Rozdział 1

Czy zastanawialiście się kiedyś czym tak naprawdę w życiu są pieniądze, sława i uroda? Czy warto cokolwiek poświęcać, żeby zdobyć dla większości z nas te nieuchwytne marzenia, które dają poczucie pozornego szczęścia... Hm, „szczęście” co właściwie oznacza to słowo na tle realnej rzeczywistości z którą każdy, kto ma szansę przyjść na ten świat, musi się zmierzyć. Są osoby, które uważają że szczęście tkwi tylko w jednej marnej studolarówce, za którą gonią przez całe swe na pozór błyskotliwe życie, nim zdążą mrugnąć choćby jednym okiem, przychodzi nieunikniony koniec i zajeżdżają czarnym powozem, parkując na jednej wyznaczonej specjalnie dla ów szczęściarzy, ulicy wiecznej. Są też tacy którzy żyją zupełną odwrotnością do świata, łamiąc wszelkie zasady moralności i uczciwości, zalewając każdego dnia swe usta mocnym trunkiem, być może robią to z samotności... jednak większość po prostu wybiera ten kierunek wiatru pomimo tego, iż szansa pomyślności była bardzo widoczna, często kosztem swej rodziny... i to właśnie jest najgorsze, oślepienie bez granic. Jednak są też tacy, którzy pomimo stanu majątkowego ujmijmy to kiepskiego, wcale nie pragną dążenia do perfekcji w postaci materialnej, pomimo gonitwy szczurów tuż obok, potrafią być szczęśliwi bez trapiących nałogów,  mimo ciągłego pilnowania swego ubogiego, domowego sejfu przed rozrzutną żoną. Ja na szczęście należę do tej ostatniej kategorii w której moralność stoi na równi razem z inteligencją... pewnie się przechwalam, lecz od zawsze miałem dar odróżniania dobra od zła, być może właśnie dlatego to ja zostałem wyznaczony do tego, aby otworzyć oczy pewnej niesfornej niewieście, która zagubiła się po między gąszczem swych marzeń a prawdziwymi wartościami, ale o tym za chwilę. Jakie jest moje przeznaczenie i gdzie się teraz znajduję...? Tego na razie nie mogę wam zdradzić... spokojnie, poznając moją historię, wszystko stanie się jasne, zrozumiecie co mam wam do przekazania. Słuchając mojej opowieści, każdy z was zadecyduje jaką droga podążyć. Może jednak zacznijmy od tego że dane mi było przyjść na świat pewnego zimowego wieczoru 1990 roku w jednym z miejskich szpitali w Houston. Teraz przekroczyłem już siedem wiosen, wzrost mój był raczej odpowiedni dla mojego wieku,  moje włosy były proste i krótko przystrzyżone, ich blond kolor prawie zlewał się z moją białą jak śnieg cerą, oprócz tego miałem kilka piegów na twarzy, mały nos i jasne zielone oczy, nic szczególnego, prawda...? Aha , jeszcze moje chude, pałąkowate nogi... wszyscy mówili mi że w przyszłości będę wysokim człowiekiem ale ja miałem co do tego wątpliwości... od zawsze martwiono się także tym, że byłem zbyt chudy, wręcz patykowaty, jednak teraz już nie muszę się tym przejmować. Również jednym z moich defektów było to, że nie miałem lewej dłoni, taki się urodziłem i jako bohater dający przykład innym, musiałem to zaakceptować. Jednak spośród moich rówieśników bardziej wyróżniało mnie niechodzenie do szkoły, wiadomo że można tam było spotkać mnóstwo przyjaciół, jednak nie czułem się przez to bardziej samotny, to był mój wybór. Po prostu sytuacji jaka zaistniała w moim małym świecie, stanowczo się sprzeciwiłem, sądziłem że to tylko strata czasu, dorośli którzy się mną opiekowali, dobrze wiedzieli że przy moim uporze nic by nie wskórali, więc nawet nie zaczynali dyskusji, poza tym, znając moją sytuację, po cichu przyznali mi rację. Jednak są rzeczy, których teraz się wstydzę, otóż jako dziecko byłem strasznie kapryśny, wstydliwy i co najgorsze panicznie bałem się pająków... rozumiecie..? Pająków... ja, który od zawsze chciałem ratować świat przed okrutnymi złoczyńcami, bałem się tych malutkich robaczków. Los musiał wobec mnie być wyjątkowo złośliwy przyszywając do mnie te cechę, do mojego bohatera zupełnie ona nie pasowała, jednak byłem tylko dzieckiem i liczyłem że z tego wyrosnę... co także było wątpliwe, w moim przypadku wręcz pewne... ale już dosyć o mnie, moja historia jest dosyć długa więc opowiedzenie jej całej szybkością błyskawicy nie miało by sensu, ponieważ mogli byście stracić jakiś wątek z mego życia. Więc co ja chciałem powiedzieć... tak... chciałem wam przedstawić kogoś jeszcze... jak wspomniałem już wcześniej, przyszedłem na ten świat aby łapać złoczyńców i ogólnie chyba zaistnieć jako bohater... tak sądzę, dlatego właśnie jednym z moich trochę mniejszych zadań było pomóc Emmie. Pytacie kim ona była...?   Sam niewiele o niej wiedziałem, jednak pewnego wiosennego dnia około godziny czternastej dwadzieścia na jednym z zatłoczonych parkingów Houston, miałem okazję ją poznać. Trochę się obawiałem czy będzie ona wyglądać tak samo jak na zdjęciu, które posiadałem w ukrytej kieszeni mojego stroju. Wszak o pomyłkę nie trudno, a ja jednak nie chciałem zrobić z siebie błazna już na wstępie. Trochę się też denerwowałem, ponieważ nie wiedziałem jak Emma Murray zareaguje na naszą znajomość. Nieoficjalnie mówiąc, była to dla mnie po prostu obca kobieta, która nie spodziewała się mnie poznać. Czekając na nią układałem w swej głowie przemowę, jaką miałem jej zafundować na wstępie naszego spotkania, szukałem słów, które mogły by być chociaż odrobinę logiczne, jednak zdenerwowanie coraz bardziej brało nade mną górę, wszystko przez to że byłem nieśmiałym chłopcem, w dodatku z jedną dłonią. Przez chwilę zastanowiłem się nad tym czy aby na pewno to ja miałem ratować świat...? Być może zaszła jakaś pomyłka? Jednak po kilku minutach moje niespokojne  myśli wreszcie ustąpiły ponieważ z dużego szarego budynku wyszła elegancka kobieta o przefarbowanych na czerwono, kręconych włosach. Dla pewności wyciągnąłem małe zdjęcie z mojej kieszeni aby się upewnić czy to na pewno ona... tak... to ona, była niska i nieco przy tuszy, co w jej zawodzie było dosyć nietypowe, wyglądała na około dwadzieścia osiem lat, lecz z daleka jej twarz była dosyć niewyraźna, jednak od razu dostrzegłem, że to kobieta dystyngowana i z klasą. Ubrana była w szary, wiosenny płaszczyk i niebieską spódnice sięgającą przed kolana, do tego na jej  nogach połyskiwały ciemne granatowe szpilki od których odbijało się słońce. Jej długie włosy falowały od powiewu lekkiego zefirku. Gdy dotarła do swego białego porsche w wersji bez dachu, usiadła za kierownicą a kwiatowy zapach jej perfum wypełnił powietrze. Teraz wreszcie mogłem przyjrzeć się jej dokładniej, nos miała zadarty a cała twarz jej była szczupła i bardzo fotogeniczna, co zresztą było zrozumiałe, zauważyłem że miała szare i bardzo wyraźne oczy, zupełnie takie jak... Już wiedziałem że to był dobry wybór.

Sięgając do swej grafitowej torebki leżącej obok, wyciągnęła złoty błyszczyk, chcąc pomalować swe duże rumiane usta , jednak gdy  spojrzała w górne lustro auta,  odwróciła głowę w stronę tylnego fotelu na którym siedziałem właśnie ja... mały, siedmioletni chłopiec w czerwono niebieskim, trochę poszarpanym przebraniu supermena.

Rozdział 2

Spojrzała na mnie tak obco, chyba była zaskoczona moim widokiem... co wcale nie powinno mnie dziwić, spodziewałem się tego, że przy naszym pierwszym spotkaniu od razu nie wpadniemy sobie w ramiona, lecz według mnie i tak przywitanie takim zimnym wzrokiem wydało mi się nieco chłodne. Trochę się obawiałem, że ona mogłaby by nie zaakceptować mnie, jako swego obrońcy w wersji bez dłoni, dlatego dyskretnie schowałem swój mały kikut za plecy. Kiedy już myślałem że ta chwila ciszy między nami będzie trwać wiecznie, ona ku mojej uldze wreszcie postanowiła przemówić.

— Cześć mały supermenie… widzę że pomyliłeś auta — uśmiechnęła się dosyć przyjemnie, wywnioskowałem z tego, że jednak była nastawiona przyjaźnie, pomyślałem także, że skoro miała dobry humor, na pewno łatwiej mi będzie nawiązać z nią kontakt.

— Zgubiłeś się? Gdzie są twoi rodzice? — zapytała ponownie. Jednak ja nie wiedziałem co powiedzieć, jak miałem jej wyjaśnić że zostałem zesłany na ziemię aby jej pomóc…? Po chwili kolejnej niezręcznej ciszy, wzruszyłem tylko ramionami i chyba nawet głupio się uśmiechnąłem, w końcu nie codziennie spotyka się supermena, w dodatku tak nietypowego jak ja. W tej chwili Clark Kent raczej nie byłby ze mnie dumny.

— Dlaczego nie odpowiadasz?

— Mam… mam misję aby cię uratować — wypaliłem bezmyślnie, przez co chyba od razu zdradziłem swoje plany, a przecież w obawie o jej bezpieczeństwo, miałem być tajemniczy i nieuchwytny. Myślałem, że będzie zaskoczona, jednak ona ponownie spojrzała na mnie trochę dziwnie a nawet krzywo i natychmiast zaczęła się śmiać. Wtedy nie pojąłem co ją tak rozbawiło, jednak chichotała ze mnie dobre kilka minut, co nawet wprowadziło mnie w lekkie zdenerwowanie. W końcu miałem być jej obrońcą…! Gdy wreszcie się uspokoiła, postanowiła przedstawić mi swoje racje dla których obroni się sama. Były one dość krótkie i zwięzłe.

— Posłuchaj mały, jestem wystarczająco dorosła aby samemu zadbać o siebie, nie żebym cię wyganiała, ale tak się składa, że miałam dziś ciężki dzień w pracy, jestem zła i głodna, więc będziesz musiał wysiąść z mojego samochodu, ponieważ chcę jechać do domu aby odpocząć — oznajmiła i sama opuszczając auto przeszła do tyłu, delikatnie chwyciła mnie za lewą rękę, akurat tę, którą tak skrzętnie ukrywałem, gdy zauważyła że brakowało mi prawej dłoni, nawet wyczułem w jej wzroku litość, jednak jak twierdziła, musiała być wyjątkowo zmęczona po pracy skoro na razie odmówiła mego towarzystwa.

— Mały bohaterze, nie patrz tak na mnie, bardzo ci współczuję, jednak sam rozumiesz, że najlepiej będzie jeżeli wrócisz do domu, twoja rodzina na pewno cię szuka, także miło mi było cię poznać — odparła zostawiwszy mnie samego na parkingu, ponownie usiadła za kierownicą i odjechała w swoim kierunku. Czy było mi głupio tak stać pomiędzy gapiącymi się na mnie ludźmi? Otóż nie, oni nigdy nie widzieli supermena, czemu nie można było się dziwić, bo i gdzie mieli by go niby spotkać…? Ja postanowiłem się jednak nie poddawać, wręcz upór to jedna z cech należąca do takiego bohatera jak ja.