Natalia Solka

POTOKI

ZMIAN

Autor: Natalia Solka

Autorka pisze pod pseudonimem.

ISBN:978-83-948185-0-0

Wszelkie prawa zastrzeżone

Fragment powieści

Spis treści

WSTĘP

-Spieszy się wam? Musicie?- spytał tata w kierunku

Laury i Marcina.

-Tak!- odpowiedzieli jednomyślnie.

No tak, spieszyło się, w końcu dziecko w drodze…

Szykuje się robota na kwiecień. Będę kelnerką, tylko

szkoda, że za a friko. Czyli ujmując-zostało 3 miesiące

do wesela.

Czas biegnie do przodu, a brzuszek Laury rośnie.

Ślub coraz bliżej, a ja w wieku 15 lat zastanawiam

się, z kim pójdę na wesele… No ba, szkoła to nie

wszystko i mi zamiast nauka w głowie, bo egzaminy

przecież to ja o weselu i osobie towarzyszącej myślę…

Kwiecień coraz bliżej, a w moim zasięgu wzroku nie

było takiego delikwenta co byłby godzien towarzyszyć

mi na ślubie siostry, więc ostatecznie zdecydowałam,

że jednak pójdę sama.

Zawsze jak gdzieś wychodziłam, to w towarzystwie

Laury, Marcina no i ich przyjaciół, co byli starsi ode

mnie minimum 8 lat, więc no cóż… Dla nich byłam

siksą, a oni dla mnie hm… kumplami, kompanami do

zabawy w piasku, że tak to ujmę…

Przyszedł wiekopomny dzień i ta chwila- ślub.

Ech co to była za noc! Fakt bycia służącą i kelnerką,

absolutnie nie przeszkadzał mi w tym, żeby się świetnie

bawić! Niewiele pamiętam, ale nie dlatego, że łyknęłam

źdźbło alkoholu, chociaż byłam nieletnia, tylko chyba

dlatego, że byłam zabiegana, zmęczona, ale za to

uśmiechnięta.

W niedzielę po weselu pobudka o 6 rano — spałam

tylko godzinę! Wiadomo, posprzątać po imprezie

trzeba, bo zaraz zejdą się ludzie na poprawiny i apiat

od nowa… Kompletnie wyczerpana z przymusu

wstałam, by pomóc mamie, ciotkom i siostrom, a

później znów imprezka. Skąd ja miałam tyle siły?! Nie

mam pojęcia, ale zmęczenie gdzieś poszło na boczek.

Wytańczyłam się po wsze czasy! Już zasiadam do

stolika, gdy do tańca porwał mnie Maciek- kolega z

wioski,

co

chodził

do

jednej

klasy

z moją drugą starszą siostrą- Elizą. Porwał mnie do

tańca i wylądowaliśmy na parkiecie, tylko szkoda, że

zbyt blisko z twarzą… Mnie tam nic się nie stało przy

tym akrobatycznym obrocie, ale Maciuś niestety na

pogotowiu wylądował i nogę wsadzili mu w gips na

następne 3 miesiące… No w sumie winna się nie

czułam z tego powodu, bo nikt mu nie kazał mnie

podnosić, a lekką ciałem to raczej nie byłam! Przy

wzroście 150 cm, 50 kg żywej wagi!

Moje kontakty z Elizą- starszą już prawie 18-letnią

siostrą były odkąd pamiętam jakoś ograniczone.

Zawsze lepiej dogadywałam się z Laurą. Teraz, jednak

gdy Laura poszła z domu do męża, jakoś wszystko

zaczęło się drastycznie zmieniać… Eliza stała się wręcz

nie tylko moją siostrą, ale i przyjaciółką. Nie wiem

czemu nigdy nie rozmawiałyśmy nawet o pierdołach,

czy o zwierzeniach z ukrytych marzeń, myśli, czy

nadziei… Teraz nagle zobaczyłam, że Eliza nie jest

taką sztywniarą jak mi się zdawało. Obie jak się

okazało, marzyłyśmy o księciu z bajki, więc trzeba było

działać, a losowi i przypadkom pomóc, żeby ten

bajeczny książę nas dojrzał i dowiedział się o naszym

istnieniu.

Poznajmy się

Piękny dzień, słoneczna niedziela. Dzień niby

jak co dzień, nic nadzwyczajnego, trzeba odpocząć —

od nauki również i przede wszystkim! Siedziałyśmy z

Elizą w pokoju słuchając muzyki hip. Wyjrzałam przez

otwarte okno i się rozmarzyłam o płci przeciwnej oraz o

księciu na białym rumaku. Moje marzenia zakłócał

niestety ryk jakiegoś czerwonego „pryszcza” (mały fiat),

który jeździł w tą i z powrotem! W środku była cała

masa ludzi — mężczyzn… Aż mi ślinka pociekła i serce

zadrżało! Eliza też ich zauważyła i niewiele myśląc, o ile

w ogóle coś pomyślała, pomachała im przez okno, w

którym stałam JA! Poczułam się jak idiotka!

-Wariatka, przecież ja tu stoję! - wrzasnęłam.

-No i dobrze! - odpowiedziała Eliza.

Pryszczyk z piskiem opon zawrócił na krzyżówce, by

zaparkować tą limuzyną pod naszym domem… Jak

wryta z sercem w gardle stałam jak ten pajac w oknie

głupio się uśmiechając. „O zgrozo!” - pomyślałam.

Eliza wbiła się w kąt pokoju co by nie było jej widać,

zostawiając mnie w oknie na pastwę losu! Czułam się

jak gladiator otoczony lwami! „No pięknie” –

pomyślałam -„Zostałam sama… Masakra!!!!”

Byłam strasznie nieśmiała, dlatego nie wiedziałam jak

to się potoczy… Nigdy nie miałam bliższych kontaktów

z facetami.

-Cześć. - odezwał się średnio przystojny mężczyzna

z niebieskimi oczami, blondyn, ubrany w białą koszulkę.

„Baran” - przeszło mi przez głowę, bo nawet z auta nie

wysiadł!

-Cześć. – odpowiedziałam malując promieniujący

uśmiech na twarzy i oblewając się rumieńcem na

policzkach!

-Wiesz gdzie może mieszka Frach Wojtek? - zapytał,

aby się naprawdę dowiedzieć albo nic mu nie

przychodziło do głowy, żeby zwyczajnie zagadać…

-No pewnie. Na końcu wsi przedostatni domek. —

grzecznie wytłumaczyłam wskazując palcem. Tam też

zresztą przeprowadziła się Laura do męża. No daleko

od mamusi to ona nie poszła, jak to mówią.

-A może przyjdziesz się z nami przywitać chociaż?-

zapytał blondynek.

Niewiele się zastanawiając, ale grając na zwłokę

odpowiedziałam od niechcenia:

- No mogę przyjść.

- No to czekamy.

Złapałam Elizę za rękę i zataszczyłam się z nią przed

dom na ławeczkę, żeby przywitać nowych znajomych.

Zaczęli się wygrzebywać z auta. Jak to małe cudo —

maluszek - pomieścił czterech prężnych, dorosłych

mężczyzn?! Nie miałam pojęcia!!!

- Tomek jestem. — przywitał się blondynek, podając

dłoń mi i Elizie. Reszta towarzystwa również się z nami

przywitała. Poza Tomkiem, który wyglądał na

rozhukanego był jeszcze Marek - tak zwany „Brzytwa” -

póki co nie byłam w stanie określić, dlaczego takie

pseudo…? Ale ok, dalej - Adam, miły facet jak na

pierwszy rzut oka. Niby też blondyn, ale inny niż

Tomek, na pewno spokojniejszy. Kolejny to Krzysiek -

najniższy z nich wszystkich, bo Marek to miał ze 2

metry. Przy nim to nawet ja się kruszynką czułam.

Krzysiek, jak na moje oko- niezłe ciacho - szatyn, ładne,

brązowe, skromne oczka i bajeczny uśmiech!

- No i jak tam dziewczynki wam leci? - zaczął Tomek

dziwną pogawędkę, głównie o pierdołach.

Chyba też byli zestresowani tą sytuacją. Jakaś siksa

pomachała im przez okno, a oni chcieli się zaprzyjaźnić.

Jednak gdy ta siksa wyszła do nich, to głupio im było

tak po prostu odjechać… Poczułam się dziwnie i było

mi zwyczajnie głupio…

Był czerwiec i dość ciepło jak na tą porę roku, mi aż

wręcz gorąco przy tej sytuacji. Tym bardziej, że moje

odzienie

raczej

przypominało

suknię

zakonną

albo pogrzebową - czarna, długa spódnica do kostek i

ciemna, fioletowa bluzeczka, lekko przezroczysta w

stokrotki! Dobrze, że Eliza ratowała sytuację — była w

mini spódniczce i wyzywającej bluzeczce, dzięki czemu

chyba zyskała nie banalnie w oczach Tomka, który

zaczął się do niej wręcz przystawiać!

-Nie sądziliśmy, że takie ładne dziewczyny mogą

mieszkać tak blisko…- powiedział Tomek, zaglądając

bezwstydnie Elizie w dekolt.

- A skąd jesteście? - wyrwałam.

-Z Wymysłówki…- zaczęli się śmiać.

-A gdzie to jest? - zapytałam zdezorientowana,

twierdząc, że robią ze mnie idiotkę. Eliza jakoś niewiele

się odzywała.

-Tam za lasem, mała wiocha. Coś wam to mówi? -

zapytał Marek już całkiem poważnie.

- No jasne, że tak! - rzekłam, patrząc na Elizę z

błyskiem w oku. Doskonale znałyśmy położenie tej

wioseczki, bo niedaleko mieszkała nasza babcia, którą

często odwiedzałyśmy.

–Taka mała wioseczka niedaleko Brodziaków! -

zabłysnęłam wiedzą z geografii.

Zdziwieni faktem, że znamy tę wioskę liczącą raptem

8 domów, byli wręcz pełni podziwu dla mnie i Elizy.

W Krzyśku zakochałam się chyba od pierwszego

wejrzenia. Masakra jakaś. Zaczął chodzić mi po głowie,

co nie było trudne, żeby się na nią wdrapać (ze względu

na mój wzrost). Był słodki, uroczy, przystojny i musiał

być mój! „A na rzęsach stanę jak trzeba, ale musi być

mój!” – pomyślałam..

To było miłe z ich strony, że nie chcieli nas niczym

urazić ani powiedzieć czegoś nieodpowiedniego. Nie

trudno było zauważyć, że z tych chłopców, to prawdziwi

dżentelmeni, dlatego czas z nimi spędzony na pewno

nie był straconym czasem. Zaczęłam się przekonywać

do nowych znajomych. Bardzo przypadli mi do gustu.

Najbardziej poważni byli Krzysiek i Marek, Adam był

spokojny, a Tomek jakby taki trochę szalony Czas nam

uciekł nie wiadomo kiedy i robiło się późno.

-Dobra chłopaki, czas na nas.- powiedział Krzysiek.

-Oj tam, czekaj jeszcze – prosił go Tomek.

-No dobra, ale musimy do Biłgoraja po Anię pojechać

— powiedział Krzysiek.

Słysząc to, zamarłam i czułam się jakby ktoś mnie

wiadrem wody oblał! „On ma panienkę!” – pomyślałam -

„No tak, taki przystojny, miły… Czego się mogłam

spodziewać…”

Chłopcy pojechali, a ja się czułam nakarmiona

cyjankiem. Nie do życia, struta, no masakra. Mój książę

właśnie odjechał czerwonym rumakiem do swojej

księżniczki!!!!

Poszłyśmy z Elizą na spacer:

-Matko, ty widziałaś, jaki ten Tomek jest cudowny… a

jaki przystojny!!! Te jego oczy, ciało, postawa…- no i

jasne. Eliza zauroczyła się w Tomku. Ten to chociaż do

żadnej Ani nie jechał…

-Ech, Eliza, Tomi to pyłek w porównaniu do Krzysia,

więc nie gadaj głupot.- zaczęłam się z nią

przekomarzać.

-Krzysia?...- zapytała, wyhaczając zdrobnienie.

-No tak. Krzysia. Jest uroczy, taki przystojny, miły i

taki… jakby niewinny… ale zajęty…

-No no, siostra.

Wieczór zleciał w szybkim tempie, na rozmowie

i

obgadywaniu

nowo

zapoznanych

mężczyzn.

Z utęsknieniem czekałyśmy na kolejną niedzielę, kiedy

to znów miałyśmy ich spotkać.

***

Ech

jest. Upragniona niedziela. Pięknie!!!

Dzionek słoneczny zapowiada się niebanalnie. Stoję

w oknie rozmarzona, z utęsknieniem patrząc w stronę

Wymysłówki, czy nie widać zza drzew wyłaniającego

się czerwonego bąbelka (małego fiata)… Cisza, spokój,

nic nie widno, ale słychać że niby coś się zbliżało z

oddali. Beznamiętnie gapiąc się w okno, słyszałam

warkot, ale niestety motorów, głos był coraz bliżej, a

Eliza nie czekając długo zrobiła powtórkę z rozrywki z

poprzedniej niedzieli.

Pomachała chłopakom zza mojego ramienia, gdy

siedziałam na parapecie z utęsknieniem gapiąc się

w stronę lasu i wyczekując Czerwonego Pryszczyka.

Powoli zaczynałam tracić nadzieję, że przyjadą, dlatego

było mi wszystko jedno czy pomachała tym na

motorach, czy nie…

Jak się okazało, ci na motocyklach byli dość

zaskoczeni zaistniałą sytuacją, ale sposób Elizy

wydawał się być owocny, bo stanęli przed naszym

domem. Znów padło na mnie. Ja mam gadać z obcymi

mi ludźmi! Oblałam się rumieńcem. A ona znów

usadowiła się w kącie rechocząc ze mnie. No cóż, taka

dola mi przypadła…

Wyszłyśmy się grzecznie przywitać. Byli młodsi od tych

z Wymysłówki. Podaliśmy sobie dłonie na przywitanie.

Krystian - bardzo przystojny, budowa mężczyzny

godnego podziwu. Tak na oko jakieś 18 lat. Leszek -

malutki, mojego wzrostu, blondynek, też jakieś 18 lat.

Marcin - dureń na pierwszy rzut oka i też ok. 19 lat.

Bezczelni, seks i majtki, to była „rozmowa”. Jedyny

porządniejszy to Leszek no może i Krystian.

Jakoś nie miałam ochoty z nimi na rozmowę, która była

bez sensu i do niczego mądrego nie prowadziła. Dzięki

niebiosom pojechali, a my z Elizą poszłyśmy na spacer

oczywiście w stronę naszej Wymysłówki w oczekiwaniu

na warkot czerwonego maluszka. Dzień był naprawdę

upalny…

***

Ha! Na to czekałam. Z daleka słychać! - tego

głosu nie da się zapomnieć! Maluszek czerwony się

zbliżał!!! Miodzik, już miałam serce u gardła, motylki w

brzuszku, i banan na twarzy z uśmiechu, tylko upał coś

doskwierał.

Przyjechali „nasi” chłopcy. Usiedliśmy na ławeczce,

niestety upał dawał popalić i trzeba było schować się

w cień. Poszliśmy więc wszyscy na przystanek, tam

jednak lepiej nie było. Grzało niesamowicie, jakby burza

miała zaraz być, ale na niebie nawet chmurki nie było

widać … Może to właśnie przez to, jakoś taka

atmosfera była dość sztywna. Marek łapał bzykające

bąki, bawił się zapałkami, chyba się nudził. Krzyś był

oczywiście kierowcą i stał spokojnie, niewiele się

odzywając. Znowu mieli jechać po Anię… No

oczywiście, bo jakżeby inaczej. Wymieniliśmy się

numerami telefonów i obiecali, że przyjadą później -

wieczorem, bo muszą przecież po Anię jechać. Ta Ania

to kompletne nie dawała mi spokoju!… Ale cóż ja

biedna mogłam na to poradzić…- nic. „Cudnie”-

pomyślałam - „świat się przede mną otwiera i zamyka,

a książę pojawia się i znika…”

Chłopcy pojechali, a ja z Elizą poszłyśmy na spacer

mimo upału. Było naprawdę gorąco. Usiadłyśmy w

końcu na ławeczce przed naszym domem. Spokojne,

rozmarzone opowiadałyśmy sobie wrażenia ze

spotkania, gdy przerwał nam jakiś typek:

-Cześć.- powiedział do nas, a raczej wyjąkał.

- Jestem Marek.

Zapoznałyśmy się z obcym facetem, który przyszedł do

nas od kierunku Sylwii - takiej kobiety w wieku Laury

dość lekkich obyczajów, nazywając rzeczy po imieniu…

Facet - lat około 23 usiadł z nami i przyczepił się jak

rzep psiego ogona… Za przystojny to on nie był, w

dodatku szczerbaty. Po chwili podjechał duży fiat pod

naszą skromną ławeczkę, na której z Elizą spokojnie

siedziałyśmy. W aucie było dwóch mężczyzn: Radek

i Maciek. Och Radek, przystojny niczym młody bóg

z Olimpu i wyglądał na sympatycznego, aczkolwiek

jakiś taki trochę za pewny siebie. Maciek - w kaszkiecie,

zabawny, wesoły, uśmiechnięty trącący życiem. Tak

jakoś sympatią od niego emanowało, ale nie mój typ.

Fakt jednak, że faceci byli przed chwilą z Sylwią nie

napawał do nich optymizmem, a raczej jakby

obrzydzeniem… Może dlatego, że Sylwia, jako

uchodząca za lekką obyczajów dawała mi do

zrozumienia, że ci faceci to zwykli kobieciarze. Jednak

z Elizą rozumiałyśmy się bez słów.

Spisek wisiał w powietrzu…i liczyła się tylko dobra

zabawa.

Po krótkiej namowie mężczyzn wsiadłyśmy do

samochodu z udawanym oporem. Eliza przy Maćku, a

ja przy Radku. Marek był za kierowcę. Maciek z

Radkiem pili piwo i było dość wesoło. Eliza droczyła się

z Maćkiem i zabrała mu jego nakrycie głowy, z którym

bądź co bądź jak się okazało Maciek nigdy się nie

rozstawał. Ja niestety nie miałam jak cokolwiek zabrać

Radkowi, żeby się z nim podroczyć, bo kaszkietu nie

miał, więc niewiele myśląc zabrałam mimochodem

pasek od spodni... Skąd mi to przyszło do głowy…? Nie

wiem… i tak szczerze to dość odważny krok względem

faceta, którego nawet nie znałam!!! Jedyne co o nim

wiedziałam, to fakt, że gustuje w kobietach lekkich

obyczajów… Zresztą byłam nieśmiała i każdy kontakt z

płcią przeciwną, był dla mnie nie lada wyzwaniem,

dlatego zaskoczyłam się sama z tym paskiem…

Pewnie pomyślał sobie, że jestem „łatwa”, ale z drugiej

strony też o to chodziło, by móc go potem brutalnie

uświadomić, że jest zupełnie inaczej… „Nie każda

dziewczyna jest jak Sylwia i nie każda będzie mu się

ochoczo rzucać w ramiona na jego zawołanie! Ja nie

z tych! Zabawić się jednak mogę, bo niby czemu nie?” –

pomyślałam. Skoro on był kobieciarzem, to zapewne

nie przeszkadzała mu „zabawa” z kolejną, ale niestety

trochę inaczej… Ja nie zamierzałam lgnąć w jego

objęcia i łasić się jak Sylwia. Nie zależało mi też na jego

opinii, bo nie zamierzałam wchodzić z nim w bliższe

kontakty.

-Zabrałaś mi pasek! - powiedział do mnie - oddaj, bo mi

spodnie spadną! – dokończył.

-Ja się wstydzić nie będę.- powiedziałam.

-Oddaj. - Przerzucił mnie przez kolana.

-… bo klapsa dostaniesz! - powiedział.

-Kobiet się nie bije.

-Klaps ci nie zaszkodzi. - odrzekł.

-Ałć!!! - wykrzyknęłam.

Naprawdę dostałam klapsa!

-To jak oddasz? - zapytał.

-O nie, nie za to!

Szybko udało mi się wyrwać z jego szponów i lekko

uderzyłam go jego paskiem.

-Oddaje. - powiedziałam wychodząc z auta.

-Ale ja chciałem pasek, a nie paskiem! - wyszedł za

mną, a ja oddalałam się od samochodu z jego paskiem

w ręku, radośnie nim wymachując.

-Oddaj proszę po dobroci.- zagroził w moim kierunku

trzymając spodnie, co by mu na kolana nie opadły.

-E, nie spadają. - oblukałam go od stóp do głów.

„Przystojny…hm. Szkoda, że nie dla mnie…” –

przeleciało mi przez głowę i szybko pomknęło w

kosmos.

-Bo trzymam.- i biegiem rzucił się w moim kierunku, a ja

czym prędzej chciałam mu zwiać!

Zapiszczałam jak od tyłu złapał mnie wpół i wyrwał mi

pasek z rąk. Jedną ręką zakładał sobie pasek, a drugą

mnie trzymał obejmując w talii, bo próbowałam się

wyrwać…

-Gdzie…?! Teraz mi nie uciekniesz, muszę się

odwdzięczyć! - powiedział…

” O, o… zbliżają się kłopociki” - pomyślałam. Wziął mnie

na ręce, przerzucił przez swoje ramię, tak że wisiałam

na nim, jak kukiełka! Próbując się wyrwać, klepałam go

w pupę, bo akurat tam miałam najbliżej, on za to mi

oddawał, bo miał moją dosłownie na wyciągnięcie ręki.

-Puść mnie, już będę grzeczna.- powiedziałam do

niego.

-Jakoś ci nie wierzę.- odrzekł i klepnął mnie w pupę.

-A to za co? - zapytałam.

-Żeby ci głupoty nie przychodziły jak cię postawię na

ziemię – powiedziałi postawił mnie przy samochodzie.

Jednak nadal byłam nim osaczona, bo sam stanął

naprzeciwko mnie i zagrodził mi drogę z obu stron

rękami.

-Nie boisz się?- zapytał seksownym głosem.

-Ciebie? - zapytałam wybuchając śmiechem, chociaż

przed moment przeszedł mnie dreszcz, ale to raczej nie

był strach…tylko sama nie wiem…

Dopiero poznawałam świat, życie, emocje i buzujące

hormony…

Szybko kucnęłam i próbowałam ominąć jego ręce, ale

niestety i tak mnie złapał w talii i zaniósł do samochodu.

Wiłam

się

i

próbowałam

wyrwać,

jednak

bezskutecznie…

Szczerze, nie wiem co w tym wszystkim było takiego

zabawnego, ale było naprawdę wesoło. Czułam się

jakbym Radka znała dosłownie od lat, a praktycznie

znałam od godziny… Fala endorfin popłynęła niczym

tsunami. Nasze relacje zacieśniły się na tyle, że nawet

zaczęliśmy

normalnie,

kulturalnie

rozmawiać

i

poszliśmy na tradycyjny przystanek autobusowy, co na

tej wioseczce było miejscem spotkań towarzyskich…

Och było dość uroczo, ale głos znajomego

samochodziku było słychać echem leśnym już z daleka,

co zmusiło nas do ewakuacji od nowego towarzystwa.

Jakoś bardziej nam zależało na chłopcach z

Wymysłówki.

Eliza czym prędzej odrzuciła kaszkiet Maćkowi i

rzekomo poszłyśmy do domu,a oni zawinęli się w fiata i

odjechali.

Po chwili obok mnie i Elizy przystanął czerwony mini

samochodzik. Tego wieczoru humor dopisywał nam

nieziemsko, a chłopaki z Wymysłówki chyba nas nie

poznawali, bo w dzień jakoś tak dość sztywno było…

Teraz zaś całkiem inaczej, jakbyśmy się czegoś napiły,

ale nie - żadnego alkoholu nie było. Może

nawdychałyśmy się oparów od Maćka i Radka? Hm…

Może i coś w tym było…, no żart oczywiście. Wieczór

szybko mijał i trzeba się było zabierać do domu, bo już

nawet światła uliczne pogasły… Oni zaś przyjechali

tylko na chwilę, bo rano mieli do roboty.

Po naprawdę ekscytującym dniu zawinęłyśmy się

z Elizą do domu… Byłam w szoku, ja taka nieśmiała,

a poznałam już tyle ludzi… Sama nie wiedziałam, czy to

się dzieje naprawdę, czy może śnię…