemu zaczniecie istnieć w innym wymiarze. Jego rzeczywistość wygląda podobnie jak wasza, ale tak naprawdę rządzi się innymi prawami. Pobyt w Treningowni powinien was do tego przygotować. Jednak obawiam się, że mamy coraz mniej czasu. – Zoltan zamyślił się, a po chwili dodał: – Zatem cały kurs posługiwania się mocą ognia musisz, Dante, odbyć w przyspieszonym tempie.

– A co, jeśli się po prostu nie zgodzę i będę chciał wrócić do domu?

– Oczywiście masz do tego prawo. Nikt nie może cię do niczego zmusić. Ale mam nadzieję, że zostaniesz z nami, bo siły natury nigdy nie mylą się, wybierając swoich przedstawicieli.

– Ja jednego nie rozumiem – wtrąciła się nagle Mia. – Dlaczego ciemna energia chce zniszczyć nasz świat? Jaki to ma sens?

– Dobro i zło są jak lustrzane odbicia, jak awers i rewers monety. Jedno bez drugiego nie może istnieć, tak jak nie ma dnia bez nocy i materii bez antymaterii, jonów dodatnich bez ujemnych i tak dalej – odpowiedział strażnik. – Wszystko jest w porządku, gdy zachowana jest równowaga. Jasna energia zawsze dąży do jej utrzymania, natomiast ciemna pragnie się rozrastać, by ostatecznie pochłonąć cały świat.

– A więc na tym polega odwieczna walka dobra ze złem? – spytał Jonal. – Chodzi o to, że ciemna energia, czyli moce zła, nieustannie dążą do zniszczenia jasnej energii i unicestwienia wszystkiego, co dobre?

– Tak, można to tak w skrócie ująć – odparł Zoltan. – Co więcej, ponieważ jasna energia występuje w postaci sił natury, tylko wszystkie żywioły wspólnie mają szansę odeprzeć atak ciemnej energii na Euteum.

– To dlaczego jasna energia podzielona jest na żywioły? Przecież łatwiej byłoby jej się bronić przed ciemną, gdyby stanowiła całość – zauważyła Mia.

– Dlatego, że istniejemy właśnie dzięki temu podziałowi. Przemiana, ewolucja i niekończąca się zmienność – oto jedyny prawdziwy sens istnienia – odpowiedział Zoltan. – Niektórzy oświeceni ludzie wiedzą już o tym, że nie po to podróżujemy, by dojść do celu, lecz by być w drodze. – Zamilkł, a wszyscy zadumali się nad jego słowami, chociaż nikt tak do końca nie ogarnął, o co mu chodzi.

– A czy ja kiedyś będę mogła wrócić do cioć Basi, Krysi i Danusi, jak już pokonamy złe moce? – Wszystkie oczy skierowały się na małą Zoję, która pierwszy raz podczas tej rozmowy zabrała głos.

– Oczywiście, skarbie – odpowiedział z troską w głosie Zoltan. – Zanim się zorientujesz, będziesz znowu w domu i o wszystkim zapomnisz. Nikt nawet nie zauważy, że cię nie było.

Kapsel przyjrzał się uważnie dziewczynce, zastanawiając się, kim są te wszystkie ciocie, a przede wszystkim, gdzie jest mama i tata. Domyślił się, że Zoja mieszka w domu dziecka i zrobiło mu się jej strasznie szkoda. Przytulił ją do siebie, ale tak, żeby przypadkiem nikt tego nie zauważył.

– Zoltanie – zaczęła Lilka – jeśli dobrze liczę, to nie zgromadziłeś wszystkich żywiołów. Zdaje się, że mamy ogień, wodę, ziemię i światło. A co z powietrzem?

– Dobre pytanie – odparł strażnik. – Moce powietrza jeszcze się nie ujawniły, co może oznaczać, że nie odnalazły właściwej osoby. Możemy tylko czekać i mieć nadzieję, że wkrótce się pojawi.

*

Podczas jednej z rozmów, jakie Dante odbył z Zoltanem, zapytał go, kim są dziwne istoty przebywające w Treningowni. W odpowiedzi usłyszał, że miejsce to jest rodzajem strefy przejściowej między znaną mu rzeczywistością a Natulandią. Czymś w rodzaju terminalu na lotnisku, obszaru położonego poza czasem i przestrzenią. Te wszystkie nietypowe stworzenia są tak naprawdę całkiem zwyczajne w swoim wymiarze. W Treningowni prowadzą analizy i obserwacje dotyczące równowagi energetycznej i aktywności antyenergii w obu wymiarach. Są jak sztab doradczy prezydenta, tylko że w Natulandii nie ma władcy, bo wszystkie ludy wywodzące się z jasnej energii działają jak jeden organizm. Każde z tamtejszych plemion lub królestw ma swoich przedstawicieli pełniących funkcje przywódców, którzy jednak nie narzucają swojej woli, tylko troszczą się o swoich ludzi, stanowiąc coś w rodzaju centrum dowodzenia wyrażającego wolę ogółu.

Dantemu trudno było wyobrazić sobie świat bez władców. Pomyślał, że gdyby na Ziemi było tak jak w Natulandii, to przecież każdy by robił, co by chciał. Panowałby chaos i terror. Zoltan wytłumaczył mu, że ludzie są stosunkowo młodym gatunkiem i nie rozwinęli jeszcze wystarczająco swojej sfery energetycznej, ponieważ nie zakończyli etapu rozwoju warstwy materialnej, czyli cielesnej. Natomiast każda cywilizacja i gatunek zawsze dąży ostatecznie do rozwoju wymiaru duchowego, czyli energetycznego, więc prędzej czy później ludzie dojdą do tego etapu. Wyjawił też Dantemu, że dawno temu, zanim na Ziemi pojawili się ludzie, żyły na niej inne istoty inteligentne, które funkcjonowały jak jeden żywy organizm. Wyjaśnił mu, że rzeczywistość ziemska jest jak ciało człowieka, a Natulandia jak jego dusza. Powiedział, że wymiar ziemski można przyrównać do sfery świadomości człowieka, a Natulandię do podświadomości. To inna część tej samej całości. Ludzie na swoim etapie rozwoju nie są jeszcze w stanie pojąć złożoności świata. Widzą tylko swoją rzeczywistość, która jest jak wierzchołek góry lodowej. Cała reszta pozostaje ukryta przed ich wzrokiem.

Przekazane przez Zoltana informacje stopniowo układały się Dantemu w logiczną całość. Przestał myśleć, że zwariował albo że to wszystko jest jakimś szalonym snem. Zastanawiał się natomiast, czy jest w stanie podołać wyzwaniu i zmierzyć się z przeciwnikiem, którego nie był sobie w stanie nawet wyobrazić.

Zoltan powiedział mu, że w ostatnim czasie ciemna energia, zyskawszy świadomość, zaczęła przyjmować formy inteligentnych stworzeń, które w Natulandii wprowadzają zamęt i szerzą zło, a to, co się tam dzieje, prędzej czy później znajdzie swoje odbicie w świecie ludzi.

Najważniejszym zadaniem wysłanników sił natury jest niedopuszczenie ciemnej energii do zawładnięcia Euteum – centrum energetycznym i źródłem mocy obu wymiarów. Gdyby tak się stało, zarówno na Ziemi, jak i w Natulandii zapanowałaby nieprzenikniona ciemność, a życie pochodzące z jasnej energii przestałoby istnieć.

*

Tymczasem w całkowicie zwykłym mieście ziemskiego wymiaru, w mieszkaniu na poddaszu położonym w starej kamienicy, niewysoki mężczyzna przygotowywał sobie wieczorny posiłek. Ponieważ był zagorzałym wegetarianinem, na jego stole gościły głównie warzywa, makaron, jaja oraz aromatyczne sery. Gotując, podśpiewywał słowa latynoskiej piosenki, rozbrzmiewającej wesoło z głośników, oraz popijał czerwone wytrawne wino.

W jego mieszkaniu panował leniwy wieczorny nastrój. Ostatnie promienie zachodzącego słońca wkradały się podstępnie do salonu przez szczeliny w okiennicach, wydobywając kształty zanurzonych w letargu starych mebli. Przed kominkiem na puchatym dywanie wylegiwał się duży pomarańczowy pies, który tylko czasem unosił jedną powiekę znad oka, żeby skontrolować poczynania swojego pana, po czym ponownie ją opuszczał.

Kiedy mężczyzna skończył gotować, usiadł przy niewielkim jasno oświetlonym stole, na którym położył talerz z apetycznie wyglądającą kolacją. Obok postawił kieliszek z winem, który do tej pory trzymał w dłoni, a następnie przystąpił do konsumpcji. Już po pierwszym kęsie wyraz błogiego zadowolenia pojawił się na jego śniadej twarzy, a w czarnych jak węgiel, uwodzicielskich oczach zatańczyły wesołe iskierki.

Nie zdążył dokończyć posiłku, kiedy za oknem niespodziewanie zerwał się wiatr. Ponieważ tego dnia była upalna, słoneczna pogoda, okiennice zostawił na dzień przymknięte, żeby zatrzymać chłód nocy w mieszkaniu. Teraz jeden z silniejszych podmuchów wiatru gwałtownie je otworzył i zaczął nimi nerwowo tłuc o mury. Pies niechętnie uniósł łeb z legowiska, czując się w obowiązku sprawdzić, co się dzieje. Mężczyzna wstał od stołu, podszedł do okna i po chwili siłowania się z porywistą wichurą udało mu się okiennice zamknąć.

Odwrócił się do środka pokoju i stanął jak wryty. Wokół jego stołu, na którym pachniała niedokończona kolacja, stało kilku kosmitów. Pies leżał wyciągnięty na dywaniku, podrygując lekko łapami i popiskując, jakby był pogrążony w mocnym śnie. Mężczyźnie zrobiło się ciemno przed oczami i ugięły się pod nim kolana. Zanim stracił przytomność, zobaczył, jak dwóch obcych przypominających wielkie gady skacze w jego kierunku.

Ocknął się, leżąc na swoim łóżku. Pochylało się nad nim kilka oślizgłych twarzy łypiących z zainteresowaniem żółtymi ślepiami. Ohyda – pomyślał z obrzydzeniem, będąc prawie pewnym, że to tylko zły sen. Jednak nie mógł się z niego wybudzić. Usiłował się poruszyć, ale całe ciało miał jakby sparaliżowane. Mógł tylko przyglądać się swoim paskudnym nieproszonym gościom. Nie był w stanie wydobyć z siebie nawet żadnego dźwięku, żeby na przykład obudzić leniwego kundla.

Tymczasem intruzi zaczęli prowadzić między sobą ożywioną dyskusję i mężczyzna odniósł niejasne wrażenie, że rozmawiają o nim. Ich mowa przypominała mu gardłowe gruchanie gołębi, więc nie był w stanie niczego zrozumieć. Jeden z kosmitów, z czubem na głowie przypominającym irokeza, podszedł do łóżka i zaczął dmuchać na mężczyznę powietrzem z jakiegoś dziwnego niewielkiego urządzenia, wyglądającego jak wygięty drewniany gwizdek.

Co za idiotyzm – pomyślał, starając się odwrócić swoją uwagę od narastającego niepokoju. Wiedział, że atak paniki w niczym mu nie pomoże, a tylko dodatkowo skomplikuje i tak już nieciekawą sytuację. Skupił się na dmuchającym cudaku, który coraz zapalczywiej dął w drewniany przedmiot. Zaczęło go to irytować. Nie miał ochoty na takie zabawy, tym bardziej że zaczynało go od tego łaskotać w nosie. Po kolejnym dmuchnięciu był już naprawdę wkurzony i bez zastanowienia nadął policzki, po czym z całą siłą wypuścił powietrze z płuc wprost na swojego przeciwnika.

Silny strumień powietrza owiał twarz dziwoląga, rozprostowując na niej fałdy oślizgłej skóry. Cudak upuścił drewniany gwizdek i z wyraźnym ożywieniem spojrzał na swoich kompanów, którzy aż podskakiwali z radości. Kiedy opanowali emocje, podnieśli zdezorientowanego mężczyznę z łóżka i przemieścili się razem z nim w kierunku okna sypialni. Bez najmniejszego wahania wyskoczyli na zewnątrz.

Rozdział 4

Lilka w skupieniu przyglądała się, jak jej przyjaciółka z łatwością żongluje kulkami wody. Mia potrafiła już tworzyć z tej materii wszelkie możliwe formy, zwracać ogromne strumienie w dowolnym kierunku, zmieniać wodę w lód albo parę wodną i wiele innych sztuczek. Pobyt w Treningowni upływał Lilce w bardzo miłej atmosferze i zupełnie nie spieszyło jej się do domu. Przecież zawsze zdąży do niego wrócić, tym bardziej że jej ziemski czas zatrzymał się w miejscu. Należało cieszyć się nowymi doświadczeniami i kolekcjonować wspomnienia na przyszłość. Fajnie będzie na starość usiąść z Mią przed kominkiem i wspominać, jak w młodości ratowały świat przed epidemią ciemnej energii.

Poza tym był jeszcze inny powód, dla którego Lilce coraz bardziej podobało się w Treningowni. Był nim Dante. Zrobił na niej wrażenie już pierwszego dnia, kiedy tylko go zobaczyła. Wysoki, ciemnowłosy, poważny, a na dodatek uważała, że ma nieziemsko piękne usta. Powiedziała o tym Mii, ale ta miała w głowie tylko Emila.

Mia natomiast zaprzyjaźniła się z Jonalem, który stał się dla niej kimś w rodzaju starszego kumpla. Okazało się, że mają dużo wspólnych zainteresowań. Jonal na co dzień, kiedy nie ratował świata od zagłady, był trenerem sportowym i między innymi prowadził zajęcia na pływalni. Podobnie jak Mia uwielbiał też literaturę science fiction. To wszystko sprawiało, że nadawali na tych samych falach.

– Mia, myślisz, że podobam się Dantemu? – spytała przyjaciółkę Lilka.

– Trudno powiedzieć – odpowiedziała, strzelając w różne strony wodnymi strumieniami. – Kapslowi wpadłaś w oko bez wątpienia. Co do Dantego, to mam wrażenie, że żyje we własnym świecie.

– Szkoda… Remi mnie nie interesuje – rzekła posępnie Lilka.

Do wodnej sali treningowej wszedł Zoltan w towarzystwie Wafla. Zaprosił dziewczęta do jadalni, która roboczo pełniła funkcję sali konferencyjnej.

– Mam dla was małą niespodziankę – powiedział tajemniczo.

Przy wielkim dębowym stole siedzieli już Jonal, mała Zoja oraz Dante z Kapslem. Jonal powitał dziewczęta ciepłym uśmiechem. Zoja bawiła się świetlistą laleczką, którą sama sobie zrobiła. Kapsel na widok Lilki zrobił maślane oczy, a Dante nawet nie podniósł wzroku. Zoja zerwała się z krzesła i podbiegła do Lilki. Wzięła ją za rękę i zaprowadziła na krzesełko obok siebie.

– Witam wszystkich raz jeszcze – rozpoczął zebranie Zoltan. – Zaprosiłem was tutaj, ponieważ mam wam coś ważnego do przekazania. – Po tych słowach spojrzał znacząco w kierunku Wafla, który otworzył drzwi i oczom zgromadzonych ukazał się wysoki, pięknie zbudowany blondyn, wyglądający jak młody bóg rodem z mitologii starożytnych Greków.

– To jest Radmir – wyjaśnił Zoltan. – Właśnie ujawnił się jako wybraniec żywiołu powietrza, a co za tym idzie – władca grzmotów, błyskawic, huraganów i tym podobnych zjawisk atmosferycznych.

Spojrzenia wszystkich utkwiły w nowo przybyłym, który wszedł do jadalni niczym gwiazda filmowa na rozdanie Oscarów. Obdarzył zgromadzonych szerokim uśmiechem i zajął przy stole miejsce wskazane przez Zoltana. Strażnik przedstawił Radmirowi członków zespołu, po czym zajął się omawianiem bieżących spraw.

– Chciałbym wam teraz przekazać symbole mocy. – Słowa Zoltana wzbudziły żywiołowe zainteresowanie. W odpowiedzi na całą masę pytań, które pojawiły się po tym zagadkowym oświadczeniu, poprosił o ciszę i wyjaśnił: – Symbolika sił natury ma niebagatelne znaczenie, pomaga bowiem skierować moc w określonym kierunku. Jak zapewne wszyscy zauważyliście, w holu znajduje się fontanna w formie rzeźby. Jej kształty odzwierciedlają istotę wszechrzeczy, czyli fraktalną naturę wszechświata. Każdy z nas jest cząstką tej samej energii stwórczej. Jesteśmy jak samopowtarzający się wzór pierwotnej mocy. Nic w przyrodzie nie jest przypadkowe. Ale, jeśli pozwolicie, to przejdę do sedna. – Zamilkł, powiódł wzrokiem wokół stołu i upewniwszy się, że wszyscy słuchają go w skupieniu, kontynuował: – Każdy z żywiołów posługuje się jednym z symboli mocy. Nadszedł czas, abyście je otrzymali.

Po tych słowach do stołu podszedł Wafel, pełniący funkcję asystenta strażnika. W dziubku przyniósł niewielkie pudełko i podał je Zoltanowi. Wszystkie oczy zaczęły śledzić jego ruchy z zainteresowaniem i niecierpliwością. On tymczasem z namaszczeniem otworzył wieczko, rozsunął miękką tkaninę i wyjął nieduży przedmiot zawieszony na łańcuszku.

– To jest symbol żywiołu ziemi zwany Nebertras – oznajmił. – Jonal, proszę, żebyś od tej pory nosił go zawsze przy sercu.

Wysłannik mocy ziemi ujął w dłonie przedmiot, który skojarzył mu się z symboliką starożytnych Inków albo Majów, z tą tylko różnicą, że sprawiał wrażenie, jakby żył własnym życiem. Tworzyły go samopowtarzające się elementy. Im dłużej Jonal przyglądał się Nebertrasowi, tym więcej ich dostrzegał. W niemal nabożnym skupieniu założył znak mocy na szyję i schował go pod koszulę. Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech będący odbiciem ciepłego światełka, które zajaśniało w jego duszy.

Następnie przyszła kolej na symbol wody zwany Drateus, ognia – Expeurs, powietrza – Mantela oraz światła – Junalena. Każdy z nich, podobnie jak znak ziemi, składał się z nieskończonej ilości samopowtarzających się elementów. Wszyscy obdarowani zajaśnieli wewnętrznym blaskiem, jakby odnaleźli swoje przeznaczenie i miejsce we wszechświecie.

*

Mia spojrzała w dół. Wiedziała, że teraz musi skoczyć. Nie było już odwrotu. Dno przepaści przesłaniała posępna, gęsta mgła. I właśnie w tej chwili, gdzieś na granicy między życiem a śmiercią, między niebem a najgłębszą otchłanią piekieł, pojęła sens i znaczenie wszystkiego. I poczuła spokój tak wszechogarniający, tak błogo tulący przestraszone serduszko, że wszelkie wątpliwości rozpłynęły się jak mroki nocy w pierwszych promieniach słońca. Wtedy rozpostarła ręce i skoczyła.

– Mia, obudź się! Proszę cię! – Lilka nerwowo potrząsała ramieniem śpiącej przyjaciółki. – Co się z tobą dzieje?

– Co jest? – Z trudem otworzyła oczy. – Gdzie jestem? – Powiodła wokół siebie nieprzytomnym spojrzeniem.

– Spałaś ponad dwadzieścia godzin, nie mogłam cię obudzić. Bałam się, że coś jest z tobą bardzo nie tak – wyrzuciła z siebie jednym tchem zdenerwowana Lilka.

– Miałam strasznie dziwny sen – wyjaśniła Mia, ziewając i przecierając oczy. – Śniło mi się, że byłyśmy w jakiejś Treningowni, czymś w rodzaju stacji pomiędzy dwoma wymiarami, i że miałam nadprzyrodzone zdolności.

– Ożeż w mordę, Mia! Co się z tobą dzieje? Przecież my jesteśmy w Treningowni! To nie był sen.

– Co ty opowiadasz? Wszystko mi się pomieszało. Już niczego nie rozumiem…

Lilka zaniepokojona stanem zdrowia psychicznego przyjaciółki pobiegła po Zoltana, który natychmiast udał się do Mii. Po rozmowie z nią podał jej do wypicia lekarstwo i poprosił Lilkę, żeby wyszła z nim do drugiego pokoju.

– Nie jest dobrze – oznajmił bez zbędnych wstępów. – Ciemna energia dostała się do podświadomości Mii, kiedy spała, i zaczęła ją dezorientować. Chciała pomieszać jej w głowie i w ten sposób wyeliminować. Lekarstwo powinno pomóc. Nie możemy pozwolić jej teraz usnąć.

– Co mam robić? Jak jej pomóc? – dopytywała przestraszona Lilka.

– Rozmawiaj z nią. Przypomnij jej o wszystkim, czego tutaj doświadczyłyście, o całym pobycie w Treningowni. Mamy coraz mniej czasu. Musimy się przygotować do przejścia do Natulandii. – W głosie Zoltana dało się wyczuć duży niepokój.

*

Tymczasem w sali treningowej żywiołu ognia Dante pod czujnym okiem osobistego trenera usiłował opanować trudną sztukę tworzenia ognistych pochodni, a następnie gaszenia ich wyłącznie siłą woli. Szkolił go jeden z osobliwych mieszkańców Treningowni. Nazywał się Lean i z wyglądu przypominał karła. Miał długie blond włosy, które opadały miękkim warkoczem na plecy. Najdziwniejsze było w nim jednak to, że posiadał dwie pary rąk. Poza nietypową aparycją był niezwykle uprzejmy i sympatyczny, choć jednocześnie wymagający.

– Nic z tego. Nie dam rady – oznajmił Dante po kolejnej nieudanej próbie ugaszenia ognia.

– Powiedziałbym, żebyś odpoczął i wrócił do tego ćwiczenia jutro. Obawiam się jednak, że nie mamy na to czasu – łagodnie, acz stanowczo odparł Lean.

– A co, jeśli nigdy się tego nie nauczę? I tak będę bezużyteczny…

– Spróbujmy jeszcze raz. Gaszenie ognia jest nie mniej ważne niż jego rozniecanie.

Dante skupił całą siłę woli na zdławieniu płonącej pochodni. Kolejna próba zakończyła się fiaskiem.

– Ja się po prostu do tego nie nadaję… Może powinniście poszukać kogoś innego – powiedział coraz bardziej zniechęcony.

– Dante, to tak nie działa. Żywioł ognia wybrał ciebie, co oznacza, że nikt inny się nie nadaje.

– No to może żywioł ognia się pomylił. To bez sensu.

Lean przyglądał się chłopcu z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Wiedział, że Dante jest w stanie z całkowitą swobodą operować ogniem. Problem tkwił w jego braku wiary w siebie. Bez słowa wskazał mu wyjście i pozwolił odejść, mając świadomość, że chłopak musi odpocząć.

Zniechęcony władca płomieni wyszedł z sali ćwiczeń i udał się na poszukiwania swojego przyjaciela, który w tym czasie zabawiał konwersacją Lilkę, popijając kawę z mlekiem przy wielkim stole w jadalni. Kapsel był zachwycony faktem, że dziewczyna w ogóle chce z nim rozmawiać, ale zupełnie nie domyślał się dlaczego. Natomiast Lilka, czekając na koleżankę, która brała relaksacyjną kąpiel, postanowiła pogadać z Kapslem z nadzieją, że dowie się czegoś o jego najlepszym kumplu.

– Kapsel, tu jesteś. Musimy pogadać – zaczął Dante od razu na wejściu.

Lilce podskoczyło radośnie serduszko. Dante, nie zdając sobie sprawy z emocji, jakie w niej budził, nawet nie obdarzył jej spojrzeniem. Był wyraźnie wzburzony.

– Co jest, stary? – spytał Kapsel niezadowolony, że właśnie przerwano mu długo wyczekiwaną i dobrze zapowiadającą się, w jego mniemaniu, randkę z Lilką.

– Zawijamy się stąd! – oznajmił Dante.

– Co ty dajesz? – zdziwił się Remi.

– Mam dosyć. Nie zbawię świata. Zabieramy się na chatę.

– Nawet sobie tak nie żartuj! – Kapsel nie miał najmniejszego zamiaru nigdzie się zabierać, ponieważ pojawiła się realna szansa na ocieplenie relacji z Lilką. – Nie możemy sobie tak po prostu pójść!

– Dante, co się właściwie stało? – spytała nie mniej zaskoczona Lilka, a on dopiero wówczas zdał sobie sprawę z jej obecności.

– Nie wychodzi mi to cholerne ugaszanie ognia – odpowiedział z niesmakiem. – Wkurza mnie to wszystko strasznie!

– Nie możesz się poddawać. Jesteś nam potrzebny… – nieśmiało starała się go przekonać. – Poza tym co będziesz robił po powrocie na Ziemię? Tam jest strasznie nudno.

– Jeszcze nie wiem. Jak skończę szkołę, to może obejmę lukratywną posadę sprzedawcy wycieraczek samochodowych pod Tesco. Jak dobrze pójdzie, to będę miał nawet własny wózek. Musicie sobie znaleźć kogoś innego do władania ogniem. Przykro mi. – Stało się oczywiste, że Dante podjął już decyzję.

*

Zoltan siedział strapiony przy masywnym stole w jadalni. Bawił się orzechem włoskim, którego turlał po blacie z jednej dłoni do drugiej. W końcu westchnął i powiedział:

– Niektórzy z was już wiedzą, że Dante nas opuścił i wrócił do domu. Remi natomiast postanowił zostać z nami, chociaż nie dysponuje żadną mocą, w związku z czym ryzykuje znacznie bardziej od pozostałych. – Spojrzał z uznaniem na chłopca, a ten skinął w odpowiedzi głową. – Tak czy inaczej musimy szykować się do przejścia do Natulandii. Ciemna energia rośnie w siłę i coraz szczelniej otacza Kopułę. Nawet ja nie wiem, czego możemy się spodziewać po drugiej stronie. – Zoltan był wyraźnie rozbity. – Cieszę się, Mia, że uporałaś się z manipulacjami ciemnej energii na twoim umyśle.

– Ja też się cieszę. Było trochę strasznie… – odpowiedziała, wykrzywiając usta.

– Chciałbym jeszcze popracować z Radmirem. – Zoltan zwrócił się w kierunku pięknego władcy piorunów. – Jesteś najkrócej w Treningowni i pomimo że robisz imponujące postępy, koniecznie muszę udzielić ci kilku ważnych lekcji.

Mężczyzna nie ukrywał samozadowolenia i uśmiechnął się szeroko. Nie podzielał ponurego nastroju, jaki zapanował po odejściu Dantego, tylko cieszył się swoimi sukcesami.

– Ale jak poradzimy sobie bez żywiołu ognia? – spytała Mia. – Przecież wszystkie siły natury muszą być razem, żeby odeprzeć ciemną energię.

– To prawda. Wtedy są największe szanse na powodzenie. Jednak nie mamy wyjścia. Musimy działać bez Dantego – odparł ze smutkiem Zoltan. – Będzie, co ma być.

*

Tymczasem Dante otworzył drzwi swojego domu i odetchnął z ulgą. Nikogo nie było, więc poszedł do swojego pokoju i rzucił się na łóżko. Leżał na wznak i patrzył na niebo przez okno połaciowe w dachu. Puszyste obłoczki snuły się leniwie po słodkim błękicie nieba. Poczuł się niezwykle zmęczony. Wszystko, co się wydarzyło, odkąd ostatni raz leżał w tym łóżku, wydawało mu się szalonym snem.

Położył dłonie na klatce piersiowej. Pod palcami poczuł niewielki przedmiot. Wyciągnął go zza koszulki i ujrzał znak mocy żywiołu ognia. A więc jednak to wszystko wydarzyło się naprawdę? – zapytał w myślach sam siebie. – Zapomniałem oddać znak mocy Zoltanowi. No nic, w razie potrzeby na pewno się po niego zgłosi. – Schował Expeurs z powrotem za koszulkę i zasnął.

Po jakimś czasie obudziły go odgłosy dobiegające z dołu domu. Za oknem było już ciemno. Zszedł do kuchni i zobaczył rodziców. Mama krzątała się przy kolacji i z ożywieniem opowiadała tacie o dzisiejszych wydarzeniach w pracy.

– O, jesteś, Dante – odezwała się na widok syna. – Myślałam, że ganiasz gdzieś z Kapslem. Miałeś dzisiaj ten sprawdzian z matematyki? – spytała, a on zorientował się, że nadal jest ten sam dzień, w którym Zoltan zabrał go z lasu do Treningowni.

– Sprawdzian miałem. Nie ganiam z Kapslem. Byłem w swoim pokoju – odpowiedział krótko. – Będzie coś do jedzenia?

Pomógł mamie w nakrywaniu do stołu i wszyscy razem zasiedli do kolacji. Tata włączył telewizor na kanał z wiadomościami. Prezenterka ożywionym głosem informowała widzów o zbliżającym się froncie, który niesie ze sobą silne wyładowania atmosferyczne oraz porywiste wiatry. Dodała, że najlepiej będzie nie wychodzić z domu i zabezpieczyć pojazdy oraz wszystko inne, co stoi pod gołym niebem.

– Jak zwykle przesadzają – skomentował ojciec. – Nie spodziewałbym się żadnych huraganów w naszej strefie geograficznej. Ale może faktycznie na wszelki wypadek zostańcie jutro w domu.

– Wykluczone, jutro mam prezentację! – zaoponowała mama.

– Ja mogę zostać. Nie mam nic ważnego w szkole, a pewnie i tak odwołają lekcje.

*

W nocy męczyły Dantego przedziwne koszmary, w których goniły go trzygłowe smoki ziejące ogniem i strzelające laserowymi pociskami ze ślepi. Uciekał tak szybko, że nie mógł złapać tchu, a pomimo tego ciągle pozostawał w tym samym miejscu, jakby poruszał się po bieżni. Nagle pojawił się ogromny biały pies, pędzący wprost na niego z wyszczerzonymi kłami. Kiedy Dante był przekonany, że to już koniec, zwierzę złapało go zębami za fraki i w ostatniej chwili odciągnęło na bok, ubiegając atak jednego ze smoków.

Następnie psisko zarzuciło sobie chłopca na grzbiet, niczym na rumaka, i pognało przed siebie. Pędzili tak razem jeszcze dobrą chwilę, aż czworonóg zatrzymał się tuż przed wielkim urwiskiem. Chłopiec zszedł z jego grzbietu i stanął na skarpie. Przyglądał się gęstej mgle spowijającej przepaść. Nagle usłyszał za sobą przeraźliwy hałas i dostrzegł biegnące w tumanach kurzu potwory, które tym razem przypominały wielkie skorpiony ze smoczymi głowami, połyskujące przerażającymi zębiskami. Dante i wielki pies odruchowo cofnęli się w stronę przepaści. Stukot potworów wprawił ziemię w drgania i chłopak poczuł, jak grunt osuwa mu się spod stóp. Później było już tylko niekończące się spadanie w upiorną, lodowatą mgłę.

Obudził się zlany zimnym potem. Rozejrzał się i z ulgą stwierdził, że jest w swoim pokoju. Żałował teraz, że dał się namówić Zoltanowi na wizytę w Treningowni i na to całe zamieszanie. Teraz pewnie długo nie będzie mógł dojść do siebie.

Włączył telewizor, żeby zająć czymś myśli. Na wszystkich kanałach nadawali informacje o dziwnych zjawiskach pogodowych. Pokazano materiał z ostatniej chwili o nawałnicy niszczącej niewielką miejscowość położoną kilkadziesiąt kilometrów na wschód od jego miasteczka. W innym programie elegancka pani przekazała widzom wiadomość o niespotykanych o tej porze roku migracjach ptaków, a także niezrozumiałych wędrówkach zwierzyny leśnej.

Dante nie czuł się w żaden sposób pokrzepiony tymi komunikatami, zatem postanowił zejść na śniadanie. W kuchni przebywała już mama, która raz po raz spoglądała na telewizor.

– Dzień dobry, synku – przywitała się. – Muszę zaraz jechać do pracy. Z pogodą faktycznie dzieje się coś niedobrego. Zostań dzisiaj w domu.

– Może nie powinnaś nigdzie jechać? – zapytał zmartwiony Dante. – Nie możesz przełożyć tej prezentacji?

– Niestety nie. To dla mnie bardzo ważne. Nie martw się, dam sobie radę.

*

Zoltan snuł się markotny po dziedzińcu Treningowni. Przystanął pod wielką rzeźbą i wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w spływające strużki wody. Po dłuższej chwili wyrwał go z zamyślenia odgłos kroków. Odwrócił się i dostrzegł zbliżającą się postać. Niezwykle wysoki i szczupły mężczyzna o błękitnej skórze, odziany w długą pelerynę z kapturem, pozdrowił go gestem dłoni.

– Witaj, Merto – odezwał się do niego strażnik.

– Witaj, Zoltanie. Nie mam dobrych wieści. Nie utrzymaliśmy przedpola Kopuły. Dostali się w jej pobliże. Natulandii grozi chaos. Nie masz więcej czasu na szkolenie wysłanników.

– Tego się właśnie obawiałem. – Zoltan zgarbił się i sposępniał jeszcze bardziej. – Trudno, pozwolę im jeszcze zebrać siły i ruszamy w drogę.

– Pamiętaj tylko, że musicie zachować nadzwyczajną ostrożność. Wszystko zmienia się z chwili na chwilę. Nawet nie jestem w stanie tobą pokierować. Musisz sam znaleźć drogę do Kopuły, a najpewniej będziecie musieli dotrzeć najpierw do Piątej Strony Świata.

– Liczyłem się z tym. Będę zatem potrzebował Gwiazdy Wędrowca.

– Przyniosłem ją dla ciebie. – Merto wyjął spod peleryny niewielkie zawiniątko i podał Zoltanowi, który natychmiast schował je w wewnętrznej kieszonce marynarki. – Niech moce żywiołów was strzegą – powiedział błękitnoskóry na odchodne i szybko zniknął za przesuwanymi, szklanymi drzwiami.

Strażnik skierował się do części wypoczynkowej Treningowni i zaprosił wysłanników na naradę w jadalni. Część osób dosyć drastycznie obudzono, z kolei inni zostali oderwani od drobnych rozrywek. Lilka przyniosła na rękach zaspaną Zoję. Mia, ziewając, potknęła się o Wafla, który jak zwykle pętał się pod nogami. Jonal z Radmirem weszli do pomieszczenia pochłonięci rozmową.

– Na początek przepraszam was za tę nagłą mobilizację – rozpoczął Zoltan. – To jednak sprawa niecierpiąca zwłoki. Jutro rano, według czasu obowiązującego w Treningowni, przechodzimy do Natulandii.

Wypowiedź ta zrobiła duże wrażenie na zebranych. Rozmowy ucichły, a niedobudzeni szybko oprzytomnieli. Chwilę trwało, zanim przetrawiono zaskakującą informację. Wszyscy wiedzieli, że ostatecznym celem szkolenia jest Natulandia. Jednak pobyt w Treningowni stanowił coś w rodzaju niezwykłych wakacji w miejscu, z którego nie chce się wyjeżdżać.

– Wafel pomoże wam się przygotować. Zabierzcie ze sobą tylko niezbędne rzeczy. Musicie też wiedzieć, że po przejściu do Natulandii wasz ziemski czas znowu będzie płynął, jednak bardzo wolno. – Zoltan rozejrzał się po zgromadzonych. – Czy macie jakieś pytania?

– Ja mam. Jak właściwie będzie po drugiej stronie Portalu? – dociekała Mia.

– Początkowo na pozór identycznie jak w waszej ziemskiej rzeczywistości. Jednak w Natulandii panują inne prawa. Czas i przestrzeń są bardziej plastyczne i można nimi do pewnego stopnia manipulować. Poza tym, jak już kiedyś wspominałem, nie ma tam rozwiniętej techniki, takiej, jaką macie na Ziemi, a ponadto ciemna energia doprowadziła do rozpadu naszego systemu komunikacji, więc warunki podróży będą… jak by to powiedzieć… pionierskie. W trakcie drogi zaczniecie dostrzegać coraz więcej różnic między tamtą rzeczywistością a waszą. Niektóre z nich z pewnością was zaskoczą. Co więcej, grawitacja jest elastyczna i można nią do pewnego stopnia sterować.

– To znaczy, że będziemy mogli chodzić po suficie? – spytał z nadzieją na dobrą zabawę Kapsel.

– Mniej więcej coś w tym stylu – odpowiedział z uśmiechem Zoltan. – Niestety nie mam czasu na dłuższe opowieści, zatem wszystkiego dowiecie się na miejscu. Po przejściu na drugą stronę będziemy musieli dostać się do Kopuły, która jest strefą otaczającą źródło wszechmocy – Euteum. Jej przedpola zostały już opanowane przez żołnierzy ciemnej energii, więc będziemy ich musieli stamtąd przepędzić.

W jadalni zapanowała cisza, wszyscy przetrawiali słowa Zoltana. Zoja wdrapała się jak zwykle na kolana Kapsla, ziewnęła i powiedziała:

– Pierdzistrzał trochę się boi. Czy on mógłby zostać tutaj?

– Oczywiście, ale nie ma czego się bać. Z nami będzie bezpieczny – strażnik uspokajał dziewczynkę. – Myślę, że raźniej będzie mu z tobą i z nami.

– No dobrze. A kiedy wrócimy do domku? – spytała, dziecinnie przeciągając sylaby.

– Już niedługo. Jeszcze tylko krótka wycieczka, na której będziemy się dobrze bawić, i wszyscy wrócimy do swoich domów.

Dziewczynka wtuliła się w koszulę Kapsla. Ściskając Pierdzistrzała, zaczęła cichutko nucić mu pod nosem piosenkę.

– Pamiętajcie, że musicie trzymać się razem i pomagać sobie w każdej sytuacji. To jest najważniejsza i jedyna zasada. Dzięki temu będziecie bezpieczni – powiedział z naciskiem Zoltan całemu zespołowi. – Aha! I jeszcze jedno: muszę was uprzedzić, że w Natulandii będę wyglądać inaczej niż w tej chwili. Przyjmę jedną z moich tamtejszych postaci, bardziej praktyczną. A teraz proponuję udać się na odpoczynek. Czeka nas długa droga.

*

Emil leżał na swoim łóżku z laptopem na kolanach. Nie mógł przestać myśleć o Mii, a szczególnie o jej strażackim popisie na balu. Im dłużej się nad tym zastanawiał, tym bardziej dochodził do wniosku, że wszystko mu się przywidziało. Przecież Mia nie mogła wylać tak dużej ilości wody z tak małego dzbanka. Pomyślał, że pewnie wypił za dużo ponczu na imprezie, wzrósł mu przez to niebezpiecznie poziom cukru we krwi, co z kolei spowodowało lekkie halucynacje. Niemniej jednak dziewczyna wykazała się sprytem i odwagą, gasząc rozprzestrzeniające się w szybkim tempie płomienie.

Właściwie pamiętał ją od zawsze. Kiedyś, gdy byli całkiem mali, ich mamy pracowały w tej samej firmie, dzięki czemu spotykał Mię na imprezach integracyjnych. Zatrudnieni tam ludzie karmili swoje rodziny tłustymi kiełbaskami z grilla i poili tanim piwem. Ona pewnie tego nie pamięta, ale kiedyś kąpali się razem zupełnie nago w niebieskim pompowanym basenie. To były czasy.

Teraz, już chyba po raz setny, trzymał palec nad przyciskiem, by zaprosić Mię do znajomych na Facebooku. Zrobiłby to dawno temu, ale bał się cholernie, że ona go odrzuci, a on nie będzie wiedział, jak nawiązać z nią bliższy kontakt. Chciał ją zaprosić na bal, ale zabrakło mu odwagi. Potem było już za późno. Co gorsza, kiedy w końcu do niej zagadał podczas zabawy, to ta głupkowata Natasza musiała wszystko popsuć.

Wciąż nie miał śmiałości, żeby odezwać się do Mii, więc postanowił, że zaprosi ją do znajomych na fejsie, kiedy tylko skończy oglądać film. Albo lepiej zrobi to dopiero jutro po treningu, jak będzie miał luźną głowę i czas na miłe pogawędki. Wstał z łóżka, żeby od razu spakować torbę na boks, zamiast zostawiać to sobie na ostatnią chwilę, jak miał w zwyczaju. Usłyszał z dołu głos prezenterki telewizyjnej informującej widzów o nadciągających huraganach. Szkoda – pomyślał. Miał nadzieję, że jak dobrze pójdzie z zaproszeniem, to zabierze Mię na przejażdżkę rowerami. Ale może innym razem.